Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ့ မာရသြန္ခရီး ၃၉

ဧရာ၀တီ။

ေရွ႔တန္းဆင္းဖုိ႔ ေဆြးေႏြးေနတဲ့ ေတာင္ပုိင္း ဗလဖ အစည္းေ၀းတခု
 
နုိင္ငံျခား သတင္းေထာက္တဦးနဲ႔အတူ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ တညတာ

က်ေနာ္တို႔အုပ္စု ရဟန္း၀တ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ ၇ ရက္ထက္ မပုိပါဘူး။ ေရွ႕တန္းထြက္ေရးကိစၥ၊ တျခားကိစၥေတြအတြက္ အစည္းအေ၀း လုပ္စရာရွိလုိ႔ဆုိၿပီး ေတာင္ပုိင္း စစ္ေဒသတာ၀န္ခံ ကုိမ်ဳိး၀င္းနဲ႔ က်ေနာ္အပါ၀င္ တာ၀န္ရွိသူ ၄၊ ၅ ဦး အရင္ လူထြက္လုိက္ရပါတယ္။ က်န္တဲ့ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ၁၀ ရက္ကေန သတင္း ၂ ပတ္အထိ ဆက္၀တ္ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ပုိင္းစစ္ေဒသ အစည္းေ၀းရဲ့ ဆုံးျဖစ္ခ်က္ကေတာ့ ျပည္ျခား-ပုေလာေဒသဆီ ခရီးထြက္ၿပီး ေရွ႕တန္းတပ္ေတြကို ျပန္လည္စုဖြဲ႔ေရး။ လူထုစည္း႐ံုးေဟာေျပာေရး၊ အထူးသျဖင့္ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ န၀တကေန အမ်ဳိးသားညီလာခံ ျပန္လည္ က်င္းပမယ္လို႔ ေၾကညာထားခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီညီလာခံကုိ (အဲဒီကာလ စကားလုံးအတုိင္းဆုိရင္) ဘက္ေပါင္းစုံကေန အဆင့္တုိင္း၊ အဆင့္တုိင္းမွာ ဆန္႔က်င္တုိက္ဖ်က္ေရးအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။


အလားတူ စစ္ေၾကာင္းေတြ တျခားစစ္ေဒသေတြမွာလည္း တၿပိဳင္တည္း ထြက္ၾကတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီလုိ စစ္ေၾကာင္းထြက္ဖုိ႔ ျပင္ေနတုန္း ဗဟုိကေန က်ေနာ္တို႔ဆီ ေၾကးနန္းတခု ၀င္လာပါတယ္။ အရင္က ဗဟုိဖက္မွာ လုပ္အားေပး အဂၤလိပ္စာျပေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ ၃ လခန္႔ လုပ္ေပးဖူးတဲ့ နယူးဇီ လန္နုိင္ငံသား ေဒးဗစ္  (အဲဒီကာလေတြအထိ မိသားစုအမည္ေတြကို အေလးထားရမွန္း က်ေနာ္တို႔ မသိဘဲ ပထမအမည္ေတြ၊ အမည္တုိေတြကိုပဲ မွတ္ထားေလ့ရွိပါတယ္) ဟာ အခု ၾသစေတးလ် သတင္းဌာနအတြက္ ဓာတ္ပုံသတင္းေထာက္အျဖစ္ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္ေနေၾကာင္း၊ သူဟာ ABSDF အေၾကာင္း ႐ုပ္သံမွတ္တမ္းတခု လုပ္ခ်င္ေနေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကုိ က်ေနာ္တို႔ စစ္ေၾကာင္းနဲ႔အတူ ေရွ႕တန္းေခၚသြားဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ ေတာင္ပုိင္းစစ္ေဒသ ျပန္ၾကားေရးတာ၀န္ခံ က်ေနာ္ဟာ မင္းသမီးခစန္းကေန ဘန္ေကာက္ကို အျမန္တက္ၿပီး အဲဒီပုဂၢိဳလ္ကို သြားေခၚရပါတယ္။

အဲဒီကာလေတြဟာ မင္းသမီးကေန ကန္ခ်နပူရီ၊ ဘန္ေကာက္ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ဒီလုိပဲ လုိင္းကားစီး ခုိးသြားေနၾကျဖစ္ၿပီး နယ္စပ္ရွိ ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရး၊ နယ္ျခားေစာင့္ ထုိင္းစစ္သားေတြကလည္း မသိဟန္ ေဆာင္ေပးထားတဲ့သေဘာ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ မသိလုိက္တဲ့အခ်က္က သူတို႔ မသိခ်င္ဟန္ ေဆာင္ေပးထားတာဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာထဲက ေက်ာင္းသားေတြကိုသာျဖစ္ၿပီး နုိင္ငံျခားသားကုိေတာ့ က်ေနာ္တို႔လုိ ခုိး၀င္ ခုိးထြက္ ခြင့္ျပဳမွာမဟုတ္ဘူး ဆုိတဲ့အခ်က္ပါ။ နုိင္ငံျခားသားေတြထဲမွာလည္း ဂ်ပန္နဲ႔ အာရွသားေတြဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြလုိ ဟန္ေဆာင္သြားလုိ႔ ရေပမယ့္ အခုေရာက္လာတဲ့ ေမာင္ေဒးဗစ္က ျဖဴျဖဴထြားထြားနဲ႔ အရပ္ ၆ ေပေက်ာ္ ရွိသူဆုိေတာ့ “အေ၀းက ျမင္နုိင္သည္” ဆုိတဲ့ ပုံမ်ဳိးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကို သတိမထားမိတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ေမာင္ေဒးဗစ္နဲ႔အတူ ဖုနန္းလြန္ ရြာထဲမွာ လုိင္းကားေပၚကဆင္း၊ အဲဒီရြာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ စခန္းရွိရာ ထီးခီးနဲ႔ အလယ္စတုိဘက္သြားတဲ့ လမ္းဆုံလမ္းခြမွာ ၀ါးတားဂိတ္ ၂ ခုပိတ္ၿပီး ေစာင့္ဖမ္းေနတဲ့ ထုိင္းနယ္ျခားေစာင့္တပ္ကုိ ေရွာင္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ခုိးသြားေနၾက ေတာလမ္းေလးအတုိင္း ျဖတ္ေလွ်ာက္္လာခဲ့ပါတယ္။

ပုံမွန္အားျဖင့္ဆုိရင္ ဖုနန္းလြန္ရြာလယ္ကေန ခြ်န္မုိင္းေဟာင္းက ကရင္အိမ္တန္းေတြရွိရာ ေနရာအထိေလွ်ာက္ရတဲ့ ဒီေတာလမ္းဟာ ၁၅ မိနစ္ေလာက္သာ ၾကာေပမယ့္ ဒီတႀကိမ္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လမ္းမွားေနလုိ႔ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ပုိၾကာသြားခဲ့ပါတယ္။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ကရင္အိမ္တန္းဖက္က ကားလမ္းၾကမ္းဆီ က်ေနာ္တုိ႔ ၂ ဦး ခ်ဥ္းကပ္လာခ်ိန္မွာ ထုိင္းဘာသာန ဲ႔စကားေျပာသံေတြ၊ စစ္ဘြတ္ဖိနပ္သံေတြ ႐ုတ္တရက္ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။ တခုခုေတာ့ လဲြေနၿပီဆုိတာကို သိလုိက္တာနဲ႔ ေဒးဗစ္လက္ကုိဆြဲၿပီး သစ္ပင္ႀကီးတပင္ေနာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ေနရယူလုိက္ပါတယ္။ အေသခ်ာ ေခ်ာင္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ အနက္ေရာင္ ယူနီးေဖာင္း၀တ္ထားတဲ့ ထုိင္းစစ္သား ၅ ဦး၊ သူတို႔လက္ထဲမွာ M 16-နဲ႔ M 79 တြဲထားတဲ့ လက္နက္တလက္၊ M 16 ႐ိုး႐ုိးက ၄ လက္ ပါတဲ့အျပင္ ေရွ႕ထြက္မုိင္းေတြေရာ၊ လက္ပစ္ဗုံးေတြေရာ၊ လွံစြပ္ေတြေရာ၊ ဓားေတြေရာ၊ ႀကိဳးေတြေရာ၊ ေ၀ၚကီေတာ္ကီ စကားေျပာစက္ေတြေရာ စုံလုိပါပဲ။

ဒီပုံအတုိင္း ဆုိရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာထဲ၀င္သြားတာကို ရြာသားေတြက ထုိင္းစစ္တပ္ဆီ သတင္းပို႔လို္က္လုိ႔ ေတာနင္းလာရွာတယ္ဆုိတာ ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားပါတယ္။ ဆက္ပုန္းေနရင္ ပစ္ခတ္ခံရမယ့္ အေျခအေနအထိ ျဖစ္သြားနုိင္တယ္လုိ႔ တြက္ဆၿပီး သစ္ပင္ေနာက္ကေန ထြက္၊ ထုိင္းလုိ မတတ္တတတ္ ေအာ္ၿပီး “က်ေနာ္တို႔ ဒီမွာပါ” လုိ႔ ေျပာကာ အဖမ္းခံလုိက္ရပါတယ္။ ေဒးဗစ္ကုိၾကည့္ေတာ့ မ်က္စိမ်က္နွာပ်က္လုိ႔။ က်ေနာ္လည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ထုိင္းတ၀က္၊ အဂၤလိပ္တ၀က္၊ လက္ဟန္ေျခဟန္တ၀က္နဲ႔ ရွင္းျပေပမယ့္ စကားက လုိရင္းမေရာက္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ၂ ဦးကုိ ေသနတ္နဲ႔ေတ့ၿပီး ေရွ႕မွာေျပာခဲ့တဲ့ ၀ါးတားဂိတ္ရွိရာ နယ္ျခားေစာင့္ တပ္စခန္းဆီ ေခၚလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ဂိတ္တဲေဘးက သားသားနားနား အေဆာင္ထဲကို က်ေနာ္တို႔ ၂ ဦး ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အရာရွိလုိ႔ ယူဆရတဲ့ စစ္ဗုိလ္တဦးက က်ေနာ့္ကို ေမးခြန္းေတြ ေမးပါတယ္။

အဓိက ေမးခြန္းကေတာ့ တရား၀င္လမ္းေၾကာင္းကေန မသြားဘဲ ဘာေၾကာင့္ေတာထဲကေန ခုိးသြားတာလဲ၊ ငါတို႔ အသိမခံနုိင္တဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္အစီအစဥ္ေတြ မင္းတို႔မွာ ရွိေနလား၊ နုိင္ျခားသားနဲ႔ မင္းတို႔ ဘာေတြလုပ္ဖုိ႔ စီစဥ္ထားလဲဆုိတဲ့ စြပ္စဲြခ်က္ေတြ၊ သံသယေတြ ပါ၀င္ေနပါတယ္။ ဒီလို က်ေနာ္တို႔ အျပန္အလွန္ ေျပာေနတုန္း စကားျပန္အျဖစ္ ေရာက္လာသူကေတာ့ KNU တပ္မဟာ ၄ ပုိ႔ေဆာင္ေရးဌာနမွ ကားသမား ကုိဘေခ်ာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါ သူနဲ႔ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ေရာက္လာသူကေတာ့ တပ္မဟာ ၄ နဲ႔ ခ်ဳံဖုံမုိင္း ေရကန္ေဘးက ေနအိမ္ေတြဆီမွာ တလွည့္စီေနၿပီး နယ္ေျမသတင္းယူေနသူ၊ အဲဒီလုိ သတင္းယူရင္းနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ေတြကို ကူညီေနသူလုိ႔ ေျပာနုိင္တဲ့ ထုိင္းေထာက္ လွမ္းေရးအဖြဲ႔မွ က်ေနာ္နဲ႔ ရင္းနွီးတဲ့ ဗုိလ္တဦး ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ ေထာက္လွမ္းေရးဗုိလ္ဟာ အဂၤလိပ္စကား ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ကုိ စိတ္မပူဖုိ႔၊ မနက္ျဖန္က်ရင္ ကန္ခ်နဘူရီၿမိဳ႕ေပၚတက္ၿပီး ေျပလည္ေအာင္ သူေျဖရွင္းေပးမယ္လုိ႔ အာမခံ သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ တာ၀န္အရ က်ေနာ္တို႔ကုိ ထိမ္းသိမ္းထားရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဂိတ္တဲေဘးက အခ်ဳပ္ေဆာင္လုိေနရာထဲ က်ေနာ္တို႔ ၂ ဦးကို သြင္းလုိက္ပါတယ္။ ေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းအုံးေတြ အေသခ်ာရွိေနတဲ့အျပင္ အနီးအနား ထုိင္းဆုိင္ကေန ထမင္းေၾကာ္ပါ မွာၿပီးေႂကြးထားတဲ့အတြက္ က်ေနာ္စိတ္ထဲ အဖမ္းခံေနရတယ္ ဆုိတာကုိ ေမ့သြားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညမအိပ္ခင္ အေပါ့သြားမယ္ဆုိၿပီး အျပင္ထြက္သြားေတာ့ ေသနတ္ကုိ အဆင္သင့္ကုိင္ထားတဲ့ ထုိင္းစစ္သားက ထုိင္းဘာသာနဲ႔ တခုခု ေအာ္ေျပာပါတယ္။ သူဘာေျပာမွန္း မသိတဲ့ က်ေနာ္က ေရွ႕နားက ၿခံဳပုတ္ဆီ ဆက္တုိးၿပီး မေအာင့္နုိင္ေတာ့တဲ့ကိစၥကို ေျဖရွင္းဖုိ႔ ျပင္လုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ စစ္သား ၄ ဦးေလာက္ ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္ကုိလာ၀ုိင္းပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွ ျပန္သိရတာက က်ေနာ္တို႔ ထြက္ေျပးတယ္ဆုိရင္ ပစ္မိန္႔ေပးထားတဲ့အတြက္ ႐ႈး႐ႈးေပါက္ဖုိ႔ ေတာတုိးတဲ့က်ေနာ္ကုိ ေတာထဲထြက္ေျပးတယ္ထင္ၿပီး အပစ္ခံရမဲ့ေဘးက သိီသီေလး လြတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တေန႔ မနက္မွာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးပုိင္ ဂ်စ္ကားတစီးေရာက္လာၿပီး နယ္ျခားေစာင့္တပ္က စစ္ဗုိလ္ရယ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးရယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ၂ ဦးရယ္ ကန္ခ်နပူရီၿမိဳ႕ေပၚကုိ ျပန္တက္လာပါတယ္။ ကန္ခ်နပူရီ-ဆုိင္ယုပ္ လမ္းဆုံအနီးရွိ ရဲစခန္းတခုဆီ၀င္ၿပီး ျဖစ္စဥ္အေသးစိတ္ကို ေထာက္လွမ္းေရးမႉးက ေျပာျပပါတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္အေပၚ နယ္ျခားေစာင့္တပ္က ဖမ္းသင့္တယ္လုိ႔ တင္ျပၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးက လႊတ္ေပးသင့္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဆုိလုိတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကိစၥအေပၚ သူတို႔ ၂ ဦး အျမင္မတူတဲ့အေပၚ သူတို႔ထက္ ပုိတာ၀န္ႀကီးတဲ့ ရဲမႉးႀကီးတဦးဆီမွာ လာၿပီး အဆုံးအျဖတ္ခံယူတဲ့ သေဘာပါ။ နာရီ၀က္ေလာက္ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးပဲြ အၿပီးမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို လႊတ္ေပးဖုိ႔၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုိရင္ ဒီလုိခုိးသြားတာကို ေရွာင္ၿပီး သူတို႔ဆီမွာ တရား၀င္ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းၿပီးမွ သြားဖုိ႔ ရဲမႉးႀကီးက ၾသ၀ါဒေပးျပီး ျပန္လႊတ္လုိက္ပါတယ္။

ေသနပ္မပါတဲ့ စစ္ေၾကာင္းမႈးနဲ့ တတိယ အႀကိမ္ ေရွ႕တန္းခရီးစဥ္

ဖုနန္းလြန္ကေန တပ္မဟာ ၄ ဌာနခ်ဳပ္ ထီးခီးကိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ့သတင္းကို KNU အရာရွိေတြ အားလုံးသိၿပီးေနပါၿပီ။ KNU ဟာ နုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္ေတြကို သူတို႔ကုိယ္တုိင္ ဖိတ္ၿပီး ေနာက္တန္း၊ ေရွ႕တန္း ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ျပသေနေပမယ့္ သူတို႔ကုိ အသိမေပးဘဲ က်ေနာ္တို႔ အစီစဥ္နဲ႔ ဒီလုိမ်ဳိး သီးျခား ေခၚလာတာကိုေတာ့ သိပ္ႀကိဳက္ပုံမရ။ ဒါေပမယ့္ တားဆီးဖုိ႔ကလည္း မသင့္ေတာ္တာနဲ႔ ဘယ္နား မေခၚသြားနဲ႔၊ ဘယ္ဟာေတြကို မျပနဲ႔လုိ႔ က်ေနာ္ကို တီးတုိးေျပာၿပီး နုိင္ငံျခားသားအတြက္ ေရွ႕တန္းခရီး သြားခြင့္လက္မွတ္ ေရးေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ေမာင္ေဒးဗစ္ရဲ့ မ်က္ႏွာ ၿပံဳးရိပ္သန္းလာၿပီး သူကင္မရာကုိထုတ္ကာ စတင္႐ုိက္ပါေတာ့တယ္။ သူ ပထမဆုံး႐ုိက္တာက က်ေနာ္တို႔ မင္းသမီးစခန္းမွာ အဲဒီကာလက တပတ္တခါ ပုံမွန္က်င္းပေနက် တပ္ရင္းေဆြးေႏြးပဲြျဖစ္ပါတယ္။

စည္း႐ံုးေရးနဲ႔ ျပန္ျကားေရးဌာနက ဦးစီးက်င္းပတဲ့ အဲဒီေဆြးေႏြးပဲြအတြင္း လက္တေလာျဖစ္ ေပၚေနတဲ့သတင္းေတြ၊ နုိင္ငံေရးအေျခေနေတြ၊ တပ္တြင္းအေျခေနေတြ၊ ေရွ႕တန္းအေျခေနေတြ အသီးသီးကုိ တင္ၿပီး အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္လုိင္းက ေမြးကင္းစ သားသည္အေမေတြပါ တက္ေရာက္တဲ့ အဲဒီေဆြးေႏြးပဲြဟာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ သိပ္မထူးဆန္းေပမယ့္ နုိင္ငံျခား သတင္းေထာက္တဦး အတြက္ေတာ့ ေတြ႔သမွ်အားလုံးဟာ အထူးအဆန္း ျဖစ္ေနပုံရပါတယ္။ ေရွ႕က သဘာပတိ ကိုမ်ဳိး၀င္းက အမ်ဳိးသားညီလာခံကုိ ဘယ္လုိ တုိက္ဖ်က္ရမယ္လုိ႔ အားပါးတရ ေျပာေနခ်ိန္မွာ အေနာက္ဖက္က ကေလးမိခင္တဦးက ကေလးကုိ နုိ႔တုိက္ၿပီး ေခ်ာ့သိပ္ေနပါတယ္။ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ ေဆးလိပ္ဖြာၿပီး တီးတုိးေျပာေနတဲ့ ပုံမ်ဳိးေတြကုိ ေမာင္ေဒးဗစ္ရဲ့ ဗီဒီယုိမွတ္တမ္းထဲမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။

တခါ ငွက္ဖ်ားတက္ေနတဲ့ ေဆး႐ံုေပၚက ကေလးငယ္ေတြ၊ ေဆး၀ါးမလုံေလာက္လုိ႔ ၿငီးေနတဲ့ ေဆးမႉး၊ အိမ္ေထာင္သည္လုိင္းက အဟာရျပတ္ေနပုံေပၚတဲ့ နွပ္ေခ်းတဲြေလာင္းနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြ၊ ေရွ႕တန္းထြက္မယ္ေျပာၿပီး က်ည္ဆံမရွိတဲ့အတြက္ အိမ္ေထာင္သည္လုိင္းက ရဲေဘာ္ေတြဆီမွာ ကာဘုိင္ က်ည္တေတာင့္ခ်င္း လုိက္စုေနတဲ့ပုံ။ ေရွ႕တန္းမွာ သူ႔ကုိယ္သူ ေသေၾကာင္းႀကံတဲ့ ရဲေဘာ္တဦးရဲ့ က်ည္ေဘးထြက္ၿပီး ေခ်ာ္ထိလုိ႔ ကိုယ္တပုိင္း ေသသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ့ခံစားခ်က္။ ဒီလုိ႐ႈပ္ေနတဲ့ၾကားထဲ ေရွ႕မွာေျပာခဲ့တဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ ဦးဇင္းသန္းေဇာ္နဲ႔ အဖြဲ႔ ဆြမ္းခံႂကြလာပုံေတြကို ေမာင္ေဒးဗစ္က အမိအရ ဗီဒီယုိမွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။

ဆုိလုိတာေတာ့ ဒီလုိသ႐ုပ္မွန္ ျပကြက္မ်ဳိးေတြဟာ နုိင္ငံတကာရုပ္သံမွတ္တန္းအတြက္ အေရး ျကီးေပမဲ့ အဲဒီကာလမွာ သတင္းေထာက္ျဖစ္ကာစ က်ေနာ္က သတင္းတန္ဖုိး၊ ႐ုပ္သံတန္ဖုိးကို ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ေသး။ ျမန္မာ့႐ုပ္သံမွာျပေနက် ဗဟုိသတင္းစဥ္လုိ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဆန္ဆန္ မွတ္းတမ္းေတြနဲ႔သာ ရင္းနွီးေနၿပီး ABSDF ျပန္ၾကားေရးဌာန ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဗဟုိသတင္းစဥ္နဲ႔ သိပ္မကြာတဲ့ ႐ုပ္သံေတြ ႐ုိက္ကူးေနဆဲ။ က်ေနာ့္ အရင္ ျပန္ၾကားေရးတာ၀န္ယူခဲ့တဲ့ ဦးဟန္လင္းကိုယ္တုိင္လည္း မင္းသမီးခစန္းအေၾကာင္း ႐ုပ္သံရုိက္တဲ့အခါ ဒီလုိျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းရဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို ေရွာင္ၿပီး အားသာခ်က္ေတြကုိသာ ဦးစားေပးတဲ့၊ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ထက္ လုိတဲ့အကြက္ေတြကိုသာ ဆင္ၿပီး႐ုိက္ခဲ့တာကိုသာ ျမင္ဖူးတဲ့ က်ေနာ္အဖို႔ ေမာင္ေဒးဗစ္ရဲ့ ႐ုပ္သံက တမ်ဳိးႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။

အစည္းေ၀းနဲ႔ ေဆြးေႏြးပဲြအဖုုံဖုံကို သတင္းတပတ္ၾကာ လုပ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ ေရွ႕တန္း တကယ္ထြက္ဖုိ႔ ျပင္ပါတယ္။ ေတာင္ပုိင္းစစ္ေဒသ အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္က စစ္ေၾကာင္းမႉးတာ၀န္ ယူရၿပီး ေျမာက္ပုိင္းကေန ေရာက္ေနတဲ့ အေျပာအေဟာေကာင္းတဲ့ ကခ်င္-ကုိေက်ာ္ေက်ာ္က စည္းရံုးေရးမႉးျဖစ္ပါတယ္ (ABSDF ဗဟုိမွာ ေက်ာ္ေက်ာ္ ၂ ဦးရွိတဲ့အတြက္ ဒု ဥကၠ႒ တာ၀န္ယူထားတဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ကုိ VC ေက်ာ္ေက်ာ္၊ ေျမာက္ပုိင္းက ပုဂၢိဳလ္ကိုေတာ့ ကခ်င္-ေက်ာ္ေက်ာ္လုိ႔ ေခၚၾကပါတယ္။ မိသားစု အမည္မရွိတဲ့ ျမန္မာနုိင္ငံသားေတြရဲ့ ထူးျခားတဲ့အမည္ေပးမႈလုိ႔ ဆုိနုိင္ပါတယ္။ ကခ်င္-ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ အခုခ်ိန္အထိ ေျမာက္ပုိင္း ABSDF မွာ တာ၀န္ထမ္းေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္)။

က်ေနာ့္႐ံုးအဖြဲ႔မွာ ပါ၀င္သူေတြကေတာ့ ျပန္ၾကားေရးဌနမွ ကိုမင္းေဇာ္ေရႊ (ယခု နယူးဇီလန္)၊ ဆက္သြယ္ေရးမွ ကိုမ်ဳိးမ်ဳိးဦး (ယခု ၾသစေတးလ်)၊ ေဆးအဖြဲ႔မွ ကုိမ်ဳိးနုိင္ (ယခု အေမရိကန္)၊ လုံၿခံဳေရးအျဖစ္ ကိုျမင့္ေအာင္နဲ႔ ကုိ၀င္းေဌး (၂ ဦးစလုံး ယခု အေမရိကန္) တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ 
ကုိေက်ာ္ေက်ာ္က ကာဘုိင္ေသနတ္ကုိင္ၿပီး က်န္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက M 16 နဲ႔ AK ေသနတ္ေတြ ကိုင္ၾကေပမယ့္ စစ္ေၾကာင္းမႉး က်ေနာ္ကေတာ့ ပစၥတုိကုိင္ ရမလားဆုိၿပီး ေစာင့္ရင္းေစာင့္ရင္းနဲ႔ ေရွ႕တန္းေရာက္တဲ့အထိ ဘာေသနတ္မွ မကိုင္ျဖစ္ဘဲ ကင္မရာ တလုံးလြယ္ရင္းနဲ႔ပဲ ေသနတ္မပါတဲ့ စစ္ေၾကာင္းမႉးအျဖစ္ အမည္တြင္သြားခဲ့ပါတယ္။

နုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္ရဲ့ မွတ္တမ္းတင္ပုံအေၾကာင္းကို ဆက္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ ၇ ဦးနဲ႔အတူ ေလွစီးၿပီး ခရီးထြက္လာတဲ့ ေမာင္ေဒးဗစ္ဟာ ေတြ႔သမွ်၊ အားမနာတမ္း တည့္တည့္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ သတင္းေထာက္ေတြရဲ့ ထုံးစံအတုိင္း ဒုကၡျဖစ္တဲ့ေနရာမ်ဳိး၊ ျပႆနာျဖစ္နုိင္တဲ့ေနရာမ်ဳိးကုိ လုံး၀ အလြတ္မေပးဘဲ မွတ္တမ္းတင္တာကို က်ေနာ္ သတိျပဳမိပါတယ္။ ေရွ႕ပုိင္းမွာ တင္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း မင္းသမီးကေန ျပည္ျခား လမ္းခဲြအထိ ေလွစီးသြားရတဲ့ တနသၤာရီျမစ္ဟာ ေရစီးအလြန္သန္ျပီး ေက်ာက္ေဆာင္ေတြမ်ားလြန္းလို႔ မၾကာခန ေလွေမွာက္တာ၊ ေလွဆင္းတြန္းရတာေတြ ျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္ေပါျပီး ေရစီးၾကမ္းလြန္းလုိ႔ ေလွေမွာက္ေတာ့မလုိလုိ ျဖစ္ေနလုိ႔ အားလုံးဆင္းေျပးၿပီး ေလွဆင္းတြန္းခ်ိန္မွာ ဒီပုဂၢိဳလ္က လုံး၀မေၾကာက္မရြံ႕၊ ေလွေပၚက လုံး၀မဆင္းဘဲ ေလွနစ္တဲ့ပုံကုိ ရေအာင္ မွတ္တမ္းတင္ေနျပန္ပါတယ္။

တနသၤာရီျမစ္နဲ႔ ျပည္ျခားရြာအၾကား သြားရတဲ့ တညအိပ္ နွစ္ရက္ခရီးစဥ္မွာလည္း မုိးကရြာ၊ ကြ်တ္ကတြယ္၊ လမ္းကေခ်ာ။ ယူနီေဖာင္း ေဘာင္းဘီကုိ ခြ်တ္ျပီး အတြင္းခံေဘာင္းဘီတုိနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့ ပုံေတြကိုလည္း သူက လုံး၀ အလြတ္မေပး၊ အမိအရ မွတ္တမ္းတင္နုိင္ခဲ့ပါတယ္။ တခါ က်ေနာ္တို႔ ေရွ႕တန္း တပ္ခြဲအေျခစိုက္ရာ ငါးတတ္ေက်းရြာ ေတာအုပ္ထဲက တပ္ခြဲမႉး ဗုိလ္လွဦး (ယခု အေမရိကန္) အိမ္ေရာက္တဲ့ အခါမွာလည္း သူက တခုမွ အလြတ္မေပး။

တပ္ခြဲ ေရွ႕တန္းအစည္းေ၀းအတြင္း အမ်ဳိးသား ညီလာခံကုိ အဆင့္တုိင္းအဆင့္တုိင္းမွာ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ တုိက္ဖ်က္ရမယ္လုိ႔ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္က အားရပါးရ ေဟာေနခ်ိန္မွာ အေနာက္ဘက္က ရဲေဘာ္ေတြက အခ်င္းခ်င္း ေဆာ့ကစားေနတဲ့ပုံ၊ ေနာက္တခါ KNU က ငွားလုိက္တဲ့ ၆၀ မမ လက္နက္ႀကီးကုိ ေရွ႕တန္းမထြက္ခင္ က်ေနာ္တို႔ အစမ္းပစ္ၾကည့္တဲ့အခါ ထည့္သမွ်က်ည္ တလုံးမွ မေပါက္လို႔ ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေခါင္းခါေနတဲ့ ပုံေတြကိုလည္း သူက အမိအရ ရုိက္ကူးထားခဲ့ပါတယ္။ အဆုိးဆုံးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္တဲ့ အကြက္ကေတာ့ အသက္ ၁၅၊ ၁၆ အရြယ္သာရွိေသးတဲ့ က်ေနာ္တို႔တပ္ထဲက ရဲေဘာ္ေဘာ္ေလးေတြရဲ့ပုံကုိ ျပည္ျခားရြာက ခရစၥမတ္ပဲြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ့ မ်က္နွာနဲ႔ယွဥ္ျပၿပီး ABSDF, KNU အပါ၀င္ နယ္စပ္ကအဖြဲ႔ေတြဟာလည္း န၀တစစ္အစိုးရလုိပဲ ကေလးစစ္သားေတြ သုံးေနဆဲျဖစ္ပါတယ္၊ ကြာျခားတာဆုိလုိ႔ န၀တက အတင္း အဓမၼ ဖမ္းဆီးစုေဆာင္းျပီး ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ေတြကေတာ့ ေစတနာ့၀န္ထမ္း ၀င္လာတဲ့ လူငယ္ေတြကို အသက္ ၁၈ နွစ္ မျပည့္ေသးလည္း လက္ခံထားတယ္ဆုိျပီး သူရဲ့ မွတ္တမ္းထဲမွာ ထည့္ေျပာထားတဲ့အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာ ၾသစေတးလ် တီဗီလုိင္းတခုကေန ထုတ္လႊင့္ခဲ့တယ္လုိ႔ သိရတဲ့ ”Knife to knife, lance to lance” (ဓား ဓားခ်င္း၊ လွံ လွံခ်င္း) လုိ႔ အမည္ေပးထားတဲ့ တနာရီစာ ဒီ႐ုပ္သံမွတ္တမ္းပါ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြဟာ သတင္းတန္ဖုိးအရ၊ ရုပ္သံမွတ္တမ္း သေဘာအရ အားသာခ်က္ေတြျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီကာလက သတင္းေထာက္ျဖစ္ကာစ က်ေနာ္အဖုိ႔ လုံး၀ လက္မခံနုိင္ပါ။ ဒီလုိအခ်က္ေတြဟာ အဖြဲ႔အစည္းကို သိကၡာက်ေစနုိင္တယ္လို႔ ယူဆေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းေထာက္တာ၀န္ ယူထားတဲ့ က်ေနာ္ေတာင္ အဲဒီလုိ ယူဆေနတယ္ဆုိရင္ က်န္တဲ့ရဲေဘာ္ေတြ ဘယ္လုိ ယူဆၾကမလဲဆုိတာ ခန္႔မွန္းလုိ႔ ရနုိင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အခု အနွစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာၿပီးတဲ့အခ်ိန္၊ သတင္းသမား သက္တမ္း ၁၇ နွစ္ေလာက္ ရွိျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒိီလုိ အရွိကုိအရွိအတုိင္း မကြက္မ၀ွက္ ေဖာ္ျပရဲတဲ့ ေမာင္ေဒးဗစ္ကုိ က်ေနာ္ ေလးစားေနမိပါတယ္။ တခါ ေမာင္ေဒးဗစ္ အပါအ၀င္ ျမန္မာနုိင္ငံ နယ္စပ္ေတာေတာင္ေတြထဲက စစ္ေျမျပင္အထိလာျပီး စြန္႔စြန္႔စားစား လနဲ႔ခ်ီ သတင္းလာယူၾကတဲ့ နုိင္ငံျခားသား သတင္းေထာက္ေတြကိုလည္း က်ေနာ္ အံၾသေနမိပါတယ္။

  နွစ္ပတ္တခါ က်င္းပတဲ့ တပ္တြင္းေဆြးေႏြးပဲြဆီ တက္လာတဲ့ အမွတ္ (၁) တပ္ရင္းမွ ရဲေဘာ္ ရဲေမမ်ား

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ျမန္မာနုိင္ငံက စစ္ေျမျပင္မွာ နုိင္ငံျခား သတင္းေထာက္ေတြကုိသာ ေတြ႔ဖူးျပီး ျမန္မာ သတင္းေထာက္ေတြကို တေယာက္မွ မေတြ႔ဖူးတဲ့အေပၚလည္း က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ ၂၀ နီးပါးကာလ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ မရွိခင္က မေတြ႔မိတာကို ထားပါေတာ့။ အခု မီဒီယာ ပြင့္လင္းကာစ၊ ကခ်င္ျပည္နယ္အပါ၀င္ နယ္ေျမတခ်ဳိ႕မွာ စစ္ပဲြေတြျဖစ္ေနစဥ္မွာလည္း ျပည္တြင္းျပည္ပ ျမန္မာသတင္းေထာက္ေတြ စစ္ေျမျပင္အထိ သြားၿပီးသတင္းယူတာ၊ စစ္ေျမျပင္ကေန သတင္းပုိ႔တာမ်ဳိး မၾကားမိေသးပါ။ ၂ ဖက္တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ့ သတင္းစာရွင္းပဲြေတြ၊ ဒုကၡသည္စခန္းေတြဆီသြားျပီး သတင္းပုိ႔တာေတြ၊ အထူးသျဖင့္ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ေမးျပီး သတင္းေပးပုိ႔ ေနတာေတြကိုုသာ အရင္ေခတ္ကနဲ႔ ထူးမျခားနား ေတြ႔ေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။

စစ္ေရးနဲ႔ အလွမ္းေ၀းတဲ့ တျခားသတင္းသမားေတြကို ထားပါဦး၊ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ ၂၀ နီးပါးက ABSDF တာ၀န္ရွိသူတဦး၊ DVB အတြက္ ေတာ္လွန္ေရး သတင္းသမားတဦးအေနနဲ႔ ဒီလုိ ေတာေတာင္ေတြထဲက စစ္ေျမျပင္ဆီအထိ မေၾကာက္မရြံ႕ သြားရဲခဲ့တဲ့ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း အခုခ်ိန္မွာ နယ္စပ္က ေတာ္လွန္ေရးတပ္ေတြနဲ႔အတူ စစ္ေျမျပင္ဆီသြားျပီး သတင္းယူခုိင္းမယ္ဆုိရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အသိနဲ႔ကုိယ္ သတင္းသြားယူရမယ္ဆုိရင္ အရင္လို သြားရဲပါေတာ့မလားဆုိတာ မေသခ်ာေတာ့ပါ။ ဆုိေတာ့ နုိင္ငံတကာ သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ ျမန္မာသတင္းေထာက္ေတြ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားတဲ့ေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိ ကြာျခားေနသလဲဆုိျပီး ကိုယ္ဘာသာ ေမးခြန္းထုတ္ေနမိပါတယ္။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More