Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ့ မာရသြန္ခရီး ၃၆

ဧရာ၀တီ။

တနသာၤရီ႐ုိးမေပၚက ေခတ္သစ္ ကုိလံဘတ္မ်ား


ဗဟုိအတြင္းေရးမႉး ကိုမ်ဳိး၀င္း (အက်ီျဖူနဲ့ပုဂုိလ္) နဲ႔အတူ ၂၀၁ တပ္ရင္းမွ တပ္ဖြဲ႔၀င္တခ်ဳိ႕ကုိ စခန္းသစ္ေဒသမွာ ေတြ႔ရစဥ္
က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ စစ္ေၾကာင္း႐ံုးမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ ၁ လေက်ာ္၊ ၂ လ ၀န္းက်င္ၾကာတဲ့အခါမွာ ကိုနုိင္ေအာင္တို႔ ဗဟုိမွ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ကိုမ်ဳိး၀င္း က်ေနာ္တို႔႐ံုးဆီ ေရာက္လာပါတယ္။ သူရဲ့အဓိက ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ ပင္လယ္ျပင္႐ံုးရွိ က်ေနာ္တို႔ကုိအေျခခံၿပီး ဒီေဒသမွာလြတ္ေျမာက္နယ္ေျမတခု ရွာေဖြဖို႔၊ ၿပီးရင္ မင္းသမီးဖက္က တပ္တခ်ဳိ႕ကိုေခၚယူၿပီး အျမန္ဆုံးအေျခ စိုက္လႈပ္ရွားဖုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ နယ္ေျမသစ္ရွာဖို႔ ျဖစ္လာသလဲဆုိတဲ့ ေနာက္ခံအခ်က္လက္ေတြကို က်ေနာ္အေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ အဲဒီကာလအတြင္း KNU ၿမိတ္-ထား၀ယ္ခ႐ိုင္နဲ႔ ေတာင္ပုိင္း ဗလဖအၾကား ဆက္ဆံေရးက သိပ္အဆင္မေျပလွပါ။ ေနာက္တခုကေတာ့ KNU က စစ္အစိုးရနဲ႔ အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္သြားရင္ ငါတို႔တပ္ေတြ ဘယ္မွာေနမလဲ။ ကိုယ္ပုိင္နယ္ေျမ ရွာထားမွျဖစ္မယ္ ဆုိတဲ့ စဥ္းစားခ်က္မ်ဳိးလဲ ရွိေနတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။


တခါ လက္ေတြ႔အေျခေနအရလည္း အမရာစခန္း (မင္းသမီးစခန္း) မွာ ေနရတဲ့ဘ၀ကုိ KNU ဆီ အိမ္ငွားၿပီးေန ေနရတဲ့သေဘာ။ အရာအားလုံး KNU ခြင့္ျပဳခ်က္ရမွ လုပ္ခြင့္ရတဲ့သေဘာ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ရဲေဘာ္အမ်ားစုက ေနာက္တန္းမွာ ေနရတာမေပ်ာ္ဘဲ ေရွ႕တန္းက ရြာေတြမွာခ်ည္း အၿမဲတမ္း ေနခ်င္ေနတာကို က်ေနာ္ သတိထားမိပါတယ္။ KNU အေပၚ ဘယ္ေလာက္အထိ မွီခုိေနရသလဲဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ခစန္းကေန ထီးထာကို သြားမယ္ဆုိရင္ KNDO ဂိတ္မွာ လက္မွတ္ယူရပါတယ္။ အလားတူ ထီးခီးသြားမယ္ဆုိရင္လဲ လက္မွတ္ လုိပါတယ္။ ေနာက္တခါ ထီးခီးေနက ထုိင္းဖက္ထြက္ မယ္ဆုိရင္လည္း KNU လက္မွတ္ကုိ ထီးခီး႐ံုးမွာ တခါ ထပ္ေတာင္းရျပန္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ တုိက္ဆုိင္မႈတခုကေတာ့ အဲဒီလုိ နယ္ေျမသစ္ရွာဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ကာလဟာ ကိုမုိးသီးဇြန္တို႔ ဗဟုိကလည္း ထပ္စကဲၿမိဳ႕အနီးရွိ ခ်ဳံခ်ီနဲ႔ ေဟြးဖတ္စခန္း၀န္းက်င္မွာ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမတခု ထူေထာင္ၿပီး သူတို႔ရဲ့ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ကိုေတာင္ မာနယ္ပေလာဖက္ကေန ေတာင္ပုိင္း ေဒသဆီ ေျပာင္းကာ ပင္လယ္္ျပင္လႈပ္ရွားမႈကို အရွိန္ျမင့္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ကာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလုိနယ္ေျမသစ္ ရွာေဖြဖို႔အတြက္ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အဓိကမဟာမိတ္ ျဖစ္လာသူကေတာ့ က်ေနာ္တို႔လုိပဲ နယ္စပ္မွာ နယ္ေျမအတိအက် မရွိေသးတဲ့ ဗကပ ၿမိတ္ခ႐ိုင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိရွာေဖြဖို႔အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့ ေနရာကေတာ့ ခ်ဳံခ်ိစခန္းကေန အေပၚဖက္ကုိ မုိင္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေ၀းတဲ့ နာမည္ႀကီး ပင္လယ္အပန္းေျဖစခန္း ဟြာဟင္ၿမိဳ႕နဲ႔ ဘန္းလအု-ေရတံခြန္ရဲ့ ေနာက္ေက်ာ၊ ျမန္မာဖက္က ဆုိရင္ေတာ့ ၿမိတ္ခ႐ိုင္ တနသၤာရီ သစ္ေတာႀကိဳး၀ုိင္း ေနာက္ေက်ာေပၚက ေခါင္ယုိင္ေဒသျဖစ္ပါတယ္။

လွပခန္႔ျငားလွတဲ့ သဲေသာင္ျဖဴနဲ႔ ပင္လယ္ျပာ၊ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕က ဟုိတယ္ေတြနီးပါး အျမင့္ရွိတဲ့ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟုိတယ္ေတြနဲ႔ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြ ျပည္ညွပ္ေနတဲ့ ဟြာဟင္ပင္လယ္ကမ္း ေျခၿမိဳ႕ကေလးက ေန ၂ နာရီီနီးပါး ကားေမာင္းသြားၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ထုိင္းနုိင္ငံဖက္က ေနာက္ဆုံးေက်းရြာ ေခါင္ယုိင္ကို ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီရြာက သူႀကီးအိမ္မွာ တညအိပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ တခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ အဲဒီနယ္ေျမသစ္၊ စခန္းသစ္ေဒသဆီ လမ္းျပတဦးနဲ႔အတူ ကိုယ္စားလွယ္္ ၂ ဦးနဲ႔ ဗကပ ရဲေဘာ္ ၂ ဦး သြားဖို႔ ျပင္ပါတယ္။

မူလအစီစဥ္အရဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ဆီက ကိုသန္းနုိင္နဲ႔ ဗကပမွ ကိုေဖၾကည္တို႔ သြားဖို႔ တာ၀န္ေပးထားေပမယ့္ သြားခါနီး မနက္ေစာေစာ အ၀တ္စားနဲ႔ အထုတ္အပိုးေတြျပင္ေတာ့မွ က်ေနာ္တို႔ကို လုိက္ပုိ႔တဲ့ ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးက ထလာၿပီး “သန္းနုိင္ပုံက ပိန္ပိန္ခ်ဳံးခ်ဳံးနဲ႔ မျဖစ္ဘူးထင္တယ္။ မင္းက တုတ္တုတ္ခုိင္ခုိင္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္မသြားတာလဲ။ မင္းသြားမွ ပုိအဆင္ေျပမယ္” ဆုိၿပီး အဆုိျပဳလာပါတယ္။ ဒီအဆုိကုိ ကုိေဖၾကည္က ေထာက္ခံၿပီး ကိုသန္းနုိင္ကပါ ေျမွာက္ေပးလုိက္တဲ့အတြက္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အေဖာ္လုိက္လာတဲ့ က်ေနာ္က အဓိကေနရာမွာ ေနာက္တခါ ပါသြားျပန္တယ္ဆုိပါေတာ့။

က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔မွာ ဘာေသနတ္မွမပါဘူး။ ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးက ေပးလုိက္တဲ့ ကင္မရာတလုံးနဲ႔ ရိကၡာေတြ ထည့္ထားတဲ့ ေက်ာပုိးအိတ္တလုံးကုိလြယ္ၿပီး ကိုေဖၾကည္ ေနာက္ကုိ က်ေနာ္ လုိက္သြားပါတယ္။ ကုိေဖၾကည္ကလည္း ဒီလမ္းကို သိပုံမရေသး။ ဒီေတာ့ ထုိင္း-ကရင္ တဦး လမ္းျပတဲ့အတုိင္း ေခ်ာင္း႐ုိးေလးတေလ်ာက္ က်ေနာ္တို႔ ၅ ဦး ေလွ်ာက္သြားၾကပါတယ္။ ေတာက အေတာ္နက္ၿပီး လမ္းကလည္း ၾကမ္းတဲ့အတြက္ ခရီးကသိပ္မတြင္လွ၊ ေတာင္ခပ္ျမင့္ျမင့္ တလုံးကိုေက်ာ္၊ ေနာက္ထပ္ေတြ႔တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးအတုိင္း ဆက္ေလွ်ာက္ၿပီး ညေန ၄ နာရီခန္႔မွာေတာ့ ျမန္မာနယ္စပ္အနီးကို ေရာက္လာၿပီး စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာ ကရင္တဲအိမ္ႀကီးတလုံးကို ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ လမ္းျပ ကရင္ဖထီးက ဟာလဲေဂး၊ ၀ါလဲေဂးနဲ႔ ကရင္လုိ နႈတ္ဆက္ ေျပာဆုိအၿပီးမွာေတာ့ အဲဒီအိမ္မွာ ညအိပ္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ စခန္းခ်လုိက္ပါတယ္။

ေနာက္တေန႔ မနက္မွာေတာ့ အဲဒီအိမ္ကေန ျမန္မာနယ္စပ္ဖက္ ေတာင္ထိပ္ဆီ က်ေနာ္တို႔လမ္း ဆက္ေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ လူသြားလမ္းၾကမ္းေလးရွိေနၿပီး ေတာင္ထိပ္နယ္စပ္ တည့္တည့္မွာ နတ္စင္ေလးတခု ေဆာက္ထားတာကို ထူးထူးျခားျခား ေတြ႔ရပါတယ္။ နတ္စင္ေဘးက ေတာင္ထိပ္ေက်ာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာေတာ့ ဆင္ေခ်းေတြကို ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ ေတာဆင္႐ိုင္းေတြ က်က္စားတဲ့ေနရာလို႔ လမ္းျပဖထီးက ေျပာပါတယ္။

သစ္ပင္ႀကီးေတြၾကားမွာ ၀ါး႐ံုပင္ေတြကိုလည္း ေတြ႔ရၿပီး ဆင္တုိးထားတဲ့၊ ဆင္ေတြ ဆြဲစားထားတဲ့ ေနရာေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ နတ္စင္ကေန ျမန္မာဘက္ ေရေ၀ေတာင္တန္းအတုိင္း နာရီ၀က္ေလာက္ ဆက္ဆင္းလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေတာအုပ္က ထုိင္းဘက္ကထက္ ပုိထူ၊ သစ္ပင္ေတြကလည္း ပုိႀကီးၿပီး ေနေရာင္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မရျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေတာအုပ္ထဲမွာ ျမန္မာဘက္ကေရစီးလာတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းငယ္တခုကို ေတြ႔ရၿပီး ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္တို႔ ABSDF စခန္းသစ္ အထုိင္ဖို႔ က်ေနာ္နဲ႔ကုိေဖၾကည္ သေဘာတူ ေရြးခ်ယ္လုိက္ပါတယ္။

ပစၥည္းမဲ့ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ NGO ယဥ္ေက်းမႈ


စခန္းသစ္အတြက္ ရိကၡာနဲ႔ တျခားပစၥည္းေတြထားရာ ေခါင္ယုိင္ရြာ သံပုရာၿခံ ဂုိေဒါင္ေရွ႕မွာ ေတြ႔ရတဲ့ ABSDF ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕
နယ္ေျမသစ္တခု ရွာဖို႔ထြက္လာတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ၄ ဦးဆီမွာ ဓား ၂ လက္ ၃ လက္ကလဲြၿပီး ဘာလက္နက္မွပါမလာ။ ေနာက္တခါ ေရွ႕တန္း၊ ေနာက္တန္းနဲ႔ ဆက္သြယ္နုိင္ဖို႔ ဆက္သြယ္ေရးစက္လည္း ပါမလာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔အုပ္စု ဒီေနရာသစ္ဆီ ထြက္မလာခင္ကတည္းက ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္ကိုေရာက္မယ္၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေနရာမွာ ေစာင့္ပါလို႔ အတိအက် ခ်ိန္းဆုိထားၿပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီအခ်ိန္ဇယားအတုိင္း ၀င္ေအာင္ ကိုေဖၾကည္နဲ႔က်ေနာ္ ႀကိဳးစားေနရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ နယ္ေျမသစ္အေနထား၊ စခန္းခ်မယ့္ ေျမအေနထားေတြကို ေလ့လာၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ကရင္အဖုိုးႀကီးအိမ္မွာပဲ တည ထပ္အိပ္ရပါတယ္။

ေနာက္တေန႔ မနက္ေစာေစာမွာေတာ့ ေရွ႕မွာ ဗုိလ္မႉးစိုးလြင္ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ဗကပ ၿမိတ္ခ႐ိုင္ ေတာတြင္းစခန္းရွိရာဆီ က်ေနာ္တို႔ခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီခရီးက နယ္စပ္နဲ႔ ထုိင္းရြာေလာက္ မေ၀းေပမဲ့ လမ္းမွာ စမ္းေခ်ာင္းမရွိ၊ ေတာင္ထိပ္ေက်ာ တေလွ်ာက္ျဖတ္သြားရမွာမုိ႔ ေရဗူးေတြကို အေသအခ်ာ ျပင္ဆင္ယူသြားရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေရာက္ေနတဲ့ ေတာင္ထိပ္ကေန ျမန္မာဘက္က ေတာင္တန္းေတြကိုေရာ၊ ထုိင္းဖက္က ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ ရြာေတြကိုပါ အေပၚစီးကေန ျမင္ေနရၿပီး ႐ႈခင္းက အေတာ္လွပ၊ ေလကလည္း တျဖဴးျဖဴးတုိက္္ေနပါတယ္။ အဲဒီကာလဟာ ၁၉၉၄ ေႏြရာသီ သႀကၤန္မတုိင္မီေလးလို႔ ထင္ပါတယ္။

အဲဒီေတာင္ေက်ာကုိ တေနကုန္နီးပါး ေလွ်ာက္ၿပီး ညေန ၃ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ေတာင္ယာခင္းလုိလုိ၊ ငွက္ေပ်ာခင္းလုိလုိ၊ ဥယဥ္ၿခံလုိလုိ တခုထဲက ဗကပ ၿမိတ္ခ႐ိုင္စခန္းခဲြဆီ က်ေနာ္တုိ႔ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီကာလ စခန္းတာ၀န္ခံက ဗုိလ္စုိးေ၀ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ မင္းသမီးဘက္ကေန ဆင္းလာၿပီး က်ေနာ္တို႔အလာကို အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီစစ္ေၾကာင္းကို ဦးစီးလာသူေတြကေတာ့ ၂၀၃ တပ္ရင္းမွ တပ္ရင္းမႉး ကိုမဲေခ်ာ ေခၚ ကုိခ်မ္းနုိင္ (ျပန္၀င္)၊ ၂၀၁ တပ္ရင္းမွ တပ္ခဲြမႉး ဘုိင္လာမန္ ေခၚ ကိုခင္ေမာင္ခ်ဳိ (အခု အေမရိကန္) နဲ႔ ဒုခြဲမႉး ကိုစုိးမင္းေအာင္ (အခု ဒိန္းမတ္) တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုိလ္စုိးေ၀တို႔ရဲ႕ ဗကပ ေတာတြင္းစခန္းဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ မင္းသမီး၊ ခ်ဳံခ်ိအပါ၀င္ နယ္စပ္တေက်ာက ကရင္၊ မြန္၊ ေက်ာင္းသားစခန္းေတြနဲ႔ လုံး၀ကြာျခားၿပီး တကယ္ကို သီးျခား ေတာတြင္းစခန္းတခု ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔စခန္းနဲ႔ ျပင္ပကမာၻ ဆက္သြယ္ဖို႔ ကားလမ္းလည္းမရွိ၊ ေလွလမ္းလည္း မရွိပါ။ မင္းသမီးဘက္ကေန ေလွနဲ႔ဆင္းလာတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြလာရာ တနသၤာရီျမစ္လက္တက္ ေခ်ာင္းရွိရာ ေနရာကိုေတာင္ ဒီစခန္းနဲ႔ ေန႔၀က္ ခရီးရွိတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ မီးစက္လည္းမရွိ၊ တီဗီလည္း မရွိပါဘူး။ (အဲဒီ ကာလကတည္းက က်ေနာ္တို႔ မင္းသမီးနဲ႔ ခ်ဳံခ်ိေဒသေတြမွာ မီးစက္ေတြ၊ တီဗီစေလာင္းေတြရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္)။ NGO လည္းမသိ၊ ကြန္ျပဴတာကိုလည္း မျမင္ဘူးေသးတဲ့ တကယ့္ကို ေတာတြင္းခစန္းတခုပါ။

ဒီစခန္းက ဗကပ ရဲေဘာ္ေတြ၊ အမ်ဳိးသမီးေတြ၊ ကေလးငယ္ေတြြရဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကလည္း က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ဘာမွမဆုိင္၊ က်ေနာ္တို႔ဆီက ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေျပာက္က်ားယူနီေဖာင္းေတြကို ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ ၀တ္ထားနုိင္ေပမယ့္ ဒီစခန္းက လူေတြမွာေတာ့ ယူနီးေဖာင္းလည္းမရွိ၊ အရပ္၀တ္ေတြကလည္း ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပတ္ေန။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ မ်က္နွာေတြကလည္း အဟာရမျပည့္၀တဲ့ မ်က္နွာမ်ဳိး၊ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္နဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကားဖူးတဲ့ “ေတာလူ” ေတြဆုိတာကုိ သြားသတိရမိေစပါတယ္။
ေနာက္တခါ ဒီလူေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ နယ္စပ္အေျခစုိက္ စခန္းေတြကလူေတြလုိ NGO အလႉနဲ႔ ထုိင္းကလာတဲ့ ဆန္ကို စားေနတာမ်ဳိးမဟုတ္။ သူတို႔ကုိယ္တုိင္ ေတာင္ယာခုတ္ၿပီး အဲဒီက စပါးေတြကို ေနလွန္းႀကိတ္ခဲြ။ ျဖစ္သလုိထြင္းထားတဲ့ သစ္သားဆုံေတြထဲမွာ ထည့္ၿပီး ထုႀကိတ္ေနတာကို က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။

နယ္စပ္ဖက္ေရာက္ေနတာ ၅ နွစ္ေက်ာ္ၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္အဖုိ႔ေတာ့ ဒီျမင္ကြင္းဟာ တကယ့္ကုိ အထူးအဆန္းပါပဲ။ ေနာက္တခါ အဆက္သြယ္ျပတ္ၿပီး ေတာထဲမွာေနတယ္ဆုိေတာ့ ေတာထြက္ဟင္းသီး ဟင္းရြက္မ်ဳိးစုံကုိ ရနုိင္ေပမယ့္ ဟင္းခ်က္ဖို႔ဆီမရွိ၊ အခ်ဳိ႕မႈန္႔မရွိ၊ ငါးေသတၱာ မရွိ၊ ၾကက္သြန္နီမရွိ စသျဖင့္ ဘာမွသိပ္မရွိဘူးဆုိေတာ့ သူတို႔စားတဲ့ဟင္းက စားမေကာင္းတဲ့အျပင္ အဟာရလည္း မျပည့္၀တာ သိပ္မဆန္း။ ဒီလုိေျပာေနလို႔ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြက အဟာရျပည့္တဲ့ အစာေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စားေနရတယ္လို႔ မဆုိလုိပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေရာက္ဖူးသမွ် စခန္းေတြအားလုံး ကုိစုိးေ၀တုိ႔ ေတာတြင္းစခန္းထက္ေတာ့ သာတယ္ဆုိတာကို က်ေနာ္သိေနပါတယ္။

အဟာရမျပည့္၊ က်န္းမာေရးမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ စစ္ေၾကာင္းမွာ ပါလာတဲ့ ေဆးမႉးေတြက စမ္းသပ္ကုသမႈ လုပ္ေပးခဲ့တာကို က်ေနာ္ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ စစ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔အတူ ေဆးမႉးေတြေရာ၊ ဆက္သြယ္ေရး စက္ေတြပါ ပါလာၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ၂ ဖြဲ႔ေပါင္းမိၿပီျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ထူးျခားျဖစ္စဥ္အားလုံးကို ဗဟုိနဲ႔ မင္းသမီးေဒသရွိ ဗလဖဆီ က်ေနာ္တို႔ တင္ျပနုိ္င္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

စခန္းသစ္ သုိ႔မဟုတ္ ေရႊျပည္ေတာ္ ဆန္သယ္တုိင္းေ၀း


ေခါင္ယုိင္ရြာ သံပုရာၿခံကေန စခန္းသစ္အထိ ၁၂ မုိင္ေက်ာ္ခရီးကို ဆန္သယ္ရတဲ့ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ လမ္းမွာ စခန္းခ်ရပ္နားေနစဥ္
အဲဒီ ေတာတြင္းစခန္းမွာ တညအိပ္ၿပီး ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ အင္အား ၅၀ ေက်ာ္ ၆၀ ေလာက္ ရွိတဲ့ က်ေနာ္တို႔ စစ္ေၾကာင္းဟာ လက္နက္အျပည့္အစုံနဲ႔အတူ တပ္တည္ေဒသအသစ္၊ စခန္းအသစ္ ေဆာက္မယ့္ နယ္စပ္ေဒသဆီ ျပန္ခ်ီတက္လာပါတယ္။ ညေန ၄ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ေရွ႕မွာေျပာခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ ယာယီစခန္းခ်ရာ ကရင္ဖထီးရဲ့ အိမ္ဆီေရာက္လာပါတယ္။ ေသနတ္ေတြ၊ ယူနီေဖာင္းေတြနဲ႔ လူအမ်ားႀကီးကို ႐ုတ္တရက္ ေတြ႔လုိက္ရတဲ့ ကရင္မိသားစုဟာ က်ေနာ္တို႔ကို ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့အတြက္ မနည္းေတာင္းပန္ခဲ့ရတာကုိလည္း က်ေနာ္ မွတ္မိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔မေၾကာက္ေအာင္ဆုိၿပီး က်ေနာ္တို႔စစ္ေၾကာင္း တခုလုံးကုိ သူတို႔အိမ္နဲ႔ ခမ္းလွမ္းလွမ္းရွိ စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာ ေနရာယူခုိင္းလုိက္ရပါတယ္။ ေနာက္တေန႔ မနက္မွာေတာ့ စစ္ေၾကာင္းနဲ႔အတူ နယ္စပ္ ေတာင္ထိပ္ကိုေက်ာ္ စခန္းေဆာက္မယ့္ေနရာကို စစ္ေရးတာ၀န္ခံေတြကိုျပၿပီး ေတာခုတ္ရွင္းလင္းကာ စခန္းသစ္ကုိ စေဆာက္ပါေတာ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဘာမွ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးတဲ့အတြက္ ညေနပုိင္းမွာေတာ့ ထုိင္းဖက္ျခမ္းရွိ ဖထီးအိမ္ေဘးက စမ္းေခ်ာင္းအနီးကိုပဲ ျပန္လာၿပီး အဲဒိီမွာ ၄၊ ၅ ရက္ၾကာၿပီးမွ ျမန္မာဘက္ကုိ ေျပာင္းနုိင္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေဖၾကည္ကေတာ့ တပ္တခုလုံး ျမန္မာဘက္ေျပာင္းတဲ့အထိ ေစာင့္မေနေတာ့ဘဲ တညအိပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ထိုင္းရြာ ေခါင္ယုိင္ဆီ ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကစၿပီး ဒီေဒသမွာ က်ေနာ္တို႔ ABSDF ေတာင္ပုိင္းေဒသ စခန္းသစ္ဆုိၿပီး ေပၚလာပါတယ္။ ေနရာသစ္မုိ႔လို႔ “စခန္းသစ္” ဆုိၿပီး အလြယ္ေခၚလုိက္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ဒီေနရာဟာ ေ၀းလံေခါင္သီလြန္းတဲ့အတြက္ “ေရြျပည္ေတာ္” ေမွ်ာ္တုိင္းေ၀းအျဖစ္ နာမည္ေပးၾကပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ အနီးစပ္ဆုံးနဲ႔ လူသိအမ်ားဆုံးျဖစ္တဲ့ ထုိင္းနုိင္ငံ ပင္လယ္ကမ္းေျခၿမိဳ႕ကို အစြဲျပဳၿပီး “ဟြာဟင္ စခန္း” အျဖစ္ အေခၚမ်ားခဲ့ပါတယ္။

စခန္းသစ္မွာ က်ေနာ္တို႔တပ္ေတြခ်ည္း ၆ လေက်ာ္ ေနၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ၿမိတ္ခ႐ိုင္က စစ္အစိုးရနဲ႔ အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္လုိက္တဲ့အတြက္ ခ်ံဳခ်ီေဒသအေျခစုိက္ ဗုိလ္မႉးစုိးလြင္ ဦးစီးတဲ့ ဗကပ ၿမိတ္ခ႐ိုင္တပ္ဟာလည္း က်ေနာ္တို႔စခန္းသစ္ဆီ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီစခန္းဟာ ထုိင္းနယ္စပ္ရြာနဲ႔ ၆ နာရီခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္ရၿပီး ကားလမ္း၊ လွည္းလမ္းလည္း မရွိတဲ့အတြက္ နယ္စပ္ေနက စခန္းအထိ ဆန္သယ္ရတဲ့ အလုပ္ကိုက တာ၀န္တခုလုိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အေစာပုိင္းကာလေတြမွာတုန္းကေတာ့ ကရင္နီေဒသဘက္ရွိ ၃၀၃ တပ္ရင္းကေန လား ၄ ေကာင္ကုိ ထရပ္ကားေတြနဲ႔သယ္ၿပီး ဆန္သယ္ခုိင္းဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျမာက္နဲ႔ေတာင္ ရာသီဥတု အေအး၊ အပူ ကြာျခားလို႔လား မသိပါ၊ အဲဒီ လားေတြအားလုံး ဟြာဟင္ေဒသ စခန္းသစ္ကိုေရာက္ၿပီး ၂ လ ေလာက္အတြင္း ေသဆုံးသြားပါတယ္။

ကုိယ္စားဖို႔ဆန္ ကုိယ္သယ္ရတဲ့ကိစၥကုိ စာမဖြဲ႔ေလာက္ဘူးဆုိေပမယ့္ စခန္းသစ္ေဒသ ဆန္သယ္ရတဲ့ ဒုကၡကေတာ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ စာဖြဲ႔ေလာက္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ဖူးသမွ် ABSDF စခန္းေတြထဲမွာ စခန္းသစ္ေလာက္ ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားတဲ့စခန္း မေတြ႔ဖူးခဲ့ပါ။ ေရွ႕ပုိင္းမွာတင္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္တဲ့အတုိင္း ထုိင္းနယ္စပ္ ေနာက္ဆုံးရြာျဖစ္တဲ့ ေခါင္ယုိင္ရြာ၊ သံပုရာၿခံရွိ ဂုိေဒါင္ကေန က်ေနာ္တို႔ ABSDF စခန္းရွိတဲ့ ျမန္မာဘက္ နယ္ေျမထဲအထိ ၁၂ မုိင္ေက်ာ္ ခရီးရွိၿပီး ၆ နာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ကားလမ္း၊ လူသြားလမ္း ဘာမွမရွိတဲ့အတြက္ သဘာ၀အတုိင္းရွိေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးအတုိင္း ေလွ်ာက္ၿပီး ဆန္ကီလုိ ၂၀ ေက်ာ္ ထမ္းသြားရတဲ့အလုပ္ဟာ သိပ္မလြယ္လွ။ ဆန္သယ္တဲ့ အလုပ္တခုတည္းနဲ႔တင္ အခ်ိန္အေတာ္ကုန္ေနတဲ့ ကိစၥအေပၚ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ ၿငီးျငဴၾကတာကုိ က်ေနာ္ အမွတ္ရေနပါတယ္။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More