Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ့ မာရသြန္ခရီး ၄၁

ဧရာ၀တီ။


လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးမႈ

သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းေရး (Environmental) ဆုိတဲ့ စကားလုံးဟာ အခုေခတ္ လူငယ္ေတြအတြက္ အသစ္အဆန္း မဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္၊ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာစခုိစဥ္ အခ်ိန္ကေတာ့ ဒီ စကားလုံးဟာ က်ေနာ့္အတြက္ လုံး၀ အသစ္အဆန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစကားလုံးနဲ႔ က်ေနာ့္ကို စတင္ မိတ္ဆက္ေပး သူကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ကားကား၊ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္နဲ႔ နယူးဇီလန္ႏုိင္ငံသား Steve Thompson ပါ။
 
ခြပ္ေဒါင္းအလံ ကိုင္ၿပီး ရတနာပုိက္လုိင္းကုိ ဆႏၵျပေနၾကတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းသား ၂ ဦး (ဓာတ္ပံု - ထက္ေအာင္ေက်ာ္)
၁၉၈၈၊ ၈၉ က မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ၀န္းက်င္မွာအေျခစုိက္ၿပီး KNU နယ္ေျမထဲက ေက်ာင္းသားစခန္း ၇ ခု အတြက္ ABSDF နယ္ေျမ ေကာ္မတီမွာ တာ၀န္ထမ္းစဥ္မွာ သူနဲ႔စေတြ႕ခဲ့တာပါ။ သူဟာ မာနယ္ပေလာ အပါ၀င္ KNU နဲ႔ ABSDF စခန္းအေတာ္မ်ားမ်ားဆီ လွည့္လည္သြားလာေနသူ ျဖစ္ၿပီး အခုခ်ိန္ထိ နယ္စပ္က သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းေရး အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ လက္တဲြ တာ၀န္ထမ္း ေနဆဲလုိ႔ သိရပါတယ္။


Steve က မိတ္ဆက္ေပးလုိ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းေရး ဆုိတာကုိ စကားလုံးအျဖစ္ သိလုိက္ရေပမယ့္ လက္ေတြ႕ သိပ္နားမလည္ပါဘူး။ အၾကမ္းအားျဖင့္ကေတာ့ သံလြင္နဲ႔ ေသာင္ရင္းျမစ္ တေက်ာရွိ KNU ထိမ္းခ်ဳပ္ နယ္ေျမက ေတာင္ေတြမွာ သစ္ပင္ေတြ ခုတ္လဲွေနတာ ေတြ႕ရၿပီး ထုိင္းဘက္ကမ္းက ေတာင္တန္းေတြ အားလုံး ေပၚမွာေတာ့ ကၽြန္းသစ္စုိက္ခင္း အသစ္စက္စက္ ေတြကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီအတြက္ ျမန္မာဘက္မွာ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးေနၿပီး ထုိင္းဘက္မွာေတာ့ ပ်က္စီးမႈကေန တုိးတက္မႈဆီ ခ်ီတက္ေနၿပီလုိ႔ နားလည္ ထားပါတယ္။

တခါ KNU နယ္ေျမထဲကို ခရီးသြားရင္းနဲ႔ အရြယ္အစားမ်ဳိးုစုံ ကၽြန္းသစ္ေတြကို ထုိင္း သစ္ကုန္သည္ေတြက စီးပြားျဖစ္ အႀကီးအက်ယ္ ခုတ္ယူေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း KNU သစ္ေတာဌာနဟာ နယ္စပ္မွာ ၀င္ေငြအေကာင္းဆုံး ဌာနျဖစ္ၿပီး ပဒုိေအာင္ဆန္းလုိ ပုဂိၢဳလ္ေတြ ထင္ရွားခဲ့တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ အေနမ်ားတဲ့ KNU တပ္မဟာ ၄ ေဒသ ၿမိတ္ – ထား၀ယ္ခရုိင္ မင္းသမီး ဘက္မွာလည္း အေျခအေနက ဗဟုိဘက္နဲ႔ သိပ္မထူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တပ္မဟာ ၄ ေဒသ သစ္ေတာတာ၀န္ခံ ပဒုိ ဂ်င္မီဟာ ထီးခီး စခန္း ၀န္းက်င္မွာ ၅ ဧကေလာက္ အက်ယ္ရွိတဲ့ ကၽြန္းသစ္ စုိက္ခင္းတခု စုိက္ထားပါတယ္။ ေနာက္တခါ သစ္ေတာ ဌာနက ကိုဖရန္ကီ (အခုထိ ခ်င္းမုိင္ အေျခစိုက္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းေရး အဖြဲ႕တခုမွာ တာ၀န္ထမ္း ေနဆဲလုိ႔ သိရပါတယ္) ဦးစီးတဲ့ အဖြဲ႔က ထား၀ယ္ေဒသရဲ႕ အျမင့္ဆုံး ေတာင္တန္း ျမင့္မုိရ္လက္ခတ္ ေတာင္မွာ ေတာရိုင္း တိရစာၦန္ ေဘးမဲ့ေတာ စီမံကိန္းတခု အေကာင္ထည္ ေဖာ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ၾကားသိရပါတယ္။ ဗဟုိဘက္မွာလည္း အလားတူ စီမံကိန္းေတြ ရွိႏုိင္ၿပီး က်ေနာ္မသိတာလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီစီမံကိန္း ၂ ခုက လဲြရင္ေတာ့ သစ္ပင္ ခုတ္ေရာင္းတဲ့ ေနရာမွာ အတူတူပါပဲ။ ကရင္ျပည္နယ္နဲ႔ တနသၤာရီတုိင္း အၾကား ရာသီဥတု အေျခအေန ကြာျခားမႈအရ ဒီဘက္မွာ ကၽြန္းသစ္ သိပ္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာ္ေဘာေကာ့လို႔ ေခၚတဲ့ ေတာပိေတာက္သားဟာ ပရိေဘာဂ ထုတ္တဲ့ေနရာမွာ သိပ္နာမည္ႀကီးတဲ့အတြက္ နွစ္ေပါင္း ၃၀၊ ၄၀ ေက်ာ္ေလာက္ ကတည္းက ရွိေနတယ္လုိ႔ ယူဆရတဲ့ လူ ၃၊ ၄ ေယာက္ဖက္စာ လုံးပတ္ရွိတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးေတြကုိ အျမစ္ပါမက်န္ တူးေဖာ္ၿပီး ထုိင္းနဲ႔ ကရင္သစ္ကုန္သည္ေတြက သယ္ယူေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။


 ေတာပိေတာက္သား ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂေတြကို နယ္စပ္ေစ်း တခုမွာ ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု - ထက္ေအာင္ေက်ာ္)

၁၉၉၀ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ေနာ္ေဘာေကာ့တင္ မကေတာ့ဘဲ သစ္ပင္ႀကီးအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ တနသၤာရီျမစ္ အေနာက္ဘက္ကမ္းက က်ေနာ္တုိ႔ စတင္ေတာခုိလာတဲ့ ဘန္းေခ်ာင္းေဒသဘက္ အထိ ကားလမ္းေတြ ေဖာက္ၿပီး စီးပြားျဖစ္ ေရာင္းစားလာတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
၁၉၉၅ ၀န္းက်င္ ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သစ္ပင္ႀကီးေတြ နည္းလာလုိ႔လားမသိပါဘူး၊ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္း ၀န္းက်င္က ၾကခတ္၀ါးရံုေတြကိုပါ ၀ါးရံုအလုိက္ ခုတ္ေရာင္းခြင့္ ေပးလုိက္တဲ့အတြက္ သစ္ေရာ၊ ၀ါးပါ အေတာ္ ေျပာင္သြားပါတယ္။ ရာသီဥတုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ေတာထဲေရာက္ကာစ ၁၉၈၈ ထက္စာရင္ ၂ ဆ နီးပါး ပုိပူလာတယ္လုိ႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထင္မိပါတယ္။

၁၉၉၀ အေစာပုိင္း အမရာ စခန္းကို က်ေနာ္ ေရာက္စအခ်ိန္က ဆုိရင္ စခန္းေနာက္ေက်ာက ေခ်ာင္းငယ္ ေလးဟာ ေႏြရာသီအထိ စမ္းေရစီးေနၿပီး အဲဒီေခ်ာင္းဖ်ားမွာ ေတာၾကက္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ သြားပစ္ၾကတာကို မွတ္မိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၉၃၊ ၉၄ ေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီေခ်ာင္းဟာ မုိးရာသီ လြန္တာနဲ႔ လုံး၀ ခမ္းေျခာက္သြားၿပီး ေတာလည္း ျပဳန္းသြားတဲ့အတြက္ ေတာၾကက္ပါအ၀င္ ဘာအေကာင္ ဗေလာင္မွ မရွိေတာ့ပါ။

KNU နဲ႔ ထုိင္းသစ္ကုန္သည္ေတြ သစ္ေတာျဖဳန္းတာအျပင္ ေက်ာင္းသားေတြ သစ္ေတာျဖဳန္းတဲ့ ကိစၥတခု ကိုလည္း သတိရတုန္း တင္ျပခ်င္ပါတယ္။
ေရွ႕ပုိင္းမွာ တင္ျပခဲ့တဲ့ ျပည္ျခား – ပုေလာေဒသ စစ္ေၾကာင္းသြားခ်ိန္ဟာ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္အတြင္း သစ္ခြပန္းေတြ (ေဒသအေခၚ စဘူပန္း) သစ္ပင္ႀကီးေတြရဲ႕ ခြဆံုေတြေပၚမွာ ပြင့္တဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ လစာမရွိ၊ ၀င္ေငြ မရွိတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြဟာ ေဆးလိပ္ဖုိး၊ ဟင္းဖုိး လုိတဲ့အတြက္ အခ်ိန္အားရတုိင္း အဲဒီပန္းေတြကုိ လုိက္ခူးၾကပါတယ္။ တေန႔မွာ က်ေနာ္လုိက္သြား ၾကည့္ေတာ့ သစ္ပင္ေပၚတက္ၿပီး သစ္ခြပန္းကို ခူးယူတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ၊ သစ္ခြပန္း ရွိတဲ့ သစ္ကိုင္းတခုလုံးကုိ အရင္းကေန ခုတ္ခ်ၿပီး ေအာက္ေရာက္မွ ပန္းကုိယူတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အပင္လုိက္ ခုတ္လဲွၿပီးမွ ပန္းကို ယူတာမ်ဳိး ေတြ႕ရပါတယ္။

“သတင္းေထာက္ႀကီး ကလည္းဗ်ာ၊ လူတုိင္းဒီလုိပဲ ခုတ္ေနၾကတာပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ မခုတ္လည္း သူမ်ားေတြ
ခုတ္မွာပါပဲ။ ေတာထဲက သစ္ပင္ကုိ ဘယ္သူမွ မပုိင္ဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း ဒီအပင္ေတြကို လာစိုက္ ထားတာ မဟုတ္ဘူး” လုိ႔ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕က ဆင္ေျခေပးတာကို က်ေနာ္ အမွတ္ရေနပါတယ္။
တခါ ျပည္ျခားကေန တပ္ရင္းအျပန္လမ္းမွာလည္း ေတာဓညင္းသီး အပါ၀င္ စားလုိ႔ရသမွ် သစ္သီး သစ္ရြက္ေတြ
အတြက္ ေတာထဲက သစ္ပင္ေတြကုိ ဘာမွစဥ္းစားမေနဘဲ အလြယ္တကူခုတ္လဲွ၊ ခုတ္ယူခဲ့ၾကတာကို က်ေနာ္ မွတ္မိေနပါတယ္။

ဒါေတြဟာ အရွိတရားကုိ ေျပာေနျခင္းသာျဖစ္ၿပီး KNU အပါ၀င္ နယ္စပ္တေက်ာက လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႕ေတြကုိ အျပစ္တင္ေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကေမၻာဒီယား အပါ၀င္ တျခားႏိုင္ငံ ေတြမွာလည္း အလားတူ သစ္ေတာေတြ၊ သဘာ၀ ၀န္းက်င္ေတြ အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္စီးခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ဆုိလုိတာကေတာ့ နယ္ေျမ တည္ၿငိမ္မႈမရွိေသးတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမမွာ သာမန္ႏိုင္ငံတခုလုိ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈကေန ေငြရွာဖုိ႔ သိပ္မလြယ္ေတာ့ အလြယ္နည္းျဖစ္တဲ့ ကုိယ္နယ္ေျမထဲက သစ္ပင္ေတြကို လက္ညိႇဳးထုိး ေရာင္းရတာ၊ ခဲမုိင္း၊ သတၱဳမုိင္း ရွိတဲ့ေနရာေတြကို လက္ညိႇဳထုိး ေရာင္းစားတဲ့ အလုပ္ကိုပဲ မလဲႊ မေရွာင္သာ လုပ္ၾကရတာပါ။ အဲဒီကရတဲ့ ေငြေတြနဲ႔ အင္အားေသာင္းနဲ႔ခ်ီရွိတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး တပ္သားေတြကို ေကၽြးေမြးေရး၊ လက္နက္ခဲယမ္း ျဖည့္ဆည္းေပးေရး၊ တုိက္ပဲြေဖာ္ေဆာင္ေရးေတြကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့ရတဲ့ သေဘာ ရွိပါတယ္။

တခ်ဳိ႕ ေ၀ဖန္သူေတြကေတာ့ နယ္ေျမ ၈၀ ရာခုိင္နႈန္းေက်ာ္ကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ထိမ္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္တဲ့ န၀တ စစ္အစိုးရကလည္း ကုန္ထုတ္လုပ္မႈကေန ၀င္ေငြရွာတာမ်ဳိး မလုပ္ဘဲ သူပုန္ေတြနဲ႔ ထူးမျခားနား သစ္ပင္ ခုတ္ေရာင္း၊ မုိင္းေတြတူးေရာင္း၊ ေရနဲ႔ဓာတ္ေငြ႕ထြက္တဲ့ ေနရာေတြကို လက္ညိႇဳထုိး ေရာင္းစားတဲ့ “သြပ္မုိးခြာ အိမ္တုိင္္ျဖဳတ္ေရာင္း” တဲ့ စီးပြားေရးစနစ္ကုိပဲ လုပ္ေနဆဲျဖစ္တယ္လုိ႔ ေထာက္ျပၾကပါတယ္။
တနည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးမႈ အေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ျပည္တြင္းစစ္ တခုတည္းေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာဖုိ႔ခက္ေနပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲစျပဳေနတဲ့ အခုအခ်ိန္မွာလည္း သစ္ေတာေတြကို ခုတ္ေရာင္းဆဲ၊ တြင္းထြက္ေတြ၊ ဓာတ္ေငြ႕ေတြကို အရင္က လုိပဲ ေရာင္စားေနဆဲ ျဖစ္တာကုိ ေတြ႕ေနရပါတယ္။

ေမ်ာက္သားစားခ်င္ရင္ အလွဴရွင္ မ်က္နွာကိုမၾကည့္နဲ႔

“ေမ်ာက္သားစားခ်င္ရင္ ေမ်ာက္မ်က္ႏွာကုိ မၾကည့္နဲ႔” ဆုိတဲ့ ဆုိရုိးစကားကို စာဖတ္သူေတြ ၾကားဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာထဲမွာ ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အဖုိ႔ကေတာ့ ေမ်ာက္မ်က္ႏွာ ၾကည့္ရံုတင္မက၊ ေမ်ာက္တေကာင္လုံးကို အေသခ်ာၾကည့္ၿပီး စားေနၾကသူေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ ဆုိရိုးစကားက မမွန္ေတာ့ ပါဘူး။


 ဓာတ္ေငြ႕ ပုိက္လုိင္း လမ္းေၾကာင္းေပၚက ႏွစ္ရွည္ သစ္ပင္ႀကီးေတြ ကို မခုတ္လွဲဘဲ သဘာ၀အတုိင္း ဆက္ထားေပးဖုိ႔ သံဃာေတာ္ နွစ္ပါး ဆုေတာင္း ေမတၱာပုိ႔ေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု - ထက္ေအာင္ေက်ာ္)

၁၉၉၄ နုိ၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေထာက္ပံ့ေရး တာ၀န္နဲ႔ ဟြာဟင္ေဒသက စခန္းသစ္ဆီ ႏုိင္ငံျခားသား NGO ၀န္ထမ္းတဦးကို က်ေနာ္ ေခၚသြားဖူးပါတယ္။ စခန္းသစ္ တည္ေဆာက္ကစ ABSDF အေျခအေနကုိ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ သိခ်င္လုိ႔ဆုိၿပီး လုိက္ၾကည့္သူကေတာ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဆူခြန္ဗစ္လမ္းထဲမွာ ရံုးခန္းဖြင့္ထားတဲ့ နာမည္ႀကီး NGO တခုက အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္အရြယ္ အေနာက္တုိင္းသူ တဦးျဖစ္ပါတယ္။

ငွက္ဖ်ားေပါလွတဲ့ နယ္စပ္ေဒသဆီ ေရာက္လာတဲ့ မေရႊေခ်ာက ျခင္ေဆးေတြ၊ ျခင္ေထာင္ေတြ၊ ေရသန္႔ဗူးေတြ၊ လက္ႏွိပ္ ဓာတ္မီးေတြ အစုံအလင္နဲ႔ေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္တေန႔ မုိးလင္းေတာ့ အဲဒီ NGO အမ်ဳိးသမီးရယ္၊ ထုိင္း ကားဆရာရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္၊ ေနာက္ သံပုရာၿခံ ဂုိေထာင္က ရဲေဘာ္ ၂ ဦးရယ္ စခန္းသစ္ဆီ ခ်ီတက္လာၾက ပါတယ္။

ေတာကနက္နက္၊ သစ္ပင္ႀကီးေတြ ေအာက္က စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕ေရက ေအးျမျမဆုိေတာ့ ဆန္ကီလုိ ၂၀ ေလာက္ ထမ္းၿပီး ေန႔စဥ္သြားေနရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအဖုိ႔ ငိုခ်င္စရာႀကီး ျဖစ္ေနေပမယ့္ ၿမိဳ႕ေပၚက အေနာက္ တုိင္းသူ အတြက္ေတာ့ စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ၊ ေပ်ာ္ရြင္စရာႀကီး ျဖစ္ေနပုံရပါတယ္။ ေတာေတာင္ စမ္းေရ သာယာတဲ့ အေၾကာင္း စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေလွ်ာက္လာလုိက္တာ ေမာပန္းရမွန္းေတာင္ မသိဘဲ ခရီးတ၀က္ေလာက္ ေပါက္လာပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီ ၀န္းက်င္မွာ ေန႔လယ္စာ စားဖုိ႔ ထမင္းထုတ္ျဖည္ပါတယ္။

အနီးအနားက ခပ္ႀကီးႀကီး သစ္ရြက္ေတြကိုခူး၊ ေခ်ာင္းေဘးနားက ေက်ာက္တုံးေပၚမွာ အေသအခ်ာခင္း၊ ပလတ္စတစ္နဲ႔ ထုတ္လာတဲ့ ထမင္းေတြကိုျဖည္ၿပီး အဲဒီသစ္ရြက္ေတြ ေပၚမွာတင္၊ ဆီရဲႊေနတဲ့ ငါးေသတၱာ ဟင္းကုိ ေလာင္းၿပီး ဇြန္းမပါ၊ လက္ဗလာနဲ႔ သုံးေဆာင္ေတာ္မူေပါ့။ မေရႊေခ်ာကေတာ့ အသင့္သယ္လာတဲ့ ပလတ္စတစ္ခြက္ထဲ ထမင္းထည့္၊ ပလပ္စတစ္ ဇြန္းခရင္းနဲ႔ေပါ့။ ဒီအထိ ျပႆနာ ႀကီးႀကီးမားမား မတက္ ေသးပါဘူး။

“သစ္ရြက္ေတြကုိ ဘာလုိ႔ မလုိအပ္ဘဲ ေလွ်ာက္ခူူး ေနတာလဲ၊ ေခ်ာင္းေရကုိ ဒီတုိင္း မေသာက္ရဘူး၊ ႀကိဳခ်က္ၿပီးမွ ေသာက္ရတယ္ေလ” လုိ႔ ေျပာၿပီး သူ႔ေရသန္႔ဗူးကုိ ေမာ့ေသာက္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာထဲက ပုဂိၢဳလ္ေတြ ကေတာ့ သူ႔လုိ ေရသန္႔ဗူး ဘယ္ေသာက္ႏုိင္မလဲ။ ဒီေတာ့ ဆီျပန္ေနတဲ့ ေခ်ာင္းေရကိုပဲ ၾကည္ေအာင္ ခဏ ေစာင့္ၿပီး လက္ခုပ္နဲ႔ ခပ္ေသာက္၊ ဒီေရထဲမွာပဲ လက္ေဆး၊ လက္မွာ ကပ္က်န္ေနတဲ့ ထမင္းလုံးေတြ၊ အဆီေတြ လည္း အဲဒီေခ်ာင္းေရထဲမွာ ေမ်ာပါေပါ့။ ေခ်ာင္းက ေရစီးေနတယ္ဆုိေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ထင္ခဲ့တာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီလို လုပ္ေနတာကို မေရႊေခ်ာက အေသအခ်ာ ၾကည့္ၿပီး “ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲက ဒီေလာက္ သန္႔ျပန္႔ေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းကုိ မင္းတုိ႔မုိ႔ ညစ္ပတ္ေအာင္ လုပ္ရက္တယ္” လုိ႔ ေျပာၿပိီး က်ေနာ္တုိ႔ ပစ္ခ်ခဲ့တဲ့ ထမင္းလုံးေတြကို လုိက္ဆယ္၊ ပလတ္စတစ္စ ေတြကိုလိုက္သိမ္း လုပ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္လည္း မေနသာဘဲ လုိက္ကူရတာေပါ့။
“ဒီေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲမွာ ဘယ္ရဲက လာစစ္မွာမုိ႔လဲကြာ” ဆိုၿပီး သူနားမလည္ႏုိင္တဲ့ ထား၀ယ္ စကားနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ေျပာၿပီး ရယ္လုိက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီကေန ခရီးဆက္ၿပီး စခန္းသစ္ေရာက္မွ သူဟာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းေရးသမား၊ အထူးသျဖင့္ ေတာရိုင္း တိရစာၦန္ေတြကို အထူးအေလးထားတဲ့ သူမွန္း သိလုိက္ရပါတယ္။

သိလုိက္ရ ပုံကလဲ ၾကည့္ပါဦး။ ႏိုင္ငံျခားသူ လွပ်ဳိျဖဴ အလွဴရွင္ကို အထူးဧည့္သည္အျဖစ္ ရွားပါး အသားနဲ႔ ဧည့္ခံလုိက္ရာကေန ေတာင္းပန္လုိ႔ မရေတာ့တဲ့ ျပႆနာႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ေမာေမာ ပန္းပန္းနဲ႔ ေရာက္လာတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ရဲေဘာ္ေတြ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးတဲ့ အသားဟင္းက ေမ်ာက္သား ျဖစ္ေနပါတယ္။ အသား မစားရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ အုိေကေပမယ့္ NGO မယ္ေတာ္ အတြက္ကေတာ့ “ေမ်ာက္ဆုိတာ ေတာရိုင္း သတၱ၀ါပဲ၊ ေတာရုိင္း သတၱ၀ါကို ထိမ္းသိမ္း ကာကြယ္ရမယ္ဆုိတာ မင္းတုိ႔ မသိ ဘူးလား” လုိ႔ ေအာ္ေျပာၿပီး ငုိေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနလုိ႔ မနည္း ေျဖရွင္းေတာင္းပန္ ရပါတယ္။ က်ေနာ္က အဲဒီလုိ ေတာင္းပန္ေနေပမယ့္ ရဲေဘာ္ေတြက သေဘာမေပါက္။

“ေမ်ာက္သား မစားေစခ်င္ရင္ သူတုိ႔ NGO က အသား ငါးေတြ မ်ားမ်ားလွဴထား ေပါ့ဗ်ာ။ ငါးပိေလာက္ပဲ လွဴၿပီး ေမ်ာက္ပစ္ စားတာကို အျပစ္တင္ေနလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ” ဆုိၿပီး ရဲေဘာ္တဦးက ၀င္ေျပာပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ ရဲေဘာ္တဦးကလည္း “ဟုတ္တာပဲ၊ တျခားစားစရာ ရွိေနရင္ က်ည္ဆံအကုန္ခံ၊ ပင္ပန္းခံၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္ ေမ်ာက္ပစ္စားေနမလဲ” ဆုိၿပီး ၀င္ေထာက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္အထိ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေတာရိုင္း တိရစာၦန္ေတြ အေပၚ အေနာက္တုိင္း သားေတြ၊ အထူးသျဖင့္ လူသားခ်င္း စာနာေရး အကူအညီေပးေနတဲ့ NGO ၀န္ထမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ အေလးထားမွန္း နားမလည္ေသးပါ။ ေရွ႕က ရဲေဘာ္ ၂ ဦးအျမင္နဲ႔ က်ေနာ့္အျမင္ အတူတူ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီ စကားကုိပဲ ေထာက္ခံ ေဆြးေႏြးလုိ္က္မိ ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ မေရႊေခ်ာက ငုိသံနဲ႔အျပစ္တင္၊ က်ေနာ္တို႔က ၀ုိင္းရယ္ေပါ့။

အဲဒီထက္ ပိုဆုိးတာက ေနာက္တေန႔ မုိးလင္းေတာ့ ေနထြက္ခ်ိန္ ေမ်ာက္ျမဴးခ်ိန္မွာ ေမ်ာက္ပစ္ ေနၾက ထုံးစံအတုိင္း စခန္း၀န္းက်င္က သစ္ပင္ႀကီးေတြေပၚက ေမ်ာက္ေတြကို ရဲေဘာ္ေတြ လုိက္ပစ္ၿပီး ေသနတ္ ဒဏ္ရာနဲ႔ ေသြးေတြစြန္းေနတဲ့ ေမ်ာက္ေတြ၊ အၿမီးကိုေခါင္းမွာ ခ်ည္ၿပီး စလြယ္သုိင္း သယ္လာတဲ့ ေမ်ာက္ေတြကို မေရႊေခ်ာက ထပ္ျမင္သြား ျပန္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ NGO မေရႊေခ်ာကို ဘယ္လုိမွ ရွင္းျပ ေတာင္းပန္လုိ႔ မရေတာ့ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကိစၥဟာ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားမယ္လုိ႔ ထင္ၿပီး လာရင္းကိစၥျဖစ္တဲ့ စခန္းသစ္က လူဦးေရစာရင္း၊ လိုအပ္တဲ့ ရိကၡာစာရင္း၊ ေဆး၀ါးစာရင္း၊ စုိက္ပ်ဳိးေရးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ စသျဖင့္ စာရင္းဇယား ကိစၥေတြကို ရွင္းလင္းေျပာျပၿပီး စခန္းကေန ေခါင္ယုိင္ကုိ ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေခါင္ယုိင္ကေန ဘန္ေကာက္ ျပန္တက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ရတ္ခ်ပူရီမွာ ဆင္းၿပီး မင္းသမီး စခန္းဆီ ျပန္၀င္လာ ခဲ့ပါတယ္။

စခန္းသစ္က ေမ်ာက္ကိစၥဟာလည္း ဒီမွာပဲ တစခန္း ရပ္သြားၿပီလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ NGO မေရႊေခ်ာက က်ေနာ္တုိ႔ ေမ်ာက္ပစ္သမားေတြကို အေတာ္ စိတ္နာသြားပုံ ရပါတယ္။ က်ေနာ္ မင္းသမီး စခန္းဆီေရာက္ၿပီး သီတင္း တပတ္ေတာင္ မၾကာပါဘူး၊ ဗဟုိကေန ေၾကးနန္း ၀င္လာပါတယ္။

“စခန္းသစ္ဘက္က ရဲေဘာ္ေတြ ရွားပါး ေတာရုိင္းတိရစာၦန္ေတြကို ပစ္သတ္ေနတာ အျမန္ဆုံး ရပ္တန္႔ဖုိ႔ … NGO အဖြဲ႔က သတိေပး လာပါတယ္။ တကယ္လုိ႔အခ်ိန္မီ မရပ္ဘူးဆုိရင္ သူတုိ႔အဖြဲ႕ရဲ႕ အလွဴေငြေတြ ရပ္ေကာင္း
ရပ္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ေျပာလာတဲ့အတြက္ အဲဒီကိစၥကုိ ေတာင္ပုိင္း ဗလဖ ေကာ္မတီက အေလးအနက္ထား ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ရန္ ညႊန္ၾကား” လုိ႔ အဲဒီေၾကးနန္းစာ ထဲမွာ ပါရွိတာကို က်ေနာ္ အမွတ္ရ ေနပါတယ္။

ေမ်ာက္ပစ္မုဆုိးမွသည္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ သတင္းေထာက္ အျဖစ္သုိ႔

အဲဒီလုိ သစ္ပင္ေပၚက ေမ်ာက္ေတြကုိ ပစ္စားခဲ့ဖူးတဲ့၊ အင္းအုိင္ေတြထဲ လက္ဗစ္ဗုံး ပစ္ခ်ၿပီး ငါး ဖမ္းခဲ့ဖူးတဲ့၊ သဘာ၀ ေခ်ာင္းေရထဲ စားႂကြင္းစားက်န္နဲ႔ ပလပ္စတစ္စေတြ ပစ္ခ်ခဲ့ဲဖူးတဲ့ က်ေနာ္ DVB သတင္းေထာက္ အျဖစ္ ေပးပုိ႔တဲ့ သတင္းေတြထဲမွာ ပထမဆုံး ေပါက္သြားတဲ့ သတင္းက သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းေရး အေၾကာင္း ျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ ယုံပါ့မလားဘဲ။

  ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢမွ အရွင္ေခမာစာရ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာမွ သံဃာေတာ္ တခ်ဳိ႕ ရတနာ ပုိက္လုိင္း စီမံကိန္းကို ဆႏၵျပေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု - ထက္ေအာင္ေက်ာ္)

၁၉၉၅ ေႏွာင္းပုိင္းမွာ DVB သတင္းေထာက္ စျဖစ္လာတဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ ပထမဆုံး လုိက္တဲ့ သတင္းႀကီး တခုက နတ္အိမ္ေတာင္ ကံေပါက္ေဒသမွာ စတင္ ေဖာက္လုပ္တဲ့ ရတနာ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕ပုိက္လုိင္း စီမံကိန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံက Total ကုမၸဏီ၊ အေမရိကန္က Unocal ကုမၸဏီ (ဆႏၵျပမႈ ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္း ျပန္ႏုတ္ထြက္သြား) နဲ႔ ထုိင္းႏိုင္ငံက PTTEP ကုမၸဏီတုိ႔ န၀တ စစ္အစုိးရရဲ႕ MOGE (ျမန္မာ့ ေရနံနဲ႔ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕လုပ္ငန္း) နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ေဖာက္လုပ္တဲ့ ကီလုိမီတာ ၇၀၀ ေက်ာ္ရွိ ဒီပုိက္လုိင္း စီမံကိန္းဟာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ KNU ထိမ္းခ်ဳပ္ နယ္ေျမေတြကို ျဖတ္သြားမွာမုိ႔ ဒါကုိ တုိက္ဖ်က္ရမယ္လုိ႔ အဲဒီကာလက မူ၀ါဒ ခ်မွတ္ထားပါတယ္။

က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆုိရင္ ၁၉၉၅ ေႏွာင္းပုိင္းမွာ KNU အထူးတပ္ဖြဲ႕တခုက ပင္လယ္ ကမ္းစပ္ ဒမင္းဆိပ္ ရြာနားအထိ ၀င္ၿပီး ဒီ စီမံကိန္း လုပ္ငန္းခြင္တခုကို ၀င္ေရာက္ တုိက္ခုိက္ခဲ့ဖူး ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ABSDF အေနနဲ႔ကေတာ့ စစ္ေရးအရ အဲဒီလုိ မလုပ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ဒီ စီမံကိန္းအတြင္း လုပ္အားေပး ခုိင္းေစမႈ အပါအ၀င္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ၊ သစ္ေတာ ျပဳန္းတီးမႈ အပါအ၀င္ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးမႈေတြကို အေလးထား ေဖာ္ထုတ္မယ္လုိ႔ စဥ္းစားၿပီး ေတာင္ပုိင္းစစ္ေဒသ ျပန္ၾကားေရး တာ၀န္ခံ က်ေနာ္နဲ႔ အဖြဲ႕ဟာ မင္းသမီး စခန္းကေန ထုံပါဖုံနဲ႔ နတ္အိမ္ေတာင္ဘက္ ခရီးထြက္ လာပါတယ္။

က်ေနာ္၊ ကုိမင္းေဇာ္ေရႊနဲ႔ ကုိသိန္းျမင့္ေက်ာ္တုိ႔ ၃ ဦး ထုံပါဖုံၿမိဳ႕က ျမန္မာ ရပ္ကြက္ကုိ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေတြ႕လုိက္ရသူ တဦးက ရတနာပုိက္လုိင္း လုံၿခံဳေရးအတြက္ ဟိန္းဇဲကၽြန္း စစ္တပ္မွာ လုပ္အားေပး ခုိင္းေစခံရလုိ႔ ထြက္ေျပးလာသူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီလူနဲ႔ အင္တာဗ်ဳးၿပီး က်ေနာ္ ပို႔လုိက္တဲ့သတင္းကို ABSDF ဗဟုိ ႏိုင္ငံျခားေရး ဌာနနဲ႔ သုေတသန ဌာနတုိ႔က ျမန္မာ – အဂၤလိပ္ ၂ ဘာသာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း သတင္းထုတ္ျပန္ၿပီး ေနာက္တေန႔ထုတ္ Bangkok Post နဲ႔ The Nation သတင္းစာေတြမွာ ပါလာပါတယ္။



ABSDF အပါ၀င္ နယ္စပ္က သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ခ်စ္ျမတ္နုိးသူေတြဖြဲ႔စည္းလုိက္တဲ့ Green Novemenr 32

အႏွစ္ ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ဒီသတင္းနဲ႔ ေပါက္သြားတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ရတနာ ဓာတ္ေငြ႕ပုိက္လုိင္း သတင္းကုိ ထဲထဲ၀င္၀င္ ဆက္လုိက္ခဲ့ၿပီး ထုိင္းေက်ာင္းသားေတြ၊ ထုိင္း NGO ေတြနဲ႔အတူ ထုံပါဖုံၿမိဳ႕နယ္ ေတာနက္ထဲက ပုိက္လုိင္းဆႏၵျပပဲြ ေနရာအထိ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ထုံပါဖုံကေန နတ္အိမ္ေတာင္ အသြား ကားလမ္းမေနက ေခ်ာင္းရုိးေလး အတုိင္း ၅ မုိင္ေလာက္ ဆက္သြားရတဲ့ေနရာကို ေဟြးခရုိင္ေဒသလုိ႔ ေဒသခံေတြက ေခၚဆုိၿပီး အဲဒီေတာထဲမွာ စခန္းခ် ဦးေဆာင္ ဆႏၵျပ ေနသူကေတာ့ ႏိုဗဲလ္ဆုအတြက္ အဆုိတင္သြင္း ခံရတဲ့အထိ လူသိမ်ားသူ လူမႈေ၀ဖန္ေရးဆရာ အာက်န္ဆူလတ္ Sulak Sivaraksa ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစီမံကိန္းေၾကာင့္ အဓိက ထိခုိက္ပ်က္စီးေနတဲ့ ေနရာဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ ကာလ တုန္းကေတာ့ အခုေခတ္လုိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဆႏၵျပခြင့္ မရွိေသးတဲ့အတြက္ ထုိင္းဘက္က လူေတြက ျမန္မာေတြ အတြက္ပါ ဆႏၵျပေပးေနတဲ့ သေဘာျဖစ္ပါတယ္။
“ဒီပုိက္လုိင္း စီမံကိန္းသာ အခုလမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ေဖာက္မယ္ဆုိရင္ ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ျမင္ေနရတဲ့ ေအးျမတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလး၊ လွပတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးေတြအျပင္ ေဟာဒီလုိ ရွားပါးလွတဲ့ ေရာင္စုံ ဂဏန္းမ်ဳိးေစ့ေတြပါ မ်ဳိးသုဥ္း သြားႏုိင္ပါတယ္။ ေတာဆင္ရုိင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး ဒုကၡျဖစ္သြား ႏုိင္ပါတယ္” လုိ႔ အာဂ်န္ ဆူလတ္က က်ေနာ္နဲ႔ ထုိင္းသတင္းေထာက္ ေတြကို ရွင္းျပပါတယ္။ ဒီဆႏၵျပပဲြမွာ လူေတြ ေထာင္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ပါ၀င္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ PTT နဲ႔ ထုိင္းအစုိးရက အာက်န္ ဆူလတ္ကို ဖမ္းဆီးၿပီး စီမံကိန္းကို ဆက္လုပ္တဲ့အတြက္ ၁၉၉၆၊ ၉၇ မွာ စီမံကိန္း ၿပီးစီးသြားပါတယ္။

ဒီလို ၿပီးစီးသြားေပမယ့္ ဓာတ္ေငြ႕ပုိက္လုိင္းရဲ႕ အႏၱရာယ္နဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးႏုိင္မႈ၊ လူ႔ အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ အေၾကာင္းကို စီမံကိန္းကာလ ၃ ႏွစ္ေလာက္အတြင္း အာက်န္ဆူလတ္နဲ႔ အဖြဲ႕က ထုိင္းမီဒီယာနဲ႔ ထုိင္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ေကာင္းေကာင္း သတင္းျဖန္႔ျဖဴး ပညာေပးႏိုင္ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ပညာေပးမႈကို ရလုိက္သူေတြထဲမွာ ေတာလုိက္ မုဆုိးကေန သတင္းေထာက္ ျဖစ္လာတဲ့ က်ေနာ္လည္း ပါ၀င္ၿပီး သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေတာရုိင္း တိရစာၦန္ ထိမ္းသိမ္းကာကြယ္ေရး သတင္း အေတာ္မ်ားမ်ားကို DVB အတြက္ ပုိ႔ေပးခဲ့ ဖူးတာ၊ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေတာရုိင္းတိရစာၦန္ ကာကြယ္ေရးသမား ျဖစ္သြားတာကုိ အမွတ္ရ ေနပါတယ္။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More