Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ့ မာရသြန္ခရီး ၃၁

on May 24, 2012 3:17 pm 


ေအာက္ေမ့ဖြယ္ / ဧရာ၀တီ

မာနယ္ပေလာတုိက္ပဲြနဲ႔ ေပးဆပ္သူတုိရဲ့ ဒဏ္ရာမ်ား

က်ေနာ္တို႔ မာနယ္ပေလာကို ျပန္ေရာက္ၿပီး ၃၊ ၄ ရက္ေလာက္ၾကာမွ “ဧည့္သည္တပ္ေတြ ျပန္လုိ႔ရၿပီ” လုိ႔ အမိန္႔ထြက္လာပါတယ္။ ဒီအမိန္႔ထြက္ၿပီး ေနာက္တရက္မွာ ကိုမင္းေဇာ္သူနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ တပ္ရင္း ၂၀၁ တပ္စု တခုလုံး ေနာ္တကေန မာနယ္ပုေလာကုိ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ သူတုိအဖြဲ႔ ျပန္လာၿပီး ေနာက္တရက္မွာေတာ့ ၁၀၂ က အဖြဲ႔ေတြလည္း မာနယ္ပေလာဆီ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။




၁၀၂ တပ္ရင္းမႉး ကုိဘေစာထြန္းကုိ ေနာ္တစစ္ေျမျပင္ မထြက္ခင္ မာနယ္ပေလာမွာေတြ႔ရစဥ္ (ဓါတ္ပုံ - Mariko)
သူတုိ႔နဲ႔အတူ ပါလာတဲ့သတင္းဆုိး တခုကေတာ့ ေရွ႕ပုိင္းပုိင္းမွာ က်ေနာ္တင္ျပခဲ့ဖူးတဲ့ ေခ်ေဂြဗားရားပုံ ဆံပင္ပုိင္ရွင္ ၁၀၂ တပ္ရင္းမႉး ကိုဘေစာထြန္း မုိင္းနင္းမိၿပီး မဲေဆာက္ေဆးရံုကို အေရးေပၚတင္လုိက္ရေၾကာင္းနဲ႔ ေျခေထာက္တဖက္ ျဖတ္ပစ္ရမယ့္ အေျခေနရွိေနတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းပါ။

ေနာ္တ တုိက္ပဲြအတြင္း တပ္ရင္းမႉး ကိုဘေစာထြန္းမွအပ တျခား ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဒဏ္ရာရသူ မရွိပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔တပ္ရင္းက ရဲေဘာ္ေတြထဲမွာေတာ့ လက္နက္ႀကီးအစ မွန္သူ ၃ ဦးရွိခဲ့ၿပီး စစ္ေၾကာင္းမႉး ကိုမင္းေဇာ္သူ၊ ကိုသန္းစိုး ေခၚ ႐ုပ္ပိနဲ႔ ကိုနုိင္၀င္းတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိမင္းေဇာ္သူနဲ႔ ကုိသန္းစိုးတုိ႔ဟာ လက္ေမာင္းနဲ႔ ဗုိက္မွာထိၿပီး ကုိႏိုင္၀င္းကေတာ့ မ်က္လုံးထဲ လက္နက္ႀကီးအစ ေသးေသးေလး ၀င္သြားတယ္လုိ႔ သိရပါ တယ္။ က်ေနာ္ ေနာ္တကုိ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကုိသန္းစိုးနဲ႔ ကုိနုိင္၀င္း ၂ ဦးစလုံး မဲေဆာက္ေဆးရံုမွာ ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ က်ေနာ္နဲ႔မေတြ႔လုိက္ရပါ။

ဒီေဆာင္းပါးေရးရင္းနဲ႔ ကိုနုိင္၀င္းကို လိုက္ဆက္သြယ္ၾကည့္ေတာ့ ၾသစေတလ်နုိင္ငံကို ေရာက္ေနတာကိုေတြ႔ရၿပီး သူလက္နက္ႀကီးအစ မွန္တဲ့ေန႔ဟာ ၁၉၉၂ ဧၿပီလ ၂၄ ရက္ေန႔ျဖစ္တယ္။ အခုခ်ိန္ထိ မ်က္လုံးထဲမွာ အဲဒီလက္နက္ႀကီးအစ ရွိေနဆဲ၊ ျပန္လည္ခြဲထုတ္ဖုိ႔ ခက္ေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေအးတဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ သိပ္ပူတဲ့အခါ ေခါင္းမူးတဲ့ေ၀ဒနာကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားရတဲ့အျပင္ သူရဲ့ဘယ္ဘက္မ်က္လုံးဟာ သိပ္မျမင္ရဘူး ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ တခါ အခု ဂ်ာမနီနုိင္ငံကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၁၀၂ တပ္ရင္းမႉး ကုိဘေစာထြန္းကိုလည္း ၂၀၀၅ ခုနွစ္က က်င္းပတဲ့ ဘာလင္ၿမိဳ႕ ျမန္မာသံရံုးေရွ႕ ဆႏၵျပပဲြအတြင္း က်ေနာ္ထပ္မံေတြ႔ဆုံခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ မုိင္းနင္းမိတဲ့ ဘယ္ဘက္ ေျခေထာက္က မျဖတ္လုိက္ရေပမယ့္ အရုိးဆစ္တခုကို ထုတ္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ဘယ္ေျခက ညာေျခထက္ ၂ လက္မေလာက္နိမ့္ေနၿပီး ဂ်ဳိင္းေဒါင့္ ၂ ဖက္ကုိ အားျပဳသြားေနရတဲ့သူပုံက ေနာ္တစစ္ေျမျပင္မွာ က်ေနာ္ေတြ႔စဥ္ကပုံနဲ မတူေတာ့့ပါဘူး။

သူရဲ့သူပုန္သေကၤတ ေခ်ေဂြဗားရားပုံ ဆံပင္ရွည္ေတြကုို ျမတ္ျမတ္နုိ္းနုိး ဆက္ထားေနဆဲျဖစ္ေပမယ့္ ေတာထဲမွာတုန္းကလုိ ဒီတုိင္း ခ်မထားေတာ့ဘဲ ေနာက္မွာ စည္းထားတာကုိ ေတြ႔ရၿပီး လူလည္း အေတာ္ပိန္သြားတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
“ဘာတတ္နုိင္မလဲဗ်ာ။ ေတာ္လွန္ေရးရဲ့ အသီးအပြင့္ေတြေပါ့။ ေျခေထာက္မျဖတ္လုိက္ရတာကိုပဲ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ မွတ္ရမွာ” ဆုိၿပီး မခ်ိၿပံဳးၿပံဳးကာ က်ေနာ့္ကုိ လက္ဆြဲနႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ဆႏၵျပပြဲၿပီးေတာ့ က်ေနာ္လည္း သတင္းအခ်ိန္မီပုိ႔ဖုိ႔ ျပင္ရင္းနဲ႔ သူနဲ႔ အေသခ်ာ စကားမေျပာျဖစ္လုိက္ပါဘူး။

အခု ဒီေဆာင္းပါးေရးေတာ့မွပဲ သူ႔ကို အြန္လုိင္းကေန ဆက္သြယ္ၿပီး ေနာ္တက ဒဏ္ရာေတြအေၾကာင္း အေသအခ်ာ ေမးျမန္းၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ သူ႔လုိ ဒဏ္ရာရသြားတဲ့ “ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ” ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိေနေလမလဲ၊ အခု ဒီလူေတြ ဘယ္ေရာက္ၿပီး ဘ၀ကို ဘယ္လုိရုန္းကန္ ရင္ဆုိင္ေနၾကသလဲဆုိၿပီး ဟုိနုိင္ငံ၊ ဒီနုိင္ငံက ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြကို အြန္လုိင္းကေန က်ေနာ္ လုိက္ေမးမိပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ့ ၂၀၁ တပ္ရင္း တခုတည္းမွာတင္ ၁၉၈၈ ကေန ၁၉၉၇ အထိ ၁၀ နွစ္တာ ကာလအတြင္း တုိက္ပဲြမွာက်ဆုံးသူ ၆၀ ေက်ာ္၊ ဖ်ားနာေသဆုံးသူ ၁၀ ဦးေက်ာ္၊ ေပ်ာက္ဆုံး သူ ၁၀ ဦးနီးပါးနဲ႔ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရသူ ၃၀ ဦးခန္႔ရွိတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒဏ္ရာအျပင္းအထန္ ရသြားသူေတြထဲမွာ ေျခေတာက္တဖက္စီ ျဖတ္လုိက္ရတဲ့ ကုိဘသန္း၊ ကုိမဲဒူး၊ ကုိလွေဌး၊ ကုိေက်ာ္နုိင္နဲ႔ ကိုစုိးနုိင္တုိ႔ကုိ က်ေနာ္ အမွတ္ရေနပီး အားလုံး အေမရိကန္မွာ ေရာက္ေနတယ္လုိ႔ၾကားရေပမယ့္ သူတုိ႔ရဲ့ဘ၀ အဆင္ေျပမေျပေတာ့ အတိအက် မသိရေသးပါဘူး။

ABSDF ဗဟုိ (http://www.absdf.com) က ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ စာရင္းအရဆုိရင္ နွစ္ ၂၀ ကာလအတြင္း ထိခုိက္ဒဏ္ရာရ၊ ေသဆုံး၊ က်ဆုံးဦးေရ ၁၀၂၄ ဦး ရွိၿပီး အဲဒီထဲမွာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရသူ ၃၉၉ ဦး။ ေသဆုံး ၂၇၃ ဦး၊ က်ဆုံး ၃၅၃ ဦးလုိ႔ ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ စာရင္းက အျပည့္အစုံ မဟုတ္ေသးဘဲ လက္လွမ္းမိသေလာက္ စုစည္းထားပုံသာ ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ နွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ သာသက္တမ္းရွိေသးတဲ့ ABSDF မွာေတာင္ ထိခုိက္က်ဆုံးဦးေရ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ ေနၿပီဆုိရင္ နွစ္ ၆၀ ေက်ာ္တုိက္ေနတဲ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔ေတြမွာဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိေနၿပီလဲဲ။

တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ ႏွစ္ဒါဇင္ေက်ာ္ရဲ့ ထိခုိက္ဒဏ္ရာစာရင္းကို ခ်ဳပ္လိုက္မယ္ဆုိရင္ ေသာင္းဂဏန္းေက်ာ္ၿပီး သိန္းဂဏန္းေတာင္ ရွိေနေလမလား။ ဒီကိန္းဂဏန္းေတြကို သိခ်င္လုိ႔ သူပုန္အဖြဲ႔ေပါင္းစုံရဲ့ ၀က္ဆုိက္ေတြကို လုိက္လွန္ရွာေဖြခဲ့ေပမဲ့ ABSDF လုိမ်ဳိး စာရင္းထုတ္ျပန္ထားတာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ တခါ သူပုန္တပ္ေပါင္းစုႀကီးျဖစ္တဲ့ DAB တုိ႔၊ NCUB တုိ႔ရဲ့ ၀က္ဘ္ဆုိဒ္ထဲမွာလည္း အဲဒီလုိစာရင္းဇယားမ်ဳိးကို မေတြ႔ရေသးပါဘူး။


တုိက္ပဲြအတြင္း ေျခေထာက္ဒဏ္ရာရ သြားၾကတဲ့ ABSDF ရဲေဘာ္ေတြထဲက ၂၀၁ တပ္ရင္းမွ ရဲေဘာ္ ကုိေက်ာ္နုိင္နဲ႔ ရဲေဘာ္ ကုိလွေဌးတုိ႔ရဲ့ ပုံေတြျဖစ္ပါတယ္
ထိခုိက္က်ဆုံး စာရင္းဇယားေတာင္ မရွိဘူးဆုိရင္ အဲဒီေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ဒီတပ္ ေပါင္းစုေတြက ဘယ္လုိတာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးေနသလဲ ဆုိတာကုိ ဆက္ၿပီးေမးခြန္းထုတ္ဖုိ႔ ခက္သြားပါတယ္။ တပ္ေပါင္းစုက မေဆာင္ရြက္ေသးဘူးဆုိရင္ သက္ဆုိင္ရာ သူပုန္အဖြဲ႔တခုခ်င္းစီကေရာ ဒီရဲ ေဘာ္ေတြအတြက္ ဘာေတြမ်ား ေဆာင္ရြက္ေပးထားသလဲ။ နုိင္ငံတကာ NGO ေတြ၊ ျပည္တြင္း NGO ကေရာ ဘာမ်ား ကူညီေပးထားသလဲ။ က်ေနာ္ လက္လွမ္းမီသေလာက္ လုိက္ေမးျမန္းခဲ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္အထိေတာ့ ေသခ်ာတဲ့ စီမံကိန္းတခုခုနဲ႔ ကူညီေဆာင္ ရြက္ေပးထားတာမ်ဳိး မေတြ႔ရ၊ မၾကားရေသးပါဘူး။

အခုဆိုရင္ ABSDF အပါ၀င္ နယ္စပ္တေက်ာက သူပုန္တပ္ေတြအားလုံးနီးပါး ျမန္မာအစိုးရသစ္နဲ႔ ေဆြးေႏြးပဲြေတြလုပ္၊ စစ္ရပ္စဲေရး စာခ်ဳပ္ေတြ ခ်ဳပ္ဆုိေနျကပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ဖက္တပ္ေတြေနရာ ခ်ထားေရး၊ ဆက္သြယ္ေရးရံုးခန္း ဖြင့္လွစ္ေရး၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္ခြင့္ရေရးေတြကိုသာ ဦးစားေပး ေဆြးေႏြးေနတာေတြ႔ရၿပီး က်ေနာ္ေျပာေနတဲ့ “ေတာ္လွန္ေရးရဲ့ အသီးအပြင့္” ေတြ၊ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အသက္ေပးသြားသူေတြ၊ ဒုကၡိတျဖစ္သြားရသူေတြရဲ့ဘ၀ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးကိစၥကုိေတာ့ ဘယ္အဖြဲ႔ကမွ ေဆြးေႏြးတာ မၾကားရေသးပါဘူး။ အလားတူ ေနျပည္ေတာ္က ပါလီမန္ထဲမွာျဖစ္ေစ၊ ပါလီမန္ျပင္ပ မီဒီယာေတြမွာျဖစ္ေစ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ေပးဆပ္သြားသူတုိ႔ရဲ့ ဘ၀ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရးကိစၥကုိ ေဆြးေႏြးတာ၊ ေျပာဆုိတာ အခုခ်ိန္အထိ မၾကားရေသးတဲ့အတြက္ “ေပးဆပ္ခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား” အေပၚ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းေတြဘက္က တာ၀န္မေက်ေသးသလုိ က်ေနာ္စိတ္ထဲ ခံစားေနရပါတယ္။

မာနယ္ပေလာမွာ တလတာ

ေနာ္တစစ္မ်က္နွာကေန ျပန္လာတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ၂၀၁ နဲ႔ ၁၀၂ တပ္ရင္းက စစ္သည္ေတြဟာ နယ္ေျမခံတပ္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေရွ႕မွာက်ေနာ္တင္ျပခဲ့တဲ့ မာနယ္ပေလာကြင္းျပင္ထဲရွိ အထူးစစ္သည္ေတာ္ ဘားတုိက္မွာ တည္းခြင့္ရပါတယ္။ သူပုန္တပ္ေပါင္းစုဌာနခ်ဳပ္ရဲ့ ၿမိဳ႕လယ္ဘားတုိက္မွာ တည္းရတယ္ဆုိလုိ႔ သိပ္ေတာ့ အထင္မႀကီးလုိက္ပါနဲ႔။ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းက ဘားတုိက္ေတြလုိ ၀ါးနဲ႔ ျဖစ္သလုိေဆာက္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ကြ်န္းသစ္ေတြနဲ႔ အခုိင္အမာ ေဆာက္ထားတာကလြဲရင္ ဘာအေဆာင္ေယာင္မွ မရွိပါ။ ဒီလုိပဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚ မုိးကာခင္းအိပ္သူအိပ္၊ ေစာင္ပါးပါးေလးကို ခင္းအိပ္သူအိပ္နဲ႔ ရင္ကဲြဘားတုိက္ရဲ့ တဖက္တခ်က္မွာ ၁၀၂ နဲ႔ က်တုိ႔တုိ႔ ၂၀၁ က ရဲေဘာ္ ၅၀ ေက်ာ္ ေနရာယူလုိက္ပါတယ္။ အဲဒိီကာလ ၁၀၂ ကုိ တာ၀န္ယူထားသူက တပ္မႉးႀကီး ေမာင္ပိန္ျဖစ္ၿပီး တပ္သားေတြထဲမွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အဆိုေတာ္ ကုိမြန္းေအာင္လည္း ပါ၀င္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။


၁၉၉၂ ၀န္းက်င္ကျမင္ရတဲ့ မာနယ္ပေလာ စစ္ေရးျပကြင္း၊ စစ္ရံုးခ်ဳပ္နဲ႔ ေနာ္ေဒးေတာင္တန္း
နာမည္ႀကီးအဆုိေတာ္ ကိုမြန္းေအာင္ဟာ အဲဒီကာလက မာနယ္ပေလာအေျခစုိက္ DVB ေတာတြင္း စတူဒီယုိမွာ တာ၀န္ထမ္းေနသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ အမ်ဳိးသားညြန္႔ေပါင္းအစိုးရရဲ့ DVB ေရဒီယုိ ေပၚကာစ အခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး ေန႔စဥ္အသံလြင့္မႈဆုိင္ရာ ကိစၥအားလုံးကို မာနယ္ပုေလာရွိ စင္ၿပိဳင္အစိုးရ ျပန္ၾကားေရးဌာန၊ တပ္ေပါင္းစု ျပန္ၾကားေရးဌာန၊ ABSDF ျပန္ျကားေရးဌာနေတြြကေန အဓိက ေဆာင္ရြက္ေပးေနတာလုိ႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ DVB နဲ႔ စတူဒီယုိအေၾကာင္း သိပ္မသိဘဲ ကုိမြန္းေအာင္အေၾကာင္းပဲသိၿပီး သူနဲ႔ေတြ႔ရင္ “ေသြးမုန္တုိင္း”၊ “မုိင္းလုံးမုိး” အပါအ၀င္ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြကုိ ဆုိျပဖုိ႔ပဲ တခ်ိန္လုံး တုိက္တြန္းေနတာကုိ က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ မာနယ္ပေလာရွိ ဧည့္သည္ေတာ္ဘားတုိက္ရဲ့ ဟုိဖက္ျခမ္း၊ ဒီဖက္ျခမ္းမွာ က်ေနာ္တုိ႔ တပ္ရင္း ႏွစ္ခုစခန္းခ်ရင္း မင္းသမီးေဒသဆီျပန္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာ တလနီးပါးအထိ ၾကာျမင့္ခဲ့တယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

မာနယ္ပေလာရွိ အဖြဲ႔ေပါင္းစုံကုိ ဆက္သြယ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြကို မင္းသမီးေဒသဆီ ျပန္ပုိ႔ေပးဖုိ႔ အကူညီေတာင္းေပမယ့္ ဗဟုိမွာတာ၀န္မရွိဘဲ တပ္မဟာ ၄ မွာပဲတာ၀န္ရွိသလုိလုိ၊ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိနဲ႔ အဖဲြ႔အားလုံးက ေခါင္းေရွာင္ေနၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မာနယ္ပုေလာနဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ ကိုမုိးသီးဇြန္တုိ႔ ဗဟုိဆီ ခဏခဏသြားၿပီး က်ေနာ္တုိ႔တပ္ရင္းဆီ ေၾကးနန္းနဲ႔ဆက္သြယ္ရပါတယ္။ တပ္ရင္းနဲ႔ တပ္မဟာ ၄ ဘက္ကလည္း ဘာမွကူညီနုိင္တဲ့ အေျခအေနမရွိပါ။ ရဲေဘာ္ေတြကလည္း တပ္ရင္းကို အျမန္ဆုံးျပန္ခ်င္ေနၾကပါၿပီ။ ဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြ စိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ဆုိၿပီး မာနယ္ပေလာတခြင္ ေလ့လာေရး လုပ္ၾကရပါတယ္။

မာနယ္ပေလာေျမာက္ဘက္ ကြန္မန္ဒုိကုန္းေပၚရွိ ကုိမုိးသီးဇြန္တုိ႔ဗဟုိ၊ ေလာကြားလူကုန္းေပၚရွိ ကုိနုိင္ေအာင္တုိ႔ ဗဟုိရံုးခဲြ (ကုိနုိင္ေအာင္တုိ႔ ဗဟုိရံုးကေတာ့ သံလြင္ျမစ္ေဘး ဒါးဂြင္မွာ အေျခစုိက္ထား) ေတြဆီ သြားလည္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ မာနယ္ပေလာေတာင္ဖက္ရွိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လမ္း၀န္းက်င္က NLD-LA ရံုး၊ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီရံုး၊ ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢရံုး၊ ေနာက္ မာနယ္ပေလာၿမိဳ႕ျပင္ကုိ အထုတ္ခံထားရတဲ့အဖြဲ႔လုိ႔ ေနာက္ေျပာင္ေခၚဆုိျခင္းခံရတဲ့ ထီးတခီးသြား ကားလမ္းေပၚက NCGUB ရံုးေတြရွိရာဆီ တပ္စုအလုိက္ က်ေနာ္တုိ႔ သြားလည္ၾကပါတယ္။

NCGUB ရံုးကအျပန္မွာ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လမ္း” အနီးရွိ ကဗ်ာဆရာ ပန္းခက္ရဲ့ ထူးရာစုိး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကုိ ၀င္ၿပီး အားေပးခဲ့ေသးတာကို အမွတ္ရေနပါတယ္။ ေနာက္တခါ ကခ်င္ကုန္းဆီ တက္ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေဇာ္မုိင္ အပါအ၀င္ ကခ်င္ကို္ယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔လည္း စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဆုိလုိတာကေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ဒိီတုိင္းပုိေနတဲ့အတြက္ မာနယ္ပေလာရွိ ရွိသမွ်ရံုးခန္းတုိင္းကို သြားေရာက္ ေလ့လာခဲ့တဲ့ သေဘာမ်ဳိးျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္တခါ က်ေနာ္တုိ႔ ဘားတုိက္ေဘးက မာနယ္ပေလာ အစည္းေ၀းခန္းမမွာ မၾကာခဏက်င္းပေလ့ရွိတဲ့ နုိင္ငံေရးအခမ္းအနားေတြ၊ ေဟာေျပာပဲြေတြ၊ ၀ါးတီးပဲြေတြကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔တပ္စု မပ်က္မကြက္ အားေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔တေန႔မွာေတာ့ တပ္ေပါင္းစုဥကၠ႒လည္းျဖစ္၊ KNU ဥကၠ႒လည္းျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးျမနဲ႔ က်ေနာ္ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၉ ခရီးစဥ္ေတြကတည္းက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ျမကို မာနယ္ပေလာနဲ႔ သူေနတဲ့ ေဟြးေဘာလူရြာဆီ အသြား ေလွဆိပ္မွာ အနီးကပ္ျမင္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ တခါမွ လူခ်င္းေတြ႔ စကားမေျပာဖူးခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ မာနယ္ပေလာမွာေသာင္တင္ေနတုန္း ပင္လယ္ျပင္စစ္ေၾကာင္းကိစၥ သြားေျပာၾကည့္ဦးမွ ဆုိၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ ဦးဟန္လင္းတုိ႔ အရဲစြန္႔လာခဲ့တာပါ။

သူကိုေတာ့ NCG ၀န္ႀကီးေတြလုိ ဒိီတုိင္းတက္ေတြ႔လုိ႔မရ။ လက္နက္ကုိင္လုံၿခံဳေရးအဖြဲ႔ကို အရင္ သတင္းပို႔ရပါတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ေစာင့္ၿပီးမွ ေတြ႔ခြင့္ရပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ျမပုံကုိေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ အထူးညြန္းျပစရာ လုိမယ္မထင္ပါ။ ေပ်ာက္က်ားယူနီေဖါင္း၀တ္ထားတဲ့ ၀၀ဖုိင့္ဖုိင့္ သူပုန္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကုိ အနီးကပ္ေတြ႔စဥ္ “ေအာင္ထြန္းေလး” လုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြေပးထားတဲ့ အမည္၀ွက္ကုိ သြားသတိရမိပါတယ္။

“ေအာင္ထြန္းေလး” ဆုိတာကုိ ဒီေန႔ အသက္ ၂၀ တန္းလူငယ္ေတြ သိဖုိ႔မလြယ္ေတာ့ေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာခုိကာစ ၁၉၈၈ ၀န္းက်င္ကေတာ့ နာမည္အေက်ာ္ၾကားဆုံး ၀၀ကစ္ကစ္ ခ်စ္စရာ အေကာင္းဆုံး ကေလးသရုပ္ေဆာင္တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ “၀ါလဲေဂး အဖူး” ဆုိၿပီး က်ေနာ္က သတိဆဲြ အေလးျပဳ မိတ္ဆက္ေတာ့ “ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဘာကိစၥေတြ႔ခ်င္တာလဲ” ဆုိၿပီး သူက တည့္တည့္ေမးပါတယ္။ “ပင္လယ္ျပင္ စစ္ေၾကာင္းကိစၥပါ အဖူး။ လက္ရွိဆင္းေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္စစ္ေၾကာင္းထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔တပ္ေတြကိုလဲ ထည့္ခ်င္လုိ႔ပါ အဖူး” လုိ႔ စ႐ံုပဲ ရွိပါေသးတယ္။

‘“ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အဖြဲ႔မ်ားလိုက္တာ” ဆုိၿပီး ေျပာထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ခင္ဗ်ားတုိ႔ကိစၥ ဗုိလ္စုိးစုိးနဲ႔ ေျပာၾကည့္ပါလား” လုိ႔ အႀကံေပးၿပီး က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ဆက္ေျပာစရာစကား သူမွာမရွိေတာ့သလုိနဲ႔ သူ႔အလုပ္သူ ဆက္လုပ္ဖုိ႔ ျပင္ေနပါတယ္။ ဦးဟန္လင္းနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့တာနဲ႔ ဒီတုိင္းျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။

ဗုိလ္မႉးစုိးစိုးဟာ (ထုိင္းနုိင္ငံနဲ႔ ဆက္ဆံေရးတာ၀န္အျပင္) အဲဒီကာလက ဘုတ္ျပင္းၿမိဳ႕နယ္နဲ႔ ထုိင္းနုိင္ငံ ခြ်မ္ဖုံခရိုင္ျကားက ရြာေဟလူစခန္း အေျခစို္က္ KNU တပ္ရင္း ၁၂ ရဲ့ တပ္ရင္းမႉးျဖစ္ၿပီး ပင္လယ္ျပင္ လႈပ္ရွားမႈကို တာ၀န္ယူထားသူျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဗုိလ္မႉးစုိးစိုးကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ဘားတုိက္ေဘးက နုိင္ငံျခားသား ဧည့္ရိပ္သာဆီလာတုန္း သြားေရာက္ေဆြးေႏြးေပမယ့္ တိက်တဲ့အေျဖ မရခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္တခါ ပင္လယ္ျပင္ကိစၥ ေဆြးမယ္လုိ႔ၾကားရတဲ့ DAB အစည္းေ၀းတခုကို တက္နုိင္ဖုိ႔ က်ေနာ္ ထပ္ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒီတခါ အစည္းေ၀းက်င္းပတဲ့ေနရာက ေရွ႕ပုိင္းမွာ က်ေနာ္တင္ျပခဲ့တဲ့ ေကာ္သူးေလအစိုးရ အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ့ ေအာက္ထပ္မွာပါ။ က်ေနာ္ကို စပြန္ဆာေပးၿပီးေခၚသြားသူက ကိုမုိးသီးဇြန္။ တကယ္က ဒီအစည္းေ၀းဟာ က်ေနာ့္လုိ တပ္ရင္းအဆင့္ဥကၠ႒တဦးနဲ႔ ဘာမွမဆုိင္တဲ့ အေပၚထပ္အေဆာက္ဦက လူေတြရဲ့ တပ္ေပါင္းစုဗဟုိေကာ္မီတီ အစည္းေ၀းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစည္းေ၀းေတာင္ မစရေသးဘူး၊ က်ေနာ္ကုိ ဘယ္သူဖိတ္ထားတာလဲ၊ အျပင္လူကုိ ဗဟုိေကာ္မီတီအစည္းအေဝး ဖိတ္ခြင့့္ ရွိသလားဆုိၿပီး တပ္ေပါင္းစုေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕ ျငင္းေနၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ေလ့လာသူအျဖစ္ တက္ခြင့္ေပးမယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကိစၥမွအပ တျခားကိစၥေတြမွာ ေဆြးေႏြးခြင့္မရွိဘူးဆုိၿပီး သေဘာတူခ်က္ ရခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ မာနယ္ပေလာမွာ ေဆြးေႏြးေနလုိ႔ ပင္လယ္ျပင္ကိစၥလည္း ပါခြင့္ရဖြယ္မရွိ၊ ငါတုိ့တပ္ေတြကုိ ျပန္ပုိ႔ေပးမဲ့သူလည္း ေပၚလာဖြယ္မရွိဘူး၊ မင္းသမီးေဒသဆီ ျပန္ၿပီး တပ္မဟာ ၄ မႉးနဲ႔ ေဆြးေႏြးတာကမွ အလုပ္ျဖစ္ဦးမယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး မာနယ္ ပေလာကေန မင္းသမီးစခန္းဆီ က်ေနာ္တဦးတည္း ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More