Monday, March 31, 2014

ဘုံရည္မွန္းခ်က္ မထူေထာင္ႏိုင္ေသးတဲ့ လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရး

သူ႔အေတြး သူ႔အျမင္

ဧရာ၀တီ။
 
ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ, NLD, USDP, လႊတ္ေတာ္မ်ား, တရားဥပေဒ
ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ အၿပီး လႊတ္ေတာ္သို႔ တက္ေရာက္လာသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (ဓာတ္ပုံ – ေဂ်ပိုင္ / ဧရာ၀တီ)

ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔ကုိ April Fools’ Day ဆိုၿပီး ကမၻာ့ႏိုင္ငံ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေန႔ အျဖစ္ သေဘာထားၾက ေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ အဲဒီလုိ သေဘာထားလုိ႔ မျဖစ္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိရင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲ အတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြကုိ ၂၀၁၂ ခုနွစ္ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပခဲ့လုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြ ဆုိတာဟာ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြရဲ႕ အဆက္ျဖစ္လုိ႔ ႏိုင္ငံေရးအနွစ္သာရ သိပ္မထူးေလာက္ ဘူး ဆုိၿပီး အေစာပုိင္းက ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို အႏိုင္ရထားတဲ့ ႏိုဗဲလ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ ေဒၚအာင္ဆန္း စုၾကည္ရဲ႕ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္(NLD) ပါတီက အဲဒီၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္လုိက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအေျခေန ဟာ တေခတ္ေျပာင္းသြားတယ္ လုိ႔ ေျပာရတဲ့ အထိ ႏိုင္ငံေရး အျမင္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးအယူအဆ ေတြက ေျပာင္းလဲ ကုန္ၾကပါတယ္။

စာေရးသူသည္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တြင္ အေျခစိုက္ေသာ ေက်ာင္းသား လက္နက္ကိုင္ ABSDF အဖြဲ႕ဝင္ေဟာင္း ျဖစ္ျပီး DVB ၏ သတင္းေထာက္ ေဟာင္းလည္း ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္လ်က္ ရွိသည္
အရင္က “ဘုံရန္သူ စစ္အာဏာရွင္” ဆုိၿပီး အစိုးရကုိ ၀ုိင္းတုိက္ေနတဲ့ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြၾကား အျမင္ေတြ ကဲြျပား ကုန္ၿပီး ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္သူနဲ႔ မ၀င္သူ၊ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လုပ္သူနဲ႔ မလုပ္သူ၊ ျပည္တြင္း ျပန္၀င္သူနဲ႔ မ၀င္သူ စသျဖင့္ နယ္ပယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အျမင္ေတြ၊ လုပ္ဟန္ေတြ ကြဲသြား ၾကတာကုိ သိသာစြာ ေတြ႔လာရ ပါတယ္။

ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြၾကား အဲဒီလုိ အျမင္ကဲြျပားမႈေတြကုိ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့တဲ့ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပခဲ့ တာဟာ  မနက္ျဖန္ဆုိရင္ ၂ နွစ္ တင္းတင္းရွိပါၿပီ။ အဲဒီ ၂ နွစ္ တာကာလအတြင္း NLD ပါတီနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လႊတ္ေတာ္ အတြင္း ဘာေတြ လုပ္ႏိုင္ခဲ့သလဲ။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနေကာ ေရွ႕ကုိ ဘယ္ေလာက္ အထိ တုိးတက္ လာခဲ့သလဲ။

၂၀၁၂ ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႔ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြဟာ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာ ၇ ရက္ ေရြးေကာက္ပဲြရဲ႕ အဆက္ ျဖစ္တာ ေၾကာင့္ ၂၀၁၀ ရလဒ္ကုိ အရင္ ေလ့လာသင့္ ပါတယ္။ ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္နဲ႔ ျပည္နယ္/တုိင္း လႊတ္ေတာ္ အမတ္ ေနရာ ၁၁၅၄ မွာ ျပည္ေထာင္စုႀကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ပါတီ(USDP)က ေနရာ ၈၈၀ ေက်ာ္၊ သို႔ မဟုတ္ ၇၆ ရာခုိင္ႏႈန္း ေက်ာ္နဲ႔ အႏိုင္ရခဲ့တယ္ လို႔ ေရြးေကာက္ပဲြ ေကာ္မရွင္က ထုတ္ျပန္ပါတယ္။

USDP က ျပည္​သူ႔လႊတ္ေတာ္ အမတ္ေနရာ ၃၃၀ ေနရာမွာ ၂၅၉ ေနရာ အႏိုင္ရၿပီး အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ အမတ္ေနရာ ၁၆၈ ေနရာမွာ ၁၂၉ ေနရာ ရရွိပါတယ္။ ျပည္နယ္/တုိင္း လႊတ္ေတာ္ အမတ္ေနရာ ၆၀၀ ေက်ာ္မွာေတာ့ USDP ပါတီ က ၄၈၇ ေနရာ အႏိုင္ရတယ္လုိ႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

အဲဒီလုိ အႏိုင္ရၿပီး ၂ နွစ္တာ ကာလအတြင္း သူတုိ႔ ပါတီက အမတ္တခ်ဳိ႕ သမၼတ ရာထူးအပါအ၀င္ ၀န္ႀကီး ေနရာေတြကုိ တာ၀န္ ယူလုိက္ရလုိ႔ လစ္လပ္သြားတဲ့ အမတ္ေနရာ ၄၀ ေက်ာ္ အတြက္ ၂၀၁၂ ဧၿပီလမွာ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပေပး ခဲ့တာပါ။

တနည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ NLD ပါတီက ၀င္ၿပိဳင္ခြင့္ရတဲ့ အမတ္ေနရာ အားလုံးေပါင္း ဟာ ၄၅ ေနရာသာ ရွိတဲ့ အတြက္ NLD က ၄၃ ေနရာ အႏိုင္ရခဲ့ ပါတယ္။ အားလုံးႏိုင္ရင္ေတာင္ ႀကံံ့ခုိင္ေရးပါတီ အမတ္ ၈၈၀ ေနရာရဲ႕ အဆ ၂၀ ပုံ ၁ ပုံ သုိ႔မဟုတ္ အမတ္္ေနရာ ၄ ရာခုိင္နႈန္း ေလာက္ကုိသာ ရရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေတာင္ စစ္တပ္က  ခြဲတန္းရထားတဲ့ အမတ္ေနရာ ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္းထဲက ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ အတြက္ ၁၁၀ ဦး၊ အမ်ဳိးသား လႊတ္ေတာ္ အတြက္ ၅၆ ဦးနဲ႔ ျပည္နယ္/တုိင္း လႊတ္ေတာ္ အတြက္ ၂၂၂ ဦးကို ထည့္မတြက္ ရေသးပါ။ စစ္တပ္က ခဲြတန္းအမတ္ စာရင္းကိုပါ USDP ပါတီဘက္မွာ ထည့္လုိက္ရင္ အေျခေနက ပုိဆုိးသြား ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေ၀ဖန္သူ တခ်ဳိ႕က NLD ဟာ ႏိုင္ေျခ မရွိတဲ့ ပဲြတခုကုိ အရဲစြန္႔ၿပီး ၀င္ၿပိဳင္ခဲ့ တာလုိ႔ မွတ္ခ်က္ ေပးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီလုိ အရဲစြန္႔ မ၀င္ရင္ ဘာ ဆက္လုပ္မလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းက ပုိႀကီးပါတယ္။ မ၀င္တာထက္ ၀င္တာက တုိင္းျပည္ အတြက္ ပုိအက်ဳိးရွိတယ္ လုိ႔ အျမင္ ရွိသူေတြကလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနျပန္ပါတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ အခုလုိ ၂ နွစ္ျပည့္ ကာလမွာေတာ့ ဒီအျမင္ ၂ ခုမွာ ဘယ္အျမင္က ပုိမွန္သလဲ ဆုိတာကုိ ျပန္ လည္ဆန္းစစ္ဖုိ႔ လုိအပ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြ မ၀င္ခင္ NLD ပါတီက ေပးခဲ့တဲ့ ကတိ ၃ ခု သို႔မဟုတ္ ေရြးေကာက္ပဲြ ၀င္ရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၃ ခုကို ျပန္ၾကည့္ရ ေအာင္ပါ။ ပထမ တခုက ဒီမုိကေရစီ အေျခခံနဲ႔ မကုိက္ညီတဲ့ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥေပဒကို ျပန္ျပင္ေရး ျဖစ္ၿပီး က်န္ ၂ ခုကေတာ့ တႏိုင္ငံလုံး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရရွိေရးနဲ႔ တႏိုင္ငံလုံး တရားဥပေဒ စုိးမုိးေရး ရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အခု ၂ နွစ္တာ ၾကာၿပီးတဲ့ အခါမွာ အဲဒီ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၃ ခု ဘယ္ေလာက္ အထိ ခရီးေရာက္ခဲ့ သလဲ။ ဖြဲ႔စည္းပုံ ျပင္ေရး ကို လႊတ္ေတာ္ အတြင္းကေန မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အတြက္ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ အင္အားစု ေတြရဲ႕ အကူအညီကို ရယူၿပီး လမ္းမ ေပၚ ထြက္ ဆႏၵျပပဲြေတြကို NLD ပါတီက လုပ္ေဆာင္ေနရ ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အစိုးရက ခြင့္ျပဳခ်က္ ေပးတဲ့ေန႔၊ ေပးတဲ့ ေနရာမွာသာ ဆႏၵျပပဲြလုပ္ခြင့္ ရွိတာပါ။

ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကေတာ့ အတုိင္းအတာ တခုအထိ ရရွိေနၿပီလုိ႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္၊ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ NLD ပါတီ ပါ၀င္ခြင့္ မရွိေသးပါ။ ပါ၀င္ခြင့္ မရွိတဲ့ အျပင္ ေဘးကိိုေတာင္ ေရာက္ေနတယ္ လို႔္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိရင္ ၂၀၁၂ မတုိင္ခင္ အထိ အစိုးရ၊ NLD နဲ႔ တုိင္းရင္းသား အင္အားစုေတြ ပါ၀င္တဲ့ သုံးပြင့္ဆုိင္ ေဆြးေႏြးေရး လုပ္ဖုိ႔ အင္အားစု အားလုံးက ေတာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု အခ်ိန္မွာေတာ့ အစိုးရနဲ႔ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ေဆြးေႏြးမႈက ေရွ႕ကုိ တက္သြားၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေဆြးေႏြးမႈက မရွိသေလာက္ ျဖစ္လာတဲ့ အတြက္ ေနာက္တန္းကို ေရာက္သြားတဲ့ သေဘာ ျဖစ္လာေနပါတယ္။

တတိယ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္တဲ့ တရားဥပေဒ စုိးမုိးေရးကလည္း အခု အခ်ိန္အထိ မရေသးပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ရခုိင္ဘက္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြ ဆုိရင္ တရားဥပေဒ စုိးမုိးမႈ ရွိေအာင္ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အစိုးရက ဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး ဆုိတာ ရွင္းေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားဥပေဒ စုိးမုိးေရး ေကာ္မီတီ ဥကၠ႒ အျဖစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကုိ တာ၀န္ေပးထားလုိ႔ ခက္ေနျပန္ပါတယ္။

အထက္ ေဖာ္ျပပါ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ ၃ ခု စလုံး မျပည့္၀ေသးေပမယ့္ NLD ဘက္က ဆက္လက္ႀကိဳး စားေနဆဲ၊ ႀကိဳးစားခြင့္ ရွိေနဆဲလုိ႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါက သိသာ ျမင္သာတဲ့ ကတိစကား ၃ ခုရဲ႕ အေျခအေနပါ။ သိလြယ္ျမင္လြယ္ မဟုတ္ တဲ့ တျခား အခ်က္အလက္ေတြ ကိုလည္း ဒီလုိ ၂ နွစ္ ျပည့္ေန႔မွာ ထည့္သြင္း ေဆြးေႏြးဖို႔ လုိမယ္ ထင္ပါတယ္။

ရခုိင္နဲ႔ ကခ်င္ဘက္က ျဖစ္စဥ္ေတြ အေပၚ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ပါတီက ျပတ္ျပတ္သားသား ရပ္တည္မႈ မေပးတဲ့ အတြက္လည္း ေဒသခံေတြက NLD အေပၚ ယုံၾကည္မႈ က်ဆင္းသြားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔ လက္တဲြၿပီး လႊတ္ေတာ္ တြင္း ႏိုင္ငံေရးကို ေဆာင္ရြက္ေနရလုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အစိုးရနဲ႔ မ်က္နွာပ်က္ရမွာ စိုးရိမ္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လို အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ ေဒသခံေတြရဲ႕ NLD အေပၚ ယုံၾကည္မႈဟာ က်ဆင္းသြားတယ္လို႔ အကဲခတ္ေတြက သုံးသပ္တာပါ။

ဒုတိယ ကိစၥက သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ NLD ပါတီၾကား ဆက္ဆံမႈပါ။ ဒီကိစၥဟာလည္း ေရွ႕မွာ တင္ျပခဲ့တဲ့ ရခုိင္ အေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ ေနပါတယ္။ ကိုလုိနီေခတ္ ကေန စစ္အစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရး ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစု ေတြဘက္က ျပတ္သားစြာ ရပ္တည္လာခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြဟာ အခု ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြ အလြန္ ဘာသာေရး၊ လူမ်ဳိးေရး ဘက္ေဇာင္းေပးလာတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း အသစ္မွာေတာ့ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြနဲ႔ တသားတည္း မရွိေတာ့ဘဲ အစိုးရဘက္ ယိမ္းသြားတာဟာ မဟာဆုံးရံႈး မႈတခု ျဖစ္ပါတယ္။

တခါ ဒီမုိကေရစီ အင္အာစုေတြနဲ႔ တုိင္းရင္းသား အင္အားစုေတြ ၾကားမွာလည္း အရင္ ၂၀၁၂ မတုိင္ခင္ကလုိ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ကုိ ေထာက္ခံၾက၊ ၀ုိင္းရံၾက” ဆုိတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ဳိး သိပ္မၾကားရ ေတာ့ဘဲ NLD နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ေ၀ဖန္ တုိက္ခုိက္တဲ့ အသံေတြကိုေတာင္ ၾကားလာေနရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေတြဟာ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြကို ၀င္လုိက္လုိ႔ ျဖစ္လာတဲ့ အက်ဳိးဆက္ေတြ လုိ႔ တုိက္႐ုိက္ မေျပာႏိုင္ ေပမယ့္ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြ အလြန္မွာမွ ဒီလုိ ျဖစ္လာတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။

ဘယ္ေနရာေတြမွာ ဘာေတြ အားနည္းခဲ့လုိ႔ ဒီလုိ ျဖစ္လာရ တာလဲ။ အခုလုိ ၂ နွစ္ျပည့္ ကာလမွာ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး တက္ႂကြ လႈပ္ရွားသူေတြ၊ ဒီမုိကေရစီ လုိလားသူေတြ အားလုံး ေခါင္းခ်င္း႐ုိက္ ေဆြးေႏြး အေျဖရွာဖုိ႔ လုိေနပါတယ္။

အခု သိပ္မၾကာခင္၊ အတိအက်ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ ၂၀၁၄ မကုန္ခင္မွာ ေနာက္ထပ္ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္္ပဲြတခု ထပ္လာပါ ဦး မယ္။ ထုံစံအတုိင္း ၀န္ႀကီးျဖစ္သြားသူ၊ ေသဆုံး/ထုတ္ပယ္ ခံရလုိ႔ လစ္လပ္သြားတဲ့ အမတ္ေနရာ ၃၀ အတြက္ NLD က ၀င္ၿပိဳင္ ရဦးမွာပါ။ အဲဒီအထဲမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ အမတ္ ၁၃ ေနရာ၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ အမတ္ ၆ ေနရာနဲ႔ ျပည္နယ္/တုိင္းလႊတ္ေတာ္ အမတ္ ၁၁ ေနရာ လို႔ သိရတယ္။

၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္တုန္းက အမတ္ေနရာ ၄၅ မွာ ၄၃ ေနရာနဲ႔ အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ရခဲ့တဲ့ NLD ပါတီ အ ခု ၂၀၁၄ ၾကားျဖတ္မွာ ၃၀ ေနရာ စလုံးနီးပါး အႏိုင္ရပါေတာ့ မလားဆုိၿပီး အကဲခတ္ေတြက ေမးခြန္း ထုတ္ေနၾကပါၿပီ။

ဒီေမးခြန္းဟာ အထက္မွာ တင္ျပခဲ့တဲ့ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ကေန ဒီေန႔ ၂ နွစ္တာကာလ အတြင္း ျဖစ္သြားတဲ့ ႏိုင္ငံ ေရး ျဖစ္စဥ္ေတြ၊ NLD ရဲ႕ မဟာဗ်ဳဟာေတြ၊ တုိင္းရင္းသား အင္အားစုေတြနဲ႔ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစု ေတြရဲ႕ ေျပာင္းလဲလာ ေန တဲ့ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ ပုံသဏၭာန္ေတြေပၚ မူတည္ၿပီး ဒီလုိ ေမးစရာ ျဖစ္လာခဲ့ တာပါ။

အႏွစ္ ျပန္ခ်ဳပ္ရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပဖုိ႔ တနွစ္၀န္းက်င္သာ လုိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ NLD ပါတီနဲ႔ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြၾကား၊ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြနဲ႔ တုိင္းရင္းသား အင္အားစုေတြ ၾကားမွာ ဒီထက္မကတဲ့ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္မႈေတြ လုိေနပါတယ္။ ဒီထက္မက ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈေတြ လုိေနပါတယ္။

ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ ေရြး၊ သူ႔လမ္း သူသြား ဆုိၿပီး “ႏိုင္ငံေရး ဘုံရည္ရြယ္ခ်က္” မရွိဘဲ တသီးတျခားစီ ဆက္သြားေနလုိ႔ မျဖစ္ပါ။ မဲဆႏၵနယ္ တခုတည္းမွာ မဟာမိတ္ ပါတီေတြ အခ်င္းခ်င္း ၀င္မၿပိဳင္သင့္ပါ။ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြနဲ႔ တုိင္းရင္းသား အင္အား စုေတြဟာ မဟာမိတ္ ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ မဟာဗ်ဳဟာကို ျပန္လည္ခ် မွတ္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ရဲ႕ လက္က်န္ အင္အား စု ေတြကို အႏိုင္ယူဖုိ႔ လုိအပ္ေနပါတယ္။

အကဲခတ္ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ဟာ သူ႔ဘက္ ကုိယ့္ဘက္ဆုိတဲ့ အျမင္ေတြကို အဆင့္ေက်ာ္ၿပီး အား လုံး ပါ၀င္တဲ့၊ စစ္အာဏာရွင္ လက္က်န္ အုပ္စုေတြနဲ႔ပါ လက္တြဲႏိုင္တဲ့ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ အဆင့္ဆီ သြားဖုိ႔ ျပင္ေနၿပီလုိ႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အဆင့္ကို မသြားခင္ ကုိယ့္အင္အားစုေတြ၊ မဟာမိတ္ အင္အားစုေတြကို အခုိင္အမာ ျဖစ္ေနေအာင္ တည္ေဆာက္ထားဖုိ႔႔ အရင္ လုိအပ္ေနပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ မၾကာခင္ လာေတာ့မယ့္ ၂၀၁၄ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြနဲ႔ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြေတြ အမီ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစု ေတြနဲ႔ တုိင္းရင္းသား အင္အားစုေတြၾကား ဒီထက္မက ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္မႈေတြ၊ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈေတြ တုိးၿပီးလုပ္ဖုိ႔ လုိအပ္ ေနပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။     ။

Sunday, March 30, 2014

ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာရင္ေတြ႔၊ ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့ဟုဆုိေသာ္လည္း

ထက္ေအာင္ေက်ာ္
တနသာၤရီ အပတ္စဥ္ ၄၃။ (မတ္လ ၃၁- ဧျပီလ ၆)
စာမ်က္နွာ ၁၁ တြင္ၾကည့္ရန္...။ 


(မင္းသမီးစခန္းမွ အာဇာနည္ကုန္း)

''ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာရင္ေတြ႔၊ ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့'' ဟုဆုိရုိးစကားရွိေပမယ့္ ၂၅ နွစ္ၾကာတဲ့အထိ ျပန္ရွာ မေတြ႔ေသးတဲ့သူတခ်ဳိ႔၊ ေမ့လုိ႔မရေသးတဲ့သူတခ်ဳိ႔ရွိေနပါတယ္။ အဲဒီလုိ ထူးျခားတဲ့ လူတခ်ဳိ႔ အတြက္ အမွ်ေ၀ပဲြနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳပဲြေတြကို တနႆၤရီတုိင္းေဒသၾကီးအတြင္းရွိ ထား၀ယ္၊ ပုေလာနဲ႔ ျမိတ္ျမိဳ့ ေတြမွာ ဧျပီလ ၁ ရက္ေန႔ကေန ၅ ရက္ေန႔အထိ က်င္းပမယ္လို႔သိရပါတယ္။

ထပ္ရွင္းေအာင္ေျပာရရင္ ၁၉၈၈ ကျဖစ္ပြါးခဲ့တဲ့ ၈ ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံကုိ စစ္တပ္က ပစ္ခတ္ ျဖိဳခြင္း ျပီးတဲ့ေနာက္ အဲဒီစစ္တပ္ကုိ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္မွရမယ္ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ ေတာခုိသြားၾကတဲ့ တနႆၤရီတုိင္း ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေပ်ာက္ဆုံး၊ က်ဆုံး၊ ေသဆုံးသြားသူေတြအတြက္ အခုလုိ အခန္းနားက်င္းပဖို႔ ျပင္ေနၾကတာပါ။

ျမန္မာအစိုးရသစ္နဲ႔ အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရးထုိးထားတဲ့ ျမန္မာနုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာေက်ာင္းသား မ်ား ဒီမုိကရက္တစ္တပ္ဦး (ABSDF) ကေန အလားတူအခန္းနားေတြကုိ ရန္ကုန္၊ ေတာင္ၾကီး၊ လြိဳင္ ေကာ္နဲ႔ တခ်ဳိ႔ျမိဳ့ၾကီးေတြမွာက်င္းပခဲ့ျပီးျဖစ္ေပမယ့္ တနသာၤရီတုိင္းမွာေတာ့ အခုမွ စတင္က်င္းပနုိင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ABSDF ဗဟုိရဲ့ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ၂၅ နွစ္တာကာလအတြင္း က်ဆုံး-ေသဆုံးဦးေရ ၇၀၀ နီးပါးရွိျပီး ထိခုိက္ဒဏ္ရာရသူဦးေရက ၄၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္လို႔သိရပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ တနႆၤရီတုိင္း ထား၀ယ္ ခရုိင္ ထီးခီးေဒသအနီးရွိ မင္းသမီးစခန္းအေျခစုိက္ အမွတ္ ၂၀၁၊ ၂၀၂ နဲ႔ ၂၀၃ တပ္ရင္း ၃ ခုက က်ဆုံး -ေသဆုံးသူေပါင္း ၂၀၀ နီးပါး ပါ၀င္ပါတယ္။

အဲဒီ ၂၀၀ နီးပါးထဲမွာ ထား၀ယ္ခရုိင္ (ထား၀ယ္၊ ေလာင္းလုံး၊ ေရျဖဴနဲ႔ သရက္ေခ်ာင္း) ၄ ျမိဳ့နယ္မွ ၂၂ ဦး။ ပုေလာျမိိဳ့နယ္မွ ၄၅ ဦးနဲ႔ ျမိတ္ခရိုင္မွ ၁၂၀ ဦးရွိတယ္လို႔ အခန္းနားျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တာ၀န္ ယူေဆာင္ရြက္ေနသူ ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြကေျပာပါတယ္။

ဒီအခန္းနားဆီ ABSDF ဗဟုိက တာ၀န္ရွိသူေတြအျပင္ KNU (ကရင့္အမ်ဳိးသားအစည္းရံုး) နဲ႔ တျခား မဟာမိတ္အဖြဲ႔ေတြ၊ နုိင္ငံေရးပါတီေတြ၊ လူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႔ေတြက ကုိယ္စားလွယ္ေတြလဲ တက္ ေရာက္လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။

စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းတာကေတာ့ ဒီလုိ က်ဆုံး-ေသဆုံး-ေပ်ာက္ဆုံး သြားတဲ့ ရဲေဘာ္ ၂၀၀ နီးပါးကိစၥကုိ သူတုိ႔ရဲ့မိသားစုေတြဆီ ABSDF တာ၀န္ရွိသူေတြက ဘယ္လိုရွင္းျပမလဲ။ အထူးသျဖင့္ အခုခ်ိန္ထိ ေပ်ာက္ဆုံးစာရင္းသြင္းထားရဆဲျဖစ္တဲ့ မင္းသမီးစခန္းေရာက္ ထား၀ယ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢဥကၠဌ ကုိ တင္ေလး၊ ေရွေနကုိျမင့္သိမ္းအပါ၀င္ ေက်ာင္းသား ၆ ဦးေပ်ာက္ဆုံးမႈကိစၥ၊ တခါ ၂၀၃ တပ္ရင္းမွ ေက်ာင္းသား ၁၃ ဦး ေသဆုံးမႈကိစၥေတြကို ဘယ္လုိရွင္းျပမလဲ ဆုိတာဟာ ေမးခြန္းတခုအျဖစ္ရွိေန ဆဲပါ။


(ကုိတင္ေလးနဲ႔ ကုိျမင့္သိန္းအပါ၀င္ မင္းသမီးစခန္းမွာေပ်ာက္ဆုံးသြားသူ ၈ ဦးထဲက တခ်ဳိ႔)

၂၅ နွစ္ေတာင္ၾကာသြားျပီျဖစ္လုိ႔ ဒီကိစၥေတြကိုျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိေပမဲ့ အဲဒီကာလက အမွန္ တကယ္ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ။ ဘယ္သူေတြမွာတာ၀န္ရွိသလဲဆုိတာကို ထုတ္ေျပာဖုိ႔ ABSDF ေခါင္း ေဆာင္ပုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိေနပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒါေတြကို ထုတ္ေျပာလုိက္ရင္ မဟာမိတ္နဲ႔ ဆက္ဆံေရးပ်က္ျပီး အခ်င္းခ်င္းပဋိပကၡျဖစ္လာနုိင္တယ္။ စစ္အစိုးရအၾကိဳက္ျဖစ္သြားနုိင္တယ္ဆုိျပီး စုိး ရိမ္မႈလြန္ကဲခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ နားလည္ေပးနုိင္ေပမဲ့ အခုလုိ ပြင့္လင္းကာလမွာေတာ့ ဒါေတြကို အတုိင္း တာတခုအထိ ထုတ္ေျပာဖုိ႔ လိုအပ္လာေနျပီျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ မဟာမိတ္ေတြဖက္ကလဲ ဒီကိစၥေတြအေပၚ တစုံတရာ ထုတ္ေျပာဖုိ႔ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဘာမွသက္ေသအေထာက္ထားမရွိဘူးဆုိျပီး ဘူး ကြယ္မေနသင့္ေတာ့ပါ။ ေတာတြင္းနုိင္ငံေရးကေန ျမိဳ့ တြင္းနုိင္ငံေရး အခင္းအက်င္းဆီျပန္၀င္တဲ့အခါ ေတာထဲကျဖစ္စဥ္ေတြကို အားလုံးအျမင္ရွင္းေအာင္ ရွင္းျပဖုိ႔လိုအပ္လာပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ABSDF ေတာင္ပုိင္း မင္းသမီးေဒသက ေက်ာင္း သားေတြေပ်ာက္ဆုံးမႈဟာ ABSDF ေျမာက္ပုိင္း ကခ်င္ေဒသမွာျဖစ္ခဲ့တာနဲ႔ လုံး၀မတူပါ။

ဒါေပမယ့္ ABSDF တာ၀န္ရွိသူေတြဖက္ကေရာ၊ မဟာမိတ္တာ၀န္ရွိသူေတြဖက္ကပါ ဒီျဖစ္စဥ္ကုိ ရွင္း ရွင္းလင္းလင္းထုတ္မေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ လူထုေတြၾကား အျမင္ေတြေ၀၀ါးေနပါတယ္။

ဒီလုိထုတ္ေဖၚရွင္းလင္းျပီး က်ဆုံး-ေသဆုံး-ေပ်ာက္ဆုံးသြားသူေတြအတြက္ ဆြမ္းသြပ္အမွ်ေ၀ပဲြ၊ ဂုဏ္ ျပဳပြဲေတြလုပ္ေပးတာအျပင္ သူတို႔အတြက္ အမွတ္တရ အာဇာနည္ဗိမာန္လုိမ်ိး တခုခုလုပ္ေပးထားသင့္ တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ အလကားေနရင္း ေသဆုံးသြားသူေတြမဟုတ္ပါ။ ဒီမုိကေရစီရရွိ အတြက္ အသက္စြန္႔တုိက္ပဲြ၀င္သြားသူေတြျဖစ္ပါတယ္။

၈ ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံအတြင္း က်ဆုံးသြားသူေတြကိုစာရင္းေကာက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ၈ ေလးလုံးျပ တုိက္လုပ္ဖုိ႔ျပင္သလုိမ်ဳိး ဒီရဲေဘာ္ေတြအတြက္လဲ ျပခန္းေတြ၊ ဂူဗိမာန္ေတြ ေဆာက္လုပ္ေပးသင့္ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ကယန္းျပည္သစ္ပါတီက တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ရွမ္း-ကယားနယ္စပ္ ဆီးဘူးျမိဳ့ရွိ အာဇာနည္ဗိမာန္တခုကလဲြရင္ တျခားဘယ္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ကမွ ဒီကိစၥအေပၚ အေရးတ ယူေဆာင္ရြက္တာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။

(ထီးခီးနယ္စပ္ဂိတ္အနီးရွိ တခ်ိန္က မင္းသမီးစခန္း)

အခုအခန္းနားက်င္းပမဲ့ တနႆၤရီတုိင္းက ABSDF ရဲေဘာ္ ၁၈၇ ဦးအတြက္ဆုိရင္ သူတုိ႔အေျခစုိက္ခဲ့ တဲ့ မင္းသမီးစခန္းမွာ က်ဆုံး-ေသဆုံးရဲေဘာ္တခ်ဳိ႔ကုိ ျမႈပ္နွံထားတဲ့ အာဇာနည္ကုန္းဆုိတာရွိပါတယ္။ အဲဒီ အာဇာနည္ကုန္းဟာ အစိုးရတပ္ေတြ လက္ေအာက္မွာေရာက္တယ္လို႔ယူဆရေပမဲ့ အခုလုိ ျငိမ္း ခ်မ္းေရးကာလမွာ ဒီအာဇာနည္ကုန္းကုိ ျပန္လည္ေဖၚထုတ္ေရးအတြက္ အစိုးရနဲ႔ ABSDF တာ၀န္ရွိသူ ေတြ ညွိနုိင္းသင့္ပါတယ္။

ဒီလုိလုပ္ေပးျခင္းဟာ အနာေဟာင္းကို ျပန္ဆြေနတာမဟုတ္ဘဲ ဒီမုိကေရစီေတာ္လွန္ေရး၊ အမ်ဳိးသား လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အသက္ေပးလွဴသြားသူေတြကုိ ဂုဏ္ျပဳျခင္း၊ မွတ္တန္းတင္ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ နားလည္ေပးသင့္ပါတယ္။ ဒီလုိအသိမွတ္ျပဳျခင္းအားျဖင့္ အနာဂတ္ တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရး၊ ယုံ ၾကည္မႈတည္ေဆာက္ေရးေတြမွာ ပုိမုိအေထာက္ကူျဖစ္လာနုိင္တယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။    ။
.........................................

၁၉၉၇ မင္းသမီးခစန္းက်စမွာ ၂၀၁ ရဲေဘာ္မ်ားစုေပါင္းထုတ္ေ၀တဲ့ မွတ္တန္းစာအုပ္...

 

Wednesday, March 26, 2014

ေတာ္လွန္ေရး သတင္းသမားတဦးရဲ့ ဒုိင္ယာရီ (အပုိင္း ၃)

Documentary မွတ္တမ္း-ရုပ္သံ ဆုိတာ

အဲဒီလုိ ေလွစီးလုိက္၊ ေလွက လူကုိျပန္စီးလုိက္နဲ႔ ေမာထာ၊ ေအာင္သာ၀ရရြာေတြကို ျဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ KNU တပ္ခြဲတခုအေျခစုိက္တဲ့ ကစီထာရြာဆီ က်ေနာ္တုိ႔ေရာက္လာပါတယ္။ ကစီထာေခ်ာင္းေဘးက ကုန္သည္စခန္းေထာက္မွာ တညအိပ္ျပီးတဲ့ေနာက္ ငါးတက္-ျပည္ျခားရြာေတြဆီ ကုန္းေၾကာင္းေလွ်ာက္ တာက တညအိပ္ ၂ ရက္ ၾကာပါတယ္။ ေခ်ာင္းငယ္အတန္တန္ ကုိျဖတ္ရတာ၊ မုိးထဲေရထဲ ကြ်တ္တြယ္ တာ၊ ေဘာင္းဘီပြန္းလုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရခက္တာ၊ မုိးရြာထဲ မီးေမြးၿပီး ထမင္းခ်က္ရတာေတြကုိေတာ့ စာ မဖြဲ႔ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။  

(ကင္မရာလြယ္ျပိး ေရွ့တန္းသြားေနတဲ့ စစ္ေၾကာင္းမွဴ း သတင္းေထာက္)

က်ေနာ္က စာမဖြဲ႔ခ်င္ဘူးဆုိေပမယ့္ ကုိေရႊသတင္းေထာက္ကေတာ့ ေတြ႔သမွ်အားလုံးကို ဗီြီဒီယုိ ကင္ မရာနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ေနပါတယ္။ မင္းသမီးစခန္းက မထြက္ခင္ စစ္ေၾကာင္းအတြက္ လက္နက္ခဲယမ္း စုကတည္းက က်ည္မေလာက္လုိ႔ က်ည္ေဟာင္းေတြကို သံပတ္နဲ႔ပြတ္တုိက္ေနရတဲ့ပုံေတြ၊ ငွက္ဖ်ားမိ လုိ႔ ေဆးရံုတင္ထားရတဲ့ကေလးငယ္ေတြ၊ ကေလးတြဲေလာင္းနဲ႔ တပ္တြင္းအစည္းအေ၀းဆီ တက္လာ ၾကတဲ့ မိသားစုေတြ။ ၿပီးေတာ့ တနသၤာရီျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ေလွျမဳပ္ေတာ့ မလုိလုိအျဖစ္ ပ်က္ေတြ၊ ဆန္ႀကိဳးထဲက ဆန္ကုိျဖည္ၿပီး ေတာတြင္းမွာျဖစ္သလုိ ခ်က္စားတဲ့အေျခေန၊ ေခ်ာင္းထဲမွာ ငါးဖမ္းတဲ့အေျခေနေတြဟာ သူရဲ့အဓိက ရုိက္ကြက္ေတြေပါ့။

က်ေနာ္က DVB ေတာတြင္းသတင္းေထာက္နဲ႔ ABSDF ေတာင္ပုိင္း ျပန္ၾကားေရးတာ၀န္ခံဆုိေပမယ့္ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းေထာက္တဦးရဲ့အျမင္ကို သိပ္နားမလည္ေသးပါ။ တည့္တည့္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ေတာ့ ဗဟုိသတင္းစဥ္တုိ႔၊ ျမန္မာ့အလင္းတုိ႔နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာသူဆုိေတာ့ ကုိယ့္အဖြဲ႔အေၾကာင္း သူမ်ားကို ျပမယ္ဆုိရင္ ဒီလုိအားနည္းခ်က္ေတြကိုမရုိက္သင့္၊ မျပသင့္ဘူးလုိ႔ထင္ေနဆဲပါ။ ဦးဟန္လင္းအပါ၀င္ ဗဟုိျပန္ၾကားေရးအဖြဲ႔က ထုတ္သမွ်ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာလည္း ဒီလုိအားနည္းခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္း ရုိက္ျပတာ တခါမွမေတြ႔ဖူးေတာ့ ဒီ ၾသစီသတင္းေထာက္က ဘာေၾကာင္တာလဲဆုိၿပီးေတာင္ ေတြးေန မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ဘန္ေကာက္ေရာက္ၿပီး သတင္းေထာက္သင္တန္းတက္၊ ႏုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္ ေတြ နဲ႔ေတြ႔ခြင့္ရၿပီးမွ Documentary မွတ္တမ္း ရုပ္သံဆုိတာဟာ အျဖစ္မွန္ေတြကုိ အရွိအတုိင္း ရုိက္ျပရေကာင္းမွန္း သိလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ၾသစီသတင္းေထာက္ရဲ့ေတြ႔သမွ် ရုိက္ေနတာကို သေဘာေပါက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တခါ ဒီအျဖစ္ပ်က္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔အဖုိ႔ ေနစဥ္ႀကံဳေနၾကမုိ႔ ဘာ မွမထူးေပမယ့္ သူ႔လုိႏုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္တဦးအတြက္က အခုမွ ပထမဆုံး ထူးထူးျခားျခားျမင္ဖူး တဲ့ ေတာတြင္း အေတြ႔အႀကံဳေတြ မဟုတ္ပါလား။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ စစ္ေၾကာင္းဟာ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ငါးတက္ရြာေဘာလုံးကြင္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ ေတာ တြင္းတေနရာရွိ တပ္ခြဲမွဴး ဗုိလ္လွဦးအိမ္လည္းျဖစ္၊ တပ္ခဲြရံုးစုိက္ရာေနရာလည္းျဖစ္တဲ့ တဲအိမ္ ၃ လုံး ရွိရာ စမ္းေခ်ာင္းေလးနံေဘးဆီ ေရာက္လာပါတယ္။ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းထဲဆင္းျပီး ေရကူး၊ ေရခ်ဳိးလုပ္ေနတာကုိလည္း ဒီသတင္းေထာက္က အလြတ္မေပး။ ဒီေရကုိခ်ဳိး၊ ဒီေရထဲမွာပဲ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ ဒီေရကုိပဲ ေသာက္လာခဲ့တာ နွစ္ေပါင္း ဘယ္နည္းေတာ့မလဲ။ ဒါ ေပမယ့္ ႏုိင္ငံျခားသားတဦးရဲ့အျမင္မွာေတာ့ ေသာက္ေရနဲ႔သုံးေရ တေနရာတည္းျဖစ္ေနတာဟာ အထူး အဆန္းေပါ့။

သူပုန္မွာလည္း နလုံးသားနဲ႔ပါ

သူ႔အတြက္ ပုိထူးဆန္းေနတာက က်ေနာ္တို႔ထဲက ေဆးမွဴးတဦးျဖစ္တဲ့ ကုိခ်ဳိတူး (ပုသိမ္ေကာလိပ္မွ) နဲ႔ ေဒသခံ ကရင္ရြာသူတဦးတုိ႔ရဲ့ မဂၤလာပဲြပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြ ေဒသခံအမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ ဒီလုိပဲ မဂၤ လာေဆာင္လာတာ ဘယ္နည္းေတာ့မလဲ၊ ဘာထူးလုိ႔လဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံျခားသားတဦးအျမင္မွာ ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ေတာထဲကလက္နက္ကုိင္သူပုန္ေတြ။ တုိက္မယ္ခုိက္မယ္ဆုိၿပီး စိတ္ၾကမ္း၀င္ေန သူေတြဆုိေတာ့ ဒီလုိ နွလုံးသားကိစၥေတြ၊ အခ်စ္ကိစၥေတြကို အေရးေပးလိမ့္မယ္လု႔ိ သူ ထင္ထားပုံ မရပါ။ ဒီမဂၤလာပြဲကုိ သူက အေသခ်ာမွတ္တမ္းတင္ခ်င္ေပမယ့္ လုံျခံဳေရးအေျခေနအရ သူ႔ကုိ ရုိက္ခြင့္ မျပဳႏုိင္ခဲ့ပါ။

လုံျခံဳေရးအေျခေနဆုိတာက ဒီပဲြကုိမွတ္တမ္းရုိက္ခြင့္ မျပဳႏုိင္တာမဟုတ္။ ႏုိင္ငံျခားသားတဦး က်ေနာ္ တုိ႔နဲ႔အတူရွိေနတယ္ဆုိတာကုိ ေဒသခံေတြျမင္သြားမွာစိုးလုိ႔၊ က်ေနာ္တုိ႔စစ္ေၾကာင္း ေရွ႕တန္းခရီး မထြက္ခင္မွာ သတင္းမေပါက္ၾကားေစခ်င္လုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ မဂၤလာပဲြရွိတဲ့ရက္မွာ သူ႔ကုိ ေတာ တြင္းတေနရာမွာ၀ွက္ထားရၿပီး က်ေနာ္က သူ႔ကိုယ္စား ကင္မရာရုိက္ေပးရပါတယ္။ စစ္ေၾကာင္းမွဴး တာ၀န္ယူထားသူဆုိေတာ့ မဂၤလာပဲြမွာလည္း ေရွ႕စားပဲြမွာထုိင္ၿပီး ၾသ၀ါဒေပးရပါေသးတယ္။ အဲဒီလုိ ၾသ၀ါဒေပးရင္းနဲ႔ ကင္မရာကုိင္ရုိက္ေနတာဆုိေတာ့ သိပ္ေတာ့ သဘာ၀မက်လွပါ။

ထုံးစံအတုိင္း ဘာသင္တန္းမွ မရွိေသးဘူးဆုိေတာ့ အရပ္ ၄ မ်က္နွာလွည့္ပတ္ၿပီး ေကာင္းမယ္ထင္တာ ေတြ ရုိက္ခဲ့ေပါ့။ အမွန္တုိင္း၀န္ခံရရင္ ဗီြဒီယုိဆိုတာ ပုံေတြလႈပ္ေနရမယ္လို႔ပဲ အဲဒီအခ်ိန္ထိ က်ေနာ္က ထင္ထားတာဆုိေတာ့ ကင္မရာကုိ တခ်က္မွၿငိမ္ၿငိမ္မထားပါ။ ဒီၾကားထဲ Zoom ကုိလည္း ကစားလုိက္ ပါေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္းက်မွ ျပန္သိရတာက ဗီြဒီယုိဆုိတာ ဒီလုိေလွ်ာက္ရုိက္လုိ႔သင့္တဲ့ အမ်ဳိး မ ဟုတ္။ ပစ္မွတ္တခုကို အနည္းဆုံး ၁၀ စကၠန္႔၀န္းက်င္ၾကာေအာင္ ၿငိမ္ရုိက္ဖု႔ိလုိပါတယ္။ အဲဒီလုိရုိက္ ထားမွ အက္ဒစ္လုပ္တာ၊ ျဖတ္ေတာက္တာ လြယ္တယ္လို႔ ဆရာေတြက ဆုိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ Zoom ကစားတာကို လုံး၀ေရွာင္ဖုိ႔၊ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ သုံးေခ်ာင္းေထာက္တုိင္ (Tripod) ကုိ မပ်က္မကြက္သုံးဖုိ႔၊ Tripod မသုံးဘဲ Zoom ကစားတာေတြ႔ရင္ လက္ညိႇဳးျဖတ္ပစ္မယ္လုိ႔ေတာင္ သင္တန္းဆရာတေယာက္ က ေျပာဖူးတာ က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါတယ္။

ေနာက္တခါ စတုိရီတခုအတြက္ အေျခခံရုိက္ကြက္ ၅ ခုပါဖုိ႔လုိေၾကာင္း၊ အဲဒါေတြကေတာ့ အနီးကပ္ ရုိက္ခ်က္ (Close up)၊ အလယ္အလတ္ ရုိက္ခ်က္ (Medium shot)၊ ျမင္ကြင္းက်ယ္ရုိက္ခ်က္ (Wide shot)၊ သရုပ္ေဖာ္ရုိက္ခ်က္ (Establishing shot) နဲ႔ ပခုံးေက်ာ္ ရုိက္ခ်က္ (Over the shoulder shot) တုိ႔ ျဖစ္တယ္လို႔ အဲဒီဆရာက ရွင္းျပပါတယ္။

အဲဒါက ေနာက္ပုိင္း ကင္မရာသင္တန္းတက္မွ သိလာတာေတြပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘာမွမသိရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆုိတဲ့အတုိင္း မသိသူအခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ကင္မရာကုိင္ၿပီး ဟန္ေရးျပခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ မဂၤလာပဲြေနာက္တရက္မွာေတာ့ ေရွ႕တန္းထြက္မိန္႔ခြန္းေျပာရင္းနဲ႔ လက္ရွိနုိင္ငံေရးအေျခေန ေဆြးေႏြး ပြဲတခုကုိ အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သတိဆြဲၿပီး အေလးျပဳခ်ိန္၊ သစၥာ ၄ ခ်က္ဆုိခ်ိန္တို႔မွာ စနစ္က်ခဲ့သေလာက္ ေဆြးေႏြးပဲြလည္းက်ေရာ ရဲေဘာ္ေတြက ေဖာက္ပါေလေရာ။ တကယ္ေတာ့ ေဖာက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ လူငယ္ေတြရဲ့သဘာ၀ သုိ႔မဟုတ္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့သဘာ၀ အတုိင္း ေက်ာင္းကအက်င့္ေတြက ေတာထဲကစစ္သားဘ၀ေရာက္တဲ့အထိ မေပ်ာက္ေသးတဲ့ သေဘာ ပါ။

စည္းရံုးေရးမွဴးကုိေက်ာ္ေက်ာ္က န၀တရဲ့ အမ်ဳိးသားညီလာခံကုိ အဆင့္တုိင္း အဆင့္တုိင္းမွာ ဘယ္လို ဘယ္ပုံတုိက္ဖ်က္ရမယ္ဆုိၿပီး အားပါးတရ ေဟာေျပာေနစဥ္မွာ ေနာက္ဘက္နားက ရဲေဘာ္ေတြက တေယာက္ေနာက္ေက်ာမွာ တေယာက္စာကပ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ေဆာ့ေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ဆုိ ဒီရုိက္ ကြက္မ်ဳိးကုိ ဘယ္ထည့္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ နုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္တဦးအတြက္ကေတာ့ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားစစ္သည္ေတာ္ေတြရဲ့ သရုပ္မွန္ကုိ ေဖာ္ႏုိင္တဲ့ ျပကြက္တခုေပါ့။

ေနာက္တကြက္က ပစ္မထြက္တဲ့ လက္နက္ႀကီးအေၾကာင္း။ အဲဒီ ေဆြးေႏြးပဲြအၿပီးမွာေတာ့ KNU ဆီက ငွားလာတဲ့ ၆၀ မမ လက္နက္ႀကီးတလက္ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ စမ္းသပ္ပစ္ၾကည့္ပါတယ္။ အုိေဟာင္းေနတဲ့ ၆၀ မမ ဗုံးသီးက စိန္ေျပာင္းထဲကေန ျပန္ထြက္မလာပါဘူး။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။ အျပင္ကိုမထြက္ဘဲ အထဲမွာ ကြဲသြားရင္ ေဘးမွာ၀ုိင္းအုံေနသူေတြ ထိလိမ့္မယ္။ ေဘးကုိဖယ္ၾကလုိ႔ေအာ္ၿပီး တေယာက္က ၆၀ မမ ကုိကုိင္ကာ အသီးကုိ ျပန္ဆဲြထုတ္ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တလုံးထည့္ေတာ့လည္း ဒီလုိပဲ မကြဲျပန္ ဘူး။ တပ္ရင္းကေန က်ေနာ္တုိ႔သယ္လာတဲ့ ဗုံးသီးအသစ္တလုံးကုိထည့္လိုက္မွပဲ 'ဖ်ဴး'... ဆုိထြက္ သြားၿပီး ေတာင္တန္းေပၚမွာ သြားကြဲတဲ့အသံ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။

ဒီျဖစ္စဥ္ကိုလည္း ေမာင္ၾသစီက အေသးစိတ္မွတ္တမ္းတင္ထားပါေလရဲ့။ ေရွ႕တန္းထြက္မယ့္ ေက်ာင္း သားေတြရဲ့ လက္နက္ကလည္း စိတ္မခ်ရပါလား။ ဒီလူေတြနဲ႔အတူလုိက္လုိ႔ စိတ္ခ်ရပါ့မလားလို႔ သူ စိတ္ထဲ ေတြးေနေလမလားေတာ့ မသိပါ။ ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္တရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အမ်ဳိးသားညီ လာခံဆန္႔က်င္ေရး၊ လူထုစည္းရံုးေရး စစ္ေၾကာင္းခရီးစဥ္ကုိ စတင္ပါေတာ့တယ္။


မင္းသမီးစခန္းမွ အက္ဒမန္ပင္လယ္သုိ႔

က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူ နုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္ပါလာတယ္ဆုိတာကုိ သတင္းေပါက္မွာစုိးတဲ့အတြက္ ည ေနေစာင္းမွ ခရီးစထြက္ပါတယ္။ ညေန ၄ နာရီမွာ တပ္ခဲြရံုးကေန စခြာၿပီး ငါးတက္ရြာေဘာလုံးကြင္း ကုိ ျဖတ္၊ ေရပူရြာေရာက္တဲ့အထိ မုိးကမခ်ဳပ္ေသး။ ၾသစီသတင္းေထာက္ပုံကုိ လူျဖဴမွန္းမသိေအာင္ မ်က္ ႏွာကုိ အုိးမဲသုတ္၊ ေခါင္းကုိဦးထုပ္ အနက္ေဆာင္းထားေပမယ့္ သူ႔အရပ္က က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးထက္ ၁ ေပေလာက္ျမင့္ေနေတာ့ ဘယ္လုိမွ ဖုံးကြယ္ထားလုိ႔မရ။ ''အေ၀းကျမင္ႏုိင္သည္'' ဆုိသလို ျဖစ္ေနပါ တယ္။
( ေရွ႕တန္းေရာက္ ABSDF ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ DVB ေရဒီယုိ နားေထာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနစဥ္)

ဒီတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ မုိးခ်ဳပ္တဲ့အထိ ဒီမွာ ခဏေစာင့္မယ္လုိ႔ဆုံးျဖတ္ၿပီး စစ္ေၾကာင္းတခုလုံး ''အုိေခါ့'' (ခဏရပ္တာကို ကရင္စကားနဲ႔ ေခၚတာျဖစ္ျပီး ေရွ႕တန္းမွာ ဒီစကားက အေတာ္ေခတ္စားပါ တယ္) လုပ္လုိက္ရပါတယ္။ ညေန ၆ နာရီေက်ာ္မွ ျပည္ျခားရြာထဲ၀င္ၿပီး ရြာစပ္က ေခ်ာင္းနံေဘးရွိ ကြမ္း သီးပင္ေတာထဲမွာ ေနရာယူလုိက္ပါတယ္။ ေမွာင္ေနလို႔ နုိင္ငံျခားသားပါလာတာကို မျမင္ႏုိင္ဘူးဆုိေပ မယ့္ ေခြးေဟာင္လြန္းလို႔ စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ အရင္က က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းသြားတဲ့ အခ်ိန္ မွာ ေခြးက ဒီေလာက္မေဟာင္ဘဲ အခုမွပုိေဟာင္ေနတာ ထူးျခားတယ္လို႔ ရဲေဘာ္ေတြက ေျပာပါတယ္။

သိပ္ေမွာင္ေနလုိ႔လား မသိ၊ ကြမ္းသီးပင္ႏွစ္ပင္ၾကား စစ္ပုခက္ဆဲြၿပီး အိပ္တဲ့ပုံေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြ ကင္း ေစာင့္ေနတဲ့ပုံေတြကိုေတာ့ ဒီသတင္းေထာက္က သြားမရုိက္ပါဘူး။ ေနာက္တေန႔ မနက္ ၄ နာရီခဲြ ေလာက္မွာ ျပည္ျခားကေန ထား၀ယ္-ပုေလာ ကားလမ္းမကိုျဖတ္ၿပီး ပင္လယ္ဘက္က ရြာတခုဆီ က်ေနာ္တုိ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲမွာ ဘာမွသိပ္မသဲကြဲ။ ေရွ႕က ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ရဲ ေဘာ္ရဲ့ ဦးထုပ္က ေရာင္ျပန္ကိုမွန္းၿပီး ေနာက္ကလူကလုိက္။ တဦးနဲ႔တဦး တလံထက္ ပုိမျပတ္ေစနဲ႔။ ပုိျပတ္လုိ႔ က်န္ခဲ့ၿပီး လမ္းမွားသြားရင္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ၿပီလုိ႔သာ မွတ္ေပေတာ့။

ဒါေတြကုိ ဒီသတင္းေထာက္က ႀကိဳသိထားၿပီး ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ ေနေရာင္မလာမခ်င္း လုံး၀ ဓာတ္ပုံ မရုိက္ပါ။ ကားလမ္းမကုိေက်ာ္ၿပီး ေတာတန္းတခုကိုျဖတ္အဆင္း အရုဏ္တက္စအခ်ိန္မွာ သူက အေသခ်ာ ေစာင့္ရုိက္ပါေတာ့တယ္။ ေနလုံးကုိ ေနာက္ခံထားၿပီး အဲဒီေနေရာင္ေရွ႕ကေန စစ္ေၾကာင္း တခုလုံးျဖတ္သြားတဲ့ပုံက အေတာ္အသက္၀င္ပါတယ္။ အဲဒီရုိက္ကြက္အၿပီးမွာေတြ႔ရတဲ့ရြာက ကမာအုိင္ ရြာျဖစ္ပါတယ္။ ရြာလယ္စာသင္ေက်ာင္းေဘးက အဘြားအုိတဦးရဲ့ အိမ္ေဘးမွာ စခန္းခ်ၿပီး မနက္စာ အတြက္ က်ေနာ္တို႔ျပင္ပါတယ္။

ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ ဆန္ႀကိဳး (ေရွ႕တန္းသြားတဲ့အခါ ဆန္ကုိအထုပ္အပုိးနဲ႔ သယ္ရခက္လို႔ အခ်င္း ၃ လက္ မ။ အရွည္ ၃ ေပေလာက္ရွိတဲ့ ပိတ္စနဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့ သုိင္းႀကိဳးထဲ ဆန္ထည့္ၿပီး ရဲေဘာ္တဦးစီက တႀကိဳး စီ သယ္သြားရပါတယ္) ထဲက ဆန္ေတြကို အုိးထဲေလာင္းခ်ေနတဲ့ပုံ၊ ေတြ႔သမွ် သစ္ကိုင္းသစ္ခက္ေတြ ေကာက္ယူမီးေမႊးေနတဲ့ပုံ၊ ငရုပ္္သီးေထာင္း၊ ၾကက္သြန္ႏႊာလုပ္ေနတဲ့ပုံု၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ တာ ၀န္ရွိသူေတြက ေျမပုံၾကည့္၊ ေရဒိီယုိ နားေထာင္ေနပုံ၊ ဘီဘီစီ ျမန္မာပုိင္းကေန ကုလသမဂၢ အတြင္း ေရးမႉးခ်ဳပ္ ဘုထ႐ို႕ ဘုထ႐ို႕ ဂါလီက ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ ဘာေျပာတဲ့ဆုိတဲ့ အသံေတြကို ေမာင္သတင္းေထာက္က မွတ္တမ္းတင္ ထားပါတယ္။   

မနက္စာစားၿပီး ခရီးဆက္ထြက္လာေတာ့ လယ္ထဲကုန္းဆုိတဲ့ ရြာငယ္ေလးတခုကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ ရြာအျပင္က လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးတခုကိုျဖတ္ရၿပီး စပါးကို သဘာ၀ေလနဲ႔ သန္႔စင္ေအာင္လုပ္ေနၾကတဲ့ လယ္သူမတစုကုိေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီစပါးပုံေရွ႕ကေန ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြျဖတ္သြားတဲ့ပုံနဲ႔ စပါး လြင့္ေနပုံ၊ လယ္ေတာေနာက္ခံပုံေတြ ပါေအာင္ရုိက္ႏုိင္တဲ့ သတင္းေထာက္အျမင္ကို က်ေနာ္ခ်ီးက်ဴးမိ ပါတယ္။ အဲဒီလယ္ကြင္းအေက်ာ္မွာေတာ့့ ပင္လယ္ေရတက္ခ်ိန္မို႔ ဗြက္အုိင္ႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ လမုေတာလုိ ေနရာတခုကိုျဖတ္၊ ေနာက္ထပ္ရုိးျပတ္လယ္ကြင္းတခုကို ေက်ာ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ခရီးစဥ္ရဲ့ ဒီေန႔အတြက္ ဦးတည္ခ်က္ အက္ဒမန္ပင္လယ္ေဘးက လိပ္ဥေသာင္ေက်းရြာကို ေရာက္လာပါတယ္။    ။
...................................................................................



က်ေနာ္တုိ႔နဲ့အတူ ခရီးထြက္ခဲ့သူ ၾသစေတလ်  ဗီြဒီယုိ-ဂ်ာနယ္လစ္ ရုိက္ထားတဲ့ ရုပ္-သံ မွတ္တန္းကို ေဟာဒီမွာ ၾကည့္နုိင္ပါတယ္...


ျမန္မာ့အစားစာ ကမၻာကိုထုိးေဖါက္နုိင္မလား- ဧရာ၀တီ အမွတ္ ၁၂။

စာမ်က္နွာ ၃၀ တြင္ၾကည့္ပါ...။



undefined

Monday, March 24, 2014

တနသာၤရီဂ်ာနယ္ အမွတ္စဥ္ ၄၂။

Friday, March 21, 2014

ထား၀ယ္ ABSDF ေငြရတုအခမ္းအနားတြင္ ျပခန္းမ်ား ထည့္သြင္းျပသမည္

|Dawei Watch| ထား၀ယ္၊ မတ္ ၂၀

တနသၤာရီတိုင္းေဒသႀကီး၊ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ က်င္းပျပဳလုပ္မည္႔
ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆုိင္ရာေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမုိကရက္တစ္ တပ္ဦး
(ABSDF)ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္ျခင္း ၂၅ နွစ္ေျမာက္ ေငြရတု
အထိမ္း အမွတ္အခမ္းအနားတြင္ ျပခန္းမ်ားကို ထည္႔သြင္း
ျပသသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ၂၀၁ တပ္ရင္းမွ ဒုတိယ
တပ္ရင္းမွဴးေဟာင္း ဦးေအာင္ျမင့္က ေျပာၾကားသည္။


ယင္းအခမ္းအနားကုိ တိုင္းအတြင္းရွိ ၿမိဳ႕သံုးၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပမည္ျဖစ္ၿပီး
ထား၀ယ္ျမိဳ႕တြင္ ဧျပီလ ၁ ရက္ေန႔၌ လည္းေကာင္း၊ ပုေလာၿမိဳ႕တြင္ ဧျပီလ ၃
ရက္ေန႔၌ လည္းေကာင္း၊ ျမိတ္ျမိဳ႕တြင္ ဧျပီလ ၆ ရက္ေန႔၌   လည္းေကာင္း
အသီးသီး ျပဳလုပ္သြားမည္ ျဖစ္သည္။

၈၈ သမုိင္းျပခန္း၊ ABSDF သမုိင္းျပခန္း၊ ABSDF ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွ
က်ဆုံးေသဆုံးသြားေသာ ရဲေဘာ္မ်ား ျပခန္း၊ ကာတြန္း၊ ပန္းခ်ီ၊
ေဆာင္းပါးျပခန္းနွင့္ ယူနီေဖာင္း အျပည္႔အစုံ၀တ္ဆင္ထားေသာ ABSDF
ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွ ရဲေဘာ္ရုပ္ထုတစ္ခုကုိပါ
ထည္႔သြင္းျပသသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

“ဒီမုိကေရစီသူရဲေကာင္းေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားလာခဲ့ေသာ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ားကုိ
ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ျပသတာပါ”ဟု ဦးေအာင္ျမင႔္က ဆုိသည္။

ျမိတ္-ထား၀ယ္ခရုိင္ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္တြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း
တုိက္ပဲြအတြင္း က်ဆုံးသြားသူနွင့္ ေရာဂါ(သုိ႕) အျခားအေၾကာင္း
အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ထား၀ယ္ခရုိင္မွ  ေသဆုံးက်ဆုံး ရဲေဘာ္ ၂၂ဦး၊
ပုေလာျမိဳ႕မွ ၄၅ ဦးႏွင့္ ျမိတ္ခရုိင္မွ ၁၂၀ ဦး ေက်ာ္ရွိျပီး
ယင္းအခမ္းအနားတြင္ က်ဆုံး ေသဆုံးရဲေဘာ္မ်ားအား ရည္စူး၍ ေရစက္သြန္းခ်
အမွ်ေပးေ၀သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဦးေအာင္ျမင့္ထံမွ သိရသည္။

ယင္းအခမ္းအနားသုိ႔ ABSDF ဗဟုိမွ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား
တက္ေရာက္မည္ျဖစ္ျပီး ျမိတ္-ထား၀ယ္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္၌ တာ၀န္ထမ္း
ေဆာင္ခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားကုိ ဒီမုိကေရစီသူရဲေကာင္း ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းလႊာ
ခ်ီးျမွင့္ျခင္းနွင့္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးျခင္းကုိ လုပ္ေဆာင္သြားမည္ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာနုိင္ငံဆုိင္ရာေက်ာင္းသားမ်ားဒီမုိကရက္တစ္တပ္ဦး(ABSDF)ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကုိ
၁၉၈၈ခုနွစ္ ႏို၀င္ဘာလ(၁) ရက္ေန႔တြင္ ဖဲြ႔စည္း တည္ေထာင္ခဲ့သည္။
.......................................................

အမွတ္ ၁ တပ္ရင္း (အမွတ္ ၁၀၁။ ၂၀၁ နဲ႔ ၂၀၃) အေၾကာင္း အမွတ္တရၾကည့္ခ်င္သူမ်ားအတြက္...




Wednesday, March 19, 2014

ေတာ္လွန္ေရး သတင္းသမားတဦးရဲ့ ဒုိင္ယာရီ (အပုိင္း ၂)

DVB စတင္ေပၚေပါက္လာျခင္း

မွတ္တန္းေတြအရ DVB ဒီမုိကရက္တစ္ျမန္မာ့အသံ စတင္အသံလႊင့္တဲ့ေန႔ဟာ ၁၉၉၂ ခုနွစ္ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ (အာဇာနည္ေန႔) ျဖစ္ပါတယ္။ သူပုန္ဌာနခ်ဳပ္တည္ရွိရာ မာနယ္ပေလာ ေတာတြင္း စတူဒီ ယုိကေန ထုတ္လုပ္ၿပီး အသံသြင္းတိတ္ေခြနဲ႔ ႀကဳိတင္ေပးပုိ႔ထားတဲ့ မိနစ္ ၃၀ စာ သတင္းနဲ႔ေဆာင္းပါး ေတြ ကို ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံ ေအာ္စလုိရံုးကတဆင့္ ငွားရမ္းထားတဲ့ အသံလႊင့္ဌာန (Kvitsøy ကြ်န္း။ ေနာ္ေ၀း ေတာင္ ပုိင္း Stavanger ၿမိဳ့ျပင္ ပင္လယ္ျပင္ထဲ) ဆီေပးပုိ႔ၿပီး အဲဒီညမွာ စတင္ထုတ္လႊင့္ခဲ့တာလုိ႔ ၀န္ ထမ္းေဟာင္းေတြ ရဲ့ ေျပာၾကားခ်က္အရ သိရပါတယ္။


( From left: Francis Sejersted, Chairman of the Norwegian Nobel Committee, Alexander and Kim Aris, sons of Aung San Suu Kyi, with her Nobel Medal and Diploma, and Aung San Suu Kyi's husband, Michael Aris, at the 1991 Nobel Peace Prize Ceremony. Copyright © Norsk Rikskringkasting AS 2012)။

ဒါေပမယ့္ အသံလႈိင္းအားမေကာင္းတဲ့အတြက္ ပထမဆုံး အသံလႊင့္ခ်က္ကုိ ဖမ္းယူနားဆင္ႏုိင္သူ အေတာ္နည္းခဲ့တယ္လုိ႔ အဲဒီအသံလႊင့္ခ်က္ကုိ မာနယ္ပေလာကေန အေသခ်ာဖမ္းယူနားဆင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ သူ DVB ၀န္ထမ္းေဟာင္း ကုိစုိး၀င္းညိဳ (၂၀၀၇ မွာ ကြယ္လြန္) ေျပာဖူးတာကုိ က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါ တယ္။ က်ေနာ္အပါ၀င္ ABSDF ရဲေဘာ္အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ပထမ ဆုံး အသံလႊင့္ခ်က္ကုိ ဖမ္းယူ နားဆင္ႏုိင္ျခင္းမရွိပါဘူး။ အဲဒီကာလဟာ ABSDF တြင္း အကြဲအၿပဲေတြ ျပင္းထန္ေနဆဲျဖစ္တဲ့အတြက္ DVB ကုိ ေတာတြင္းကေက်ာင္းသားေတြ သိပ္စိတ္၀င္စားမႈ မရွိေသးဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ေနာ္ေ၀းကိုေရာက္ၿပီးေနာက္ သိရတဲ့အခ်က္လက္ေတြအရဆုိရင္ DVB ျဖစ္ေပၚလာျခင္းဟာ ႏုိဘယ္လ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ 
အဲဒီကာလက အက်ယ္ ခ်ဳပ္က်ခံေနရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ၁၉၉၁ မွာ ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံကခ်ီးျမႇင့္တဲ့ နုိဘယ္လ္ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးဆု ရရွိသြားပါတယ္။ အဲဒီဆုေပးပြဲဆီ တက္ေရာက္လာတဲ့ စင္ၿပဳိင္အစိုးရ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာ စိန္၀င္းတုိ႔အဖြဲ႔၊ ေနာက္တခါ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရး ကူညီအားေပးေနတဲ့ NBC ေခၚ ေနာ္ေ၀း-ျမန္မာ ေကာ္မတီမွ မစၥတာဂူလႊိဳင္း (Havard Kåre Kuløy) နဲ႔ ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံေရး အသိုင္းအ၀ုိင္းက ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေဆြးေႏြးမိရာကေန ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြအတြက္ အသံလႊင့္ဌာနတခု လုပ္ေပးရင္ေကာင္း မယ္ဆုိၿပီး ေနာ္ေ၀းအစိုးရက သေဘာတူလုိက္တာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။

က်ေနာ္လက္လွမ္းမီသမွ် သိရွိရသေလာက္ကေတာ့ DVB ဟာ ပထမဆုံးေပၚေပါက္လာတဲ့ သူပုန္ အသံလႊင့္ဌာနမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပထမဆုံးေပၚေပါက္လာတဲ့ ႏုိင္ငံျခားအေျခစိုက္ သူပုန္အသံ လႊင့္ဌာနလုိ႔ေတာ့ ေျပာႏုိင္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ သူ႔အရင္ေပၚခဲ့တဲ့ သူပုန္အသံလႊင့္ဌာ နအားလုံးဟာ ျပည္တြင္းမွာအေျခစိုက္ျပီး DVB တခုပဲ ထူးထူးျခားျခား ျပည္ပမွာ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ မုိင္ ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းတဲ့အရပ္မွာမွာ အေျခစုိက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အေစာဆုံးနဲ႔ အင္အားအႀကီးဆုံး သူပုန္အဖဲြ႔ျဖစ္တဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ၁၉၇၁ ခု နွစ္ မတ္လက ''ျပည္သူ႔အသံ'' People’s Voice of Burma ကုိ တရုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္ ''၀'' ေတာင္တန္းကေန စတင္အသံလႊင့္ခဲ့တယ္လုိ႔ မွတ္တမ္းေတြမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ တခါ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း ဦးႏု ဦးေဆာင္တဲ့ ျပည္သူ႔ျပည္ခ်စ္ပါတီနဲ႔ မဟာမိတ္အဖြဲ႔ေတြကလည္း သူတုိ႔ရဲ့ၾသဇာအႀကီးဆုံး ကာလ ၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာ ''ျပည္ခ်စ္အသံ'' ကုိ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ေတာင္တန္းေပၚကေန ထုတ္လႊင့္ခဲ့ပါတယ္။ အလားတူ KNU ကရင့္အမ်ဳိးသားအစည္းရံုးကလည္း ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာ ''ေကာ္သူးေလအသံ'' အျဖစ္ ထုတ္လႊင့္ခဲ့ဖူးတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီအသံလႊင့္ဌာနအားလုံးဟာ သူပုန္အဖြဲ႔ေတြရဲ့ အင္အားနဲ႔ နယ္ေျမထိန္္းခ်ဳပ္ႏုိိင္မႈေပၚလည္း မူ တည္ေနၿပီး အသံလႊင့္ဌာနရွိရာအရပ္ဆီ အစိုးရတပ္ဘက္က ထုိးစစ္ဆင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အသံလႊင့္ လုပ္ငန္းေတြ ရပ္ဆုိင္းသြားခဲ့ရတယ္လုိ႔ မွတ္တမ္းေတြက ဆုိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ DVB ကေတာ့ သူပုန္ နယ္မွာ အေျခစုိက္တာမဟုတ္ဘဲ ေနာ္ေ၀းမွာအေျခစိုက္ၿပီး ဥေရာပနဲ႔ အာဖရိကရွိ အသံလႊင့္ရံုေတြက ေနတဆင့္ ထုတ္လႊင့္တာေၾကာင့္ မာနယ္ပေလာအပါ၀င္ နယ္စပ္က သူပုန္စခန္းေတြ က်သြားေပမယ့္ DVB အသံလႊင့္မႈကေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ပုံမွန္အတုိင္း ဆက္သြားေနတာကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္- ၂၀၁၃ ခုနွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလမွာေတာ့ ေျပာင္းလဲလာေနတဲ့နုိင္ငံေရးအေျခေနအရ DVB ဟာ ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံကေန ျမန္မာနုိင္ငံဆီအျပီးပုိင္ ထြက္ခြာသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္)။   

ဆြဲခန္႔ သတင္းေထာက္ရဲ့ ပထမဆုံး သတင္းေပးပုိ႔ခ်က္

အမွန္တုိင္း၀န္ခံရရင္ သတင္းေထာက္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ထိ သတင္းစာပညာအေၾကာင္း နကန္းတလုံးမွ် မသိ ေသးပါ။ သတင္းအေျခခံ ဘ ၆ လုံး (ဘယ္သူ၊ ဘယ္မွာ၊ ဘယ္လုိ၊ ဘာေၾကာင့္၊ ဘာျဖစ္၊ ဘယ္အခ်ိန္) ကုိေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိေသးပါဘူး။ အဲဒီကာလက က်ေနာ္တုိ႔ၾကား ေခတ္အစားဆုံး သတင္း အမ်ဳိးစားက လူ႔အခြင့္ေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈသတင္း။ ABSDF ဗဟုိကထုတ္တဲ့ ေဒါင္းအုိးေ၀စာေစာင္ အပါ၀င္ နယ္စပ္တေၾကာမွာထုတ္တဲ့ စာေစာင္မွန္သမွ် ဦးစားေပးသတင္းက စစ္အစိုးရရဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိး ေဖာက္မႈသတင္းျဖစ္ၿပီး အဲဒါေတြကို ဓာတ္ပုံမွတ္တမ္းေတြနဲ႔တကြ လအလုိက္၊ ႏွစ္အလုိက္ ျမန္မာ-အဂၤလိပ္ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ အစီရင္ခံစာေတြ၊ စာအုပ္ေတြ ထုတ္ေ၀မႈ ေခတ္စားဆုံးအခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီစာေစာင္ေတြထဲက အေရးအသားကုိ အတုခုိးၿပီး သတင္းေရးတယ္ဆုိပါေတာ့။

ေရွ႕တန္းရဲေဘာ္ေတြဆီက လာတဲ့သတင္းကုိ ျပန္ေရးတာအျပင္ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႔ ပုိ႔တဲ့ ပထမဆုံးသတင္းက စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ နယ္စပ္ဆီထြက္ေျပးလာတဲ့သတင္းပါ။ ၁၉၉၅ ေႏွာင္း ပုိင္းမွာလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ပထမဆုံးေတာခုိခဲ့တဲ့ေနရာ ဘန္းေခ်ာင္းေဒသဆီ န၀တက ထုိးစစ္ ဆင္လာတဲ့အတြက္ ကေထာင္းနီ၊ ေက်ာက္ထူ၊ သျပဳေခ်ာင္းဘက္က ေဒသခံလူထု ၅၀၀ နီးပါး က်ေနာ္ တုိ႔ ေက်ာင္းသားစခန္း ေအာက္ဘက္နားရွိ အမရာေက်းရြာဆီ ထြက္ေျပးလာၾကပါတယ္။ သျပဳေခ်ာင္း ကေန အမရာကုိေရာက္ဖုိ႔ တညအိပ္ ၂ ရက္ခရီးႏွင္လာရၿပီး ကေလးကေလာက္ေတြ၊ သက္ႀကီးရြယ္ အုိေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ေျပးရတာ သိပ္မလြယ္လွ။

အမရာေက်းရြာရွိ စာသင္ေက်ာင္း၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၊ ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္းေတြမွာ သူတုိ႔ကုိ သင့္ သလုိ ေနရာခ်ေပးထားေပမယ့္ ႏုိင္ငံတကာကယ္ဆယ္ေရးက ဘာမွေရာက္မလာေသးတဲ့ အေျခေနပါ။ မေရာက္ဆုိ သူတုိ႔ေျပးတဲ့ေနရာက ထုိင္းနယ္စပ္ထဲအထိ မဟုတ္ဘဲဲ KNU ေရွ႕တန္းနယ္ေျမကေန ေနာက္တန္းနယ္ေျမကုိေျပးလာတဲ့ သေဘာသာျဖစ္တဲ့အတြက္ နုိင္ငံတကာအလွဴရွင္ေတြက သိပ္မသိ ေသးပါ။ ဒီေတာ့ KNU နဲ႔ ABSDF ေပးထားတဲ့ ဆန္အိတ္အပါ၀င္ တႏုိင္တပုိင္ကယ္ဆယ္ေရးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ သလုိ ေနေနရပါတယ္။ အဲဒီထဲက အဘုိးအုိတဦးဟာ အရုိးေပၚအေရတင္ဆုိသလုိ ပိန္လီလြန္းလွၿပီး အဲဒီပုံကုိ က်ေနာ္က ဗီြဒီယုိ မွတ္တမ္းရုိက္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါဟာ က်ေနာ္သတင္းေထာက္ဘ၀မွာ ပထမဆုံးရုိက္တဲ့ သတင္းမွတ္တမ္းျဖစ္ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္ထိ ဗီြဒီယုိ သင္တန္း တခါမွမတက္ဖူးေသးပါ။  မင္းသမီးစခန္း သတင္း-ျပန္ၾကားေရးတာ၀န္ခံ ဆရာဦးဟန္လင္း (၂၀၀၈ မွာ ကြယ္လြန္) ရဲ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔စခန္းမွာ ဗီြဒီယုိကင္မရာ အႀကီးစားတလုံးနဲ႔ ဗီြဒီ ယုိျပစက္ေတြ၊ တီဗီြေတြရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗီြဒီယုိ အက္ဒစ္လုပ္မယ့္ ပစၥည္းက ဘာမွမရွိ။ အက္ဒစ္ လုပ္တတ္သူလည္း တဦးမွမရွိတဲ့အတြက္ ရုိက္ထားတဲ့အေခြကုိ စက္ထဲ ဒီတုိင္းျပန္ထည့္ျပီး ၀ုိင္းၾကည့္ ၾကတာကုိ အမွတ္ရေနပါတယ္။

အဲဒီဒုကၡသည္ေတြ ထြက္ေျပးလာတဲ့အေၾကာင္း၊ စစ္အစိုးရတပ္ေတြက နယ္ေျမရွင္းလင္းေရးအတြင္း လူ႔အခြင့္ေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ ဆက္တုိက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း စသျဖင့္ ဒုကၡသည္ေတြ ေျပာဆုိမႈ အေပၚ အေျခခံၿပီး DVB ဆီ ေရးပုိ႔လုိက္တဲ့သတင္းဟာ က်ေနာ္ရဲ့ ပထမဆုံး ကိုယ္တုိင္ပုိ႔ သတင္းျဖစ္ပါ တယ္။

စစ္ေၾကာင္းမွဴ း သတင္းေထာက္

ေခါင္းစဥ္ကုိဖတ္ၿပီး ထက္ေအာင္ေက်ာ္တုိ႔ ထြင္လုိက္ျပန္ၿပီလုိ႔ မထင္ပါနဲ႔။ သတင္းေထာက္တာ၀န္ယူ ထားတဲ့ က်ေနာ္ စစ္ေၾကာင္းမွဴးတာ၀န္နဲ႔ ေရွ႕တန္းကေန သတင္းပုိ႔တဲ့အေတြ႔အႀကံဳကုိ ေျပာမလုိ႔ပါ။ ၁၉၉၅ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ့ မာရသြန္ခရီးမွာ ေဖာ္ျပၿပီးျဖစ္ တဲ့အတုိင္း ၾသစေၾတးလ် ဗီြဒီယုိသတင္းေထာက္ (Video journalist) တဦးနဲ႔အတူ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ အတြင္း စည္းရံုးေရးဆင္းတဲ့ခရီးစဥ္ဟာ က်ေနာ္ရဲ့ပထမဆုံး ေရွ႕တန္းသတင္းေထာက္ ခရီးစဥ္ျဖစ္ပါ တယ္။


(ABSDF ေတာင္ပုိင္းေဒသ သတင္းေတြကုိ စုစည္းေပးပုိ႔ခဲ့တဲ့ေနရာ မင္းသမီးစခန္း အမွတ္ ၁ တပ္ရင္း ဆုိင္းဘုတ္ကို ေတြ႔ရစဥ္။)

အဲဒီကာလ က်ေနာ္တို႔ ABSDF ရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ေတာင္ပုိင္းေဒသရွိ (ေဒါက္တာ နုိင္ ေအာင္ဘက္) တပ္ရင္း ၃ ခုျဖစ္တဲ့ ၁၀၁၊ ၂၀၁ နဲ႔ ၂၀၃ တုိ႔ကုိ ေပါင္းၿပီး တပ္ရင္း ၁ အျဖစ္ ျပန္လည္စုဖြဲ႔ ထားခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတပ္ရင္းေပၚမွာ ေတာင္ပုိင္းစစ္ေဒသအဖြဲ႔က တာ၀န္ယူထားၿပီး အဖြဲ႔ေခါင္း ေဆာင္အျဖစ္ ဗဟုိအတြင္းေရးမွဴး ကုိမ်ဳိး၀င္း (အခု ဗဟုိ ဒုဥကၠ႒)၊ အဖြဲ႔၀င္ေတြအျဖစ္ ကုိသိန္းေဆာင္၊ ကုိေသာင္းထြန္း၊ ကုိမင္းေအာင္နဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္ရင္းမွဴးအျဖစ္ ခ်စ္ကုိကို (၁၉၉၇ မွာ က် ဆုံး) ဒုရင္းမွဴးအျဖစ္ ဆရာေအာင္ျမင့္ (အခု ထား၀ယ္ ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႔) နဲ႔ ေရး-ေထာက္အရာရွိအျဖစ္ ကုိ၀င္းေအာင္တို႔ ျဖစ္္ပါတယ္။ တပ္ရင္းလူအင္အားက ၃၀၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ ရွိဦးမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

စစ္ေဒသတာ၀န္ခံကုိမ်ဳိး၀င္းက က်ေနာ့္ကုိ စစ္ေၾကာင္းမွဴးအျဖစ္တာ၀န္ေပးလုိက္ၿပီး ဗဟုိကေနေရာက္ ေနတဲ့ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ (ကခ်င္) (အခုထိ ကခ်င္ျပည္နယ္ ABSDF ေျမာက္ပုိင္းမွာ တုိက္ပဲြ၀င္ေနဆဲ) က စစ္ေၾကာင္းစည္းရံုးေရးမွဴးျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရံုးအဖြဲ႔၀င္ေတြထဲမွာေတာ့ ျပန္ၾကားေရးဌာနက ကုိမင္း ေဇာ္ေရႊ၊ ကုိသက္ေဇာ္ေထြး။ ေဆးဌာနက ေဆးမွဴးေမာင္မ်ဳိး၊ ဆက္သြယ္ေရးက မ်ဳိဳးမ်ဳိးဦး။ လုံျခံဳေရးက ကုိေဌး၀င္းနဲ႔ ကုိျမင့္ေအာင္တုိ႔ ပါ၀င္တယ္လို႔ က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါတယ္။ ဒါက ရံုးအဖြဲ႔သာျဖစ္ၿပီး အဓိ က တုိက္ခုိက္ေရးအင္အားက ျပည္ျခား-ငါးတက္ရြာမွာ အေျခစုိက္ထားတဲ့ တပ္ခြဲမွဴးဗိုလ္လွဦးရဲ့ အင္ အား ၃၀ ၀န္းက်င္ရွိ ရဲေဘာ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။

မင္းသမီးစခန္းကေန ျပည္ျခားရြာအထိ ၂ ညအိပ္၊ ၄ ရက္ခရီးသြားရပါတယ္။ မင္းသမီးကေန ကစီထာ ေခၚ ျပည္ခ်ားေခ်ာင္းလက္တက္ရွိရာအထိ တနသၤာရီျမစ္အတုိင္း ေလွစီးတာ တေနကုန္ၾကာပါတယ္။ တနသၤာရီျမစ္ဟာ ေရတိမ္ၿပီးေက်ာက္ေဆာင္မ်ားတဲ့အတြက္ ေလွေပၚကဆင္း၊ ႀကိဳးနဲ႔ဆဲြေနရတာနဲ႔ တင္ အခ်ိန္အေတာ္ကုန္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီေဒသမွာသုံးတဲ့ေလွက ေသာင္းရင္းတုိ႔၊ သံလြင္တုိ႔ဘက္က လုိ ေလွႀကီးေတြမဟုတ္။ သစ္လုံးကုိထြင္းထားတဲ့ ေလာင္းေလွငယ္ေတြသာျဖစ္ၿပီး လူ ၇ ဦးထက္ပုိ မတင္သင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ထုံးစံအတုိင္း စုစုေပါင္းမွ ေလွတစီးတည္းသာ ပုိင္တဲ့ အတြက္ လူ ၁၂ ေယာက္အထိ တက္စီးၾကပါတယ္။

ဒီလမ္းေၾကာင္းမွာ ေလွေမွာက္ၿပီေဟ့လုိ႔ သတင္းၾကားရင္ အဲဒါေက်ာင္းသားေလွပါပဲ။ ''တုိက္ပဲြမွာ ရန္ သူ႔ က်ည္မွန္ၿပီးက်သြားတယ္ဆုိရင္ အာဇာနည္စာရင္း၀င္ဦးမယ္။ ေလွေမွာက္လုိ႔ ေသသြားတယ္ဆုိရင္ ေတာ့ ရာဇ၀င္က သိပ္မမုိက္ဘူး'' ဆုိုၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ၾကား ေျပာဆုိေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရစီးၾကမ္း ၿပီး ေက်ာက္ေဆာင္ေပါတဲ့ေနရာတုိင္း ေလွေပၚကေနဆင္း လမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုေရႊ သတင္းေထာက္က က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူ မဆင္းဘူးခင္ဗ်ာ့။ ဒီလုိခဲရာခဲဆစ္ပုံံကုိ ရေအာင္ရုိက္ခ်င္လို႔ဆုိ ၿပီး ေလွေပၚမွာဆက္ထုိင္ကာ မနားတမ္းရုိက္ယူေနပါတယ္။

ေလွသမားေတြကေတာ့ စိတ္ညစ္ေနမလားပဲ။ သူ႔ကိုယ္လုံးႀကီးက က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ ၂ ဦးစာေလာက္ ေလးမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလွျမဳပ္ရင္ သူပါ ပါသြားႏုိင္တယ္ဆုိတာကိုသိလ်က္နဲ႔ မေၾကာက္မရြံ႕ ဘဲ လုိခ်င္တဲ့ပုံကုိရေအာင္ရုိက္ယူတဲ့ သတင္းေထာက္တဦးရဲ့ သတိၱကိုေတာ့ က်ေနာ္ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ေနာ္ေ၀းကိုေရာက္ၿပီးကတည္းက နယ္စပ္ကေတာထဲကုိ မျပန္ရဲျဖစ္ေနတဲ့ ကုိယ့္ဘာ သာေ၀ဖန္ရင္း က်ေနာ္သာ သူ႔လုိ ႏုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္တဦးဆုိရင္ ကိုယ္တခါမွမသိဖူးတဲ့ ဒီသူပုန္ ေတြနဲ႔အတူ တခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့ ေတာေတာင္ေတြထဲ ဒီလုိသက္စြန္႔ဆံဖ်ားခရီးမ်ဳိး သြားရဲပါ့မလားလုိ႔ စဥ္းစားေနမိပါတယ္။     ။

ရွစ္ဆယ့္ရွစ္အသံလိႈင္းေနာက္မွ သူရဲေကာင္း

(သတင္းသမားေတြ ေလ့လာသင့္တယ္လုိ႔ယူဆတဲ့အတြက္ 7 Day News Journal မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္)

..ေထာင္က်မယ္ အေသခံရမယ္ဆိုတာ သိတဲ့ၾကားက ေအာ္တုိတယ္လီဖုန္းေလးတစ္လံုးနဲ႔ေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ လူထုကုိ သတင္းေတြေပးခဲ့တယ္။ ...အခုေခတ္မွာ ဟန္းဖုန္းကုိယ္စီနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးနည္းေပါင္းစံုနဲ႔ သတင္းေထာက္ေတြ အရည္အခ်င္းသာရိွရင္ ေပၚပင္ေလးေတြ မလုပ္ေစခ်င္ဘူး...။


ရွစ္ဆယ့္ရွစ္အသံလိႈင္းေနာက္မွ သူရဲေကာင္း
---------------
ေရးသားသူ- ေအးသူစံ

ေနအိမ္ရိွ တစ္လံုးတည္းေသာ ေအာ္တိုတယ္လီဖုန္းျမည္လာခ်ိန္တြင္ ဦးေနမင္းတစ္ေယာက္ အလြန္သတိ၀ီရိယႀကီးစြာျဖင့္ ဖုန္းကုိင္လုိက္သည္။ ဘဂၤလားေဒ့ရ္ွႏုိင္ငံ၊ ဒါကာၿမိဳ႕တြင္ အေျခစိုက္သည့္ သူ႔လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္သတင္းေထာက္ဟု ထင္လုိက္ေသာ္လည္း တစ္ဖက္မွ ‘‘BBC သတင္းေထာက္လား’’ဆုိေသာ အသံေၾကာင့္ တအံ့တၾသျဖစ္သြားခ်ိန္တြင္ တစ္ဖက္က ဆက္လက္၍ ‘‘ကြၽန္ေတာ္ မုိက္ကယ္အဲရစ္ပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စကားေျပာခ်င္လို႔’’ဟု ေျပာလာပါသည္။ မၾကာမီ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏အသံကုိ ဖုန္းလိုင္းထဲတြင္ ၾကားလုိက္ရသည္။

အခ်ိန္က စစ္တပ္အာဏာမသိမ္းခင္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလဆန္းပုိင္းျဖစ္သည္။

‘‘ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကုိယ္တုိင္ဦးေဆာင္ၿပီး လူထုဆႏၵျပပြဲေတြ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွာလုပ္မယ္လို႔ ေျပာဆိုလႈံ႔ေဆာ္ေနတဲ့ သတင္းေတြထြက္ေနပါတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ဖို႔ အစီအစဥ္မရိွတဲ့အေၾကာင္း BBC ကတစ္ဆင့္ ရွင္းေပးပါလို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိယ္တုိင္ ေမတၱာရပ္ခံတဲ့သတင္းကုိ ကြၽန္ေတာ္ လက္ခံရရိွခဲ့တယ္။ အဲဒီသတင္းကုိ BBC က တစ္ဆင့္ျပန္လႊင့္ေပးခ့ဲတယ္’’

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ၎၏ခင္ပြန္း မုိက္ကယ္အဲရစ္တုိ႔ကဲ့သို႔ပင္ သပိတ္စခန္းမ်ားစြာ၊ ႏုိင္ငံေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားစြာက ဦးေနမင္းထံသုိ႔ ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ သတင္းေပးသည့္ ဖုန္းမ်ားကုိ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုကာလတစ္ေလွ်ာက္ လက္ခံရရိွခဲ့သည္။ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီး တစ္လအၾကာ အထိန္းသိမ္းမခံမီအထိ ဦးေနမင္းသည္ BBC သတင္းေထာက္ ခရစၥတုိဖာဂါးနက္ထံ ဆက္သြယ္၍ သတင္းမ်ား ဆက္တုိက္ေပးပုိ႔ခဲ့သည္။

၈၈ အေရးေတာ္ပံုတစ္ေလွ်ာက္ ျမန္မာ့အေရးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သတင္းမ်ားကုိ BBC သတင္းဌာနမွတစ္ဆင့္ ကမၻာအရပ္ရပ္သုိ႔ ပ်ံ႕ႏွံေစခဲ့သည္မွာ ဦးေနမင္းပိုင္ဆိုင္ေသာ တစ္လံုးတည္းေသာ ႀကိဳးဖုန္းေလးမွျဖစ္သည္။ တယ္လီဖုန္းလုိင္းမ်ားကုိ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ား ၾကားျဖတ္နားေထာင္ေနသည့္ၾကားမွ ျမန္မာ့အေရး ေနာက္ဆံုးသတင္းမ်ားကုိ BBC သတင္းဌာနက အၿမဲလိုလို ထုတ္လႊင့္ေနႏုိင္ခဲ့ျခင္းကုိ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားကုိယ္တုိင္ မယံုၾကည္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။

‘‘ျပည္ပက တုိက္႐ုိက္ဆက္တဲ့ဖုန္းဆုိ ၾကားက ေအာ္ပေရတာမခံလည္း ေခၚလို႔ရတယ္။ ခရစၥနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က အဲဒီလမ္းေၾကာင္းကုိ သံုးခဲ့တာ။ ခရစၥက တစ္ေန႔ေလးႀကိမ္ပံုမွန္ေခၚတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေခၚလို႔မရဘူး။ ေခၚရင္ ေအာ္ပေရတာခံရေတာ့ ၾကားျဖတ္နားေထာင္မွာပဲ။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ BBC အတြက္ သတင္းေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ေပးခဲ့တယ္’’ဟု အသက္(၆၇)ႏွစ္ရိွ ဦးေနမင္းကေျပာျပသည္။

တရားမမႈမ်ား သီးသန္႔လိုက္ပါေဆာင္ရြက္သည့္ ေရွ႕ေနဦးေနမင္းသည္ အမႈသည္တစ္ဦးေၾကာင့္ BBC သတင္းေထာက္ ခရစၥႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္မိသည္။ ၁၉၈၈
မတ္လတြင္ စက္မႈေက်ာင္းသား ကုိဖုန္းေမာ္၊ ကုိစုိးႏုိင္တုိ႔ ေသဆံုးခဲ့ျခင္း၊ ေက်ာင္းသားမ်ားစြာထိန္းသိမ္းခံရျခင္း၊ လူထုဆႏၵျပပြဲမ်ား ဆက္တုိက္ျဖစ္ေပၚျခင္း စသည့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနမ်ားကုိ ေလ့လာရန္ ခရစၥမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ သံုုးပတ္ၾကာ လာေရာက္ခြင့္ရခ်ိန္တြင္ ျမန္မာအစိုးရ အတုိက္အခံအင္အားစုမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုရန္ ႀကိဳးစားရာတြင္ ဦးေနမင္းလည္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။

‘‘၈၈ ဧၿပီမွာ ရဲကားမီး႐ႈိ႕မႈနဲ႔ အဖမ္းခံရတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္အမႈကုိ လုိက္ရင္းနဲ႔ အစိုးရရဲ႕ဥပေဒကုိ လုိသလုိအသံုးခ်တာေတြ၊ မတရားတာေတြ သိလာေတာ့ ဦးေန၀င္းအထိကုိတက္ၿပီး တရားစဲြခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္လုိက္ခဲ့တဲ့အမႈေတြက ႏုိင္ငံေရးသမားတခ်ိဳ႕ ရွစ္ေလးလံုးမတုိင္မီလြတ္ကုန္ၾကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အမႈသည္ကတစ္ဆင့္ ခရစၥက ကြၽန္ေတာ့္ဆီ ပထမဆံုးဆက္သြယ္လာခဲ့တယ္’’ဟု ၎ကေျပာသည္။

ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းသည့္ BBC သတင္းမ်ား ကြက္တိမွန္ကန္မႈေၾကာင့္ ခရစၥတုိဖာဂါးနက္ကုိ CIA ဟုပင္ ထင္မွတ္ခဲ့ၾကၿပီး ထိုအခ်ိန္က BBCႏွင့္ ခရစၥတုိဖာဂါးနက္သည္ သူရဲေကာင္းသဖြယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ခရစၥကုိ အစိုးရက ျပည္၀င္ခြင့္မေပးေတာ့သျဖင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရ္ွႏုိင္ငံ၊ ဒါကာၿမိဳ႕တြင္ အေျခစုိက္ကာ ဦးေနမင္း၏ သတင္းေပးပုိ႔ခ်က္မ်ားကုိ ပံုမွန္ရယူရင္း ျမန္မာ့အေရးသတင္းမ်ားကုိ BBC က လႊင့္ထုတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

‘‘၈၈ မွာ ျမန္မာျပည္က ဂ်ာနယ္လစ္ေတြအားလံုးကုိ အစုိးရကဖိႏွိပ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေနမင္းဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အဓိကသတင္းရင္းျမစ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူက သတင္းေတြစုစည္းၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ဆီပို႔တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က BBC ျမန္မာပုိင္းအစီအစဥ္မွာ ျပန္ၿပီးထုတ္လႊင့္ခဲ့တယ္။ ဒီမတုိင္ခင္အထိ ဦးေနမင္းရဲ႕အခန္းက႑ဟာ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းမခံခဲ့ရဘူး။ သူ႕ရဲ႕စူးရွတဲ့အျမင္နဲ႔ ရဲစြမ္းသတိၱကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျပန္ၿပီးဂုဏ္ျပဳသင့္ပါတယ္’’ဟု သတင္းေထာက္ ခရစၥတုိဖာဂါးနက္က အီးေမးလ္မွ တစ္ဆင့္ေျဖၾကားခဲ့သည္။

ယင္းေၾကာင့္လည္း ၈၈ အေရးေတာ္ပံုတစ္ေလွ်ာက္ သတင္းမ်ားကုိ စြန္႔စားေပးပုိ႔ခဲ့သူ ဦးေနမင္းကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ယခုလ ၁၀ ရက္က စတင္က်င္းပခဲ့သည့္ East West စင္တာ မီဒီယာညီလာခံက ရဲစြမ္းသတိၱဆုခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။

ဦးေနမင္း ေပးပုိ႔ေသာ သတင္းတုိင္းကုိ ခရစၥကလည္း ဒီတုိင္းေတာ့ တန္းသံုးျခင္းမဟုတ္။ ထုိစဥ္က ျမန္မာျပည္ရိွ သံ႐ံုးအသိုင္းအ၀ုိင္းႏွင့္ အျခားေသာ သတင္းရင္းျမစ္မ်ားထံ ေမးျမန္းအတည္ျပဳၿပီးမွသံုးေၾကာင္း ၎ကေျပာသည္။

‘‘ဦးေနမင္းက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူရဲေကာင္းပါ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဲဒီတုန္းက အသက္ကငယ္ေသးတယ္။ အလုပ္ကုိ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ေလာက္ေတာ့ အနစ္နာမခံခဲ့ရဘူး။ ေပးဆပ္မႈလည္း မႀကီးမားခဲ့ဘူး။ သူကမွ ၈၈မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ပဲ’’ဟု ခရစၥကဆုိသည္။

ပင္လံုစာခ်ဳပ္လက္မွတ္ေရးထိုးသည့္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ ရက္ ၁၉၄၇ တြင္ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ ဦးေနမင္းသည္ ဖဆပလေခတ္၊ မဆလေခတ္၊ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္ မ်ိဳးစံုျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီး ၎၏ေခါင္းမာမႈႏွင့္ ပညာမာနႀကီးမႈတုိ႔ေၾကာင့္ အစုိးရ၀န္ထမ္းအလုပ္ႏွင့္ အဆင္မေျပ။ ပထ၀ီႏွင့္ေက်ာင္းအၿပီး ေဆးသုေတသနဌာနတြင္ ေခတၱအလုပ္၀င္ခ်ိန္၊ တစ္ဖက္တြင္ ဥပေဒဒီပလုိမာရယူခဲ့ၿပီး ကုန္းလမ္းပုိ႔ေဆာင္ေရးတြင္ ပညာရွင္ရာထူးျဖင့္ အလုပ္စ၀င္ခဲ့သည္။

ကညနတြင္္လည္း အထက္အရာရိွႏွင့္ အဆင္မေျပေသာေၾကာင့္ အလုပ္မွႏုတ္ထြက္ခဲ့ၿပီး လက္ဦးဆရာ၏ အႀကံေပးမႈျဖင့္ တရားမမႈမ်ား လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ရင္း ေရွ႕ေနျဖစ္လာခဲ့သည္။

သတင္းေထာက္အေတြ႕အႀကံဳမရိွေသာ္လည္း အစိုးရအဆက္ဆက္ မတရားမႈမ်ားကုိ လက္မခံလိုစိတ္ႏွင့္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိသည့္သတင္းမ်ားႏွင့္သာ နီးစပ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ခရစၥထံ သတင္းမ်ားေပးပုိ႔ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

‘‘သတင္းပညာေနာက္ခံလည္း ဘာမွမရိွဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအဆက္ဆက္ အေတြ႕အႀကံဳအရ ဘယ္ေန႔မွာ ဘာျဖစ္မလဲဆုိတာ ႀကိဳတင္တြက္ခ်က္ၿပီး သတင္းေတြ ပုိ႔ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီအတြက္လည္း BBC က တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွမရခဲ့သလို ေတာင္းလည္းမေတာင္းဆုိခဲ့ဘူး’’

အလွမ္းက်ယ္သည့္ ေထာက္လွမ္းေရးကြန္ရက္အတြင္း ဦးေနမင္းလည္း ေနာက္ဆံုးတြင္ သက္ဆင္းခဲ့ရသည္။ ၁၉၈၈ ေအာက္တုိဘာ၂၁ တြင္ ထိန္းသိမ္းခံရၿပီး ပုဒ္မ ၅(ည)ျဖင့္ ေထာင္ ၁၄ ႏွစ္ က်ခံခဲ့ရသည္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္တြင္ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီး ေအးခ်မ္းစြာေနထုိင္ခဲ့ရာမွ ၂၀၀၃ တြင္ ထုိင္းနယ္စပ္ရိွ ေက်ာင္းသားအဖဲြ႕ တစ္ဖဲြ႕တည္ေထာင္ေသာ Network Media Group အတြက္ သတင္းအေတြ႕အႀကံဳ၊ အႀကံဉာဏ္ေပးမိသျဖင့္ ဒုတိယအႀကိမ္ ၅ (ည)၊ မတရားအသင္းဆက္သြယ္မႈ၊ မတရားအသင္း၀င္မႈ ၁၇ (၁) (၂)တုိ႔ျဖင့္ ေထာင္ ၁၅ ႏွစ္က်ခံခဲ့ရၿပီး ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ျဖင့္ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည္။

‘‘ပထမတစ္ႀကိမ္ေထာင္က်ေတာ့ သာယာ၀တီေထာင္ကုိ အစ္မငယ္နဲ႔ အစ္မႀကီးတုိ႔ ေထာင္၀င္စာလာေတြ႕ၿပီး အျပန္မွာ ကားေမွာက္ၿပီး အစ္မငယ္က ပဲြခ်င္းၿပီးဆံုးသြားတယ္။ အစ္မႀကီးကေတာ့ နံ႐ုိးေတြက်ိဳးကုန္တယ္။ အစ္မငယ္ဆံုးတာကုိ မိသားစုက ဖံုးထားတယ္။ အျပင္ေရာက္မွ သိရတာ။ အိမ္ကမိသားစုက ႏုိင္ငံေရးကုိ လံုး၀မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့လုိ႔ တားတယ္’’ဟု နံရံတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ ဘဲြ႕၀တ္စံုျဖင့္ အစ္မငယ္ဓာတ္ပံုကုိၫႊန္ျပရင္း ၀မ္းနည္းႏွေျမာဟန္ျဖင့္ ေျပာသည္။

ပထမတစ္ႀကိမ္ေထာင္က်ကတည္းက ေရွ႕ေနလုိင္စင္ ႐ုပ္သိမ္းခံခဲ့ရၿပီး ဘ၀ရပ္တည္ေရးအတြက္ မိသားစု၀င္မ်ားကုိသာ အားကုိးရပ္တည္ခဲ့ရသည္။ လက္ရိွ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကုိလည္း လံုး၀မေထာက္ခံသျဖင့္ ယင္းဖဲြ႕စည္းပံုေအာက္က ဥပေဒမ်ားကုိ အသံုးျပဳအမႈမလိုက္ခ်င္သျဖင့္ ယေန႔အထိ ေရွ႕ေနလုိင္စင္ကုိ ျပန္လည္မထုတ္ေသးဟုဆုိသည္။

၂၀၁၁ တြင္ လြတ္ေျမာက္ၿပီး ေနာက္ပုိင္း ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ သတင္းေလာကကုိ စြန္႔လႊတ္ထားၿပီး တရားစခန္းရိပ္သာမ်ားတြင္သာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၿပီျဖစ္သည့္ တစ္ကိုယ္တည္း လူပ်ိဳႀကီးသမား ဦးေနမင္းက လက္ရိွသတင္းေထာက္မ်ားကို သူျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ သတင္းေလာကႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္၍ အႀကံျပဳသည္။

‘‘ေထာက္လွမ္းေရးေအာ္ပေရတာ ၾကားခံထားတဲ့ၾကားက၊ ေထာင္က်မယ္ အေသခံရမယ္ဆိုတာ သိတဲ့ၾကားက ေအာ္တုိတယ္လီဖုန္းေလးတစ္လံုးနဲ႔ေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ လူထုကုိ သတင္းေတြေပးခဲ့တယ္။ အခုေခတ္မွာ ဟန္းဖုန္းကုိယ္စီနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးနည္းေပါင္းစံုနဲ႔ သတင္းေထာက္ေတြ အရည္အခ်င္းသာရိွရင္ ေပၚပင္ေလးေတြ မလုပ္ေစခ်င္ဘူး။ ငါတို႔ေခတ္မွာ ငါတို႔ဘာလုပ္ခဲ့လဲဆုိတာ သမိုင္းပဲ’’

ဓာတ္ပုံ−ေဂ်ေမာင္ေမာင္(အမရပူရ)

Monday, March 17, 2014

တနသာၤရီ ဂ်ာနယ္ အမွတ္စဥ္ ၄၁။

Saturday, March 15, 2014

ျမန္မာ့အစားအစာ ကမၻာကုိ ထုိးေဖာက္နုိင္မလား

သူ႔အေတြး သူ႔အျမင္
ျမန္မာ့ အစားအစာ ကမၻာကုိ ထုိးေဖာက္နုိင္မလား
နုိင္ငံျခား တင္ပုိမယ့္ အစားအစာကိုပဲ စံခ်ိန္မွီေအာင္လုပ္ၿပီး ျပည္တြင္းမွာေတာ့ ျဖစ္သလုိ စားၾကတာေပါ့ဆုိျပီး ဆက္သြားေနလုိ႔လည္း မျဖစ္ပါ (ဓာတ္ပံု – စိုင္းေဇာ္ / ဧရာဝတီ)

ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၃ က ျမန္မာနုိင္ငံဆီ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္ေတြအတြင္း နုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးကိစၥ ေတြအျပင္ အစားအေသာက္ကိစၥကုိလည္း က်ေနာ္ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အမွန္တုိင္းေျပာရရင္ က်န္တဲ့ ကိစၥေတြကုိ တကူးတက ေလ့လာဖုိ႔လုိေပမယ့္ အစားအေသာက္ကိစၥကေတာ့ ေန႕စဥ္ မစားမေန စားေနရတဲ့ အတြက္ ေနရင္းထုိင္ရင္း မလြဲမေရွာင္သာ ေလ့လာေတြ႔ရွိခဲ့တာေတြပါ။

နုိင္ငံေရးနဲ႔ လူမႈေရးကိစၥေတြကုိ ေလ့လာတဲ့ေနရာမွာ အျမင္မတူတာေတြ ရွိေကာင္းရွိနုိင္ေပမယ့္ အစားအေသာက္ကိစၥမွာေတာ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြ အားလုံး အျမင္တူၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ၂၅ နွစ္ေက်ာ္ ေ၀းကြာေနရတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္၀န္းက်င္ဆီ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အစားခ်င္ဆုံးက အင္ယားကန္ေဘး ၀က္သားတုတ္ထုိးပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အရင္ ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြရဲ့ အေတြ႔အၾကံဳအရ အဲဒါေတြကိုစားျပီး ၀မ္းေလ်ာ၀မ္းပ်က္ျဖစ္တယ္လို႔ ၾကားရတဲ့အတြက္ စားခ်င္ရက္နဲ႔ မစားရဲခဲ့ပါ။

ဒုတိယ ၾကံဳရတာကေတာ့ အစားအေသာက္နဲ႔ ဆုိင္အျပင္အဆင္ သန္႔ရွင္းသန္႔ျပန္မႈ အားနည္းျခင္းပါ။ ရန္ကုန္ကုိေရာက္ျပီး ပထမဆုံး မနက္စာသြားစားတဲ့ နာမည္ၾကီးလၻက္ရည္ဆုိင္မွာ အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ အျပင္အဆင္က သိပ္မဆုိးေပမယ့္ စားသုံးသူတခ်ဳိ႕ မသန္႔မျပန္႔ျဖစ္ေနတာနဲ႔ တုိးခဲ့ရပါတယ္။ လူအမ်ားၾကီး ထုိင္စားေနတာကုိ ျမင္ရဲ့သားနဲ႕ လူေတြၾကားထဲထုိင္ျပိး ေဆးလိပ္ဖြာေနတဲ့သူေတြ၊ ပလုတ္က်င္းတဲ့ကိစၥကုိ အိမ္သာနဲ႔ သန္႔စင္ခန္းလုိ ေနရာမွာ သြားမလုပ္ပဲ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ဖုိ႔ေပးထားတဲ့ ပန္းကန္လုံးနဲ႔ပဲ အက်ဥ္းရံုးလုပ္လုိက္ျပီး စားပဲြေအာက္က အမႈိက္ပုံထဲ ”ဗ်စ္” ကနဲ ေထြးခ်လုိက္တာ ေတြဟာ အေနာက္နုိင္ငံေတြကေနျပန္လာသူေတြအတြက္ ထူးဆန္းတဲ့ျမင္ကြင္းေတြ သို႔မဟုတ္ မနက္ စာကုိ ဆက္စားလုိ႔မရနုိင္ေတာ့တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒါေတြဟာ ျပင္ဆင္ဖို႔လိုတယ္၊ ျပင္ဖုိ႔လဲသိပ္မခက္ဘူးထင္တဲ့အတြက္ က်ေနာ့္အျမင္ကို ရုိးသားစြာတင္ ျပေနတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလုိေရးတာကုိ ဥေရာပေရာက္လို႔ ဘ၀ေမ႔သြားသူ၊ ေအာက္ေျခလြတ္သြားသူ၊ ဘိလပ္ျပန္ေမာင္ေသာင္းေဖလုိျဖစ္သြားသူဆုိျပီး က်ေနာ့္ကို ေ၀ဖန္သူေတြ၊ ေနာက္တခါ ”ခင္ဗ်ားက ျမန္မာ ျဖစ္ျပီး အခ်င္းခ်င္း ဒီလုိ နွိမ္ေရးရသလား။ ခင္ဗ်ားေနရာမွာ CNN သတင္းေထာက္သာဆုိရင္ ဒီလုိေရး မွာမဟုတ္ပါဘူး” ဆုိျပီး ဒီလုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေရးတာဟာ သတင္းသမားက်င့္၀တ္နဲ႔ ညီမညီေတာင္ ေမးခြန္းထုတ္လာတဲ့ ပရိသတ္တခ်ဳိ႔ရဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိလည္း ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ရန္ကုန္မွာ ေကာ္ဖီဆုိင္ေတြရွားပါးျပီး ေစ်းၾကီးတဲ့အတြက္ လၻက္ရည္ဆုိင္မွာသာ အထုိင္မ်ားရာကေန အခုလုိၾကံဳခဲ့ရတာလည္း ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစ်း၀န္းက်င္က နုိင္ငံျခားသားေတြ အထုိင္မ်ားတဲ့ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ေကာ္ဖီတခြက္ကုိ ၁၅၀၀ ကေန ၂၀၀၀ က်ပ္အထိ ေပးရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္အထုိင္မ်ားတဲ့ လမ္းေဘးလၻက္ရည္ဆုိင္ေတြမွာေတာ့ တခြက္မွ ၂၅၀ ကေန ၃၀၀ ပဲေပးရပါတယ္။ ဒီေလာက္ေစ်းကြာမွေတာ့ အျပင္အဆင္နဲ႔ သန္႔ရွင္းသန္႔ျပန္႔မႈလည္း ကြာမွာေပါ့လုိ႔ပဲ သေဘာထားရမယ္ ထင္ပါရဲ့။

တခ်ိဳ႕ ေ၀ဖန္သူေတြကေတာ့ ”ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြ အမ်ားၾကီးလာေနတာ ခင္ဗ်ားက်မွ ဒါေတြကိုၾကံဳရတယ္လုိ႔။ တျခားလူေတြလုိ ေစ်းၾကီးတဲ့ဟုိတယ္မွာတည္းျပိး ေကာင္းတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာ သြားစားပါလား” လုိ႔အၾကံေပးၾကပါတယ္။ သူတုိ႔အၾကံေပးတာလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က သတင္းသမားဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ အမ်ားျပည္သူဘ၀နဲ႔ ေ၀းကြာေနလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။  အေကာင္းဆုံး ေနရာေတြမွာေန၊ အေကာင္းဆုံး အစာေတြကို ေရြးစားျပီး ျမန္မာျပည္မွာ ”အားလုံးေကာင္းေနပါသည္” လုိ႔ ေျပာရင္ သတင္းသမား အာပတ္သင့္မွာေပါ့။

ဒါက ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အစားအေသာက္ အျပင္အဆင္ မသန္႔ျပန္မႈနဲ႔ စားသုံးသူ တခ်ဳိ႕ရဲ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို အေလးမထားမႈေတြအေၾကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ေမြးရပ္ေျမ ထား၀ယ္နယ္က ေက်းလက္ေတာရြာကုိေရာက္ေတာ့ ၾကံဳရတဲ့ အစားအေသာက္ျပႆနာက ေနာက္တမ်ဳိး။ ”ဒီက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ အားလုံးကေတာ့ ဓာတ္ဆား (ဓာတ္ေျမၾသဇာ) နဲ႔စုိက္ထားတာခ်ည္းပဲ။ သဘာ၀ အသီးအရြက္ကုိမွ စားခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေတာထဲကထြက္တဲ့ ဒညင္းသီးနဲ႔ ေဟာဒီက လံေကာ္ရြက္ (တညင္ရြက္) ကုိသာ စားေပေတာ့” လုိ႔ က်ေနာ့္မိသားစု၀င္တဦးက ေျပာပါတယ္။

ျမန္မာနုိင္ငံမွာ ဓာတ္ေျမၾသဇာ အလြန္အကြ်ံ သုံးစဲြေနတယ္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြက သဘာ၀အတုိင္း မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆုိတာကုိ သတင္းေတြထဲၾကားေနရေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ရြာက ထမင္း၀ုိင္းထဲအထိ အဲဒီလုိ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မထားခဲ့ပါ။ တကယ္က အေျခေနဟာ က်ေနာ္ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ပုိဆုိး ေနပါေသးတယ္။ အရင္လုိ သဘာ၀ေျမၾသဇာျဖစ္တဲ့ ႏြားေခ်း (ေနာက္ေခ်း) နဲ႔စုိက္ဖုိ႔ မျဖစ္နုိ္င္ေတာ့ပါ။

ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ အရင္ကရွိခဲ့တဲ့ ကြ်ဲ ႏြားေတြအားလုံးကုိ ထုိင္းဖက္က စည္သြတ္ရံုေတြဆီ ေရာင္းလုိက္ၾကပါျပီ။ ရြာလမ္းေပၚမွာ ႏြားတေကာင္မွ မေတြ႔ရေတာ့၊ ႏြားလွည္းလည္း တစီးမွမျမင္ရေတာ့။ ႏြားလွည္းေနရာမွာ ေထာ္လာဂ်ီေတြက ေနရာယူထားလုိက္ျပီ။ ႏြားတင္းကုပ္ေနရာမွာ ထြန္စက္ေတြ၊ စပါးေျခြ/လွိမ့္ စက္ေတြက ေနရယူထားလုိက္ျပီ။

ဒါေတြဟာ ၂၅ နွစ္တာအတြင္း တုိးတက္မႈေတြလုိ႔ဆုိနုိင္ေပမယ့္ သဘာ၀တိရစၧာန္ေတြနဲ႔ သဘာ၀အသီးအနွံေတြ မရွိေတာ့တာကေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ အလားအလာ သိပ္မေကာင္းလွဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ထုတ္လုပ္လုိက္တဲ့ အသီးအနွံေတြ၊ စားေသာက္ကုန္ေတြက အဆင့္မွီရဲ့လား။ အသီးအနွံနဲ႔ အစားအေသာက္ အရည္အေသြး စစ္ေဆးတဲ့ဌာန ျမန္မာနုိင္ငံမွာ ေသခ်ာ အလုပ္လုပ္ရဲ့လား။

ရန္ကုန္နဲ႔ မုိင္ ၃၀၀ ေလာက္ေ၀းတဲ့ ေက်းလက္ေတာရြာဆီသြားျပီး နုိင္ငံတကာအဆင့္တန္းနဲ႔ညီမညီ သြားေျပာေနတာဟာ လက္ေတြ႔မက်ဘူးဆုိျပိး ေ၀ဖန္ခ်က္ေပးဖုိ႔ ဆႏၵမေစာပါနဲ႔။ ဒီရြာေတြဟာ ရန္ကုန္နဲ႔ မုိင္္ ၃၀၀ ေက်ာ္ေ၀းတာမွန္ေပမယ့္ ထုိင္းနုိင္ငံ ဘန္ေကာက္နဲ႔ မုိင္ ၁၀၀ ေက်ာ္သာေ၀းျပီး ကန္ခ်နပူရီ-ထား၀ယ္ အေ၀းေျပး ကားလမ္းေဖါက္ထားတဲ့ေဒသ ျဖစ္ပါတယ္။ “ကုိၾကီးတုိ႔ ေနာ္ေ၀းမွာေကာ အခုစားေနသလုိ ျမန္မာဆန္ေတြ၊ ျမန္မာစာေတြပဲ စားတာလား။ ေနာ္ေ၀း အစာ ေပါင္မုန္႔ကုိ စားတာလား” လုိ႔ ထမင္းအတူစားေနတဲ့ တူမေတြက က်ေနာ့္ကုိ ၀ုိင္းေမးၾကပါတယ္။

”ဟုိမွာ ျမန္မာဆန္ေတြ၊ ျမန္မာအစားအစာေတြ ဘာမွမရွိဘူး။ ထုိင္းဆန္နဲ႔ ထုိင္းအစားေသာက္ေတြကုိပဲ အားကုိးေနရတယ္” လုိ႔ က်ေနာ္ကေျဖေတာ့ သူတုိ႔က အံ့ၾသေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူတုိ႔ေမးမွ စဥ္းစားျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလုိ႔ ျမန္မာဆန္နဲ႔ ျမန္မာ့အစာက ထိုင္းလို မျပန္႕ႏွံ႕သလဲ။

က်ေနာ္တင္ျပခဲ့တဲ့အတုိင္း ျမန္မာ့အသီးအနွံနဲ႔ အစားအေသာက္ေတြက နုိင္ငံတကာအဆင့္တန္း မမွီတဲ့အတြက္ အေနာက္နုိင္ငံေတြဆီ မတင္ပုိ႔နုိင္ေသးတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အေနာက္နုိင္ငံေတြရဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈက ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္ကမွ စရုတ္သိမ္းတာျဖစ္လို႔ ျမန္မာ့အစားအေသာက္ေတြ အေနာက္နုိင္ငံေတြဆီ မတင္ပုိ႔ေသးတာလားဆုိတာ သိပ္မကဲြျပားလွပါ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္ေနထုိင္ေနတဲ့ ေနာ္ေ၀းနုိင္ငံျမိဳ့ေတာ္ ေအာ္စလုိမွာ ျမန္မာ ေစ်းဆုိင္မရွိပါ။ အာရွဆုိင္လုိ႔အမည္ေပးထားတဲ့ ဆုိင္အေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရေပမယ့္ အဲဒီဆုိင္ေတြမွာ ျမန္မာအစားအစာ တင္ေရာင္းေလ့မရွိပါ။ ထုိင္းနဲ႔ ဗီယက္နမ္ကလာတဲ့ အစားအစာေတြကုိသာ အမ်ားဆုံးေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဗီယက္နမ္စာကုိ တခါမွ မစားဖူးတဲ့ က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ ထုိင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္မွာ စားေသာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ထုိင္းအစာကုိပဲ ဆက္လက္အားကုိးေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။

ထုိင္းအစာဆုိတဲ့ေနရာမွာ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ သစ္သီးစည္သြပ္ဘူးေတြကေန မုံလာရြက္ေတြ၊ ခ်ည္ေပါင္ရြက္ေတြ၊ နံနံပင္ေတြ၊ သေဘာၤသီးေတြကအစ အကုန္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာ္ေ၀း အပါအ၀င္ ဥေရာပတုိက္သား အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ထုိင္းနုိင္ငံကုိ သြားလည္ဖူးၾကတဲ့အတြက္ ထုိင္း စား ေသာက္ဆုိင္ေတြဟာ တရုတ္ဆုိင္ေတြထက္ေတာင္ ဒီမွာ ပုိနာမည္ၾကီးပါတယ္။

ဥေရာပသမဂၢနဲ႔ အေနာက္နုိ္င္ငံေတြ အားလုံးက ျမန္မာျပည္အေပၚခ်မွတ္ထားတဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေတြကို မနွစ္ကစျပီး ျပန္ရုတ္သိမ္းေပးလုိက္ျပီ။ ျမန္မာ့အစား အစာေတြ အေမရိကန္နဲ႕ ဥေရာပေစ်းကြက္ကို ဝင္ေရာက္ထိုးေဖာက္ႏိုင္ျပီ။ နုိင္ငံေရးေၾကာင့္၊ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႕မႈေၾကာင့္လို႕ အေၾကာင္းျပစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါျဖင့္ ျမန္မာအစားအစာေတြ ကမ႓ာ့ေစ်းကြက္ထဲ ျဖန္႕ခ်ိေရာင္းခ်ဖို႕ ဘာလိုမလဲ။ စံခ်ိန္စံညႊန္း နုိင္ငံတကာအဆင့္မမီေသးလုိ႔ဆုိျပီး လက္မိႈင္ခ်႐ံု ထိုင္ေနလို႕လည္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

စံခ်ိန္စံညႊန္းဆုိတဲ့ေနရာမွာလည္း နုိင္ငံျခားတင္ပုိမယ့္ အစားအစာကိုပဲ စံခ်ိန္မွီေအာင္လုပ္ျပီး ျပည္တြင္းမွာေတာ့ ျဖစ္သလုိစားၾကတာေပါ့ဆုိျပီး ဆက္သြားေနလုိ႔လည္း မျဖစ္ပါ။ အစားအေသာက္နဲ႕ စားေသာက္မႈပံုစံဟာ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ၊ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈျပယုဂ္မို႕ က်ေနာ္တို႕ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္းျမင့္ခ်င္ရင္ အစားအေသာက္နဲ႕ စားေသာက္ဆိုင္ အဆင့္အတန္းျမင့္ႏိုင္ဖို႕လည္း လိုအပ္ေနေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

လူမ်ိဳးအမည္တြင္ “ ၿမိတ္” ဟု ေျဖရမည္ကို ေဒသခံအမ်ားစု မသိေသး

|Dawei Watch| ၿမိတ္၊ မတ္ ၁၄

လူဦးေရ သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ယူရာတြင္ လူမ်ိဳးအမည္ ၿမိတ္လူမ်ိဳးဟု
ျပန္ေျဖရမည္ကို လက္ရွိအခ်ိန္ သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ယူရန္
ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္အလိုအထိ ၿမိတ္ေဒသခံ အမ်ားစု မသိေသးဟု ၿမိတ္ေဒသခံမ်ားထံမွ
သိရသည္။
(ၿမိတ္ၿမိဳ႕ နာရီစင္အနီးက်င္းပသည့္  ျပည္လံုးကြ်တ္ လူဦးေရႏွင္႔ အိမ္အေၾကာင္းအရာ သန္းေခါင္းစာရင္း အႀကိဳလွံဳ႕ေဆာ္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲျမင္ကြင္း- ဓာတ္ပံု - ေဇာ္ေဇာ္ / Dawei Watch)

ၿမိတ္လူမ်ိဳးအမ်ားစုသည္ ၿမိတ္သည္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ကိုပင္ မသိၾကဘဲ
ဗမာလူမ်ိဳးဟုသာ သိထားၾကသည့္အတြက္ သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ယူသည့္အခ်ိန္တြင္
ဗမာလူမ်ိဳးဟုသာ ေျဖၾကမည္ဟု ထင္ေၾကာင္း ၿမိတ္ေဒသခံ ဦးေမာင္ေဇာ္ေဇာ္က
မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။

သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ယူရာတြင္ လူမ်ိဳး ၁၃၅ မ်ိဳးအတြက္ ကုတ္နံပါတ္မ်ား
သတ္မွတ္ထားသည္အနက္ ဗမာစုတြင္ ဗမာလူမ်ိဳးအတြက္ ကုတ္နံပါတ္ ၅၀၁၊
ထား၀ယ္လူမ်ိဳး ၅၀၂၊ ၿမိတ္လူမ်ိဳး ၅၀၃၊ ဆလံု ၅၀၈ စသျဖင့္ အသီးသီး
သတ္မွတ္ထားသည္။

“လူမ်ိဳးေရးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႕ လူသိမ်ားေအာင္
ထား၀ယ္လူမ်ိဳးေတြပဲ လႈပ္ရွားမႈရွိတယ္၊ ၿမိတ္မွာ ဘာလႈပ္ရွားမႈမွ မေတြ႕ဘူး”
ဟု ဦးေမာင္ေဇာ္ေဇာ္က ေျပာသည္။

ၿမိတ္လူမ်ိဳးရိွသည္ကို ေဒသခံမ်ား ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔စြာ သိရိွလာေအာင္
သန္းေခါင္စာရင္း အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ က်ပန္းစကားေျပာၿပိဳင္ပြဲတြင္
ၿပိဳင္ပြဲ၀င္တစ္ဦးမွ ၿမိတ္လူမ်ိဳးစုရိွတယ္ဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္
၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့သျဖင့္ ေဒသခံအခ်ိဳ႕ ၿမိတ္လူမ်ိဳးရိွသည္ကို
သိသြားေလာက္မည္ဟု ထင္ေၾကာင္း ၿမိတ္ၿမိဳ႕ခံ ဦးကိုကိုေထြးက ေျပာသည္။

အဆိုပါ သန္းေခါင္စာရင္းအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ား ေဖ်ာ္ေျဖပဲြကို မတ္လ ၁၂
ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီအခ်ိန္ခန္႔က ၿမိတ္ၿမိဳ႕ ဆိပ္ငယ္ရပ္ရိွ
နာရီစဥ္အနီးတြင္ သီးေလးသီးအဖြဲ႔ႏွင့္ အဆိုေတာ္ ဘန္နီၿဖိဳးတို႔မွ
တင္ဆက္ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

Friday, March 14, 2014

“Amazing Lambi ”


(I just found the following article at the Irrawaddy archive which the first one I wrote in English in 1998. It look like activist tone rather than a journalist)
“Amazing Lambi ”
Guest Colum
By The Irrawaddy AUGUST, 1998 - VOLUME 6 NO.4

Lambi Marine Park and other ecological tourism projects are touted as sound development by the Burmese government. But they are being built on the back of multiple human rights and environmental abuses, writes Win Htein.


The Lambi marine park project was started in May 1997 when the State Law and Order Restoration Council (Slorc) troops began a heavy offensive in the Karen National Union’s Brigade 4 area. The Slorc wanted to take Myint Molatkhat hill for use as a nature reserve. During this offensive, about twenty thousand Karen and Tavoy villagers fled to the Thai border as refugees near where a power station is located for the Yadana gas pipeline project. 

According to Terror in the South, a special report published in November 1997 by the All Burma Students’ Democratic Front (ABSDF), Slorc began a clean-up operation along the coastal region in October 1996 for Lambi and other islands targeted for eco-tourism ventures. During this operation, Slorc killed about 40 people in Lambi, about 80 in Kaw Ye, and about 100 on Zadatgyi Island. 3,000 Salon (sea gypsies) were relocated from Lambi, and another 80 villages were moved from the coast by Brig. Gen. Sit Maung, commander of the newly-established Coastal Region Military Command, using 8 army battalions, navy and aircraft. 

A villager who spent a week as a forced laborer on the island in mid-1997 says that 150 villagers are required to work there for a week at a time, without food or pay. Depending on their size, some 17 villages near Lambi, including East Aungbar, Kyargyi Aw, Mathein, Kantaw, Salon Aw and others are required to supply between 5 and 14 people to the army for “development work.” Those who do not want to be recruited as forced laborers are required to pay fines of up to 20,000 kyat for a week’s work.

Before the 1988 uprising, there were 5 battalions in Tenasserim Division. Ten years later, there are 40 battalions for the security of the most important joint venture projects, including the Yadana gas pipeline (with Total of France), the Yetagun gas project (with Premier Oil of the United Kingdom), the Tavoy deep sea port and land bridge from Kanchanaburi (with Thai companies), the Lambi eco-tourism venture and many other tourist projects. The SPDC has also forced villagers to work on army barracks and compounds.

“They had already built a mini-airport, 5 heli-pads, a big zoo, a wharf and military bases. Now they are building a luxury resort. They want to finish before the rainy season, so they are pushing the laborers to work very hard, about 12 hours every day,” reported one villager.

An officer of the ABSDF’s southern region who has been monitoring this project stated that “last year, there were about 400 people working as forced laborers on Lambi Island, and this year there are nearly 700 workers. About 300 workers were villagers from Bokpyine, another 300 were porters from Kawthong who were arrested on the border when they came back from Thailand as illegal workers, and the last 100 were prison laborers.”

A fisherman from Aung Yadana boat in Ranong, forced to work in Lambi marine national park, recalled, “I was arrested on Snake Island, between Ranong and Kawthong, as an illegal worker in January 1998, when I was sent back from Thailand to Burma....I stayed three days in Kawthong police compound and then they sent me to Lambi Island with about 300 others in fishing boats.”
Once arriving in Lambi, these laborers had to stay in temporary barracks, waking each morning at 5 a.m. to a cup of rice soup for breakfast. By 6 a.m. they were off to work in construction teams, sometimes involved in heavy work, such as  cutting and digging out big trees. At noon they had lunch, but it was never enough. While they were hungry enough to eat three plates each, they were only allowed to eat one.

“The soldiers ordered us to work very hard. They wanted to finish the project before the rainy season. Some people were injured, some got malaria, and others died, so I was very afraid.
I escaped from Lambi Island by bamboo float to the Andaman Sea. Two days later, I came across a fishing boat. They brought me here,” he continued.

U Naung Mel is a 38 year-old fisherman from Sakhathat village of east Mergui in southern Burma. Last year, he worked on a fishing boat in Mahachai, known as “Little Burma,” in the south of Bangkok. Since the 1988 uprising in Burma, many Burmese have come to Thailand for work on fishing boats, at construction sites, in factories, on rubber plantations, and as housekeepers. There were no jobs in their homeland, and they feared being used as porters or forced laborers by the army.

They came to Thailand by crossing the border illegally, giving up to 10,000 baht to Thai police and brokers to travel from the border to Bangkok and other towns in central Thailand. Now, more than a half million Burmese illegal workers live in Thailand. 

However, across the last year, as  the Thai economic slowdown took hold, many Thai workers were dismissed from their work sites. The Thai government decided to send back illegal alien workers to make jobs available for them, warning illegal workers to return to their homes. U Naung Mel was arrested at the Snake Island check point while trying to return to his village.
“Early in the morning on February 1998, nine people were killed and five were arrested when LIB [Light Infantry Battalion] 358 soldiers intercepted a boatload of people trying to flee from the island. On 19 January 1998, six people were also killed. After this, the army ordered boats not to come into this area,” U Naung Mel continued sadly.

The ABSDF report claimed that two western environmental groups gave support for this SPDC project “by technical and financial means.” The report quoted Aung Thin, an SPDC forestry officer, as saying there was “an open channel of communication with the WWF.” The World Wildlife Fund in London and Wildlife Conservation Society in New York have denied any involvement.

The Lambi eco-tourism project has also become involved in the “Amazing Thailand” campaign, suggests an environmentalist from Toward Ecological Recovery and Regional Alliance (TERRA), a Bangkok- based non-profit group. He quoted an article from the Thailand and Indochina Traveler magazine in the October-November 1997 issue of a Bangkok Post publication, which lauded Lambi as “a magical new holiday destination offering wonderful scenery and solitude..... where wild elephants and rhinoceros hide.”

A few weeks ago, Thai and Burmese businessmen met with Brig. Gen. Sit Maung at the headquarters of the Coastal Command in Mergui to discuss tourism transport. An agreement was reached for transport from Ranong to Lambi by luxury boats. Operations are set to begin next month, according to Ranong sources.

The Tourism Authority of Thailand (TAT) has also been criticized by human rights groups for its “human zoo” approach to promoting tour sites featuring Padong hill tribe women, a Burmese minority group, in Chiang Mai in February 1998, as a part of “Amazing Thailand.”

“If they [TAT] want to join with the SPDC’s Lambi eco-tourism project, firstly they should check whether or not there are human rights and environmental abuses going on. If they are careless and hurry to join the venture, they must be prepared to face adverse reactions from human rights and Burmese opposition groups.

Then the ‘Amazing Thailand’ campaign will be as damaged as ‘Visit Myanmar Year,’” says a Burmese environmentalist and  former chairman for Green November 32, a non-profit environmental group along the Thai-Burma border.

The Burmese military seized power from U Nu’s elected government in 1962 and established the Revolutionary Council. In 1974 the Revolutionary Council became the Burmese Socialist Program Party (BSPP), and in September 1988 the Slorc took power. In November 1997, the Slorc changed its name to the State Peace and Development Council (SPDC).

“They have changed their name but they have never changed their policy. They killed about 200 people in the 1962 coup and about 3000 people in the 1988 coup. They have never respected human rights, therefore this project cannot be possible because no butcher wants to save life. I don’t think anyone can believe their plans to save wild animals,” he added.

If the SPDC really wants to save wild animals and the environment, they must first show respect for human rights.


Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More