Tuesday, November 24, 2015

Far from Home: 20 Years in Exile.


I should mention that those books presented were/are printed in small editions only and are more or less available in Mae Sot and Chiang Mai only. Good places to buy them are Myat Thu's Aiya Restaurant and The Best Friend Library in Mae Sot, also the Best Friend Libraries in Chiang Mai and Nu PO Refugee camp. One can also try any used book store in Thailand. And finally: You can contact the publishers or the authors of the books, for I added all available information below each book.

Legal note: all excerpts on this page are published with explicit permission of the authors and/or publishers.

Sorry, von dieser Seite gibt es diesmal keine deutschsprachige Version, da von den Büchern keine deutschen Übersetzungen existieren.


Far from home: 20 years in exile

In this book the author Htet Aung Kyaw tells us about his personal experiences as a rebel fighter for the All Burma Students' Democratic Front (ABSDC), which he joined after the military crackdown on the uprising against the junta in August 1988, and of his life as a reporter. He describes the inner conflicts between the different Burmese opposition groups as well as between the several social classes, eg. the problems and conflicts between those who decided to stay in Burma and to fight the military regime and those groups of educated people who fled the country and were accused of enjoying a happy life outside Burma (mainly in the US, Norway and Australia) and just waiting for the others to topple the government. The book also offers several analyses and appraisals he has written over the years for several newspapers and magazines.

The first excerpt I chose is a little bit unusal for the book. Why? Because it describes the clash of two different worlds when the rebel camp, where Htet Aung Kyaw was living at that time, was visited by an official of the International Refugee Committee (IRC). This woman had obviously no idea about the situation of these rebel fighters and their struggle to survive in a civil war area. One can only hope that this incompetence and stupid behavior by this IRC official is an exception and is not the rule!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

(first chapter, from page 5 to 7)
...with an official from the International Refugee Committee (IRC). We passed the beautiful beaches and the popular Ban Laau Waterfall and finally reached the last Thai village, Khauung Yai (The Big Mountain) before our jungle camp. As we walked along the stream to our camp, the lady from the IRC, seeing the paper, plastics and food waste the students had thrown into the water, began complaining to me that we did  not respect the enviroment.

When we stopped for lunch along the way, we washed our hands and dishes in the stream as we did every day. But the IRC official complained again and again that the ABSDF were not respecting enviromental law. As a burmese rebel, I had never heard of enviromental law so I just smiled and paid no attention to her complaints. Once we arrived at the camp the, the IRC official exclaimed loudly when I offered her monkey curry for dinner. "You guys are killers. You have killed innocent wildlife. You are destroying the enviroment and nature," she shouted and spent the whole night crying.

We had no idea why she was so angry. The next morning, some students shot a monkey in a big tree just beside the camp and others used the monkey's hand bone as a tool to make Yazin (cigarettes). "How can you complain? If you don't want us to kill monkeys, you should provide us with proper food, meat and milk - you are the donor," I told her.

She was really upset now but we just laughed as we didn't understand her feelings. I heard later that she wrote an official letter of complaint to the ABSDF headquarters saying that battalions 201 and 203 were destroying the enviroment and forest wildlife. If we did not stop, she wrote, the IRC would cut our aid...

...It was only when I arrived at Norway that I truly understood her feelings. There are many ducks in the public lakes and beaches but no one tried to catch them. I learned that there are many regulations to protect wild animals, but more importantly, no one thinks to kill these animals as no one is hungry here.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

The second excerpt I chose is in strong contrast to the ivory tower views of the IRC offical and the brutal reality the rebel fighters were confronted with in their fight against the military government forces. (Still one can observe a lot of those so-called experts and starry-eyed-idealists running around at the Thai-Burmese border (and now also inside Myanmar) who have absolutely no idea what's going on.)

(second chapter, page 11)
...I don't know the exact number of casualities on our side, but I am certain that it was only one or two percent of those suffered by the Burmese troops. With my own eyes I saw hundreds of bodies, hand granades, helmets, ID cards, guns and knives of Burmese soldiers scattered in front of our frontline bunkers, in a place we called the killing ground...

...Soldiers from the ASBDF's battalion 211 and the Karen National Liberatioon Army (KNLA) Special Batallion 101 led by colonel Taw Hla built heavily fortified bunkers along enemy lines while a number of normal bunkers were built along the river. We built three barbed wire fences in front of the fortified bunkers and three rows of bamboo traps...

...But unbelievably, although everything was in our favour, hundreds of Burmese soldiers tried to advance on the killing ground in wave after wave while their comrades ordered artillery shelling of our bunkers. Most of the fighting took place in the early morning and evening. All we needed to do was sit and wait in our bunkers until the enemy reached the last line of barbed wire, then pull the triggers of our AK-47s. It was so hard to understand why the waves  of Burmese soldiers kept on coming in the killing ground even though they had seen hundreds of their comrades killed before them...


About the author:
Htet Aung Kyaw, a freelance journalist  and writer, was born 1964 in Tavoy in southern Burma. After the crackdown of the 8.8.88 democracy mass movement in Burma he joined the All Burma Students' Democratic Front (ABSDF). Later he worked as a field reporter for Oslo-based Democratic Voice of Burma (DVB).  He still lives in Oslo, Norway.
Momentarily he is working on his new book about his life in the ABSDF , this time in Burmese, and prepares to publish it in Myanmar (or Burma, as he prefers to call his country). He also writes for the Irrawaddy Online Magazine.

Published by:
Htet Aung Kyaw

Tel:+47 97 15 50 74 (mobile)
e-mail: winhtein201@gmail.com

twitter: @hak201

December 2008
Htet Aung Kyaw

Layout and Design:
Irrawaddy Publishing Group (IPG)

This book review is from .....
***(Copy from http://yanawa.blogspot.no/2013/03/books-from-and-about-burma.html)***

  Book Preview

Monday, November 23, 2015

ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္မွာလည္း စစ္ပဲြေတြ ဆက္ျဖစ္ေနဦးမွာလား

The Voice Daily, 23-11-2015.

ေတာင္ေပၚေျမက စစ္ပဲြမ်ား
‘’ေတာင္ေပၚေျမရဲ့ အျခားတဖက္မ်က္နွာမွာခ်ယ္ရီေတြလည္း ယမ္းနံ႔စြဲေန’’ ဆုုိတဲ့ သီခ်င္းစာသားကုုိ အသက္ ၄၀ တန္း လူလတ္ပုုိင္းအေတာ္မ်ားမ်ား ရင္းနွီးျပီးသားျဖစ္မွာပါ။ ၁၉၈၀ နွစ္ေတြက နာမည္ၾကီး လွတဲ့ စုုိင္းခမ္းလိတ္နဲ႔ စုုိင္းထီးဆုုိင္တုုိ႔ရဲ့ ရွမ္းေတာင္တန္းက စစ္ပဲြေနာက္ခံသီခ်င္းတပုုဒ္ပါ။ ဆင္ဆာၾကီးစုုိး တဲ့ေခတ္မွာ ေရးရ၊ ဆုုိရတာဆုုိေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း တည့္တည့္ေျပာခြင့္မရခဲ့။

ဒါေပမဲ့ အခုု ပြင့္လင္းေခတ္မွာေတာ့ ဒီသီခ်င္းက စစ္ဆန္႔က်င္ေရးသီခ်င္းတပုုဒ္အျဖစ္ Facebook ေပၚမွာ ေနရာ ယူထား လုုိက္ပါျပီ။ အရင္ေခတ္က ေတာင္ေပၚ ေျမရဲ့အျခားတဖက္မ်က္နွာမွာသာျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပဲြေတြဟာ အခုုေတာ့ ဒီဖက္မ်က္နွာ ေျမျပန္႔အထိပါ ေရာက္လာေနပါတယ္။ အတိအက်ေျပာရမယ္ဆုုိရင္ ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ ေျမာက္ပုုိင္း (SSPP/SSA) နဲ႔ အစိုုးရတပ္ေတြၾကား ျဖစ္ပြားေနတဲ့တုုိက္ပြဲဟာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ျပင္းထန္လာေနျပီး စစ္ေျပးဒုုကၡသည္ တေသာင္းေက်ာ္အထိ ရွိလာေနျပီလုုိ႔ သိရပါတယ္။ 

အေစာပုုိင္းကေတာ့ အဲဒီေဒသမွာ လုုံျခံဳေရးမေကာင္းလုုိ႔ ေရြးေကာက္ပဲြမလုုပ္နုုိင္တဲ့အေၾကာင္း ေကာ္မရွင္ရဲ့ေၾကညာခ်က္ကုုိ သက္ေသျပဖုုိ႔အတြက္ စစ္တပ္ဖက္က တုုိက္ပဲြေဖၚတာလုုိ႔ သတင္းေတြ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုု ေရြးေကာက္ပဲြျပီးလုုိ႔ သီတင္းနွစ္ပတ္ခန္႔ၾကာျပီးတဲ့အထိ တိုုက္ပဲြေတြကျဖစ္ေန ဆဲဆုုိေတာ့ ဒါဟာ ေရြးေကာက္ပဲြ မက်င္းပနုုိင္တဲ့ ေက်းသီး၊ မႈိင္းရႈး၊ တန္႔ယန္းနဲ႔ ဟုုိပန္ျမိဳ့နယ္ေတြ ကိစၥတင္မဟုုတ္ေတာ့ပါ။

ဒါဟာ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္ နုုိင္ငံေရးအခင္းအက်င္းကုုိ အားစမ္းနုုိင္ဖုုိ႔ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ပုုိင္းက ထြင္လုုိက္ တဲ့ တုုိက္ကြက္၊ တနည္းအားျဖင့္ ဦးသိန္းစိန္အစိုုးရရဲ့ အေရးအၾကီးဆုုံးစီမံကိန္းတခုုျဖစ္တဲ့ တနုုိင္ငံလုုံးအပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ (NCA) မွာ လက္မွတ္ေရထုုိးဖုုိ႔ျငင္းဆုုိခဲ့တဲ့ အဖြဲ႔ေတြကုုိ ပညာေပးတဲ့အေနနဲ႔ နမူနာ တုုိက္ျပေနတာ လုုိ႔ ေ၀ဖန္သူေတြကေျပာပါတယ္။ 

တကယ္ေတာ့ ရွမ္း-ေျမာက္ (SSPP/SSA) နဲ႔ ကခ်င္ျပည္လြတ္လပ္ေရးတပ္ေတာ္ (KIA) အပါ၀င္ အခုုတုုိက္ပဲြျဖစ္ ေနတဲ့ တရုုတ္နယ္စပ္က ျငိမ္း-အဖြဲ႔အားလုုံးနီးပါးဟာ ေညာင္နွစ္ပင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံကိုု တက္ခဲ့တဲ့အဖြဲ႔ေတြ၊ အစိုုး ရရဲ့လမ္းျပေျမပုုံ ခ်က္ကိုု ေထာက္ခံခဲ့တဲ့အဖြဲ႔ေတြ၊ ၁၉၉၀ ျပည္လြန္နွစ္ေတြ ကေန ၂၀၀၀ ျပည့္နွစ္အထိ၊ အတိ အက် ေျပာရမယ္ဆုုိရင္ န၀တ၊ နအဖ စစ္အစိုုးရေခတ္တေလ်ာက္လုုံး ျငိမ္သက္ေနျပီးမွ အခုု အရပ္သားတပုုိင္း ဦးသိန္းစိန္ အစိုုးရေခတ္ေရာက္မွ တုုိ္က္ပဲြျပန္ ျဖစ္လာတဲ့ အဖြဲ႔ေတြပါ။

MPC နဲ႔ NCA ဘာေတြ အားနည္းခဲ့သလဲ

ျပည္တြင္းစစ္ ေနာက္ခံသမုုိင္းကိုု နည္းနည္းျပန္ေကာက္ရမယ္ဆုုိရင္ ၁၉၄၈ ခုုနွစ္ လြတ္လပ္ေရးရျပီး ကတည္းက စတင္ခဲ့တဲ့စစ္ပဲြေတြဟာ စစ္တပ္ၾကီးစုုိးတဲ့ မဆလ၊ န၀တ ေခတ္ေတြမွာ မီဒီယာအေပၚ ေရးသားေဖၚျပခြင့္ မရခဲ့ ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုုိင္း ေက်ာင္းသားေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီေတာခုုိ သြားျပီးေနာက္မွာေတာ့ နယ္စပ္က စစ္ပဲြသတင္းေတြကိုု နုုိင္ငံတကာမီဒီယာ၊ အထူးသျဖင့္ ျပည္ပအေျခစိုုက္ ျမန္မာပုုိင္းေရဒီယုုိေတြကတဆင့္ ျပည္သူအေတာ္မ်ားမ်ား သိခြင့္ျပန္ရခဲ့ပါတယ္။

(ဓာတ္ပုုံ- ဧရာ၀တီ)

၂၀၁၁ ခုုနွစ္ ဦးသိန္းစိန္အစိုုးရတက္လာျပီးေနာက္မွာေတာ့ ဆင္ဆာဥပေဒကုုိ ဖ်က္သိမ္းလုုိက္တဲ့အတြက္ နယ္စပ္ တေက်ာက တုုိက္ပဲြေတြ၊ လက္နက္ကုုိင္အဖဲြ႔ေတြရဲ့လႈပ္ရွားမႈအေၾကာင္းေတြကုုိ ျပည္တြင္းထုုတ္ သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာပါ ေဖၚျပခြင့္ရလာပါတယ္။ မေရွးမေနွာင္းမွာပဲ အဲဒီ လက္နက္ကုုိင္အဖြဲ႔ေတြ အားလုုံးနဲ႔ သူတုုိ႔အစိုုးရက ေဆြးေႏြးျပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ပါ့မယ္လိုု႔ ဦးသိန္းစိန္အစိုုးရက ကတိေပးလုုိက္ပါတယ္။

ဒီလုုိ ကတိက၀တ္ေတြနဲ႔အတူ နုုိင္ငံတကာရဲ့အကူအညီကုုိလည္း အစိုုးရလက္ေအာက္ခံ ျမန္မာျငိမ္းခ်မ္းေရး စင္တာ (MPC) က မ်ားစြာရရွိခဲ့ပါတယ္။ တုုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုုိင္အဖြဲ႔ အားလုုံးနီးပါးနဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြး ပဲြေတြ ဆက္တုုိက္လုုပ္ျပလာခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၅ ေနွာင္းပုုိင္း သုုိ႔မဟုုတ္ ဦးသိန္းစိန္အစိုုးရ သက္တန္းကုုန္ခါနီးမွာေတာ့ ေနာက္ဆုုံးအဆင့္ျဖစ္တဲ့ တနုုိင္ငံလုုံးဆုုိင္ရာ အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ (NCA) လက္မွတ္ထုုိးတဲ့အဆင့္အထိ ေရာက္လာပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ထုုိင္းနယ္စပ္ရွိ ကရင့္အမ်ဳိးသားအစည္းအရံုုး (KNU) နယ္ေျမအေျခစုုိက္ လက္နက္ကုုိင္အဖြဲ႔ ခုုနွစ္ဖြဲ႔နဲ့ ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ ေတာင္ပုုိင္း (SSA/RCSS) အဖြဲ႔အပါ၀င္ ဖြဲ႔ကသာ လက္မွတ္ထုုိးခဲ့ပါတယ္။ အျခား ထုုိင္းနယ္စပ္ အေျခစုုိက္ မြန္နဲ႔ ကရင္နီ၊ တခါ တရုုတ္နယ္စပ္တေလ်ာက္ရွိ ၀၊ မုုိင္းလားနဲ႔ အခုုခ်ိန္ထိ တုုိက္ပဲြ ေတြျဖစ္ေနဆဲ ကုုိးကန္႔၊ တေအာင္း၊ ကခ်င္နဲ႔ ရွမ္း-ေျမာက္ေတြက လက္မွတ္ထုုိးျခင္းမရွိခဲ့ပါဘူး။ 

တနည္းအားျဖင့္ ဦးသိန္းစိန္အစုုိးရရဲ့ ပထမ ဦးစားေပးလုုပ္ငန္းစဥ္အျဖစ္ နွစ္တာေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ NCA ဟာ ထင္ သေလာက္ ေအာင္ျမင္မႈမရခဲ့ပါ။ ၂၀၁၁ ၀န္းက်င္အထိ တုုိက္ပြဲေတြျဖစ္ေနဆဲ KNU နဲ႔ RCSS အပါအ၀င္ ထုုိင္း နယ္စပ္ရွိ ေတာင္ပုုိင္းအဖြဲ႔ ဖဲြနဲ႔ အပစ္ရပ္လက္မွတ္ထုုိးနုုိင္ခဲ့ေပမဲ့ အရင္ ေထာက္လွမ္းေရး ေဟာင္း ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔ လက္ထက္က လက္မွတ္ထုုိးထားျပီးသား တရုုတ္နယ္စပ္အေျခစုုိက္ ေျမာက္ပုုိင္းအဖဲြ႔ ၁၆ ဖြဲ႔ေလာက္နဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ပ်က္သလုုိျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ 

သခ်ာၤသေဘာအရဆိုုရင္ေတာ့ လက္မွတ္မထုုိးရေသးတဲ့ ဖြဲ႔ကိုု ရေအာင္လုုိက္ရင္းနဲ႔ လက္မွတ္ထုုိးျပီးသား ၁၆ ဖြဲ႔ ကုုိ ဆုုံးရံႈးခံလုုိက္ရတဲ့သေဘာမ်ဳိးျဖစ္သြားပါတယ္။ အရင္ ဆင္ဆာေခတ္က ဖုုံးဖုုံးဖိဖိလုုပ္ထားနုုိင္ခဲ့တဲ့ တုုိက္ပဲြအသံ ေတြ၊ ဒုုကၡသည္ေတြရဲ့ ငုုိသံေတြဟာ ဒီေန႔မွာေတာ့ ဘယ္လိုုမွ ဖုုံးထားလုုိ႔မရေတာ့ပဲ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေတာင္းဆုုိသံေတြ ပုုိက်ယ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတြက္ လက္ရွိအစိုုးရနဲ႔ တပ္မေတာ္က ဘာဆက္လုုပ္မွာလဲ။ 

တုုိက္ပဲြေတြရပ္စဲဖုုိ႔ ညြန္ၾကားခ်က္ထုုတ္လုုိက္ျပီဆုုိျပီး အေရွ႔အလယ္ပုုိင္းတုုိင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ (ရလခ)က (SSPP/SSA) ဆီ တယ္လီဖုုန္းနဲ႔ အေၾကာင္းၾကားလာတယ္လုုိ႔ သတင္းတရပ္ေတာ့ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္တုုိက္ တယ္ဆုုိတာဟာ ေနျပည္ေတာ္စစ္ရံုုးခ်ဳပ္က ညြန္ၾကားခ်က္မရွိပဲ ေရွ႔တန္းတပ္ေတြက သူ႔သေဘာနဲ႔သူ သြားတုုိက္လုုိ႔ ရတာမ်ဳီး မဟုုတ္ပါ။ ညြန္ၾကားခ်က္ထုုတ္မယ္ဆုုိရင္ ေနျပည္ေတာ္ စစ္ရံုုးခ်ဳပ္ကပဲ ထုုတ္ရမွာေပ့ါ။

ဒီအတြက္ စစ္ရံုုးခ်ဳပ္ တာ၀န္ရွိသူေတြ ဘယ္လုုိစဥ္းစားထားသလဲ၊ အစိုုးရဖက္က ဘာေတြညႊန္ၾကားဖုုိ႔ရွိ သလဲ။ အစိုုး ရအသစ္တက္လာရင္ေကာ ဒီကိစၥကိုု ဘယ္လုုိေျဖရွင္းမွာလဲ။ ကာကြယ္ေရး၊ ျပည္ထဲေရးနဲ႔ နယ္စပ္ေရးရာ ၀န္ၾကီး ဌာန ေနရာအျပင္ ကာ-လုုံ မွာပါ အဓိကေနရာကေန ၾကိဳးကုုိင္ထာသူ တပ္-ခ်ဳပ္ကုုိ အစိုုးရအသစ္က စစ္ပဲြေတြရပ္ ေအာင္ ညႊန္ၾကားခ်က္ေပးနုုိင္စြမ္းရွိပါ့မလားဆုုိတာဟာ ဒီေန႔ ေမးစရာျဖစ္ လာေနပါတယ္။ 

အစိုုးရအသစ္နဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေရွ့ခရီး

လက္ရွိသမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ကတိေပးထားတဲ့အတုုိင္း ေခ်ာေမြ႔စြာ အာဏာလြဲေျပာင္းေရးလုုပ္ငန္းစဥ္ျဖစ္ခဲ့ ရင္ေတာင္ ၂၀၁၆ ခုုနွစ္ မတ္လအေစာပုုိင္းအထိ အစုုိးရသစ္လက္ထဲ အာဏာေရာက္ဦးမည္မဟုုတ္ေသးပါ။ ဆုုိေတာ့ ဒီၾကား ကာလ လေလာက္အတြင္း စစ္ပဲြေတြက ဒီလုုိဆက္ျဖစ္ေနမွာလား၊ ဒုုကၡသည္ေတြလည္း ဒီလုုိပဲ ဆက္ေျပးေနရဦး မွာလား။ နုုိင္ငံတကာနဲ႔ ျပည္တြင္းရွိ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ လူပုုဂၢဳိလ္ေတြက ဒီတုုိင္းပဲ ထုုိင္ေစာင့္ေနၾကေတာ့မွာလား။

(ဓာတ္ပုုံ- Eleven Media)
ေသခ်ာတာတခုုကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ဦးေဆာင္တဲ့ NLD ပါတီဟာ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ အမတ္ေနရာ ၈၀ ရာခုုိင္နႈန္းအထိအနုုိင္ရတဲ့အတြက္ ဘယ္ပါတီနဲ႔မွမဟာမိတ္လုုပ္စရာမလုုိပဲ၊ အထူးသျဖင့္ နုုိင္ငံေရးေဖ၀န္သူတခ်ဳိ႔ ေထာက္ျပေနတဲ့ တုုိင္းရင္းသားပါတီေတြနဲ႔ေတာင္ မဟာမိတ္ဖြဲ႔စရာမလုုိပဲ တပါတီ တည္းနဲ႔ အစိုုးရဖြဲ႔နုုိင္တဲ့ အေနအထားရသြားျပီျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီလုုိ အခြင့္အေရးရသြားတဲ့အတြက္ အားေကာင္းတဲ့အစုုိးရတရပ္ ေပၚလာေတာ့မယ္ဆုုိတာ သံသယရွိစရာ မလုုိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအစိုုးရက အခုုျဖစ္ေနတဲ့ တုုိက္ပဲြေတြရပ္သြားေအာင္၊ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ ေဆာင္ရြက္နုုိင္ပါ့မလားဆုုိတာကေတာ့ မေသခ်ာလွပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကုုိယ္စားျပဳေကာ္မီတီ CRPP မွာ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ NLD နဲ႔အတူ လက္တဲြေဆာင္ရြက္ခဲ့ တဲ့ SNLD ရွမ္းအမ်ဳိးသား ဒီမုုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္လုုိပါတီမ်ဳိးနဲ႔ ပူးတဲြေဆာင္ရြက္နုုိင္မွသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥ ပုုိတြင္က်ယ္လိမ့္မယ္လိုု႔ စာေရးသူကျမင္ပါ တယ္။

ေရြးေကာက္ပဲြအၾကိဳကာလမွာ တုုိင္းရင္းသားပါတီေတြနဲ႔ မဟာမိတ္မဖြဲ႔နုုိင္ပဲ၊ သူနုုိင္ကုုိယ္နုုိင္ အျပိဳင္က်ဲခဲ့ တာကိုု ထားလုုိက္ပါေတာ့။ အခုု ေရြးေကာက္ပဲြျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ရွမ္းနဲ႔ ရခုုိင္အပါအ၀င္ တခ်ိန္က CRPP မွာ ပူးတဲြရပ္ခံခဲ့တဲ့ မဟာမိတ္ပါတီေတြ၊ အျခားအသစ္ေပၚလာတဲ့၊ ဖက္ဒရယ္မူကိုု ယုုံၾကည္သက္၀င္တဲ့ တုုိင္းရင္းသားပါတီေတြနဲ႔ မဟာမိတ္အျဖစ္ ပူးတဲြေဆာင္ရြက္သင့္ပါတယ္။ ဒီနည္းဟာ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးလုုပ္ငန္းစဥ္ကုုိ အားေကာင္းလာေစနုုိင္ပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ အစိုုးရနဲ႔ MPC က သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ဆက္လုုပ္ေနတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုုပ္ငန္းစဥ္ကိုုလည္း အေသ အခ်ာ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ျပီး လုုိအပ္တာေတြျပန္ျပင္ဖုုိ႔၊ အားလုုံးပါ၀င္ခြင့္ရေစဖုုိ႔ အစိုုးရသစ္ဖြဲ႔မဲ့ပါတီက စတင္ျပင္ဆင္သင့္ပါတယ္။ ဖက္ဒရယ္မူနဲ႔ တုုိင္းရင္းသားအခြင့္အေရးအေပၚ ပါတီရဲ့မူ၀ါဒ၊ အစိုုးရသစ္ရဲ့ မူ၀ါဒေတြကိုု ထုုတ္ျပန္ေၾကညာျပိး အားလုုံးနဲ႔ လက္တဲြေဆာင္ရြက္ဖုုိ႔ ဖိတ္ေခၚသင့္ပါတယ္။ 

ဒါေတြက ေနာက္ထပ္ လေလာက္ၾကာမွျဖစ္လာနုုိ္င္တဲ့အလားအလာေတြပါ။ အခုုေလာေလာဆယ္ မွာေတာ့ အာဏာမရေသးတဲ့အတြက္ စစ္ပဲြရပ္သြားေအာင္ NLD ပါတီဖက္က လုုပ္ေပးနုုိင္မဲ့ အလားအလာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ ဒါျဖင့္ အရပ္ဖက္အဖြဲ႔ အစည္းေတြ၊ ေဒသခံလူထုုေတြကေကာ ဘာမ်ားလုုပ္ေပးနုုိင္မလဲ။ ဒုုကၡသည္ေတြအတြက္ တစုုံတရာ အကူအညီမေပးနုုိင္ၾကေတာ့ဘူးလား။

ရွမ္းျပည္ဖက္က ထြက္လာတဲ့သတင္းတပုုဒ္အရ ဒုုကၡသည္ေတြကိုု ကူညီနုုိင္ေရးအတြက္ ရွမ္းလူငယ္ေတြက ဦးစီးျပီး ျမိဳ့ေတာ္ ေတာင္ၾကီးနဲ႔ အျခားျမိဳ့ေတြမွာ ရံပုုံေငြရွာဂီတပဲြေတြ၊ ေစ်းေရာင္းပဲြေတြက်င္းပေနေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ကယာျပည္နယ္ဖက္က သတင္းတပုုဒ္မွာေတာ့ ကရင္နီေက်ာင္းသားသမဂၢက ဦးေဆာင္ျပီး စစ္ေျပးဒုုကၡသည္ေတြ အတြက္ ရံပုုံေငြေကာက္ခံပြဲတခုု ျမိဳ့ေတာ္ လြိဳင္ေကာ္မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုုန္က ျပည္လမ္းေပၚမွာလည္း ရွမ္း အမ်ဳိးသမီးတစုုက စစ္ရပ္စဲေရးဆုုိင္းဘုုတ္ေထာင္ျပီး စစ္ေျပးဒုုကၡသည္ေတြ အတြက္ အလွဴခံေနတာကုုိေတြ႔ရပါတယ္။

(ဓာတ္ပုုံ- Eleven Media)

တခါ အိမ္နီးခ်င္း ထုုိင္းနုုိင္ငံဖက္ကရတဲ့ သတင္းတခုုထဲမွာေတာ့ ထုုိင္းနုုိင္ငံေရာက္ ရွမ္းတုုိင္းရင္းသားေတြ ဦးေဆာင္ ျပီး စစ္ရပ္စဲေရး တာင္းဆုုိဆႏၵျပပဲြတရပ္ကုုိ ဘန္ေကာက္ျမန္မာသံရံုုးေရွ့မွာ က်င္းပနုုိင္ဖုုိ႔ျပင္ ဆင္ေနေၾကာင္း သိရပါတယ္။ 

ဒါျဖင့္ နုုိင္ငံတကာေရာက္ ရွမ္းတုုိင္းရင္းသားေတြအပါ၀င္ ျမန္မာနုုိင္ငံသားေတြကေကာ စစ္ရပ္စဲေအာင္ ဘာလုုပ္ေပး နုုိင္ၾကမလဲ၊ ျပည္တြင္းရွိ တျခား ျပည္နယ္-တုုိင္းအသီးသီးက လူထုုေတြကေကာ စစ္ရပ္စဲေရး၊ ဒုုကၡသည္ေတြကုုိ ကူညီနုုိင္ေရးအတြက္ ဘာေတြလုုပ္ေပးနုုိင္မလဲ။ 

တကယ္ေတာ့ ဒီမုုိကေရစီစနစ္ဆုုိတာဟာ အစုုိးရကလုုပ္ေပးတာကုုိပဲ အမ်ားျပည္သူက ထုုိင္ေစာင့္ေနတဲ့ အေနအထားမ်ဳိး မဟုုတ္ပါ။ အမ်ားျပည္သူ ဆႏၵအတုုိင္း အစိုုးရဖက္ကလုုိက္လုုပ္လာေအာင္ နုုိင္ငံသားေတြ ဖက္ကလည္း အစိုုးရကုုိ ဖိအားေပးတုုိက္တြန္းဖုုိ႔ တာ၀န္ရွိတယ္မဟုုတ္ပါလား။          



Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More