Sunday, December 30, 2012

"Far from Home: 20 years in exile"


DVB journalist launches book in Chiang Mai

Dec 11, 2008 (DVB), Former student activist and rebel soldier Htet Aung Kyaw, who now works as a journalist for the Democratic Voice of Burma, launched his book "Far from Home: 20 years in exile" in Chiang Mai yesterday.

In his book, Htet Aung Kyaw looks back over the past 20 years of the struggle for democracy in Burma, drawing on personal reminiscences and political analysis.

"Far from Home" includes many of Htet Aung Kyaw's articles for DVB, the Irrawaddy, the Bangkok Post and the Nation as well as new material on his experiences with the All Burma Students' Democratic Front.
At yesterday's launch, Htet Aung Kyaw spoke about his reasons for publishing the book.

"Now we are reaching 20 years of our democracy revolution and I was asking myself why it has taken 20 years already, and how many more it will take," he explained.

"Then I asked myself what I have done over these years and I had the idea of publishing a compilation of my articles and writing about my experience in the jungle as an ABSDF member," he said.

"I’m publishing this in the hope that it will at least give people something to think about for the struggle."
Htet Aung Kyaw said the focus of his writing had changed over the years.

"The articles I wrote about 10 years ago for various publications , questioned why a lot of people in the exile movement, especially ABSDF fighters, had started to seek asylum in third countries at that time , had they always planned to do that since they came out of Burma?" he said.

"Ten years on from then, today my attention has switched to how far we have come on our journey."

Reporting by Naw Say Phaw and Siân Thomas
...............................................................................................................


Burmese Journalist Looks Back at a 20-Year Struggle

 

BANGKOK, Dec 19 (Asia Media Forum) - On the 20th year anniversary of the 1988 uprising in Burma, a Burmese journalist in exile looks back at how that crucial event influenced his decision to tell the truth about his country.

 

“At the moment, it’s the only thing we can do — tell the truth — through the media,” said Htet Aung Kyaw, a Norway-based journalist and author of‘Far from Home: 20 Years in Exile‘, at the Foreign Correspondents Club of Thailand Dec 17.

Htet was an art student in Burma and a local student leader when the Aug 8, 1988 pro-democracy uprising, focused around a call to an end to 26 years of military rule, exploded. Thousands of people, most of them students, were killed in the ensuing crackdown, and many more went into exile into neighbouring Thailand and other countries, making up a good number of today’s exiled community.  The series of protests ended on Sep 18, 1988 when the State Law and Order Restoration Council (SLORC), as the junta as called, was established after a military coup.

Fleeing to the Karen-controlled rebel area, Htet was recruited into the All Burma Student Democratic Front where he served as commander.
A journalist for the past 12 years, Htet could only shrug when asked about the future of Burma. “Everybody is asking why nothing has happened after 20 years. Frankly, I don’t know,” said Htet, adding that change does not happen overnight.

In 1989, the SLORC declared martial law to quell further protests and in 1990 held elections, the first time for the country in almost 30 years of military rule. When the National League for Democracy (NLD) party led by opposition leader Aung San Suu Kyi won by a landslide, the SLORC declared the elections void.
Since then, Burma has been under the tight grip of the Gen. Than Shwe-led government, now renamed the State Peace and Development Council (SPDC). Nobel Peace Prize laureate Aung San Suu Kyi continues to be under house arrest, along with other opposition figures.

Although not much improvement is seen in the political situation, Htet have noted subtle changes happening.
“The way people think does seem to have changed. This shift in mentality could be said to be the most significant sign of progress in the past 20 years,” Htet wrote in an article he wrote for the Democratic Voice of Burma website in September this year.

In September 2007, the military cracked down on massive protests led by thousands of monks in different cities in Burma. What began as a series of fuel price hike protests became a pro-democracy movement. The protests resulted in at least nine people being killed (independent reports say the figure was much higher), hundreds injured and reportedly thousands of arrests made.

One of the major changes, Htet said, is the advent of new media which allowed people to share information faster and to a wider audience. The 2007 protests, for instance, are a prime example of this power given to the people. Through mobile phones and the Internet, particularly via blogs and through the contributions of citizen journalists, the outside world was able to witness the events in Burma.
Short-wave radio also helped a lot in the pro-democracy movement’s information campaign, especially via such programmes as Radio Free Asia Burmese and the Democratic Voice of Burma.
“The media coverage provided by those in exile is crucial given the current unrest. . . .This time, four short-wave radio stations, a satellite television channel broadcasting to Burma and the Democratic Voice of Burma TV and radio provide non-stop reports from inside Burma,” he wrote for Thailand’s English-language daily ‘The Nation‘ on Oct. 2, 2007.

“I think that the Burmese media in exile have contributed a lot in terms of exposing the issues that the government want suppressed. We say this in such events as the 2007 monk-led demonstration and the May 2008 Nargis cyclone,” Htet told AMF.

While he does not see the media within Burma being free anytime soon, he believes that there are many good journalists there who share pro-democracy groups’ sentiments. “They just have no chance to voice out their ideas for obvious reasons,” he added.

But despite these changes, Htet concedes that much work needs to be done, especially in uniting the different factions among opposition parties and ethnic minorities in Burma, as well as the conflicts among the Burmese media in exile. “We need to have a systematic strategy, a step-by-step approach to finding a resolution. We need to change the thinking of people,” he said. “We also need a unified and leading organisation to be successful.”

Unfortunately, he said there is a lack of dialogue between ethnic minorities and the NLD. In the past, ethnic minorities complained that the NLD does not have their best interests in mind and would likely to continue the government’s unfair policies towards the ethnic  groups, which include the Karen and Shan.

When asked about the Association of South-east Asian Nations’ (ASEAN) role in a free Burma, Htet again shook his head. “Although it is playing a more active role now than before, the ASEAN, of which Burma is a member, still has its limitations. I don’t see a way they can change the political situation in Burma anytime soon,” he said.
After the September 2007 protests, ASEAN urged the government to stop the violent crackdown against the demonstrators, one of its strongest statements ever against a member country.

As for the planned national elections in 2010, Htet is wary about getting his hopes too high. “I don’t see a democratic government after the elections. It’s merely a changing of ‘uniforms’ from military to civilian ‘clothing’ but I am afraid it will still be the same,” he said.  — Lynette Lee Corporal (END/IPSAP/LLC/JS/181208)


 Book Preview

Friday, December 28, 2012

ထား၀ယ္သတင္းစဥ္ ၅၂

Wednesday, December 26, 2012

သတင္းစာပညာအေျခခံသင္တန္းဖြင့္မည္။

သတင္းစာပညာအေျခခံသင္တန္း -
၂၀၁၃ ဇန္န၀ါရီလတြင္ ဖြင့္လွစ္မည္။


အေတြ႔အႀကဳံမရွိသူ (သို႔မဟုတ္) တစ္ႏွစ္ေအာက္ အေတြ႔အႀကဳံရွိသူမ်ား ေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည္။

သတင္းေထာက္ျဖစ္လိုပါသလား။ တစ္လတိတိ သင္တန္း တက္ေရာက္ႏိုင္ပါသလား။
 
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ အခမဲ့သင္ၾကားမည့္ တစ္လၾကာသင္တန္းတြင္ သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ အလုပ္အကိုင္အေၾကာင္း နားလည္ေစရန္ႏွင့္ သတင္းေထာက္တစ္ဦးအျဖစ္ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္သည့္ အေျခခံပညာမ်ား သင္ၾကားေပးမည္ျဖစ္ပါသည္။ 
 
နယ္မွလာေရာက္သူမ်ားအတြက္ လမ္းစရိတ္၊ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေနထိုင္ေရး စီစဥ္ေပးမည္ျဖစ္သည္။
 
လြတ္လပ္သည့္ သတင္းစာပညာသင္ၾကားမႈတြင္ အေတြ႔အႀကဳံရွိေသာ သတင္းစာပညာသင္တန္းဆရာမ်ားက အနီးကပ္ ႀကီးက်ပ္သင္ၾကားေပးမည္။
 
မိမိကိုယ္တိုင္ သတင္းလိုက္ သတင္းေရး အင္တာဗ်ဴးေမးျမန္းျခင္းမ်ား လက္ေတြ႔လုပ္ရမည္။ အလုပ္ရွာႏိုင္ရန္ လိုအပ္သည့္ အဆက္အသြယ္၊ ကြန္ယက္ႏွင့္ အျခားလိုအပ္သည္မ်ားအတြက္ မိတ္ဆက္ေပးႏိုင္မည္။
 
သင္တန္းတက္ရန္အတြက္ ေအာက္ပါ ေလွ်ာက္လႊာေဖာင္ကို မိမိကိုယ္တိုင္ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ျဖည့္သြင္းရမည္။ ပဏာမ အေရြးခံရပါက လူေတြ႔စစ္ေဆးမႈ ဆက္လက္ေျဖဆုိရမည္။ 
 
တိုင္းရင္းသားေဒသမ်ားမွ ေလွ်ာက္သူမ်ားကို အထူးလိုလားပါသည္။
 
ေဖာင္ျပန္လည္ေပးပို႔ရမည့္ အီးေမးလ္လိပ္စာမွာ info@jschoolnewslab.com ျဖစ္ပါသည္။

Monday, December 24, 2012

ထား၀ယ္= ပ်ဴ


ထား၀ယ္= ပ်ဳ... ဆရာေဇာ္ (စိတ္ပညာ)
(by Phoe Zaw on Monday, December 24, 2012 at 1:56pm · ကုိဖုိးေဇာ္ Facebook မွာတင္ထားတာကို စိတ္၀င္စားလုိ႔ ထပ္မံေဖၚျပလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္)

ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္မွာ အဆို(၂)ခုရွိပါတယ္။ ပထမအဆိုက ထား၀ယ္သည္ ပ်ဴျဖစ္တယ္လို႕ဆိုလိုပါ တယ္။ ဒီအဆိုကို ထား၀ယ္သားပညာရွင္ေတြေကာ၊ ထား၀ယ္သားေတြေကာ အားလုံးယုံၾကည္ၿပီးသားျဖစ္ပါ တယ္။ ဒုတိယအဆိုကေတာ့ ထား၀ယ္သည္ပ်ဴမဟုတ္၊ ပ်ဴႏွင့္အတန္းတည္းတူတဲ့လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးလို႕ဆိုလိုပါ တယ္။ ဥပမာတစ္မိတည္းကေမြးတဲ့ညီအစ္ကို(၇)ေယာက္မွာ ပ်ဴကတစ္ေယာက္၊ ထား၀ယ္ကတစ္ေယာက္ျဖစ္ တယ္ လို႕ဆိုလိုတာပါ။



ထား၀ယ္ကို အထင္ေသးတဲ့သူေတြနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထား၀ယ္သားေတြဂုဏ္ယူဖို႔ရယ္၊ ေနာက္ေလ့လာလိုသူေတြအတြက္အေထာက္အကူျဖစ္ဖို႔ရယ္။ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးပါတယ္။ သမိုင္းကိုေရးတဲ့အခါ သတိထားရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လူတိုင္းက သမိုင္းကို သိတယ္လို႔ထင္ၾကလို႔ပါ။ ပညာရွင္ဆိုတဲ့ သူေတြေတာင္ အားလုံးကို မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ အတိတ္ကို ဘယ္သူမွအတိအက်မေျပာႏိုင္လို႔ပါ။

ဒုတိယအခ်က္အေနနဲ႔ သမိုင္းေရးသားပုံကို ေျပာလိုပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း သမိုင္းစာအုပ္ေတြမ်ားစြာရွိ တယ္။ ဘုရားသမိုင္းကစၿပီးႏိုင္ငံသမိုင္းအထိပါ။ ဒီစာအုပ္ေတြကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ သမိုင္းေရးနည္း(၂)မ်ဳိး ေတြ႔ရတယ္။ ပထမေရးနည္းက ျပည္သူေတြထဲက ေရးသားတာေတြ႔ရတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာပြင့္ေတာ္မူစဥ္ကနဲ႔စပါ တယ္။ ဗုဒၶဘာသာေတြပီပီ ဘုရားကို ဦးထိပ္ထားပါတယ္။

ဒုတိယေရးနည္းက အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကေရးသားနည္းပါ။ တကၠသိုလ္ေတြ၊ ပညာရွင္ဆိုတဲ့သူေတြ ေရးတဲ့နည္းပါ။ သမိုင္းကို ေက်ာက္ေခတ္၊ေၾကးေခတ္၊သံေခတ္၊ယဥ္ေက်းမႈေခတ္၊ ပ်ဴေခတ္၊ ပုဂံေခတ္စသည္ ျဖင့္ေရးသားၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ပညာတတ္ဆိုတဲ့သူေတြက ဒီနည္းကို အထင္ႀကီးၾကပါတယ္။ ဘာလိုေရးေရး၊ သမိုင္းတန္ဖိုးပါ ဖို႕ အေရးႀကီးပါတယ္။ ျပည္သူ႕အတြက္ျဖစ္ဖို႕လိုပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အဆို ( ထား၀ယ္ = ပ်ဴ )ကို သမိုင္းအေထာက္အထားမ်ားကို ကိုးကားၿပီး အေနာက္ႏိုင္ငံက ေရးသားၾကတဲ့အတိုင္း ေဖာ္ျပပါမယ္။ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ျပည္သူကဆုံးျဖတ္ၾကပါ။ အမွန္ဘဲျဖစ္ ျဖစ္၊ အမွားဘဲျဖစ္ျဖစ္ေ၀ဖန္ေပးၾကပါ။ အားလုံးပါမွ ပိုေကာင္းမွာပါ။

 ပ်ဴေခတ္ဆိုတာ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း (၂၂၀၀)ကေန (၁၉၀၀)ထိ ၊ခရစ္မေပၚမီ (၂)ရာစုမွ ခရစ္ေပၚၿပီး (၉)ရာစုအထိလို႔သတ္မွတ္ပါတယ္။ ပ်ဴေခတ္မွာထင္ရွားတာက ဗိႆႏိုး၊ဟန္လင္း၊သေရေခတၱ၊ အခုေနာက္ပိုင္း မိုင္းေမာ၊၀တီး၊တေကာင္းစတာေတြျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္းေတြအရ ခံတပ္ၿမိဳ႕(၉)ၿမိဳ႕၊ ထင္ရွားေက်ာ္ ၾကားတဲ့ ေဒသ(၃၂)ခု၊ လူမ်ဳိးစုေပါင္း(၂၉၈)မ်ဳိး၊ အဆက္အသြယ္ရွိတဲ့ ( လက္ေအာက္ခံလို႕လည္း ဆိုပါတယ္) ေနရာ(၁၈)ေနရာ၊ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈရွိတဲ့ အေၾကာင္းေတြျဖစ္ ပါတယ္။

ပထမအေထာက္အထားအေနနဲ႔ေျပာလိုတာက ထား၀ယ္ေဒသမွာ ပ်ဴေခတ္ ( လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း၂၂၀၀)မတိုင္ ခင္ကတည္းကလူရွိေနပါၿပီ။
ေက်ာက္ေခတ္သစ္ကာလလို႔သတ္မွတ္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာက္လက္နက္(၁၀၀)ေက်ာ္

မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ ျပည္သူေတြက မိုးႀကိဳးသြားလို႔သိၾကပါတယ္။ ရိုးရာေဆးဆရာေတြက ေဆးကုရာမွာ သုံးေနတုန္းပါ။

ဒီကာလကို ပညာရွင္ေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွွစ္ေပါင္း(၄၀၀၀)ခန္႕ကလို႕သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶပြင့္ေတာ္မမူခင္ႏွစ္ ေပါင္း(၁၅၀၀)ခန္႔ကပါ။ ဒီထက္ေစာေစာကတည္းကလူေနႏိုင္ပါတယ္။ သက္ေသမရွိေသးလို႕ မေျပာလိုေသး ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ယုံၾကည္ခ်က္အရ ဒီထက္ေစာေစာကတည္းက လူေနပါၿပီ။

ဒုတိယအခ်က္အေနနဲ႔ ပ်ဴေခတ္ဆုံးေတာ့ ပုဂံေခတ္ေပၚလာပါတယ္။ အေနာက္တိုင္းနည္းအရ ပုဂံေခတ္ကို အေနာ္ရထာ( ေအဒီ၁၀၄၄-၁၀၇၇)က စပါတယ္။ ထား၀ယ္မွာ ပုဂံေခတ္အေထာက္အထားေတြမ်ားပါတယ္။ (၁) အေနာ္ရထာမင္းႀကီးရဲ႕အုတ္ခြက္ဘုရားကို ရွင္ေမာ္မွာေတြ႔တယ္၊(၂) က်န္စစ္သားမင္းရဲ႕ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕စား ေတြရဲ႕ အုတ္ခြက္ဘုရားေတြ မုတၱီးမွာေတြ႔ရပါတယ္။ စာအေရးအသားနဲ႔ပါ။ (၃) စည္သူ(၂)ရဲ႕ ဓမၼရာဇိက ေက်ာက္စာ(ခရစ္၁၁၉၆)မွာ ထား၀ယ္ကို ပိုင္ေၾကာင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။  ပုဂံေခတ္(အေနာ္ရထာလက္ထက္)မွ ထား၀ယ္က တည္ေထာင္တာမဟုတ္ဘူး၊ ၿမိဳ႕ျပတည္ေထာင္ဖို႕အနည္းဆုံးႏွစ္(၂၀၀)လိုပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ပ်ဳေခတ္ရဲ႕အေရွ႕ျဖစ္တဲ့ ေက်ာက္ေခတ္သစ္ကာလ၊ ပ်ဴေခတ္ရဲ႕အေနာက္ျဖစ္တဲ့ ပုဂံေခတ္ကာလေတြ မွာ ထား၀ယ္မွာ လူရွိေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ အခုဆက္ၿပီး ပ်ဴေခတ္ကာလအေထာက္အထားေတြ ေျပာပါမယ္။ ပညာရွင္ေတြရဲ႕အဆိုအရ ပ်ဴယဥ္ေက်းမႈလကၡဏာ(၁၁)ခ်က္ရွိတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ေတြအတိုင္း ထား၀ယ္မွာ (၁)တစ္ေတာင္အုတ္လိ္ု႕ေခၚတဲ့အုတ္ခ်ပ္ႀကီးေတြ၊လက္ေရးစင္းပါအုတ္ေတြ၊စာပါတဲ့အုတ္ေတြေတြ႔ ရပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ သာဂရၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာပါ။

(၂)အရိုးအိုးဓေလ့၊
(၃) သီရိ၀စၧနဲ႔ဘဒၵပီဌတံဆိပ္ပါတဲ့ဒဂၤါး၊ (၄)ပ်ဴေခတ္လက္ရာအုတ္ခြက္ဘုရား၊
(၅)ေျမပုတီးေစ့ ေတြနဲ႔အလွဆင္ပုတီးေတြ၊ႏြားရုပ္၊ဆင္ရုပ္ပုံပါတဲ့တံဆိပ္တုံးေတြ၊
(၆) ခရစ္ႏွစ္(ရ၅၁)ခုႏွစ္ (ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၁၃ခုႏွစ္)မွာတည္ၿပီးအ၀ိုင္းပုံရွိတဲ့ သာဂရၿမိဳ႕ေဟာင္းေတြျဖစ္ပါတယ္။

စာေပအေထာက္အထားေတြကေတာ့ ျမန္္မာ့သမိုင္းေတြမွာ ပ်ဴ(၁၂)ျပည္ေထာင္ရွိၿပီး တနသၤာရီပ်ဴ(ၿမိဳ႕ေတာ္ ထား၀ယ္)လို႕ဆိုပါတယ္။ မွန္နန္းရာဇ၀င္ေတာ္ႀကီးမွာ ပ်ဴေတြ(၃)စုကြဲၾကတယ္၊ ရခိုင္ဓည၀တီ၊တနသၤာရီ၊ ထား၀ယ္ကို ေရာက္ေၾကာင္းဆိုတယ္၊ ဇဗၼဴကြန္ျခာက်မ္းမွာလည္း ဒီအတိုင္းဆိုပါတယ္။ရခိုင္ရာဇ၀င္ေတြက ဓည၀တီေခတ္ကို ခရစ္မီ ၃၃၂၅ႏွစ္ မွ ခရစ္ေပၚၿပီး၃၂၆ႏွစ္ထိ လို႕ဆိုပါတယ္။

ေလာကဟိတရာသီက်မ္းမွာ လူမ်ဳိး(၁၀၁)ပါးစာရင္းရွိပါတယ္။ ျမန္္မာ(၇)မ်ဳိးရွိၿပီး ျမန္မာ၊ပ်ဴ၊ကမ္းယံ၊ေယာ၊ရခိုင္၊ ေတာင္သူ၊ထား၀ယ္လို႕ေဖာ္ျပပါတယ္၊ ျမန္မာမင္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံစာတမ္း(အတြဲ-၂)မွာ မူကြဲ(၅)မ်ဳိးေတြ႔ရပါတယ္။ မူကြဲ(၅)မ်ဳိးမွာလည္း ပ်ဴနဲ႔ထား၀ယ္ကိုေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ၁၉၆၅ခုႏွစ္ ျပည္ေထာင္စုေန႕ အခမ္းအနားလမ္းညႊန္ စာအုပ္ပါ လူမ်ဳိး(၆၉)မ်ဳိးစာရင္းတြင္ ဗမာထား၀ယ္လိ္ု႕ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားမွတ္တမ္းေတြအေနနဲ႔လည္းရွိပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္းေတြမွာ ဖွဴးကန္တူးးလု(ပုဂါမဒြါရ)၊တြန္ယႊန္၊ခ်ီ- ယယ္န္ေထာ္၀မ္၊ႏို႕ေထာ္၀မ္၊ေထာ္၀မ္လို႕ဆိုပါတယ္၊ ဆရာႀကီးဦးရည္စိန္က ေထာ္၀မ္ဆိုတာ ထား၀ယ္နဲ႕နီးစပ္ တယ္။ ထား၀ယ္လို႕ယူဆခဲ့ပါတယ္။ အိႏၵီယမွတ္တမ္းေတြ သု၀ဏၰဘူမိ(ေရႊေျမ)ဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။

ႏို၀င္ဘာ(၃၀)ရက္၊ဒီဇင္ဘာ(၁)ႏွင့္(၂)ရက္ေတြမွာ ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္းက စပြန္ဇာေပးၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဘဏ္မ်ားအသင္းမွာ ပ်ဴလူမ်ဳိးႏွင့္ ပ်ဴႏိုင္ငံ ေတာ္စာတမ္းဖတ္ပြဲကို က်င္းပပါတယ္။ ဒီစာတမ္း ဖတ္ပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က အထက္ေဖာ္ျပပါအခ်က္အလက္ေတြကို အက်ယ္ေရးသားၿပီး ဖတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အဆိုျပဳခ်က္ျဖစ္တဲ့ ထား၀ယ္သည္ ပ်ဴျဖစ္သည္ (သို႕) ထား၀ယ္သည္ ပ်ဴႏွင့္ညီအစ္ကို ေတာ္သည္ဟူေသာ အေၾကာင္းကို ဆက္လက္ေဖာ္ထုတ္ရန္လိုအပ္ေနပါသည္။  ဆက္လက္သုေတသန လုပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ကေတာ့ အသက္ရွိေနသမွ် ဆက္လက္ လုပ္ေနမွာျဖစ္ပါတယ္။ ထား၀ယ္ျပည္သူမ်ားအေနနဲ႔လည္း ၀ိုင္း၀န္းေဖာ္ထုတ္ထိန္းသိမ္းေစလိုပါတယ္။ ေ၀ဖန္ေပးၾကပါ။ ကူညီၾကပါလို႕။      ။



 ဆရာေဇာ္(စိတ္ပညာ)

Sunday, December 23, 2012

ခရီးသြား အမွတ္တရမ်ား

(အခုအခ်ိန္ဟာ ဥေရာပနဲ႔အေနာက္နုိင္ငံေတြမွာ ခရစ္မစမတ္နဲ႔ နွစ္သစ္ကူး ရံုးပိတ္ရက္ေတြရွိ လုိ႔  ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြခရီးသြားေနၾကသလုိ ျပည္တြင္းမွာလဲ ရာသီဥတုပြင့္လင္းခ်ိန္မုိ႔ သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႔ခရီးသြားေနၾကပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ ခရီးမသြားနုိင္ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ အယင္နွစ္ေတြက ဒီလုိအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ခရီးစဥ္ မွတ္တန္းတခ်ဳိ႔ကုိ ျပန္လည္တင္ျပလုိက္ပါတယ္)





ဒါကေတာ့ ၂၀၀၇၊ ၂၀၀၈ တုန္းကသြားျဖစ္ခဲ့တဲ့ခရီးစဥ္ စုစည္းတင္ျပခ်က္ပါ။ (ဗဟုသုတ ခရီးစဥ္လုိ႔ ဆုိနုိင္ပါတယ္)



ဒါကေတာ့ ၂၀၁၁ ခရီးစဥ္တုန္းက ရုိက္ျဖစ္ခဲ့တာေလးပါ။ ( ဗဟုသုတခရီးထက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ၊ ဒုကၡသည္စခန္းက ကေလးငယ္ေတြရဲ့ အနာဂတ္ကုိ စဥ္းစားမိတဲ့ခရီးလုိ႔ ဆုိနုိင္ပါတယ္)



ဒါကလဲ ၂၀၁၁ ပါဘဲ့။ ထုိင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးမွာ အေရးပါလွတဲ့ ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားၾကီးေဘးနားက ထူးထူးျခားျခား နယ္ျခားျဖတ္ေက်ာ္ေနသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ (ဗဟုသုတနဲ႔ နုိင္ငံေရးနုိင္ငံေရးဒုကၡအျပင္ စီးပြါးေရး ဒုကၡကုိပါ ျမင္နုိင္တဲ့ခရီးစဥ္လုိ႔ဆုိနုိင္ပါတယ္)



ဒါကေတာ့ ျပန္ဖြင့္ဖုိ႔က်ဳိးစားေနတယ္လုိ႔ၾကားရတဲ့ ထုိင္း-ျမန္မာ ေသမင္းတမန္ ရထားလမ္းအမွတ္တရပါ။


Wednesday, December 19, 2012

စစ္ပဲြၾကီးေတြ ျပီးတဲ့အခါ (ျပန္လည္တင္ျပခ်က္)

(ABSDF ကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ ရန္ကုန္ေရာက္ေနတဲ့အေၾကာင္းစဥ္စားရင္းနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ မတ္လက တင္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးအေဟာင္းကို သတိရလုိ႔ ျပန္လည္တင္ျပလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္)

ထက္ေအာင္ေက်ာ္ (၀၈-၀၃-၂၀၁၂)

"ေမွာင္ေသာညေတြၿပီးရင္ ေတြ႕မယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ကမာၻသစ္ႀကီး...။ ေဟ့ ေတးသံၾကားတယ္ တို႔ လူသားေတြ သေဘာထားေတြေျပာင္းၾက...။ ရန္ပြဲေတြရပ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျမင္လား...။ တို႔ လူသား ေတြ ခ်စ္ခင္ၾကေဟ့...။ စစ္မျဖစ္ရဘူး..."


ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း ေပးဆပ္လုိက္ရတဲ့ ABSDF ''ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္း'' ေတြထဲက ၂၀၁ တပ္ရင္းမွ ရဲေဘာ္ ၂ ဦး။

တခ်ိန္က နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ ေက်ာ္ဟိန္းရဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကုိ youtube ေပၚကေန က်ေနာ္နား ေထာင္ေန တာပါ။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ သူပုန္ေတြနဲ႔အစိုးရၾကား ေဆြေနြးပဲြေတြလုပ္၊ စစ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ေတြ ခ်ဳပ္ ေနတယ္ၾကားလုိ႔ "စစ္နဲ႔ျငိမ္းခ်မ္းေရး" ဆုိျပီး Google Search မွာ ရုိက္ထည့္လုိက္ရာကေန တဆင့္ ပီး တဆင့္သြားရင္းနဲ႔ ေက်ာ္ဟိန္းသီခ်င္းဆီေရာက္သြားတာပါ။

က်ေနာ္တုိ႔နုိင္ငံမွာ တကယ္ဘဲ့စစ္ပဲြၾကီးေတြရပ္တန္႔နုိင္ေတာ့မလား။ ေက်ာ္ဟိန္းသီခ်င္းထဲကလုိ ျငိမ္း ခ်မ္းေရးကို တကယ္ျမင္ရေတာ့မလား။ အဲဒီလုိ ျငိမ္းခ်မ္းေရးတကယ္ရျပီဆုိရင္ က်ေနာ္ ဘာကုိ ပထမ ဦးစားေပးအလုပ္အျဖစ္ေဆာင္ရြက္သင့္သလဲ ဆုိျပီး စဥ္းစားေနမိပါတယ္။

ဘာေတြကို ဦးစားေပးေဆြးေႏြးမလဲ

ဒီလုိစဥ္းစားဖုိ႔ျဖစ္လာေစတဲ့ေနာက္ခံအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ABSDF ဗဟုိကေန ေနာ္ေ၀းေရာက္ တပ္ဖြဲ႔ ၀င္ေဟာင္းေတြဆီေပးပုိ႔လိုက္တဲ့ အီးေမးလ္ တေစာင္ေၾကာင့္ပါ။ အားလုံးသိျပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း အရပ္ သားတျဖစ္လဲ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္မွာ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ေတြအပါ၀င္ နယ္စပ္ က လက္နက္ကုိင္ေရာ၊ မကုိင္တဲ့အဖြဲ႔ေတြကုိပါ ဆက္တုိက္ေဆြးေႏြးေနပါတယ္။ ဒိီလုိ ေဆြးေနြးမဲ့စာရင္း ထဲမွာ တခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔ပါ၀င္ခဲ့ဖူးတဲ့ ABSDF လဲပါ၀င္ေနျပီး မၾကာခင္ လူေတြ႔ေဆြးေနြးမယ္လို႔ "ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဖၚေဆာင္မႈအဖြဲ႔" က သူတု့ိဆီ တရား၀င္စာပို႔ထားတယ္။ ဒီအတြက္ ျပည္တြင္း ျပည္ပေရာက္ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြရဲ့ သေဘာထားအျမင္ေတြ ကိုေပးပို႔ၾက ေစခ်င္တယ္ဆုိျပီး အဲဒီ အီးေမးလ္က တုိက္တြန္းထားပါတယ္။


ဒီလုိနဲ႔ စေန၊ တနဂၤေနြမွာ ျမန္မာေတြဆုံေလ့ရွိတဲ့ ဟုိလူ့ေမြးေန႔ပဲြ၊ ဒီလူ့ကေလး ကင္ပြန္းတပ္ပဲြေတြကို သြားျပီး ေရခဲျပင္ေရာက္ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြရဲ့သေဘာထားကို က်ေနာ္တီးေခါက္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပ မဲ့ တိက်တဲ့အၾကံျပဳခ်က္တခုခုမရခင္မွာ အခုတေလာ အြန္လိုင္းမွာေရပန္းစားေနတဲ့ ေျမာက္ပုိင္းအမႈက ၀င္၀င္လာျပီး အာဂ်င္ဒါ-ကုိ အဲဒီဖက္ လုယူသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ABSDF နဲ႔ အစိုးရကုိယ္ စားလွယ္ေတြ ပထမအၾကိမ္ ေတြဆုံမႈျပီးတဲ့အထိ ဘာအၾကံျပဳခ်က္မွ မပုိ႔နုိင္ေသးပါ။

ျပိးခဲ့တဲ့စေနတရက္မွာကေတာ့ ဂ်ာမဏီနုိင္ငံေရာက္ ၁၀၂-တပ္ရင္းမႈးေဟာင္း ကိုဘေစာထြန္းနဲ႔ Facebook ေပၚမွာစကားစပ္မိရင္းနဲ႔ ဒီကိစၥကုိ က်ေနာ္ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ "ပထမ-ဆုံးကေတာ့ဗ်ာ၊ ခင္ ဗ်ားတုိ႔တပ္ရင္း၊ က်ေနာ္တုိ႔တပ္ရင္းက ရဲေဘာ္ေတြ ယူဂ်ီ တာ၀န္န႔ဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရွ့တန္းမွာျဖစ္ျဖစ္ ဖမ္း ဆီးခံထားရသူေတြရဲ့စာရင္းေတြကို ပုိ႔ထားေပးနုိင္ရင္ေကာင္းမယ္" လုိ႔ သူက အၾကံျပုပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဖမ္းဆီးခံေနရတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြကိုလြတ္ေပးေရး၊ ABSDF ကို မတရားအသင္းအျဖစ္ေၾကျငာ ထား တာေတြကိုရုတ္သိမ္းေပးေရးေတြကို ဦးစားေပးေဆြးေႏြးသင့္တယ္လုိ႔ သူနဲ႔က်ေနာ္သေဘာတူခဲ့ တယ္ဆုိပါေတာ့။

"ဒါနဲ့ ခင္ဗ်ားေျခေတာက္ေကာ ဘယ္လုိအေျခေနရွိလဲ။ ပုံမွန္သြားလုိ႔လာလုိ႔အဆင္ေျပျပိီလား" ဆုိျပီး က်ေနာ္က ထပ္ေမးမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူက မခ်ိတင္ကဲ ရည္သံတခ်က္ေနွာပီး "ေတာ္လွန္ေရးရဲ့ အသီး အပြင့္ေတြေပ့ါဗ်ာ။ ဘာတတ္နုိင္မလဲ။ မျဖတ္လုိက္ရတာကိုဘဲ့ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔မွတ္ရမွာေပါ့" ဆုိျပီး ေျဖပါတယ္။ ကုိဘေစာထြန္းဟာ ၁၉၉၂-မာနယ္ပုေလာကာကြယ္ေရး ေနာ္တစစ္ပဲြမွာ မုိင္းနင္းမိျပီး ဘယ္ဖက္ေျခေတာက္ျဖစ္ပစ္ရမလိုျဖစ္သြားကာ မသန္မစြမ္းဘ၀ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အခု ဘယ္လုိ ေနထုိင္စားေသာက္ေနသလဲဆုိျပီး ထပ္ေမးၾကည့္ေတာ့ ဂ်ာမဏီ အစိုးရကေထာက္ပံ့ထားတဲ့ လူမႈ ေထာက္ပံ့ေၾကးနဲ႔ ရပ္တည္ေနရတယ္လုိ့ သူကေျပာပါတယ္။

ေပးဆပ္သူတုိ႔ရဲ့ ဒဏ္ရာမ်ား

စိတ္မသက္သာဘြယ္ျဖစ္စဥ္ေတြကိုေျပာျပိးတဲ့ေနာက္ ေလေကာင္းေလသန္႔ေလးရႈရင္း လမ္းေလ်ာက္ ဦးမွဆုိျပီး က်ေနာ္ရဲ့အခန္းက်ဥ္းစံအိမ္ေတာ္ကေန ကြင္းျပင္ေတြ၊ သစ္ပင္ေတြရွိရာ ေအာ္စလုိ ပါလီမန္နဲ႔ ကမ္းနားဖက္ကုိ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ တုိက္ဆုိင္မႈျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၂၀၃-တပ္ရင္းက ရဲေဘာ္ေဟာင္း တဦး ျဖစ္တဲ့ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦးနဲ႔ ပါလီမန္ေရွ့နားက ကေလးေတြ ေရခဲေခ်ာစီးတဲ့ ကြင္းျပင္ေရွ့မွာ သြားတုိးပါ တယ္။ ဒီလုိေျပာလုိက္လုိ႔ သူ့ကေလးေတြနဲ႔အတူ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦး ေရခဲျပင္ေခ်ာစီးဖုိ႔ ျပင္ေနတယ္လုိ႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ သူအေျခေနက ကိုဘေစာထြန္းထက္ ပိုဆုိးပါတယ္။


၁၉၉၇ မင္းသမီးစခန္းကာကြယ္ေရးတုိက္ပဲြမွာ မုိင္းထိတဲ့ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦးဟာ မ်က္လုံး တဖက္ဆုံး၊ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြတခ်ဳိ့ျဖတ္ခဲ့ရျပီး အခုေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ေအာက္ပုိင္းေသသလုိျဖစ္သြားခဲ့ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာ္ေ၀းနုိင္ငံကေန မသန္မစြမ္းေတြအတြက္ ထုတ္ေပးထားတဲ့ motor rullestol ထုိင္ခုံကားေလးကုိ စီးျပီး ဟုိနား ဒီနား သြားေနရသူပါ။ "ျမန္မာျပည္အတြက္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ျပီး ေနာ္ ေ၀းအစိုးရရဲ့ ပင္စင္ကုိ စားေနသူေတြေပါ့ဗ်ာ" ဆုိျပီး ထုံးစံအတုိင္း သူကေနာက္ေျပာင္ေျပာဆုိပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အယင္လုိ သူကုိျပန္မေနာက္နုိင္ဘဲ ခပ္ငုိင္ငုိင္ျဖစ္သြားသူက က်ေနာ္ပါ။ ေရွ့မွာေျပာခဲ့တဲ့ ကုိဘ ေစာထြန္းနဲ႔ အခု ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦးတုိ့ရဲ့အေျခေနေတြကိုစဥ္းစားရင္း ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ဒီလုိ ေပး ဆပ္ခဲ့ရသူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားရွိေနခဲ့ျပိီလဲဆုိျပီး က်ေနာ္စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အင္တာ နက္ ပါတဲ့ လက္ကုိင္တယ္လီဖုန္းကေန http://www.absdf.com/ ထဲ၀င္ျပီး ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ထိခုိက္ ဒဏ္ ရာရသူ ၃၉၉-ဦး၊ ေသဆုံး ၂၇၃-ဦး၊ က်ဆုံး ၃၅၃-ဦး၊ စုစုေပါင္း ၁၀၂၄-ဦးဆုိျပီးေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ စာရင္းကအျပည့္အစုံမဟုတ္ေသးဘဲ လက္လွမ္းမိသေလာက္ စုစည္းထားပုံသာျဖစ္ပုံရပါ တယ္။

နွစ္ ၂၀-ေက်ာ္သာသက္တန္းရွိေသးတဲ့ ABSDF မွာေတာင္ ထိခုိက္က်ဆုံးဦးေရ ၁၀၀၀-ေက်ာ္ ေနျပီ ဆုိ ရင္ နွစ္ ၆၀-ေက်ာ္တုိက္ေနတဲ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ေတြမွာဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိ ေနျပီလဲဲ။ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ ၂-ဒါဇင္ေက်ာ္ရဲ့ ထိခုိက္ ဒဏ္ရာစာရင္းကို ခ်ဳပ္လိုက္မယ္ ဆုိရင္ ေသာင္းဂဏန္းေက်ာ္ျပီး သိန္းဂဏန္းေတာင္ရွိေနေလမလား။ ဒီ ကိန္းဂဏန္းေတြကိုသိခ်င္လုိ႔ သူပုန္အဖြဲ႔ေပါင္းစုံရဲ့ ၀က္ဆုိက္ေတြကိုလုိက္လွန္ရွာေဖြခဲ့ေပမဲ့ ABSDF လုိမ်ဳိး စာရင္းထုတ္ျပန္ထားတာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ တခါ သူပုန္တပ္ေပါင္းစုၾကီးျဖစ္တဲ့ DAB တုိ႔၊ NCUB တုိ႔ရဲ့ ၀က္ဆုိက္ထဲမွာလဲ အဲဒီလုိစာရင္းဇယားမ်ဳိးကိုမေတြ႔ရဘဲ တျခားဇယားေတြကိုသာေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ထိခုိက္က်ဆုံးစာရင္းဇယားေတာင္မရွိဘူးဆုိရင္ အဲဒီေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ဒီတပ္ေပါင္းစု ေတြက ဘယ္လုိတာ၀န္ယူေပးထားသလဲဆုိတာကုိ ဆက္ေမးဖုိ႔ခက္သြားပါတယ္။ တပ္ေပါင္းစုက မ ေဆာင္ရြက္ေသးဘူးဆုိရင္ သက္ဆုိင္ရာ သူပုန္အဖြ႔ဲတခုခ်င္းစီကေကာ ဒီရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ဘာေတြ မ်ားေဆာင္ရြက္ ေပးထားသလဲ။ က်ေနာ္စဥ္းစားေနေပမဲ့ အခုထိေတာ့ ေသခ်ာတဲ့စီမံကိန္းတခုခုနဲ႔ ကူ ညီ ေဆာင္ရြက္ေပးထားတာမ်ဳိး မေတြရရ၊ မၾကားရေသးပါဘူး။

မွတ္တန္းမဲ့ စာရင္းမ်ား

နယ္ေျမမတည္ျငိမ္ေသးတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအဖဲြ့စည္းေတြဖက္က သူတုိ႔အတြက္ေပးဆပ္သြားသူေတြရဲ့ မွတ္တန္းမွတ္ရာေတြ၊ ျပည္လည္ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေရးေတြမလုပ္နုိင္ေသးတာကိုထားပါေတာ့။ နုိင္ငံတခု လုံးနီးပါးကို ထိမ္းခ်ဳပ္ထားနုိင္တဲ့ လက္ရွိအစိုးရဖက္ကေကာ နွစ္ ၂၀ ကေန နွစ္ ၆၀ ေက်ာ္အထိ ျဖစ္ပါြး ခဲ့တဲ့၊ ျဖစ္ပြါးေနဆဲျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း က်ဆုံးသြားတဲ့ သူတုိ႔ရဲ့တပ္ဖြဲ႔၀င္ စာရင္းဇယားေတြ အ ေသ ခ်ာရွိရဲ့လား။ သူတုိ႔အတြက္ အစိုးရက ဘာေတြတာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ေပးေနသလဲ။ သူတုိ႔ ဟာလဲ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ့သားေကာင္ေတြဘဲ့မဟုတ္လား။

စနစ္တက်ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွာ သူပုန္တပ္ေတြထက္ စာရင္းဇယား ပုိျပည့္စုံမယ္ဆုိ တာ သံသယရွိစရာမလုိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ နွစ္ ၆၀-ကာလအတြင္း ထိခုိက္ဒဏ္ရာရသူေတြ အတြက္ အဲဒီတပ္မေတာ္နဲ႔အစိုးရက ဘာေတြေဆာင္ရြက္ေပးေနသလဲဆုိတာကေတာ့ ေမးခြန္းထုတ္ စရာ ရွိေနဆဲလုိ႔ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ျမန္မာနုိင္ငံမွာရွိစဥ္က ေျချပတ္ လက္ျပတ္ ရဲေဘာ္ေဟာင္း ေတြ ကို လမ္းေဘးမွာ၊ စစ္မႈထမ္းေဟာင္း သက္သာ လဖက္ရည္ဆုိင္မွာ၊ ျမိဳ့ပါတ္ရထားတြဲေတြေပၚမွာ၊ ဟိုမွာ -ဒီမွာ၊ ဟုိေတာင္း-ဒီေတာင္း လုပ္ေနတာကို မၾကာခဏေတြ့ ဖူးေပမဲ့ တခါမွ ဒီလုိအေသခ်ာမစဥ္း စား ျဖစ္ခဲ့ပါ။

ABSDF လုိအဖြဲ႔မ်ဳိးမွာေတာင္ ထိခုိက္-က်ဆုံးဦးေရ ၁၀၀၀-ေက်ာ္ရွိတယ္ဆုိရင္ တုိက္ပဲြေတြျဖစ္တုိင္း လူလႈိင္းလုံးစစ္ဆင္ေရးကိုသုံးေလ့ရွိတဲ့ အစိုးရတပ္ဖက္က ဒီထက္ ၅-ဆနီးပါး ပုိမ်ားမယ္ဆုိတာ မွန္းလုိ႔ ရပါတယ္။ ဒီ ၅-ဆကုိ တနုိင္ငံလုံးရွိ သူပုန္အဖြဲ႔ ၂၀-ေက်ာ္နဲ႔ေျမာက္၊ နွစ္ ၆၀-နဲ႔ျပန္ေပါင္းျပီး ဂဏန္း ေပါင္းစက္ထဲ ထည့္လုိက္မယ္ဆုိရင္ သန္းဂဏန္းမရွိရင္ေတာင္ သိန္းဂဏန္းမက ရွိေနေလာက္ျပီဆုိတာ ကိုခန့္မွန္းလုိ႔ရနုိင္ပါတယ္။
   
တကယ္တန္းေျပာမယ္ဆုိရင္ ထိခုိက္-က်ဆုံးစာရင္းက ဒီလုိ ၂-ဖက္တပ္ေတြ၊ လက္နက္ကုိင္ စစ္သား စာရင္းနဲ႔တင္္မျပီးေသး။ ျမန္မာနုိင္ငံစစ္ပဲြေတြရဲ့ထုံးစံအတုိင္း အရပ္သား ေပၚတာေတြ၊ ေဒသခံ တုိင္းရင္း သားေတြ၊ ဟုိေျပးဒီလႊားရင္းနဲ႔ ၂-ဖက္တပ္ေတြၾကား အပစ္ခံရတာ၊ မုိင္းနင္းမိတာေတြကုိပါ ထည့္ေပါင္း ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္ေဆးခန္းရဲ့ မုိင္းဌာနကလူနာေတြ၊ ေျခတုလက္တုဌာနက လူနာေတြ၊ နယ္စပ္ဒုကၡသည္စခန္းအသီးသီးမွာျမင္ေနရတဲ့ မုိင္းသင့္ျပည္သူေတြ၊ နယ္စပ္ကိုထြက္ မလာနုိင္ဘဲ ေတာေတာင္ေတြထဲပုန္းေအာင္းေနရသူေတြ၊ န၀တ-နအဖ-တပ္ေတြရဲ့ ေပၚတာအျဖစ္ လုိက္ပါရင္း ေသနပ္ထိ၊ မုိင္းထိျပီး ဒုကၡိတျဖစ္သြားသူေတြ ဘယ္နဲပါ့မလဲ။

ဒီလူေတြအတြက္ ဘယ္အဖြဲ႔စည္းေတြက စာရင္းဇယားအေသခ်ာျပဳစုထားပါသလဲ။ ၂-ဖက္တပ္ေတြက ေတာ့ သူလူ့စာရင္းကိုေတာင္ သူအနုိင္နုိင္လုပ္ေနရလုိ႔ ေျမဇာပင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အရပ္သားေတြ အတြက္ စဥ္းစားဖုိ႔အခ်ိန္ရွိပုံမရေသးပါ။ ဆုိေတာ့ ဒီအတြက္ ဘယ္သူေတြလုပ္ေပးနုိင္မလဲ။ က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိ ျပန္ပါတယ္။

ျပည္လည္ထူေထာင္ေရးအတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ဘာလုပ္ၾကမလဲ


အခု စစ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ေတြခ်ဳပ္၊ စစ္ပဲြေတြတကယ္ရပ္ျပီဆုိရင္ ဒီလူေတြအတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာလုပ္ ေပးၾကမလဲ။  တတိယ-နုိင္ငံေတြက တာ၀န္ယူေပးထားသားဘဲ့ဆုိပီး ဒီတုိင္းဘဲ့ပစ္ထားၾကမလား။ သူတုိ႔ထက္ပုိဆုိးတာက နယ္စပ္နဲ႔ ျမန္မာနုိင္ငံအတြင္းမွာရွိေနတဲ့ "ျပည္တြင္းစစ္ရဲ့အသီး အပြင့္ေတြ"။  အဲဒီအသီးအပြင့္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ အေသခ်ာစာရင္းျပဳစုဖုိ႔လုိေနပါတယ္။ သူတုိ့ဘ၀ျပန္လည္ ထူ ေထာင္ေရးေတြကို က်ေနာ္တုိ့စနစ္တက်ေဆာင္ရြက္ေပးဖုိ႔လုိေနပါတယ္။


ဒါေပမဲ့ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဒီကိစၥကုိ ၂-ဖက္ စစ္ရပ္စဲေရးေဆြးေႏြးပဲြေတြမွာ၊ စစ္ရပ္စာခ်ဳပ္ေတြမွာ ထည့္ ေရးတာ၊ ထည့္ေျပာတာ မၾကားရေသးပါဘူး။ ဆက္ဆံေရးရံုးဖြင့္ဖုိ႔နဲ႔ စီးပြါးေရးလုပ္ခြင့္ရဖုိ႔အခ်က္ေတြ ကိုပဲ့ ဦးစားေပးေဆြးေနြးေနတာျမင္ေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္တာ၀န္ယူထားတဲ့ ၂-ဖက္ အဖြဲ႔ စည္း အသိးသိးကပုဂုိလ္ေတြ သတိမမူ ဂူမျမင္ျဖစ္ေနတာမ်ဳိးလား။ ဒါမွမဟုတ္ စစ္ပဲြဆုိတာ ဒီလုိပါဘဲ့ "ကံဆုိးသူထိ။ ကံေကာင္းသူရွင္" ဆုိျပီး သေဘာထားေနၾကဆဲလား။

"ျပည္တြင္း စစ္ရဲ့အသီးအပြင့္" ေတြကုိ လူေတြဘာေၾကာင့္ ေမ့ထားေနၾကတာလဲ။ က်ေနာ္စဥ္းစား ေနေပမဲ့ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဒီကိစၥကုိ အစ္ရႈးတခုအျဖစ္ ဘယ္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔စည္း၊ ဘယ္အစိုးရ ၀န္ ၾကီး၊ ဘယ္တပ္မေတာ္ကိုယ္စားလွယ္၊ ဘယ္လြတ္ေတာ္ကို္ယ္စားလွယ္ကမွ လြတ္ေတာ္တြင္း၊ လြတ္ ေတာ္ပမွာ ေဆြးေနြးတင္ျပတာမ်ဳီး မၾကားရေသးပါဘူး...။

နွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ကေန စိတ္ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ျပန္လြတ္လာတဲ့ နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ဘ၀ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအတြက္ ရန္ကုန္မွာေဆြးေနြးပဲြေတြလုပ္တာ၊ နုိင္ငံတကာေရာက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ေတြက ေငြေၾကးအကူညီေပးပုိ႔တာ၊ နုိင္ငံတကာ NGO တခ်ဳိ့ကလဲ ကူညီေပးေနတယ္ ဆုိတာေတြကို အင္တာနက္သတင္းေတြမွာ ၾကံဳၾကားေတြ႔ေနရပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အခု က်ေနာ္ေျပာေနတဲ့ နွစ္ ၆၀-ျပည္ တြင္းစစ္ကာလအတြင္း စိတ္ဒဏ္ရာတင္မက ခႏၱာကုိယ္ရဲ့အစိတ္အပိုင္းေတြပါ ဒဏ္ရာရျပီး က်ဳိးပဲ့ျဖတ္ ေတာက္ မသန္မစြမ္းျဖစ္သြားသူေတြအတြက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေဆြးေႏြးပဲြ၊ အလႈေငြ ေကာက္ခံ ပဲြ၊ နုိင္ငံတကာ NGO ေတြဖက္က ကူညီေပးပဲြ ဆုိတာမ်ဳီး က်ေနာ္တခါမွမၾကားမိေသးပါဘူး။

ေပးဆပ္မႈခ်င္းအတူတူ တုန္႔ျပန္အသိအမွတ္ျပဳမႈက်ေတာ့ ဘာလုိ႔မတူျဖစ္ေနတာလဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ စဥ္း စားပုံေတြ တခုခုလဲြေခ်ာ္ေနျပီလား။

မသန္မစြမ္း ထုိင္ခုံကား motor rullestol ေလးကိုစီးျပီး က်ေနာ္ေရွ့ကေနထြက္သြားတဲ့ ကုိေအာင္ ေက်ာ္ဦးရဲ့ေက်ာျပင္ကုိေငးၾကည့္ရင္း ေနာ္ေ၀းပါလီမန္ေရွ့က ျမက္ခင္းေပၚမွာ က်ေနာ္တေယာက္ တည္း ဆက္လက္္စဥ္းစားေနမိပါတယ္။    ။

Monday, December 17, 2012

ABSDF ကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ ရန္ကုန္သြား။

ဓာတ္ပုံ Moe KYaw Facebook မွ

ျမန္မာအစိုုးရကိုု ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ၾကာ ေတာ္လွန္တိုုက္ခိုုက္ေနတဲ့ ျမန္မာႏုုိင္ငံလံုုးဆိုုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုုကရက္တစ္တပ္ဦး ABSDF ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ဥကၠဌ ရဲေဘာ္ သံခဲ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႕၀င္ ၉ ဦး ျပည္တြင္းေလ့လာေရးခရီးစဥ္အျဖစ္ ဒီဇင္ဘာလ (၁၈)ရက္ေန႔ ဒီကေန႕ မနက္ (၈)နာရီခြဲက ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ျမ၀တီၿမိဳ႔ကေန ရန္ကုန္ကိုထြက္ခြာသြားၿပီျဖစ္ပါတယ္။
မကဒတ-ပထမအၾကိမ္ရန္ကုန္ခရီးစဥ္ထုတ္ျပန္ခ်က္

Sunday, December 16, 2012

Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ့ မာရသြန္ခရီး (နိဂုံး)

ဧရာ၀တီ။

ေႂကြလြင့္သြားေသာ ၾကယ္ပြင့္မ်ား

လူဆုိတာ ေသေန႔ေရာက္ရင္၊ ေသကံေစ့ရင္ ေသရမွာျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကေပမယ့္ႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္ ကာလအတြင္း ေသဆုံးသြားသူ အားလုံးဟာ ေသေန႔ေရာက္လို႔၊ ေသကံေစ့လုိ႔ ေသသြားသူေတြခ်ည္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ အလားတူပဲ ၈ ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံကာလအတြင္း က်ဆုံးသြားတဲ့ ေထာင္နဲ႔ခ်ီရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ၊ ရဟန္းရွင္လူေတြ၊ ေနာက္တခါ ၂၀၀၇ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ က်ဆုံးသြားသူေတြဟာလည္း ေသကံေရာက္လုိ႔ ေသသြားသူေတြခ်ည္း မဟုတ္ဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ကာလအတြင္း လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏႊဲရင္းနဲ႔ ေတာေတာင္ေတြၾကားမွာ လူမသိသူမသိနဲ႔ က်ဆုံးသြားက်တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ “ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္း” ေတြကိုေရာ ေသကံေရာက္လုိ႔ ေသသြားသူေတြလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္ေျပာလုိ႔ျဖစ္ပါ့မလဲ။

၂၀၁ တပ္ရင္း။ မင္းသမီးစခန္းမွ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ ၁၉၉၈ မွာထုတ္ေ၀တဲ့ “ေႂကြလြင့္သြားေသာ ၾကယ္ပြင့္မ်ား” စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံး

ABSDF ဗဟုိ (absdf.com) စစ္႐ံုးခ်ဳပ္က ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁ ရက္ေန႔အထိ တရား၀င္ စာရင္းဇယားေတြအရ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ကာလအတြင္း က်ဆုံး၊ ေသဆုံး၊ ထိခုိက္ ဒဏ္ရာရ ေက်ာင္းသားဦးေရဟာ ၁၀၂၄ ဦး ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ တုိက္ပဲြအတြင္း က်ဆုံးသူ ၃၅၃ ဦး၊ ငွက္ဖ်ားအပါ၀င္ ေရာဂါမ်ဳိးစုံနဲ႔ ေသဆုံးသူ ၂၇၂ ဦး၊ တုိက္ပဲြအတြင္း ထိခုိက္ဒဏ္ရာရသူ ၃၉၉ ဦးရွွိပါတယ္။ ABSDF ဟာ အခုခ်ိန္အထိ လက္နက္ကုိင္ တုိက္ပဲြ၀င္ေနဆဲျဖစ္တာေၾကာင့္ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရစာရင္း ထပ္တုိးႏိုင္ေသးတယ္ဆုိတာ သံသယရွိစရာ မလုိပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ လက္ရွိအစိုးရကို လက္နက္ကုိင္ တုိက္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ကခ်င္လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ (KIA) နဲ႔အတူ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ – ေျမာက္ပုိင္း (ABSDF-NB) တပ္ေတြဟာ စစ္အစိုးရတျဖစ္လဲ အရပ္သားအစုိးရ တပ္ေတြကို ခုခံေတာ္လွန္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ABSDF တခုလုံးရဲ႕ က်ဆုံး၊ ေသဆုံး၊ ဒဏ္ရာရစာရင္းထဲကေန က်ေနာ္သိတဲ့၊ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ ပါ၀င္ခဲ့ဖူးတဲ့ အမွတ္ ၂၀၁ တပ္ရင္း မင္းသမီးစခန္းနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း ၂၀၃ တပ္ရင္းက အက်ဆုံးစာရင္း တခ်ဳိ႕ကို ဒီေနရာမွာ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာ ၂၀၁ တပ္ရင္း မင္းသမီးစခန္းမွ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ “ေႂကြလြင့္သြားေသာ ၾကယ္ပြင့္မ်ား” မွတ္တမ္းစာအုပ္ငယ္အရ ၁၉၈၈ ကေန ၁၉၉၇ မင္းသမီးစခန္း ခြာစစ္ၿပီးခ်ိန္အထိ က်ဆုံး၊ ေသဆုံးဦးေရ ၈၁ ဦးရွိပါတယ္။ ဒါဟာ တပ္ဖြဲ႔၀င္အား ၃၀၀ ေက်ာ္ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ၂၀၁ တပ္ရင္း မင္းသမီးစခန္း တခုတည္းရဲ႕ က်ဆုံးစာရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီထဲမွာ ေတာ္လွန္ေရးအေစာပုိင္း ကာလအတြင္း လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခံရသလုိလုိနဲ႔ ေပ်ာက္ဆုံး သြားသူ ၈ ဦး၊ ငွက္ဖ်ားအပါအ၀င္ ေရာဂါေပါင္းစုံနဲ႔ ေသဆုံးသူ ၁၀ ဦး၊ ေရနစ္ေသဆုံးသူ ၂ ဦး၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ လုပ္ႀကံသူ ၂ ဦးကလဲြရင္ က်န္ ၅၉ ဦးစလုံးဟာ တုိက္ပဲြအတြင္း က်ဆုံးသူနဲ႔ ေရွ႕တန္းနယ္ေျမအတြင္း တဖက္ရန္သူရဲ႕ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ျခင္း ခံရသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လူဦးေရ ၃၀၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ တပ္ရင္းတခုမွာ က်ဆုံး၊ ေသဆုံးဦးေရ ၈၁ ဦးဆုိတာဟာ ABSDF တပ္ရင္းေတြထဲ အက်အဆုံးအမ်ားဆုံး တပ္ရင္းလုိ႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ကုိတင္ေလး၊ ကုိျမင့္သိန္းနဲ႔ ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသူမ်ား

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ႕ မာရသြန္ခရီး ေဆာင္းပါးအစ ပထမဆုံးအခန္းမွာ ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့တဲ့အတုိင္း ထား၀ယ္ေကာလိပ္နဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္တကၠသိုလ္ေတြမွာ ၅ ႏွစ္နီးပါး က်ေနာ္နဲ႔အတူ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သူ၊ အားကစား အတူတူလုပ္ခဲ့ဲ့သူ၊ မီတာ ၄၀၀ အေျပးနဲ႔ ေရကူးခ်န္ပီယံျဖစ္ခဲ့သူ၊ ႐ုကၡေဗဒ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းသား ကုိတင္ေလး။ ၈ ေလးလုံးကာလအတြင္း ထား၀ယ္ တနယ္လုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ ဥကၠဌအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ အတူတူ ေတာခုိလာခဲ့သူ ကုိတင္ေလး။ သီေဘာဘုိးစခန္းမွာ ပထမဆုံးအႀကိမ္က်င္းပတဲ့ ABSDF ဖြဲ႔စည္းေရး အစည္းေ၀းဆီ မင္းသမီးခစန္း ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့သူ ကုိတင္ေလး။ ထား၀ယ္ ေက်ာင္းသားေတြတင္မက မင္းသမီးစခန္းေရာက္ ေက်ာင္းသားအားလုံးနဲ႔ ဗဟုိဖက္က ေက်ာင္းသားေတြကပါ ေလးစားခဲ့တဲ့ ကိုတင္ေလးဟာ ေတာထဲေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၆ ရက္ေန႔မွာ ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားပါတယ္။

 ၁၉၈၈ ေႏွာင္းပုိင္းနဲ႔ ၁၉၈၉ အေစာပုိင္းမွာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ ကုိတင္ေလးနဲ႔ ကိုျမင့္သိန္းတုိ႔ကုိ KNU တပ္မဟာ ၄၊ ၿမိတ္-ထား၀ယ္ခ႐ိုင္႐ံုးေရွ႕တြင္ ေတြ႔ရစဥ္

ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ ပုံကြ်န္းရပ္ေန ကုိတင္ေလးနဲ႔အတူ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသူ တျခား ၂ ဦးကေတာ့ ဇရစ္ရပ္ေန သြားဖက္ဆုိင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္ (ရန္ကုန္) ေနာက္ဆုံးႏွစ္ ေက်ာင္းသား ကုိေအာင္မုိးျမတ္နဲ႔ ကညုံရပ္ေန စိတ္ပညာ ဒုတိယႏွစ္ (ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ လႈိင္နယ္ေျမ) ေက်ာင္းသား ကိုေက်ာ္ေအာင္တုိ႔ ျဖစ္တယ္လုိ႔ မင္းသမီးစခန္း ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ ထုတ္ျပန္တဲ့ “ေႂကြလြင့္သြားေသာ ၾကယ္ပြင့္မ်ား” စာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ေပ်ာက္ဆုံးတဲ့ေနရာဟာ KUN တပ္မဟာ ၄ ဌာနခ်ဳပ္၊ ၿမိတ္-ထား၀ယ္ခ႐ိုင္႐ံုးနဲ႔ ထုိင္းႏိုင္ငံ ကန္ခ်နပူရီၿမိဳ႕ဆီအသြား လမ္းေပၚမွာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္ငယ္ထဲမွာ အေသးစိတ္နီးပါး ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

၁၉၇၄ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ဦးသန္႔ စ်ာပနအခမ္းအနားမွာ ပါ၀င္မႈနဲ႔ ေဆးတကၠသိုလ္ကေန ေက်ာင္းထုတ္ခံရသူ၊ ေထာင္ခ်ခံရသူ၊ ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေက်ာင္းဆက္တက္ခြင့္ မရေတာ့တဲ့အတြက္ စာေပးစာယူနဲ႔ ဥပေဒဘြဲ႔ရေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့သူ၊ ထား၀ယ္ တနယ္လုံးဆုိင္ရာ ဒီမုိကေရစီ တပ္ဦး အတြင္းေရးမႉးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သူ ေရွ႕ေနသမဂၢမွ ကိုျမင့္သိန္းကေတာ့ ၁၉၈၉ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၂ ရက္ေန႔မွာ အလားတူ ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတယ္လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္ငယ္က ဆုိပါတယ္။ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ ဦးေက်ာ္ရင္ (မီးပုံးပ်ံ) လမ္းေန ကိုျမင့္သိန္းနဲ႔အတူ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ တျခား ၂ ဦးကေတာ့ ဦးေက်ာ္ရင္လမ္းေန ဒုတိယႏွစ္ အေရွ႕တုိင္းပညာ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္) မွ ကုိစုိးစုိးနဲ႔ ဇရစ္ရပ္ေန ဒုတိယႏွစ္ ဓာတုေဗဒ (ထား၀ယ္ေကာလိပ္) မွ ကုိစုိးေအာင္ခင္တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခင္းျဖစ္တဲ့ေနရာကေတာ့ တနသၤာရီျမစ္နံေဘး ဆင္ျဖဴတုိင္ရြာ ၀န္းက်င္မွာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္ငယ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ABSDF ဗဟုိျပန္ၾကားေရးအဖြဲ႔၀င္၊ ၀ရဇိန္စာေစာင္ အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္နဲ႔ ဘန္ေကာက္နဲ႔ မင္းသမီး စခန္းအၾကား အ၀င္အထြက္ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသူ တဦးကေတာ့ ရန္ကုန္သား ကိုထြန္းထြန္းေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔မွာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတာျဖစ္ၿပီး ေပ်ာက္တဲ့ေနရာကေတာ့ တပ္မဟာ ၄ ဌာနခ်ဳပ္ ထီးခီးနဲ႔ ေက်ာင္းသားစခန္းရွိရာ အမရာရြာ အၾကားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးတဦးျဖစ္တဲ့ ပုေလာၿမိဳ႕၊ စပယ္လမ္းမွ ၀င္းေဇာ္ ေခၚ မဲတုံးကေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလမွာ ေပ်ာက္ဆုံးတာျဖစ္ၿပီး ေနရာကေတာ့ မင္းသမီးစခန္းနဲ႔ ျပည္ျခားရြာဆီအသြား တနသၤာရီျမစ္ေဘး တေနရာမွာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္ငယ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။


ဒီျပႆနာေတြျဖစ္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ဟာ မဲေဆာက္နဲ႔ မာနယ္ပေလာဘက္ ေရာက္ေနၿပီး KNU ေဒသ ABSDF နယ္ေျမေကာ္မတီမွာ တာ၀န္ထမ္းေနတဲ့အတြက္ ဒါေတြကုိ အတိအက် မသိလုိက္ပါဘူး။ အၾကမ္းအားျဖင့္ကေတာ့ အဲဒီေတာ္လွန္ေရး အေစာပုိင္းကာလ အေျခေနေတြဟာ ရႈပ္ေထြးေနဆဲ ျဖစ္ၿပီး ရဲေဘာ္အခ်င္းခ်င္းၾကား တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ အေသအခ်ာ မသိၾကေသးသလုိ မဟာမိတ္ေတြကလည္း အားလုံးကုိ သံသယ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ စုံစမ္းေနဆဲကာလမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းေကာ္မတီအျဖစ္ တာ၀န္ယူေနစဥ္ကာလ ၁၉၉၀ ေအာက္တုိဘာမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ကိုထြန္းထြန္းေအာင္ ေပ်ာက္ဆုံးမႈကိုေတာ့ ABSDF ဗဟုိက ထုတ္ေ၀တဲ့ Dawn စာေစာင္ထဲအထိထည့္ၿပီး ဒီအမႈကုိ အမ်ားသိေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့့ပါတယ္။

ေနာက္တခါ က်ေနာ္တုိ႔ မင္းသမီးခစန္းေကာ္မတီနဲ႔ KNU ၿမိတ္-ထား၀ယ္ ခ႐ုိင္ေကာ္မီတီတုိ႔အၾကား ပူးတြဲစုံစမ္းေရးေကာ္မရွင္ တခုဖြဲ႔ၿပီး ဒီအမႈကို စုံစမ္းခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခေနအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ အမႈမွန္ေပၚတဲ့အထိ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီလုိအမႈမွန္ေပၚတဲ့အထိ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ပူးတြဲစုံစမ္းေရးေကာ္မရွင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တဆက္တည္း ထပ္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ၂၀၃ တပ္ရင္းက ရဲေဘာ္ ၁၃ ဦး ေပ်ာက္ဆုံးမႈကိစၥကိုလည္း အလားတူ ေကာ္မရွင္ဖြဲ႔ စုံစမ္းခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ ၂၀၃ နဲ႔ ၂၀၁ ဟာ သီးျခားစီျဖစ္ေပမယ့္ ၁၀၁၊ ၂၀၁ နဲ႔ ၂၀၃ တပ္ရင္း ၃ ခုေပၚမွာ ဗလဖ ေခၚ ဗဟုိအလုပ္အဖြဲ႔ (ေတာင္ပုိင္း) မွာ က်ေနာ္ပါတဲ့အတြက္ အဲဒီစုံစမ္းေရးအဖြဲ႔ထဲ ပါ၀င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆုိရင္ ABSDF ဗလဖ မွ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ကုိမ်ဳိး၀င္း၊ အဖြဲ႔၀င္ေတြအျဖစ္ ကိုသိန္းေဆာင္၊ ကိုေသာင္းထြန္းနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ၄ ဦးပါ၀င္ပါတယ္။ KNU ဖက္ကေတာ့ ခ႐ိုင္အတြင္းေရးမႉး ပဒုိနီးနီးနဲ႔ ၃ ဦးပါ၀င္ပါတယ္။

ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ ကုိတင္ေလး၊ ကုိျမင့္သိန္း၊ ကုိေအာင္မုိးျမတ္၊ ကိုေက်ာ္ေအာင္ အပါအ၀င္ မင္းသမီးေဒသဆီ အေစာဆုံးေရာက္ခဲ့တဲ့ တနသာၤရီတုိင္းမွ ေက်ာင္းသားကုိယ္စားလွယ္မ်ား

တပ္မဟာ ၄ ဌာနခ်ဳပ္ ထီးခီး႐ံုးမွာ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဆြးေႏြးၿပီးတဲ့ေနာက္ အခင္းျဖစ္တဲ့ ေနရာအထိ သြားေရာက္စုံစမ္းဖုိ႔ဆိုၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ ေကာ္မရွင္အဖြဲ႔ေတြ တနသၤာရီ ျမစ္အတုိင္း ၂ ရက္ေက်ာ္ ၃ ရက္ေလာက္ ေလွစီးရတဲ့ ေကာ့မျပင္းရြာအနီးအထိ ေရာက္လာပါတယ္။ ေကာ့မျပင္း အေပၚနားရွိ တနသၤာရီျမစ္ေဘးက တဲတလုံးမွာ စခန္းခ်ရင္းနဲ႔ သရာဘြင္ေခ်ာင္းဖ်ား၊ ပ၀ ေခ်ာင္းဖ်ားဆီတက္ဖုိ႔၊ အဲဒီကတဆင့္ အခင္းျဖစ္တဲ့ တနသၤာရီၿမိဳ႕နယ္ က၀က္ရြာအနီးအထိသြားဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မုိးအရမ္းရြာေနၿပီး ေရႀကီးေနတဲ့အတြက္ ခရီးစဥ္အထမေျမာက္ဘဲ ျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။

ရာသီဥတု ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္သြားတဲ့ ေနာက္တႀကိမ္ ခရီးစဥ္မွာေတာ့ က်ေနာ္တာ၀န္နဲ႔ ခရီးလြန္ေနလုိ႔ မပါေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီခရီးစဥ္မွာ ကုိသိန္းေဆာင္က အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္၊ ကိုေသာင္းထြန္းနဲ႔ တျခားတဦး ပါ၀င္တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ အခင္းျဖစ္တဲ့ေနရာအထိ သြားေရာက္စုံစမ္းခဲ့ေပမယ့္ ဘာမွ အတိအက် သိခြင့္မရခဲ့၊ သက္ေသ အေထာက္ထားလည္း ဘာမွမရခဲ့တဲ့အတြက္ အေျဖထြက္တဲ့အထိ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့ဘူးလုိ႔ အဲဒီေကာ္မရွင္မွာ ပါ၀င္သူေတြက ေျပာပါတယ္။

၂၀၃ တပ္ရင္းကေန ထူးဆန္းစြာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသူ ၁၃ ဦးကေတာ့ တပ္ၾကပ္ႀကီး ဘဦး၊ တပ္ၾကပ္ႀကီး ေအာင္ဘု၊ ဆက္သြယ္ေရး တပ္သား ဗလႀကီး၊ တပ္သားေတြျဖစ္တဲ့ ေအာင္၀င္း၊ ျမင့္လြင္၊ ငါးခူ၊ ၾကည္ေငြ၊ ခင္ေအး၊ ၀င္းေက်ာ္၊ ေအာင္ေဌး၊ ခင္ေက်ာ္၊ တင္သိန္းနဲ႔ ေက်ာ္ညြန္႔တုိ႔ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ABSDF ဗဟုိက ထုတ္ျပန္တဲ့ က်ဆုံးစာရင္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အခင္းျဖစ္ပြားတဲ့အခ်ိန္က ၁၉၉၂ ခု၊ ေနရာကေတာ့ တနသၤာရီၿမိဳ႕နယ္ က၀က္ရြာလုိ႔ ေဖၚျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

(တုိက္ပဲြအတြင္း က်ဆုံးသြားတဲ့ ၅၉ ဦးနဲ႔ ငွက္ဖ်ားအပါအ၀င္ ေရာဂါမ်ဳိးစုံနဲ႔ က်ဆုံးသြားသူမ်ားစာရင္းကို ေဆာင္းပါးအဆံုးမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္)


အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ မိဘ ေမာင္ႏွမေတြကို ဘယ္လုိရွင္းျပရမလဲ

ဒီျဖစ္စဥ္ေတြကို ျပန္ေျပာေနျခင္းဟာ ဒီမုိကေရစီရရွိေရးအတြက္ အသက္ေပးသြားတဲ့ “ရဲေဘာ္ သူငယ္ခ်င္း” ေတြကို မေမ့ေပ်ာက္ေစဘဲ သမုိင္းမွတ္တမ္း တခုအေနနဲ႔ အေသခ်ာရွိေနေစဖုိ႔ က်ေနာ္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ အပုိင္းကေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြ၊ သက္ဆုိင္ရာအဖြဲ႔စည္းေတြက ဆက္လက္ တာ၀န္ယူရမယ့္ကိစၥလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တဦးတည္း အျမင္ကေတာ့ ဒါေတြကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ အေရးယူေရး ဆုိတာထက္ ေတာင္အဖရိကႏိုင္ငံမွာ လုပ္သလုိမ်ဳိး အမွန္တရားေဖာ္ထုတ္ေရး ေကာ္မရွင္တခုဖြဲ႔ၿပီး အားလုံး အမွန္တုိင္းေျပာၾကဖုိ႔၊ သမုိင္းမွတ္တမ္း တခုအေနနဲ႔ ထိမ္းသိမ္းထားတာမ်ဳိးကို ပုိလုိခ်င္ပါတယ္။

 ၂၀၁ တပ္ရင္း မင္းသမီးစခန္းမွ က်ဆုံးရဲေဘာ္တဦးရဲ႕ အာဇာနည္ကုန္းမွ စ်ာပန အခမ္းအနား

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုဆုိရင္ ABSDF ဥကၠဌေဟာင္း ၃ ဦးေတာင္ ျပည္ေတာ္ျပန္ၿပီးတဲ့ အေျခေနအထိ ေရာက္ေနျပီဆုုိေတာ့ ဒီျဖစ္စဥ္ေတြကို တေန႔မဟုတ္တေန႔ အေႏွးနဲ႔အျမန္ က်ေနာ္တုိ႔ ထုတ္ေျပာရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥကၠဌေဟာင္း ၃ ဦးရဲ႕အိမ္ျပန္ျခင္းဟာ ေတာခိုကာစက က်ေနာ္တုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိ အိမ္ျပန္ျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ေသးေပမယ့္လည္း အေျခေနအရ ဒါမ်ဳိးျပန္ရတာကို အျပစ္ေျပာဖုိ႔ ခက္ပါတယ္။

လြန္္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာ့ ဒါေတြကို ထုတ္ေျပာလုိက္ရင္ ဘုံရန္သူ စစ္အစိုးရအႀကိဳက္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြၾကား အခ်င္းခ်င္း ပဋိပကၡပုိႀကီးလာမလားလုိ႔ စုိးရိမ္ရင္းနဲ႔ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့ရတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကိစၥေတြကုိ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ထုတ္ေျပာရမွာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကိုေတာ့ ေတာခုိေက်ာင္းသားတုိင္းက ခံယူထားၿပီး ထုတ္ေျပာသင့္တဲ့အခ်ိန္၊ ထုတ္ေျပာပုံေျပာနည္းေပၚမွာပဲ အျမင္နည္းနည္း ကြဲေနတာျဖစ္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

ဒီကိစၥဟာ ABSDF ဗဟုိမွာ တာ၀န္ရွိသလုိ သက္ဆုိင္ရာ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႔ေတြ တာ၀န္ခံေတြ၊ စခန္းတာ၀န္ခံေတြ၊ အဲဒီစခန္းေတြဆီ ေတာခုိတုန္းက အတူတူထြက္လာခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ၊ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ တဦးခ်င္းစီမွာလည္း ဒီတာ၀န္ေတြရွိေနတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ျမင္ပါတယ္။ ဥကၠဌေဟာင္း ၃ ဦး ျပည္ေတာ္ျပန္ခ်ိန္မွာ လူဦးေရ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ ဒီ က်ဆုံး၊ ေသဆုံး ကိစၥေတြကို သူတုိ႔ ရွင္းျပတာ မၾကားမိဘဲ ေျမာက္ပုိင္းက အမႈနဲ႔ပဲ လုံးျခာလည္ေနတာကိုသာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဥကၠဌေဟာင္းေတြနဲ႔အတူ ပါသြားတဲ့ အေမရိကန္ေရာက္ ေတာခုိေက်ာင္းသားေဟာင္း တဦးကေတာ့ သားေပ်ာက္၊ သမီးေပ်ာက္ မိခင္ေတြက လာေမးတဲ့အတြက္ ABSDF က်ဆုံး၊ ေသဆုံး စာရင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ေတာခုိေက်ာင္းသားေတြ အေျခအေနကုိ သူႀကိဳးစားၿပီး အက်ဥ္း႐ံုး ရွင္းျပခဲ့ရတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အေသးစိတ္ကုိ ထပ္ရွင္းျပႏိုင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္။ က်ဆုံး၊ ေသဆုံး ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ မိသားစု၀င္ေတြကို သူတုိ႔သားသမီး က်ဆုံးပုံအေၾကာင္း အေသခ်ာရွင္းျပဖုိ႔၊ တရား၀င္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳ၊ အမွ်ေ၀ အခမ္းအနားေတြ က်င္းပႏိုင္ဖုိ႔၊ ေနာက္တခါ မိသားစုေတြကို အားေပးစကားေျပာဖုိ႔ လုိေနတယ္လို႔ အဲဒီေက်ာင္းသားက က်ေနာ္အပါ၀င္ ABSDF တပ္ဖြဲ႔၀င္ေဟာင္းေတြကို ျပန္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

သူေျပာသြားတဲ့ အတုိင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ကုိတင္ေလးရဲ႕ မိဘေတြအပါ၀င္ ထား၀ယ္နယ္က က်ဆုံး၊ ေပ်ာက္ဆုံး ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ သူတုိ႔မိဘေဆြမ်ဳိးေတြကို ဘယ္လုိရွင္းျပရမွန္း မသိေသးပါ။ ဒါေပမယ့္ တေန႔မွာေတာ့ ဒါေတြကို မလဲြမေသြ ရွင္းျပရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီတေန႔ဟာ သိပ္မၾကာေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ ဘယ္ေန႔ အိမ္ျပန္ႏိုင္မလဲ၊ ဘယ္လုိပုံစံနဲ႔ ျပန္ခြင့္ရမလဲ ဆုိတာကိုေတာ့ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း မသိေသးပါ။

 ၂၀၁ တပ္ရင္း မင္းသမီးခစန္းရဲ႕ အာဇာကုန္းကုိ ျမင္ရစဥ္

ဒါေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္မျပန္ႏိုင္ေသးခင္၊ ဘာမွ တရား၀င္ ရွင္းမျပႏိုင္ေသးခင္မွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာခုိခါစက အလြန္နည္မည္ႀကီးခဲ့တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းတပုဒ္ကုိ စာဖတ္ပရိသတ္အားလုံး နားဆင္ရင္း က်ဆုံး၊ ေသဆုံး၊ ေပ်ာက္ဆုံး ျဖစ္သြားၾကတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ “ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္း” အားလုံးအတြက္ အမွ်ေ၀ ဆုေတာင္းေပးၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းရင္းနဲ႔ “သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ႕ မာရသြန္ခရီးစဥ္” ကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ပါတယ္။

သီခ်င္းေခါင္းစဥ္က “အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းမ်ားသုိ႔” တဲ့ …

* ဒီမုိကေရစီ ရရွိေရးအတြက္ ေရွ႕တန္းတေနရာ … အသက္ေပးသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ရယ္ … ဦးညြတ္လွ်က္ ဂုဏ္ျပဳလုိက္ပါတယ္။
* အာဏာရွင္ကို အျမစ္ျဖဳတ္ဖုိ႔ တုိက္ပဲြ၀င္ကာ … က်ဆုံးသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ရယ္ … အေႂကြေစာလုိ႔ ႏွေမွ်ာမိပါတယ္။
# (ဒီမုိကေရစီ တုိ႔မ်ားရလုိ႔ အိမ္ရာေျမကုိ ျပန္ၾကတဲ့အခါ … ဆီးႀကိဳေနမယ့္ မင္းတုိ႔မိဘ ေမာင္ႏွမေတြ) … တုိ႔မ်ားဘယ္လို ရွင္းျပရမယ္ … တုိ႔မ်ားဘယ္လို ႏွစ္သိမ့္ရမယ္ … ေတြးရင္းနဲ႔ ၀မ္းနည္း မ်က္ရည္လည္။
* ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ အသက္ေပးကာရယ္ … တုိက္ပဲြ၀င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ရယ္ … ေကာင္းရာသုဂတိ လားၾကပါေစကြယ္။
* ျမန္မာျပည္မွာ တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြ … ေအာင္လံထူကာ ဂုဏ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ရယ္ … ေကာင္းမႈအားလုံး အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။
# (ဒီမုိကေရစီ တုိ႔မ်ားရလုိ႔ အိမ္ရာေျမကုိ ျပန္ၾကတဲ့အခါ … ဆီးႀကိဳေနမယ့္ မင္းတုိ႔မိဘ ေမာင္ႏွမေတြ) … တုိ႔မ်ားဘယ္လို ရွင္းျပရမယ္ … တုိ႔မ်ားဘယ္လို ႏွစ္သိမ့္ရမယ္ … ေတြးရင္းနဲ႔ ၀မ္းနည္း မ်က္ရည္လည္။
*****

ေနာက္ဆက္တြဲ
တုိက္ပဲြအတြင္း က်ဆုံးသြားတဲ့ ၅၉ ဦး

၁၉၈၈ ကေန ၁၉၉၇ အထိ ၁၀ ႏွစ္တာကာလအတြင္း စစ္ေျမျပင္မွာ က်ဆုံးသြားသူ မင္းသမီး စခန္း အမွတ္ ၂၀၁ တပ္ရင္းမွ ၅၉ ဦးစာရင္းကို တာ၀န္ယူမႈအလုိက္ တန္းစီ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ တပ္ရင္းမႉး ကိုေဇာ္သန္း (ထား၀ယ္ၿမိဳ႕၊ တလုိင္းမရပ္ကြက္၊ မဂၤလာလမ္း။ ဒုတိယႏွစ္ ဓာတုေဗဒ၊ ထား၀ယ္ ေကာလိပ္)။ က်ဆုံးခ်ိန္က ၁၉၉၇ ေအာက္တုိဘာ ၂၅ ရက္ေန႔ျဖစ္ၿပီး ေနရာကေတာ့ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ မုိးမလင္းကြ်န္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒုရင္းမႉး ကုိမင္းေဇာ္သူ (ထား၀ယ္ၿမိဳ႕၊ သေဘၤာဆိပ္ရပ္ကြက္။ ဒုတိယႏွစ္ စက္မႈသိပၸံ၊ ကေလာ)။ က်ဆုံးခ်ိန္က ၁၉၉၃ ေအာက္တုိဘာလ ၁၆ ရက္ျဖစ္ၿပီး ေနရာက ရေနာင္းၿမိဳ႕မွာ လုပ္ႀကံခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္ေရးအရာရွိ ကိုေဇာ္မင္း (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ရွပ္ပုံေက်းရြာ။ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးသိပၸံ/ ဒီပလုိမာ၊ စာေပးစာယူ ဒုတိယႏွစ္)။ ကုိမင္းေဇာ္သူနဲ႔ အတူ ရေနာင္းမွာ လုပ္ႀကံခံရ။ တပ္ခဲြမႉး ကိုေဖသင္ (ပုေလာၿမိဳ႕၊ အမွတ္ ၅ ရပ္ကြက္။ ၁၀ တန္း)။ က်ဆုံးခ်ိန္ ၁၉၉၁ ျဖစ္ၿပီး ေနရာကေတာ့ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ တန္းရွင္းရြာမွာ န၀တက ဖမ္းမိၿပီးမွ အသတ္ခံရတာလုိ႔ သိရပါတယ္။ တပ္ခဲြမႉး ကိုသိန္းျမင့္ေက်ာ္ (ေရျဖဴ ၿမိဳ႕နယ္၊ ကံေပါက္ရြာ။ ၁၀ တန္း)။ ၁၉၉၆ ၾသဂုတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ မုိင္းေသြးရြာမွာ န၀တက ဖမ္းမိၿပီးမွ အသတ္ခံရတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

 တုိက္ပဲြအတြင္း က်ဆုံးသြားသူေတြထဲမွ တပ္ရင္းမႉး ကိုေဇာ္သန္းနဲ႔ တပ္စုမႉး ေစာပုိလုိတုိ႔ကုိ သင္တန္းဆင္းပဲြတခုတြင္ ေတြ႔ရစဥ္

ဒု တပ္ခြဲမႉး ကိုမ်ဳိးေအာင္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ေတာင္ယာကမ္းရြာ။ တတိယႏွစ္၊ စာေပးစာယူ)။ ၁၉၉၁ ေဖေဖာ္၀ါရီလ။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ တန္းရွင္ရြာတုိက္ပဲြ။ ဒု တပ္ခြဲမႉး ကုိေအာင္ႏိုင္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ေတာင္ယာကမ္းရြာ။ တတိယႏွစ္ စက္မႈသိပၸံ၊ ဖားေအာက္) ၁၉၉၄၊ ဇြန္လ ၂၉-ရက္။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ အေရွ႕ကုန္းေက်းရြာတုိက္ပြဲ။ ဒု တပ္ခြဲမႉး ကုိ၀င္းျမင့္ေလး (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ေတာင္ယာကမ္းရြာ။ ၉ တန္း )။ ၁၉၉၅ ဒီဇင္ဘာလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ စတိန္ကြ်န္းတုိက္ပဲြ။ တပ္စုမႉး ေစာပုိလုိ (ပုေလာၿမိဳ႕ အမွတ္ ၃ ရပ္ကြက္။ ၁၀ တန္း)။ ၁၉၉၇ မတ္လ။ တနသၤာရီၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္လုံးႀကီးေက်းရြာ။ တပ္စုမႉး ကိုေလး (ေလာင္းလုံးၿမိဳ႕နယ္၊ နခံေတာရြာ)။ ၁၉၉၇ ေအာက္တုိဘာ ၁၆ ရက္။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ မုိးမလင္းကြ်န္း တုိက္ပဲြ။ တပ္စုမႉး ကိုလြန္းတင္ (ၿမိတ္ၿမိဳ႕၊ ဘီအုိစီရပ္ကြက္)။ ၁၉၉၂။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ လယ္ဖက္ ေက်းရြာ။ တပ္ခဲြအရာခံ ကိုေဇာ္ႏိုင္ေအာင္ (ထား၀ယ္ၿမိဳ႕၊ တလုိင္းမရပ္ကြက္။ ဒုတိယႏွစ္ ဓာတုေဗဒ၊ ထား၀ယ္ေကာလိပ္)။ ၁၉၉၁ မတ္လ ၁၃ ရက္။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ဇရပ္ဆိပ္ေက်းရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္ခဲြအရာခံ ကုိတင္ႏိုင္၀င္း (ေတာင္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္တုိင္း။ ၁၀-တန္း)။ ၁၉၉၆ ဧၿပီလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္ကုန္းေက်းရြာတုိက္ပဲြ။

ဒု တပ္စုမႉး ကုိတင္၀င္းေမာင္ (ေရျဖဴၿမိဳ႕နယ္၊ ကံေပါက္ေဒသ။ ၈ တန္း)။ ၁၉၉၁။ ေရျဖဴၿမိဳ႕နယ္ ေရပုံးေ က်းရြာတုိက္ပဲြ။ ဒု တပ္စုမႉး ကုိသန္းၾကည္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ သကၤန္းေတာရြာ)။ ၁၉၉၇ ေမလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ ကပကြ်န္းတုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ကုိသန္းေဖ (ၿမိတ္ၿမိဳ႕၊ ေက်ာက္ေတာင္ရြာ) ၁၉၈၉။ တန သာၤရီၿမိဳ႕နယ္ က်ားေခါင္းရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ကိုဟန္၀င္း (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ မင္းျပင္ထိန္ရြာ။ ၁၀ တန္း )။ ၁၉၉၁။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ တပုိရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ကုိကုိဦး ေခၚ ကံဦး (ၿမိတ္ၿမိဳ႕ ကြက္သစ္ ဒီ။ ၉ တန္း )။ ၁၉၉၂။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ တပုိရြာ။ တပ္စိပ္မႉး ကိုညြန္႔၀င္း (ပဲခူးတုိင္း၊ ေ၀ၚၿမိဳ႕နယ္၊ ေညာင္ခါးရွည္ရြာ။ ၈ တန္း)။ ၁၉၉၁ ဇူလုိင္ ၆ ရက္။ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေစာ္ဖ်ားရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ေမာင္ျမင့္ (ၿမိတ္ၿမိဳ႕) ၁၉၉၅ ၾသဂုတ္လ ၃၁ရက္။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ျမစ္ခ်ဥ္စုရြာ။

တပ္စိပ္မႉး တုိင္းေက်ာ္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်ာကၠာရြာ။ ၈ တန္း)။ ၁၉၉၃။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ လိပ္ဥေသာင္ေက်းရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ေဌး၀င္း ( ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ရွပ္ပုံရြာ)။ ၁၉၉၅ ဒီဇင္ဘာလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ စဒိန္ရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ေမာင္ျမင့္ (၂) (ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္၊ ႀကံ့ေခ်ာင္းရြာ)။ ၁၉၉၅ ဒီဇင္ဘာ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ စဒိန္ရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး သိန္းေရြ ေခၚ ပါးမဲ (ေရျဖဴၿမိဳ႕နယ္၊ ကလိန္ေအာင္ရြာ) ၁၉၉၇ ေမလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ ကပကြ်န္းတုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ေအး၀င္း ေခၚ အရွည္ႀကီး (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ တန္းရွင္းရြာ) ၁၉၉၇ ေမလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ ကပကြ်န္း တုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ကုိေအးကို ေခၚ ျပားႀကီး (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ပလရြာ)။ ၁၉၉၃ ဇြန္လ။ ၿမိတ္ၿမိဳ႕နယ္ သစ္ယာ၀တုိက္ပဲြ။ တပ္စိပ္မႉး ထြန္းသိန္း ေခၚ ဘၿငီး (ေလာင္းလုံးၿမိဳ႕နယ္။ ၾကက္လြတ္ရြာ) ၁၉၉၇ ေအာက္တုိဘာလ ၂၀ ရက္။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ မုိးမလင္းကြ်န္းတုိက္ပဲြ။

ဒု တပ္စိတ္မႉး ကုိမင္းေဆြ (ၿမိတ္ၿမိဳ႕၊ ကြက္သစ္ ဘီ။ ၈ တန္း)။ ၁၉၉၂။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္္ လိပ္ဥေသာင္တုိက္ပဲြ။ ေဆးမႉး ကိုေအး၀င္း (ထား၀ယ္ၿမိဳ႕၊ ရွမ္းမလည္ဆဲြရပ္။ ၉ တန္း)။ ၁၉၉၁ ဇူလုိင္ ၆ ရက္။ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေစာ္ဖ်ားရြာတုိက္ပဲြ။ စည္း႐ံုးေရးဌာနအဖြဲ႔၀င္ ကုိစံသိန္း (ၿမိတ္ၿမိဳ႕) ၁၉၉၂။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ စပါးေတာင္တုိက္ပဲြ။ ဆက္သြယ္ေရးမႉး ကိုသက္ေနာင္ (ၿမိတ္ၿမိဳ႕) ၁၉၉၁ မတ္လ။ သရက္ ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္အုိင္ေက်းရြာ။ တပ္သား ေနမ်ဳိး (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်ာင္းနိမ့္ရြာ) ၁၉၉၂ မတ္လ။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ကံေမာ္ႀကီးေက်းရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္သား သန္းေဇာ္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ပလရြာ။ တတိယႏွစ္-သမုိင္း)။ ၁၉၉၀။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ တုိရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္သား ၀င္းျမင့္ ၁၉၉၀ စက္တင္ဘာ ၁၇ ရက္။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ပလရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္သားေနမ်ဳိး ေခၚ ဖုိးေနမ်ဳိး (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ မလိကြ်န္း) ၁၉၉၀ ၾသဂုတ္လ။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ပုေလာကုန္းတုိက္ပဲြ။

တပ္သားျမင့္စိုး ေခၚ ဖြားရွင္မ (ၿမိတ္ၿမိဳ႕)။ ၁၉၉၀ ေအာက္တုိဘာလ။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ကံေမာ္ႀကီးရြာတုိက္ပြဲ။ တပ္သား ေက်ာ္မုိးႏိုင္ ေခၚ ေမာင္က်ဲ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ က်ဲရြာ)။ ၁၉၉၁ စက္တင္ဘာ ၂၃-ရက္။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ပလရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္သား ေမာင္ခ်ဳိ (ေရျဖဴၿမိဳ႕နယ္၊ ကံေပါက္ရြာ။ မဂင္ရပ္)။ ၁၉၉၀ ဇူလုိင္လ။ ေရျဖဴၿမိဳ႕နယ္ ပုလဲဂူရြာ။ တပ္သား ေမာင္တိတ္ (ၿမိတ္ၿမိဳ႕)။ ၁၉၉၇ ေအာက္တုိဘာ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ မုိးမလင္းကြ်န္းတုိက္ပဲြ။

တပ္သား မင္းစိုး ေခၚ မဲခင္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ရွပ္ပုံရြာ)။ ၁၉၉၄ စက္တင္ဘာ။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ကံေမာ္ႀကီးတုိက္ပဲြ။ တပ္သားေဇာ္လင္း (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ရွပ္ပံုရြာ)။ ၁၉၉၄ စက္တင္ဘာ။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ကံေမာ္ႀကီးတုိက္ပဲြ။ တပ္သားရဲ၀င္း (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ပလရြာ)။ ၁၉၉၃။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ လိပ္ဥေသာင္ရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္သား သန္းထြန္း (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ကဒဲရြာ)။ ၁၉၉၂ ဇန္န၀ါရီ။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ဆင္ထုိးႀကီးရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္သား၀င္းေမာင္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ၅ မုိင္ရြာ)။ ၁၉၉၂ စက္တင္ဘာလ။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ လိပ္ဥေသာင္ေက်းရြာ။ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္သား တာတီး ေခၚ စန္းျမင့္ (ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ နယ္၊ ေတာင္သုံးလုံးရြာ)။ ၁၉၉၅။ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္အုိင္ရြာ။ ေဆးမႉး ဘျမင့္ ေခၚ ဦးရင္ ( ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ဇရပ္ဆိပ္ရြာ)။ ၁၉၉၇ ေမလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ ကပကြ်န္းတုိက္ပဲြ။

တပ္သား အုိေသာင္း (ၿမိတ္ၿမိဳ႕၊ ျပင္၀န္းရပ္)။ ၁၉၉၀ ဇူလုိင္လ။ ေရျဖဴၿမိဳ႕နယ္ ပုလဲဂူရြာ။ တပ္သား လွ၀င္း (ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္၊ ၾကတ္ေခ်ာင္းရြာ)။ ၁၉၉၁ ဧၿပီ။ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နယ္ ကလက္ႀကီးရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္သား ဟန္မင္းစိုး ( ၿမိတ္ၿမိဳ႕၊ ကံဖ်ားရပ္)။ ၁၉၉၁။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ တန္းရွင္းရြာမွာ ခဲြမႉး ကိုေဖသင္ နဲ႔အတူအဖမ္းခံရ။ တပ္သား ဆန္းလြင္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ေပါင္းရြာ)။ ၁၉၉၀။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ က်ဲရြာတုိက္ပဲြ။ တပ္သား ေရခါး (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ မိန္းမၿမိဳ႕ရြာ)။ ၁၉၉၃။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ အညင္ကြ်န္းတုိက္ပဲြ။


က်ဆုံးသြားတဲ့ တပ္ရင္းမႉးကေန တပ္စုမႉးအထိ ဓာတ္ပုံတခ်ဳိ႕ကို ေႂကြလြင့္သြားေသာ ၾကယ္ပြင့္မ်ား စာအုပ္မွာ ေတြ႔ရစဥ္


တပ္သား ေအာင္လြင္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ သကၤန္းက်ဲရြာ)။ ၁၉၉၃။ တပ္သား ဆန္းေက်ာ္ (ပု ေလာၿမိဳ႕နယ္၊ တုိရြာ)။ ၁၉၉၃။ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နယ္ ကလက္ကီးတုိက္ပဲြ။ တပ္သားေရြတင္ (တနသာၤရီ ၿမိဳ႕နယ္၊ သရဘြင္ရြာ)။ ၁၉၉၇ ေမလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ ကပကြ်န္းတုိက္ပဲြ။ တပ္သား စုိးစိုး ၁၉၉၇ ေမလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ ကပကြ်န္းတုိက္ပဲြ။ တပ္သား သီဟ ၁၉၉၇ ေမလ။ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္ ကပကြ်န္းတုိက္ပြဲ။ တပ္သားေပၚဦး (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ တန္းရွင္းရြာ)။ ၁၉၉၅။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္သေဘၤာရြာမွာ ဖမ္းဆီး အသတ္ခံရ။ တပ္သား ေအာင္စြမ္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ရွပ္ပုံရြာ)။ ၁၉၉၅။ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာက္သေဘၤာရြာမွာ ဖမ္းဆီးအသတ္ခံရတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ငွက္ဖ်ားအပါ၀င္ ေရာဂါမ်ဳိးစုံနဲ႔ က်ဆုံးသြားသူမ်ား

ငွက္ဖ်ားအပါ၀င္ ေရာဂါနဲ႔ေသဆုံးသူ ၁၀ ဦးကေတာ့ စခန္းေကာ္မတီ၀င္ေဟာင္း ကုိဉာဏ္စုိး (ေရျဖဴၿမိဳ႕နယ္၊ ကံေပါက္ေဒသ။ စားေပးစာယူ ဒုတိယႏွစ္ သမုိင္း)။ ၁၉၉၉ ဇူလုိင္လ။ ထုိင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ေဆး႐ံုတခုမွာ ကြယ္လြန္။ အထူးတာ၀န္ ေစာလားဒုိ (တံတားျဖဴအနီး၊ လႈုိင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္။ ပထမႏွစ္ သခ်ာၤ၊ လႈိင္နယ္ေျမ)။ ၁၉၈၉ မတ္လ ၁၃ ရက္။ ပဲဖ်ားရြာ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္မွာ ကြယ္လြန္။ တပ္စိပ္မႉး ၀င္းေမာင္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ျပင္ဘုႀကီးကြ်န္း)။ ၁၉၉၇။ ေဘာတီရြာ။ တပ္မဟာ ၄ နယ္ေျမမွာ ကြယ္လြန္။ တပ္စိပ္မႉး ျမင့္ေဇာ္ (ပုေလာၿမိဳ႕၊ အမွတ္ ၃ ရပ္ကြက္။ ၁၀ တန္း)။ ၁၉၉၂ ေအာက္တိုဘာ။ မင္းခ်မ္းေတာင္ ကြ်န္းစုၿမိဳ႕နယ္မွာ ကြယ္လြန္။ တပ္စိပ္မႉး ေအာင္ေက်ာ္ထူး (ပုေလာၿမိဳ႕ နယ္၊ နန္းေတာင္ရြာ)။ ၁၉၉၉ မတ္လ။ ဘန္ေကာက္ေဆး႐ံုမွာ ကြယ္လြန္။

ဆက္သြယ္ေရး တပ္သား ေအာင္ဆန္း (ပုေလာၿမိဳ႕ အမွတ္ ၂ ရက္ကြက္။ ၁၀ တန္း)။ ၁၉၉၁ နုိ၀င္ဘာလ။ မင္းသမီးစခန္းေဆး႐ံုမွာ ကြယ္လြန္။ တပ္သား ရဲထြတ္ (ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေမာင္မယ္ေရွာင္ရြာ။ ၁၀ တန္း)။ ၁၉၈၉ ၾသဂုတ္လ။ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နယ္ အုိင္၀ုိင္းရြာမွာ ကြယ္လြန္။ ေက်ာင္းဆရာ ကုိသက္ (ရန္ကုန္။ ဒုတိယႏွစ္ ျမန္မာစာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)။ ၁၉၉၂ ဇန္နာ၀ါရီ။ ဘန္ေကာက္ေဆး႐ံုမွာ ကြယ္လြန္။ တပ္သား ၀င္းတင္ (ေလာင္း လုံးၿမိဳ႕နယ္၊ နခံေတာရြာ)။ ၁၉၉၀။ ကေထာင္းနီရြာ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နယ္မွာ ကြယ္လြန္နဲ႔ တပ္သား ေအာင္စုိး (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်ာကၠာရြာ)။ ၁၉၉၅။ ထပ္စကဲေဆး႐ံု၊ ထုိင္းႏိုင္ငံမွာ ကြယ္လြန္တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

 လြမ္းသူပန္းေခြနဲ႔အတူ အညၾတရ သူရဲေကာင္းမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳဖုိ႔ ခ်ီတက္လာသူတခ်ဳိ႕

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေသေၾကာင္းႀကံသူ ၂ ဦးကေတာ့ တပ္စုမႉး ေအာင္ဇင္ (ၿမိတ္ၿမိဳ႕။ ၿမိဳ႕မ ၂ရပ္ကြက္)။ ၁၉၉၁ ေအာက္တုိဘာလ။ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နယ္ ကလက္ကီးရြာမွာ တာ၀န္ထမ္းေနစဥ္နဲ႔ ေဆးရဲေမ မၾကဴၾကဴလြင္ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ရွပ္ပုံရြာ)။ ၁၉၉၅ ဇြန္လ။ မင္းသမီးစခန္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းအတြင္း ေသဆုံးတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ေရနစ္ေသဆုံးသူ ၂ ဦးကေတာ့ ကုိညီညီလြင္ (ထား၀ယ္ၿမိဳ႕၊ ေအးထီဆုိင္။ ထား၀ယ္ေကာလိပ္၊ ဒုတိယႏွစ္ ဓာတုေဗဒ) ၁၉၈၈၊ ေအာက္တုိဘာလ။ ေက်ာက္ထူရြာအနီး ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နယ္နဲ႔ ကုိၿပံဳးခ်ဳိ။ (ပုေလာၿမိဳ႕နယ္၊ ပလရြာ)။ ၁၉၉၁ နုိ၀င္ဘာလ။ ျပည္ျခားရြာအနီး ပုေလာၿမိဳ႕နယ္တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။
..............................................................................................................................

 ေၾကြလြင့္သြားေသာ ၾကယ္ပြင့္မ်ား။

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ့ မာရသြန္ခရီး ၅၁


ဧရာ၀တီ။
 

ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္ေရးအတြက္ ဆယ္စုနွစ္တခုေက်ာ္ တုိက္ပဲြ၀င္ခဲ့သူတဦးက အဲဒီတုိက္ပဲြ ကာလအတြင္း “ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြမ်ား လုပ္ခဲ့မိေလသလား” ဆုိၿပီး ျပန္စဥ္းစားေနမိတယ္ဆုိရင္ စာဖတ္ပရိသတ္ ယုံပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူက်ေနာ္ အဲဒီလုိ စဥ္းစားခန္း ၀င္ေနမိတာ အမွန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။


 ေတာခုိေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူတခ်ဳိ႕ကုိ မင္းသမီးစခန္းရဲ႕ ေဆးခန္းေရွ႕မွာ ၁၉၈၉ ေႏွာင္းပုိင္းက ေတြ႔ရစဥ္

အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္ ငယ္ရြယ္စဥ္ကာလက ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ဘ၀ေတြဟာ ၾကမ္းတမ္းလြန္းလွၿပီး “ေတာ္လွန္ေရးသာ အမိ၊ ေတာ္လွန္ေရးသာ အဖ” ဆုိတာကုိ ဦးစားေပးလြန္းရာကေန လူသားဆန္မႈေတြ၊ လူ႔သဘာ၀ေတြကုိ ေမ့ေလ်ာ့ၿပီး လူသားေတြကို စက္႐ုပ္ေတြအျဖစ္ ျမင္ခဲ့မိေလသလားလို႔ေတာင္ က်ေနာ္ ေတြးေနမိပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္တက္ႂကြလြန္းမႈ၊ ေစတနာ လြန္ကဲမႈေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ “ေစတနာအမွားေတြ” ေတြထဲက သာဓက ၃ ခုေလာက္ကုိ ဒီေနရာမွာ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။


ဆံပင္ရွည္ထားတုိင္းလည္း လမ္းသရဲမထင္နဲ႔

ပထမဆုံး တင္ျပလုိတဲ့ျဖစ္စဥ္ကေတာ့ ဆံပင္ရွည္ထားတဲ့ ရဲေဘာ္တဦးကုိ ဆံပင္ညွပ္ဖုိ႔ ပ်က္ကြက္မႈနဲ႔ တပ္ဖြဲ႔၀င္ အျဖစ္ကေန ထုတ္ပယ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻေက်ာ္ ေပ်ာက္က်ားေခါင္းေဆာင္ အာနက္စတို ေခ် ေဂြဗားရား (Ernesto “Che” Guevara) ကုိ အားက်ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရးသမား ေပါက္စေတြဟာ ရဲေဘာ္ ေခ်လုိ ဆံပင္ရွည္ထားတာ၊ မုတ္ဆိတ္ေမြး ထားၾကတာေတြ ေတာ္လွန္ေရး အေစာပုိင္းကာလမွာ အေတာ္ေခတ္စားခဲ့ေပါ့။

 တပ္ရင္းအရာခံဗုိလ္ ကုိေဌးလႈိင္နဲ႔ ၂၀၁ တပ္ရင္းမွ တပ္မႉး တပ္သားတခ်ဳိ႕ကုိ တပ္ရင္း႐ံုးေရွ႕တြင္ ၁၉၉၃ ၀န္းက်င္က ေတြ႔ရစဥ္

အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္သာရွိေသးတဲ့ က်ေနာ္တို႔ထဲက ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕မွာ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ေရးေရးရွိေပမယ့္ က်ေနာ္အပါ၀င္ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေမြး မေပါက္ေသးပါ။ ဒီေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြ၊ မုတ္ဆိတ္ေတြရွိမွ သူပုန္ပုံေပါက္မယ္ဆိုၿပီး မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓားေတြနဲ႔ အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ႏႈတ္ခမ္းေမြး ထြက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ရဲေဘာ္ ေခ်လုိ ခန္႔ျငားစြာ ထြက္လာတာ မဟုတ္ဘဲ အေမြးကြ်တ္ေနတဲ့ အလယ္မွ မေပါက္ဘဲ တံျမက္စည္းေဟာင္းတခုလုိ ေဘးတဖက္တခ်က္စီမွာသာ ထြက္လာတာနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရလို႔ အခ်င္းခ်င္း ၀ုိင္းဟားၾကတာကို အမွတ္ရေနပါတယ္။

ဆံပင္ရွည္ထားတာကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေမြး။ မုတ္ဆိတ္ေမြးထားတာထက္ ပုိလြယ္တဲ့သေဘာရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သက္တမ္းနည္းနည္း ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ေက်ာင္းသားကေန စစ္သားအသြင္ကုိ တကယ္ ေဆာင္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ အားလုံးတေျပးညီ “ပုံစံ” ျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ တပ္စည္းကမ္းေတြအရ ဆံပင္ပုံစံ တေယာက္တမ်ဳိး ထားခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။ အားလုံး ပုံစံေက “ေရွ႕တလက္မ ေနာင္ေျပာင္” မညွပ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ ဆံပင္ပုံစံ ထားၾကရပါတယ္။

ေတာ္လွန္ေရးသမားဆုိတာ စစ္သားလုိ စည္းကမ္းရွိတဲ့အျပင္ နုိင္ငံေရးသမားလုိ အေမွ်ာ္အျမင္လည္း ရွိရမယ္ဆုိၿပီး ေႂကြးေၾကာ္ထားတဲ့ က်ေနာ္တို႔တပ္ေတြၾကား တပ္စည္းကမ္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အားၿပိဳင္မႈ အႀကီးဆုံးကာလကေတာ့ တပ္ရင္း ၃ ျခမ္း ကြဲပီးကာစ အခ်င္းခ်င္း အႀကိတ္အနယ္ ၿပိဳင္ဆုိင္ေနခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိအားၿပိဳင္မႈ အႀကီးဆုံးကာလမွာမွ ဆံပင္ရွည္ထားမိတဲ့ ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္ကေတာ့ တပ္ရင္းအရာခံဗုိလ္ ကိုေဌးလႈိင္ ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္ရင္းအရာခံဗုိလ္ဟာ ေန႔စဥ္ မနက္ ၇ နာရီထုိးတုိင္း ခြပ္ေဒါင္းအလံတုိင္ေရွ႕ တန္းစီအေလးျပဳခ်ိန္မွာ ေရွ႕ကေန တပ္တခုလုံးကုိ အမိန္႔ေပးရသူျဖစ္တဲ့အျပင္ တပ္တခုလုံးရဲ႕ စည္းကမ္း ထိမ္းသိမ္းေရးကို ကုိင္တြယ္ရသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ တပ္တခုလုံးကို အမိန္႔ေပးေနသူက ဆံပင္ရွည္ေနမွေတာ့ က်န္တဲ့တပ္သားေတြကို သူဘယ္လို ထိမ္းေတာ့မလဲ။ ေနာက္တခါ အိမ္နီးခ်င္း ၿပိဳင္ဖက္တပ္ရင္းေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔တပ္ရင္း အရာခံဗုိလ္ ဆံပင္ရွည္ထားတဲ့ကိစၥကုိ တီးတုိး ေ၀ဖန္လာေနၾကပါတယ္။

ဒီအတြက္ ကုိေဌးလႈိင္ကုိ တပ္ရင္း႐ံုးမွာ သီးျခားေခၚယူၿပီး က်ေနာ္ညွိနႈိင္းခဲ့ပါတယ္။
“ဥကၠ႒ကလည္းဗ်ာ။ ဆံပင္ရွည္ထားတာ ရာဇ၀တ္မႈက်ဴးလြန္တာက်ေနတာပဲ။ ကမာၻေက်ာ္ ေပ်ာက္က်ားေခါင္းေဆာင္ ရဲေဘာ္ေခ်ဆုိ ဒီထက္ေတာင္ ရွည္ေသးတာပဲ။ ၁၀၂ ရင္းမႉး ကုိဘေစာထြန္းလည္း ဆံပင္ရွည္ ထားတာပဲ။ က်ေနာ့္ဆံပင္က်မွ ျပႆနာ ျဖစ္ေနရတယ္လို႔” ဆုိၿပီး ကုိေဌးလႈိင္က က်ေနာ္ရဲ႕သတိေပးခ်က္ကုိ တုန္႔ျပန္ပါတယ္။ သူေထာက္ျပတာေတြ အားလုံးအမွန္ေတြ ျဖစ္ေနေပမယ့္ က်ေနာ္က လက္မခံနုိင္။ တပ္ရင္းေတြအခ်င္းခ်င္း အားၿပိဳင္ေနခ်ိန္မွာ သူမ်ားေထာက္ျပစရာ မရွိေအာင္ စံျပလုပ္ထားဖို႔လုိတယ္ဆုိၿပီး က်ေနာ္က နားခ်ေပမယ့္ ကုိေဌးလႈိင္ကေတာ့ ဒါကို လက္မခံခဲ့ပါ။ သူရဲ႕တဦးခ်င္း လြတ္လပ္ပုိင္ခြင့္ကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

အဲဒီကာလက အခုေခတ္လို လူ႔အခြင့္အေရးဆုိတဲ့ စကားလုံး သိပ္ေခတ္မစားေသးတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ကုိ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္သူဆုိၿပီး သူကမေျပာေသးတာ ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ သူေျပာမယ္ဆုိလည္း ေျပာစရာပါပဲ။ သူ႔မွာ အားနည္းခ်က္ဆုိလို႔ အဲဒီ ဆံပင္ကိစၥတခုသာရွိၿပီး တျခားဘာမွမရွိ။ သူဟာ ေဆးလိပ္လည္း မေသာက္၊ အရက္လည္း မေသာက္တဲ့အျပင္ ၁၉၈၈ ကေန ၁၉၉၂ အထိ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အရင္းနွီးဆုံး ေပါင္းသင္းလာသူ။ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈရွိၿပီးသား တပ္မႉးတဦးျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္လည္း သူကုိ ဘယ္လုိမွ မထုတ္ခ်င္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ဘယ္လုိမွ ညွိနႈိင္းလို႔မရတဲ့အတြက္ စခန္းေကာ္မတီ အစည္းအေ၀း ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ သူ႔ကုိ ရင္းအရာခံဗုိလ္ အျဖစ္ကေရာ၊ တပ္ဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ကပါ ထုတ္ပစ္လုိက္ရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူဟာ အထုတ္အပုိးဆြဲၿပီး တပ္ရင္းကေန သူမိဘေတြရွိရာ နတ္အိမ္ေတာင္စခန္းနဲ႔ ဘားလုိင္ရြာဆီ ထြက္သြားတာကုိ က်ေနာ္ မ်က္စိထဲ အခုအထိ ျမင္ေယာင္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အသားျဖဴျဖဴ၊ အရပ္ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ႔ အဲဒီကာလက အသက္ ၁၉-၂၀ ၀န္းက်င္အရြယ္သာ ရွိေသးတဲ့ ကိုေဌးလႈိင္ဟာ က်ေနာ္တို႔ အားထားရဆုံး တပ္မႉးေတြထဲက တဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူအေဖ ဦးဖုိးအုိဟာ NLD ပါတီ၀င္ တဦးျဖစ္ၿပီး အဲဒီကာလအထိ နတ္အိမ္ေတာင္ရြာမွာ ေနထုိင္ဆဲ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အိမ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအားလုံးရဲ႕ စားအိမ္ေသာက္အိမ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီလုိ ထုတ္လုိက္တဲ့အတြက္ သူ႔မိသားစုကို က်ေနာ္ အတာ္မ်က္ႏွာ နာရေပမယ့္ ဦးဖုိးအုိကေတာ့ က်ေနာ္တို႔အေပၚ နားလည္မႈအျပည့္ရွိၿပီး ဘာမွမျပစ္မေျပာပါ။ ေနာက္တခါ ကုိေဌးလႈိင္ ကုိယ္တုိင္ကလည္း သူအထုတ္ခံရတဲ့အေပၚ မတရားဘူးလို႔ အျမင္ရွိေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔အေပၚ စိတ္ကြက္မႈထားပုံမရ။ ၿပီးခဲ့တဲ့နွစ္ေတြအတြင္း က်ေနာ္ နတ္အိမ္ေတာင္ဘက္ေရာက္စဥ္ သူ႔ကုိ ထုံပါဖုံၿမိဳ႕က ျမန္မာရပ္ကြက္မွာ ေတြ႔ခဲ့ရၿပီး ေရွးေဟာင္းေနွာင္းျဖစ္ေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ သူကေတာ့ ဒီကိစၥကုိ ဘာမွ အမွတ္အေတး ထားပုံမရပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ တခါက ဥကၠ႒ဆုိသူရဲ႕ အမွားအတြက္ စိတ္ထဲကေန ေတာင္းပန္ေနမိပါတယ္။


အတြဲ ၃ တဲြကုိ တခါတည္း မဂၤလာေဆာင္ေပးမိတဲ့ မဟာအမွား

လူတဦးခ်င္းရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ မိသားစုတန္ဖုိးအေၾကာင္း နကန္းတလုံးမွ နားမလည္ဘဲနဲ႔ ဥကၠ႒ျဖစ္ေနတဲ့က်ေနာ္ ေနာက္ထပ္က်ဴးလြန္မိတဲ့ အမွားေတာ္ပုံကေတာ့ စရိတ္က်ဥ္းေအာင္ဆုိၿပီး စုံတဲြ ၃ တဲြကို တႀကိမ္တည္းနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္ေပးမိတဲ့ မဟာအမွား ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၂ ၀န္းက်င္ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ အဲဒိီမဂၤလာပဲြ ကာလအတြင္း အေတြ႔အႀကံဳရွိတဲ့ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ကေန “ဥကၠ႒၊ အဲလုိ မလုပ္ရဘူးေနာ္။ ၃ တဲြေဆာင္ရင္ ကဲြတတ္တယ္” ဆုိၿပီး အႀကံေပးခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ္က အဲဒါေတြကို အေလးထားရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပါ။

 မင္းသမီးစခန္းေရာက္ ရဲေဘာ္ ရဲေမသစ္တခ်ဳိ႕ စစ္သင္တန္းတက္ေနသည္ကုိ ၁၉၉၀ ၀န္းက်င္က ေတြ႔ရစဥ္

ေနာက္တခါ တုိက္ဆုိင္မႈျဖစ္ခ်င္ေတာ့ စခန္းမွာလုပ္တဲ့ မဂၤလာပဲြတုိင္းလုိလုိမွာ ၾသ၀ါဒေပးေနက် ဆရာဦးဟန္လင္း ကလည္း အဲဒီ ၃ တဲြ မဂၤလာေဆာင္က်ေတာ့မွ “အုိေအာင္ မင္းေအာင္ ေပါင္းရပါေစ” လို႔ ေျပာရမယ့္ေနရာမွာ ဘယ္ကေနဘယ္လုိ စကားေတြ မွားသြားမွန္းမသိ။ “ေကာင္းရာ သုကတိ လားပါေစ” ဆုိၿပီး ေျပာမိလို႔ ရဲေဘာ္ေတြ ၀ုိင္းဟားေတာ့မွ ဆရာဦးဟန္လင္း ၾသ၀ါဒစကား ျပန္ျပင္ေျပာခဲ့ရတာကို က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါတယ္။

အခု ဒီေဆာင္းပါးေရးဖို႔ အခ်က္အလက္ ျပန္စုတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြ သတိေပးခဲ့တဲ့အတုိင္းပါပဲ။ အဲဒီ ၃ တဲြစလုံး တကယ္ကြဲသြားတာကို တုိက္ဆုိင္စြာ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ ပထမတတဲြက ကံေပါက္ဘက္ကျဖစ္ၿပီး အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ျပည္တြင္းကုိ ျပန္၀င္ခ်ိန္မွာ အမ်ဳိးသားကုိ နအဖဘက္က ဖမ္းမိ၊ အမ်ဳိးသမီးက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေတာ့ပါ။ ဒုတိယတတဲြက ပုေလာဘက္ကျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔တပ္ရင္း မင္းသမီးစခန္းအက်၊ ထုိင္းဖက္ျပန္အဆုတ္ ကာလမွာ နယ္စပ္ရွိ ထုိင္းရြာတခုမွာ အေျခစိုက္၊ ၀ါးခုတ္စားၿပီး အသက္ေမြးေနရင္းနဲ႔ ကဲြသြားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေနာက္ ဆုံးတတြဲကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ထား၀ယ္ဘက္ကပါ။ က်ေနာ္တို႔တပ္ေတြ မင္းသမီးစခန္းကေန ထုိင္းဘက္ျပန္အဆုတ္မွာ သူ႔အမ်ဳိးသားကုိ ထုိင္းရဲကဖမ္းမိၿပီး ေထာင္ခ်ထားစဥ္ အမ်ဳိးသမီးက စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး သူ႔သမီးေလးနဲ႔အတူ ျမန္မာနုိင္ငံဆီ ျပန္၀င္သြားပါတယ္။

 စစ္အာဏာသိမ္း ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ကုိ ဆႏၵျပေနၾကတဲ့ မင္းသမီးစခန္းေရာက္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား

ေတာထဲမွာ ေနစဥ္တုန္းကေတာ့ ဒီျဖစ္စဥ္ေတြဟာ “ေတာ္လွန္ေရးမွာ ဒီလုိပဲျဖစ္တတ္တာပဲေလ” လို႔ ခံယူခ့ဲေပမယ့္ အခု ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံကုိေရာက္ၿပီး လူ႔အခြင့္ေရးအေၾကာင္း၊ လူသားဆန္မႈေတြအေၾကာင္း အေတာ္အတန္ နားလည္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ “ငါေတာ့ မွားခဲ့ၿပီနဲ႔တူတယ္” ဆုိၿပီး မၾကာခဏ က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ ေတာထဲမွာတုန္းက က်ေနာ္တို႔ ထုတ္ထားတဲ့ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြအရ ဆုိရင္ အတြဲတတြဲ မဂၤလာေဆာင္ရင္ ဆန္တအိတ္နဲ႔ ဘတ္ေငြ ၅၀၀ ေပးပါတယ္။ အိမ္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ သြပ္ျပား ၁၀ ျပားရမယ္။ ဒါဟာ တပ္ရင္းအတြက္ အလႉရွင္ေတြဆီကေန ပုံမွန္အလႉေငြ ရေနတဲ့အေျခအေနမွာပါ။ ဘတ္ဂ်က္မရွိတဲ့ လေတြဆုိရင္ ဘာမွမေပးႏိုင္။ မဂၤလာေဆာင္ၿပီးစ ကာလေတြ၊ ကေလးေမြးၿပီးစ ကာလေတြကုိလည္း မစဥ္းစားအား။ အေရးေပၚလုိအပ္ရင္ လုိအပ္သလုိ အဲဒီအမ်ဳိးသားကို ေခၚၿပီး ေရွ႕တန္း ထြက္ခုိင္းတာမ်ဳိးေတြလည္း က်ေနာ္တို႔ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အခုက်ေနာ္ ေနာ္ေ၀မွာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ေနၿပီးတဲ့အခါက်မွ သိလာတာက ဒီႏိုင္ငံမွာ လက္ထပ္ရင္ လက္ထပ္ခြင့္ ရသလုိ ကေလးေမြးရင္လည္း ကေလးေမြးခြင့္ေတြ ေပးရပါတယ္။ ကေလးေမြးရင္ မီးဖြားခြင့္ ၈ လကုိ အမ်ဳိးသမီးက လစာအျပည့္ရၿပီး အမ်ဳိးသားကလည္း လစာအျပည့္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၂ လ ခြင့္ရပါတယ္။ အဲဒီကာလေတြအတြင္း ဒီလူေတြကို ဘာတာ၀န္မွ သြားေပးလို႔မရ။ သြားေပးရင္ အဲဒါ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖါက္တာပါပဲ။ ေနာက္တခါ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္ကုိလည္း ေမြးတဲ့ေန႔ကေန ၁၈ ႏွစ္ ျပည့္တဲ့အထိ အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေၾကး ေပးထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒီလုိ အခ်က္လက္ေတြကုိ ပုိသိလာေလ၊ ေတာတြင္းကာလတုန္းက ျဖစ္သလုိ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အေျခေနအေပၚ ၀မ္းနည္းရေလ ျဖစ္ေနမိပါတယ္။


က်ေနာ္ ကန္ေတာ့ခြင့္ မရလုိက္တဲ့ ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္

ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္ၿပီး ရန္-ငါ စည္းျပတ္ရမယ္ဆုိတဲ့ အယူဆေတြဟာ ေတာတြင္းကာလ ABSDF ေခါင္းေဆာင္ငယ္တဦးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့စဥ္မွာအျပင္ သတင္းေထာက္တဦးအျဖစ္ ၿမိဳ႕ျပမွာ တာ၀န္ယူတဲ့အထိ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ကပ္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအယူဆကုိ လက္ေတြ႔စမ္းသပ္လုိက္တဲ့ ျဖစ္စဥ္ကေတာ့ ၈ ေလးလုံးကာလက က်ေနာ္တို႔ ေမာ္လၿမိဳင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ျဖစ္ခဲ့သူ၊ တနည္းအားျဖင့္ ၁၉၈၇ စက္တင္ဘာလ ေငြစကၠဴ အေရးခင္း၊ ၁၉၈၈ မတ္လနဲ႔ ဇြန္လအေရးအခင္းေတြမွာ ပါ၀င္မႈနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကုိ သူ႔႐ံုးခန္းထဲေခၚၿပီး သတိေပးခဲ့သူ၊ ဆရာ ဦးခင္ေမာင္တင့္ေခၚ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္နဲ႔ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕က ဆယ္မီနာတခုမွာ ေတြ႔ဆုံစဥ္က ျဖစ္ပါတယ္။

 ေမာ္လၿမိဳင္တကၠသိုလ္

၁၉၉၉ ေနွာင္းပုိင္းမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဘန္ေကာက္သံ႐ံုး စီးနင္းမႈၿပီးကာစ၊ ၂၀၀၀ ျပည့္နွစ္ အေစာပုိင္းမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ရတ္ခ်ပူရီေဆး႐ံုစီးနင္းမႈ ျဖစ္ၿပီးကာစ ထုိင္းနဲ႔ျမန္မာေတြအၾကား အထင္အျမင္ လြဲမႈေတြ ျဖစ္ေနစဥ္မွာ ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ ပါ၀င္တဲ့ ျမန္မာနုိင္ငံက ယဥ္ေက်းမႈအဖြဲ႔တခု ဘန္ေကာက္ကုိ ေရာက္လာပါတယ္။ ၂၀၀၀ ျပည့္နွစ္ နုိ၀င္ဘာလထဲမွာ ေရာက္လာတဲ့ ဒီယဥ္ေက်းမႈအဖြဲ႔ကုိ ဒါ႐ုိက္တာ ၾကည္စုိးထြန္းက ဦးေဆာင္ၿပီး ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳနဲ႔ တျခားအဖြဲ႔၀င္ ၁၀ ဦးခန္႔ ပါမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ နွစ္ႏိုင္ငံ ယဥ္ေက်းမႈကိစၥ ေဆြးေႏြးဖို႔ဆုိေပမယ့္ အဓိကအားျဖင့္ကေတာ့ ဆရာ တကၠသုိလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ၀တၱဳကုိ ဒါ႐ုိက္တာ ၾကည္စုိးထြန္း ႐ုိက္ကူးထားတဲ့ ”သူ႔ကြ်န္ မခံၿပီ” ႐ုပ္ရွင္ျပဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ခ်ဴလာေလာင္ကြန္း တကၠသိုလ္မွာ ၃ ရက္ၾကာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ျပပြဲနဲ႔ ေဆြးေႏြးပဲြအခမ္းအနားဆီ က်ေနာ္နဲ႔အတူ သတင္းတက္ယူသူကေတာ့ ဘီဘီစီမွ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေမ ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိင္းနုိင္ငံသားေတြအျပင္ ဘန္ေကာက္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာပရိသတ္တခ်ဳိ႕လည္း တက္ေရာက္လာၾကၿပီး ျမန္မာဘက္က ျပသတဲ့ ”သူ႔ကြ်န္မခံၿပီ” ဇာတ္ကားနဲ႔ ထုိ္င္းဘက္ကျပသတဲ့ ”ဆူရီေယာထုိင္း” ဇတ္ကားေတြကို ၾကည့္ရႈအားေပးၾကပါတယ္။ ေနာက္တခါ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္နဲ႔ အဲဒီလုိေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ဟာ ကဗ်ာဆရာႀကီး တင္မုိး ႏိုင္ငံျခားကုိ ထြက္ေျပးကာစ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

“အဓိက ကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကုိ လက္မခံႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း၊ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ရဲ႕ ဆုိးက်ဳိးေတြ အေၾကာင္းကုိ ဒီဇာတ္ကားထဲမွာ ေတြ႔ရမွာပါ” ဆုိၿပီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္က သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ ေမးျမန္းခ်က္ ကိုေျဖပါတယ္။ ျမန္မာသတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ သီးျခားေတြ႔တဲ့အခါမွာေတာ့ စာေရးဆရာျဖစ္လာပုံ၊ အထူးသျဖင့္ ”သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲ ဆက္၍ေခၚမည္ခုိင္” ၀ထၳဳ ဘယ္လုိေရးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း စသျဖင့္ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေမက ေမးပါတယ္။

က်ေနာ္အလွည့္ ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အလုိက္ကန္းဆုိး မသိတတ္ေသးတဲ့ သတင္းေထာက္ေပါက္စပီပီ ဆင္ဆာကိစၥကုိ သြားေမးမိပါတယ္။

“စာေရးဆရာဆုိတာ ျပင္ပခ်ဳပ္္ခ်ယ္မႈကုိ မေၾကာက္ရဘူး။ တာ၀န္သိတဲ့ စာေရးဆရာတဦး အေနနဲ႔ ကိုယ္ဖာသာ ထိန္းသိမ္းတတ္ရမယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးေနတာပဲ” လို႔ ဆရာႀကီးက ေျဖပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ဒီအေျဖေလာက္နဲ႔ တင္းတိမ္သင့္တယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါက အခုမွ စဥ္းစားမိတာပါ။ အဲဒီကာလကေတာ့ တက္ႂကြတဲ့ၾကက္ဖ ျဖစ္ေနဆဲဆုိေတာ့ တခ်ိန္က ေက်ာင္းေတာ္က ရန္စေတြ၊ အျမင္မတူမႈေတြက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ သတင္းသမားစစ္စစ္ မျဖစ္ေသးတဲ့ သူပုန္လူထြက္ သတင္းေထာက္ရင္ထဲ ကိန္းေအာင္ေနဆဲနဲ႔ တူပါတယ္။

“ဆရာက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးလို႔ ရေနတယ္ဆုိေပမယ့္ တခ်ဳိ႕စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကေတာ့ စာေရးလို႔ ေထာင္က်ခံရ၊ တခ်ဳိ႕က ျပည္ပကုိထြက္ေျပးရ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါ ဆရာနဲ႔သူတို႔ ဘာကြာလို႔လဲ” ဆုိၿပီး ေမးခ်လုိက္မိပါတယ္။

ေဒၚၾကည္ၾကည္ေမက မ်က္စိမ်က္နွာပ်က္ၿပီး ဆက္မေမးဖို႔ က်ေနာ္ကို လက္တို႔ သတိေပးပါတယ္။ “အဲဒါက စာေပကိစၥ တခုတည္းေၾကာင့္ ဟုတ္ရဲ႕လားဗ်ာ” လို႔ ဆရာႀကီးကေျပာၿပီး မ်က္နွာလည္း အေတာ္ပ်က္သြားပါတယ္။ ဒါကုိရိပ္မိတဲ့ ေဒၚၾကည္ၾကည္္ေမက ၾကားျဖတ္၀င္လာၿပီး ဆရာ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္မယ့္ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ စကားလမ္းေၾကာင္း လႊဲလုိက္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ျပပြဲစမယ္ဆုိလို႔ က်ေနာ္တို႔အားလုံး အခန္းထဲ ၀င္လုိက္ၾကပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ မျပခင္မွာ ယဥ္ေက်းမႈ ကပဲြလုပ္ၿပီး ဆရာ ခ်စ္ဦးညိဳကုိယ္တုိင္ ဒသႆဂီရီအက ကေနတာကို ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ ကပဲြနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ျပပဲြ အၿပီးမွာေတာ့ ဆရာ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ၊ ေလးစားသူေတြက ဆရာႀကီးကို ထုိင္ကန္ေတာ့ၾကပါတယ္။ ဘီဘီစီက ေဒၚၾကည္ၾကည္ေမလည္း ပရိတ္သတ္ေတြနဲ႔အတူ ထုိင္ကန္ေတာ့ဖို႔ ျပင္ေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း အားလုံးနဲ႔အတူ ထုိင္ကန္ေတာ့မယ္လို႔ ျပင္လိုက္ပါတယ္။

“တခ်ိန္က ငါတို႔ရဲ႕ ဒီမုိကေရစီ အခြင့္အေရး ေတာင္းဆုိဆႏၵျပပြဲကုိ တားဆီးခဲ့သူတဦးကို ငါ ကန္ေတာ့လုိက္မယ္ဆုိရင္ တသက္လုံး လုပ္လာခဲ့တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအေပၚ သစၥာေဖာက္ရာ က်သြားေလမလား” ဆုိၿပီး က်ေနာ့္စိတ္ထဲ စဥ္းစားခ်က္ ၀င္လာပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ဘာကိုအလုိမက်မွန္း မသိဘဲ တင္းက်ပ္သလုိလုိ၊ အသက္႐ႈ က်ပ္သလုိလုိနဲ႔ ေခြ်းျပန္လာတဲ့အတြက္ လူအုပ္ၾကားထဲကေန အခန္း အျပင္ဘက္ အျမန္ထြက္လုိက္ရပါတယ္။ က်န္တဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြကေတာ့ ဆရာႀကီးကုိ လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့၊ ဆရာႀကီးကလည္း ဆုမြန္ေကာင္းေတြ ေျခြလို႔ေပါ့။
က်ေနာ္ကေတာ့ “ရန္-ငါ စည္းျပတ္ရမယ္” ဆုိတဲ့ စဥ္းစားခ်က္ႀကီး ၀င္လာၿပီး ေနာက္ျပန္ မလွည့္ေတာ့ဘဲ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္း တကၠသိုလ္၀င္းထဲကေန ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေန႔ကစၿပီး ဆရာႀကီးကို လူခ်င္းေတြ႔လ်က္နဲ႔ မကန္ေတာ့ခဲ့ျဖစ္လုိက္တဲ့ က်ေနာ္ဟာ ဒီျဖစ္စဥ္အေပၚ ေန႔စဥ္လုိလုိ စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ တနွစ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါ၊ အထူးသျဖင့္ ဘန္ေကာက္က ဆယ္မီနာေတြမွာ န၀တ အစိုးရထဲက ေထာက္လွမ္းေရးမႉး ဗုိလ္မႉးခ်ဳပ္ ေက်ာ္သိန္းတို႔လုိ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ေတြ႔ၿပီး လက္ဆြဲနႈတ္ဆက္ရဲလာတဲ့အခါမွာ “တခ်ိန္က လက္နက္ကုိင္ၿပီး သူေသကုိယ္ေသ တုိက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီလုိလူေတြကိုေတာင္ လက္ဆဲြနႈတ္ဆက္နုိင္ရင္ အနေႏၲာအနႏၲ ၅ ပါးထဲမွာပါတဲ့ ဆရာသမားေတြကို ဘာလို႔ႏႈတ္မဆက္ရဲ၊ မကန္ေတာ့ရဲရမွာလဲ” ဆုိၿပီး စဥ္းစားမိလာပါတယ္။


မင္းသမီးေဒသေရာက္ ေတာခုိေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ပထမဆုံး အေျခစိုက္စခန္း ေမာင္ေတာ္ကုိ ၁၉၈၈ ေနွာင္းပုိင္းတြင္ ေတြ႔ရစဥ္

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ သက္ၿပီး၀ါႀကီး ဆရာႀကီးအေပၚ မေထမဲ့ျမင္ ျပဳခဲ့မိေလသလားဆုိၿပီးလည္း စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ တခါ တကၠသိုလ္မွာတုန္းက ဆရာႀကီးဘက္က က်ေနာ္တို႔လုပ္ရပ္ကုိ တားျမစ္တယ္ဆုိတာကလည္း အစိုးရအႀကိဳက္ လုိက္လုပ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ လြန္လြန္ကြ်ံကြ်ံ မျဖစ္ေအာင္ တာ၀န္အရ ေခၚေျပာရတာမ်ဳိးေရာ မျဖစ္နုိင္ဘူးလားလို႔ ျပန္စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္တခါ ဆရာႀကီးနဲ႔ေတြ႔ရင္ေတာ့ အရင္ကျဖစ္စဥ္ေတြကို ျပန္ေျပာျပၿပီး အေသအခ်ာ ေတာင္းပန္ကာ ထုိင္ကန္ေတာ့မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဆရာ့ကို က်ေနာ္ ေနာက္တႀကိမ္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ႔ခြင့္ မရနုိင္ေတာ့။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ အသက္ ၇၂ နွစ္ အရြယ္ ဦးခင္ေမာင္တင့္ ေခၚ စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ဟာ ၂၀၀၂ ခုနွစ္ ေမလ ၁၀ ရက္ေန႔က သံလ်င္ေနအိမ္မွာ ကြယ္လြန္သြားၿပီဆုိတဲ့ သတင္းကုိ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ နာေရးမွာ က်ေနာ္ေတြ႔လုိက္ရလို႔ပါ။ တခါက သူ႔တပည့္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူပုန္လူထြက္ သတင္းေထာက္ က်ေနာ့္အျဖစ္ကုိ တမလြန္ဘ၀က ဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ နားလည္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္း႐ုံမွတပါး က်ေနာ္ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ဦးမည္နည္း။     ။

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More