Saturday, September 27, 2014

ေတာ္လွန္ေရးသတင္းသမားတဦးရဲ့ ဒုိင္ယာရီ (၂၉)

လမ္းၾကံဳတဲ့ Road Map

ဒီပဲယင္းအေရးခင္းျဖစ္ျပီး ၂ လခန္႔အၾကာ ၾသဂုတ္လထဲမွာေတာ့ ေအာ္စလုိရံုးခ်ဳပ္ကေန ထုိင္းနုိင္ငံဆီ တာ၀န္အရ ခရီးသြားဖုိ႔ကိစၥတခုေပၚလာပါတယ္။ တာ၀န္ေပၚလာတယ္ဆုိတာက အဲဒီကာလက သူမ်ား ေတြေျပာသလုိ လုိက္ေျပာၾကည့္တာပါ။ တကယ္ကေတာ့ နုိင္ငံေတာ္စရိတ္နဲ႔ခရီးသြားခ်င္လုိ႔ ကုိယ့္ဘာ သာထြင္လုိက္တဲ့ တာ၀န္မ်ဳိးသာျဖစ္ပါတယ္။ ေအာ္စလုိကေန ဘန္ေကာက္ကို ကုိယ့္စရိတ္နဲ႔ကုိယ္ သြားလည္မယ္ဆုိ ကုန္က်စရိတ္က ဘယ္နည္းပါ့မလဲ။ ဒီေတာ့ အလုပ္ကိစၥေလးကိုအေၾကာင္းျပ ခရီး ထြက္ျပီး အဲဒီခရီးစဥ္တြင္းမွာပဲ အားလပ္ရက္သတင္း ၂ ပတ္ေလာက္ကုိပါဆက္ယူလုိက္ေတာ့ အုိေက သြားတာေပါ့။

(၂၀၀၃ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၅ ရက္ေန႔မွာ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ရဲ့ တရုတ္နုိင္ငံခရီးစဥ္)

အဲဒီကာလကေတာ့ ဒါမ်ဳိးလုပ္တာကုိ လာဘ္စားျခင္း (အဂတိလုိက္စားျခင္း) တမ်ဳိးပါလားလုိ႔ မေတြး မိ ခဲ့ပါဘူး။ ထားေတာ့။ ကုိယ္က တေခါက္ပဲသြားတာ။ ကုိယ့္ထက္တာ၀န္ၾကီးသူေတြ ဒီလုိမ်ဳိးသြားခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္က အေခါက္ေခါက္။ သြားေလရာသတင္းလာဘ္ေကာင္းေလ့ရွိတယ္ဆုိတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ကေန ျမဳိ့ထဲအသြား တကၠစီကား (အဲဒီတုန္းက ေလယဥ္ကြင္း မုိးပ်ံရထားမရွိေသး ပါ) ေပၚမွာကတည္းက အထူးသတင္းတခုကို FM ေရဒီယုိကေန နားးဆင္ခဲ့ရေပါ့။ ''မင္းတုိ႔ျမန္မာနုိင္ငံ မွာ အေျပာင္းအလဲေတြျဖစ္ေနျပီ'' လုိ႔ တကၠစီသမားက ထုိင္းတ၀က္ အဂၤလိပ္တ၀က္နဲ႔ က်ေနာ္ကိုေျပာ ပါတယ္။

က်ေနာ္က ထုိင္းစကားေကာင္းေကာင္းနားမလည္ေပမဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္အမည္နဲ႔ ''နုိင္ရြတ္ မြန္ထရီ'' ဆုိတာေတြကိုေတာ့ ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္းသိလုိက္ပါတယ္။ ျမိဳ့ထဲေရာက္ျပီး အင္တာနက္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့မွ ဒီေန႔ ၾသဂုတ္လ ၂၅ ရက္ေန႔မွာ နအဖ အတြင္းေရးေရးမႈး ၁ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ကုိ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ခန္႔ အပ္လုိက္ျပီး ၀န္ၾကီးအဖြဲ႔သစ္စာရင္းကိုပါေၾကျငာလုိက္တဲ့အေၾကာင္းသိလုိက္ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီည ေနပုိင္းမွာ ဒီမုိကေရစီလမ္းျပ Road Map ၇ ခ်က္ (၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံ၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြေတြအပါ၀င္) ကုိပါ ေၾကျငာမယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ထုိင္းနဲ႔ျမန္မာက အခ်ိန္ မီနစ္ ၃၀ ပဲကြာေတာ့ ရန္ကုန္ကသတင္းေတြကုိ ခ်က္ခ်င္းသိေနတဲ့သေဘာပါ။ ေအာ္စလိုမွာေတာ့ အခုလုိ ဘန္ေကာက္အခ်ိန္ မနက္ ၉ နာရီဆုိ ဟုိမွာ မနက္ ၃ နာရီပဲရွိေသးတာမုိ႔ အိပ္လုိ႔ ေကာင္းတုန္းေပါ့။ ဆုိလုိတာက က်ေနာ့္ခရီးစဥ္ထဲမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့ အ ေၾကာင္း၊ Road Map ၇ ခ်က္အေၾကာင္းေတြကုိ သတင္းလုပ္ဖို႔တာ၀န္ပါမလာေပမဲ့ တုိက္ဆုိင္မႈအရ ဘန္ေကာက္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းညမွာ အဲဒီသတင္းကုိအေရးေပၚပုိ႔လုိက္ရပါတယ္။

နုိင္ငံေတာ္စရိတ္နဲ႔ခရီးသြားေနတယ္ဆုိေပမယ့္ တည ဘတ္ ၁၀၀၀ ၀န္းက်င္ေပးရတဲ့ ဟုိတယ္အခန္း ေတြမွာတည္းရတာကိုေတာ့ က်ေနာ္စိတ္ထဲက သိပ္မသန္႔လွ။ ေတာထဲက ရဲေဘာ္ေတြက ၀ါးနဲ႔လုပ္ ထားတဲ့ဘားတုိက္ရွည္မွာ ျဖစ္သလုိအိပ္ေနရခ်ိန္၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြက သစ္ပင္ေတြေအာက္မွာျဖစ္သလုိအိပ္ ေနရခ်ိန္မွာ အဲဒီလူေတြကုိယ္စား အတုိက္ခံသတင္းဌာနမွာ တာ၀န္ထမ္းေနပါတယ္ဆုိတဲ့ ေတာ္လွန္ ေရးသတင္းသမားဆုိသူက ဘတ္ ၁၀၀၀ တန္ဟုိတယ္ေပၚတက္ျပီး ဇိမ္နဲ႔နွံ႔ေနသင့္သလားေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ေနာက္တရက္မွာေတာ့ ဘန္ေကာက္အေျခစိုက္ DVB သတင္းေထာက္ ကုိေအာင္လြင္ဦး (အခု VOA) ေနတဲ့ ရမ္ဂဟန္ဖက္က ABAC တကၠသိုလ္အနီးရွိ အက်ဥ္းက်ဥ္းတခုဆီေျပာင္းလုိက္ပါ တယ္။ က်ေနာ္ ဘန္ေကာက္ကိုလာတဲ့အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကလဲ သူနဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔ပါပဲ။ အဲဒီကာလက ထုိင္း အေျခစုိက္သတင္းေထာက္ေတြျဖစ္တဲ့ ဘန္ေကာက္က ကိုေအာင္လြင္ဦး၊ ခ်င္းမုိင္က ေနာ္နႏၵာခ်မ္း (အ ခု VOA) နဲ႔ မဲ ေဆာက္က ခုိင္သဇင္ (အခု DVB အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာန) တုိ႔နဲ႔ေတြ႔ဆုံျပီး သူတုိ႔ေနစဥ္ၾကံဳေတြ႔ ေနရတဲ့အခက္ခဲေတြ၊ ေအာ္စလုိဆီပုံမွန္သတင္းပုိ႔နုိင္ေရးမွာ ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့အခက္ခဲေတြကို ကူညီေျဖ ရွင္းေပးဖုိ႔ပါ။

က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ဆုိရင္ အဲဒီကာလက ထုိင္းအေျခစုိက္သတင္းေထာက္ဆုိလုိ႔ သူတုိ႔ ၃ ဦးပဲရွိျပီး မယ္ေဟာင္ေဆာင္အေျခစိုက္ ၀ါရင့္သတင္းေထာက္ ကိုေမာင္တူးက ျဗိတိန္နုိင္ငံ ကားဒစ္တကၠသိုလ္ က ပို႔ခ်တဲ့ ၃ လတာ အသံလႊင့္ သတင္းေထာက္သင္တန္း သြားတက္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။


နုိင္ငံေတာ္စရိတ္နဲ႔ ေလယာဥ္မစီးရ

တည ဘတ္ ၁၀၀၀ တန္ ဟုိတယ္မွာတည္းရမွာကုိ စိတ္မသန္႔တဲ့က်ေနာ္ဟာ တနာရီကုိ ဘတ္ ၁၅၀၀ ခန္႔ေပးရတဲ့ ဘန္ေကာက္-မဲေဆာက္ ေလယဥ္ကိုသြားစီးမိပါတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာကိစၥျပီးလုိ႔ မဲေဆာက္ ဆင္းမယ္ျပင္ေတာ့ အရင္ ABSDF ဘ၀က ခဏခဏ ေမာင္ရဲခ်စ္ (ထုိင္းရဲေတြရဲ့ မၾကာခဏ ေမးျမန္းခံရသူ) အျဖစ္ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ Tak ေတာင္ၾကားဂိတ္ကုိ ထပ္ျဖတ္ရမွာစုိးရိမ္ေနပါတယ္။ ေနာ္ေ၀းျပန္ ဆုိေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ထိ ျမန္မာစာအုပ္ အတုကုိ ကုိင္ထားရဆဲပါ။

(၂၀၀၃ ၀န္းက်င္ကေတြ႔ရတဲ့ DVB သတင္းသမားမ်ားနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဖက္မွ ပုဂၢိဳလ္တခ်ဳိ႔)

ဒီေတာ့ ထုိင္းရဲေတြရန္ကေ၀းေအာင္ဆုိျပီး ဘတ္ ၅၀၀ ၀န္းက်င္ေပးရတဲ့ ဘတ္စ္ကားအစား ဘတ္ ၁၅၀၀ ေပးရတဲ့ ေလယဥ္လက္မွတ္ကုိ၀ယ္လုိက္မိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပသာနာစေတာ့တာပါပဲ။ ''တာ၀န္ နဲ႔ခရီးသြားခ်ိန္မွာ ေစ်းအေပါဆုံး ယာဥ္ကုိသာစီးခြင့္ရွိတယ္။ ကားနဲ႔သြားလုိ႔ရတဲ့ေနရာကို ေလယာဥ္နဲ႔ သြားတာဟာ ေဘာင္မ၀င္ဘူး'' ဆုိျပီး DVB အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနက က်ေနာ္ကုိဆူပါေလေရာ့။ က်ေနာ္က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိင္ရာ၊ ေငြစာရင္းဆုိင္ရာ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြကို ဘာမွမသိ။ အလုပ္ျဖစ္ဖုိ႔တခုတည္း ကုိသာ အာရံုစုိက္ေနသူ။ ဆုိလုိတာက တည ၁၀၀၀ တန္ဟုိတယ္မွာ တပတ္ဆယ္ရက္တည္း လုိ႔ ေငြေသာင္းခ်ီကုန္တာ ေငြစာရင္းသေဘာ အရေဘာင္၀င္ေပ မဲ့ ၁၅၀၀ တန္ ေလယဥ္စီးတာက်ေတာ့ ေဘာင္မ၀င္ဘူးတဲ့။

ဒါေပမယ့္ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ဘန္ေကာက္ကေန မဲေဆာက္အဆင္း အဲဒီ ၁၅၀၀ တန္ေလယဥ္ေပၚမွာ ျမန္မာနုိင္ငံ အမ်ဳိးသားေကာင္စီ (NCUB) အတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္ ဦးေမာင္ေမာင္ (အခု ဦးသိန္းစိန္အစိုးရရဲ့ အလုပ္သမားကိုယ္စားလွယ္) နဲ႔ FTUB မွ ကုိသန္းလြင္ တုိ႔ နဲ႔သြားတုိးပါတယ္။ အမ်ဳိးသားညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ (NCGUB) ေအာက္မွာရွိတဲ့ DVB အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႔ ေငြ စာရင္းသေဘာအရ က်ေနာ္က ေလယဥ္စီးခြင့္မရွိဘူးဆုိရင္ NCUB က ပုဂၢိဳလ္ေတြကေကာ ေလယဥ္စီး ခြင့္ရွိရဲ့လား။ ေတာ္လွန္ေရးရန္ပုံေငြနဲ႔ လည္ပတ္ေနတဲ့အဖြဲ႔ေတြအားလုံးရဲ့ ေငြစာရင္းလုပ္ထုံးလုပ္နည္း ေတြက တခုနဲ႔တခုမတူၾကဘူးလားဆုိျပီး ေတြးေနမိပါရဲ့။

ေတြးမိတယ္ဆုိတာ အခုလုိ ေဆာင္းပါးျပန္ေရးေတာ့မွေတြးမိတာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြးဖို႔ အ ခ်ိန္မရလုိက္ပါဘူး။ သူတုိ႔ကုိလက္ဆဲြနႈတ္ဆက္ျပီး မဲေဆာက္ေရာက္ရင္ တပ္ေပါင္းစုေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း၊ DVB အေပၚ တပ္ေပါင္းစုေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့အျမင္ကို သိခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေျပာ ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ အဲဒီကာလက DVB ကို နယ္စပ္ကလူေတြက သိပ္ၾကည္တာမဟုတ္။ DVB ဟာ ေတာ္လွန္ေရးေရဒီယုိလုိ႔ေျပာေနျပီး ေတာ္လွန္ေရးအဖဲြ႔ေတြရဲ့လႈပ္ရွားမႈသတင္းေတြကို သိပ္ အေလးမထားေတာ့ဘူးဆုိျပီးစြပ္စြဲခံေနရတဲ့ကာလျဖစ္ပါတယ္။

တခါ နယ္စပ္အေျစခုိက္ NCUB နဲ႔ ၀န္ရွင္တန္အေျခစိုက္ NCGUB ၾကားမွာလဲ အားျပိဳင္မႈက ရွိေနပုံရပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ DVB ဘုတ္အဖြဲ႔ထဲမွာ သူတုိ႔ကိုယ္စားလွယ္တဦးကုိ မပါ ပါေအာင္ ထည့္ေပးဖုိ႔ NCUB ဖက္က၊ အထူးသျဖင့္ ကုိေမာင္ေမာင္က ေပၚတင္ေတာင္းဆုိထားတဲ့ ကာလလဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အ ခ်ိန္မ်ဳိးမွာ DVB ကုိယ္စား ခရီးထြက္လာတဲ့က်ေနာ္က ကိုေမာင္ေမာင္နဲ႔မွ ေလယဥ္တစိးတည္း လာတုိး မိတယ္ဆုိပါေတာ့။

မဲေဆာက္ေလယဥ္ကြင္းေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ကိုလာၾကိဳေနသူက NCUB ရံုးမွ ကားဆရာ ဘုကတိ။ ဘု ကတိဆုိတာ အရင္ မာနယ္ပေလာေခတ္တုန္းက ပဒုိဘသင္အိမ္မွာ က်ေနာ္နဲ႔မၾကာခဏေတြ႔ဖူးတဲ့ ရဲ ေဘာ္ၾကီးေပါ့။ အခုေတာ့ သူက NCUB ရဲ့ ပုိ႔ေဆာင္ေရးတာ၀န္ခံ။ မဲေဆာက္ျမိဳ့ျပင္ လမ္းၾကားေတြထဲက သစ္သားအိမ္ၾကီးတလုံးဆီေရာက္ေတာ့ ဒါ NCUB ရံုးပဲလုိ႔ ဘုကတိကေျပာပါတယ္။ ကားေပၚကဆင္း ေတာ့ အရင္ဆုံးလာၾကိဳသူက NCUB တြဲဖက္အတြင္းေရးမႈးလဲျဖစ္၊ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီဥကၠဌလဲျဖစ္တဲ့ ကိုေအာင္မုိးေဇာ္။

က်ေနာ္တည္းရမဲ့အခန္းက ရံုးရဲ့အေပၚထပ္က အခန္းအက်ယ္ၾကီးတခု။ အဲဒီမွာေတြ႔ရသူေတြက အရင္ ABSDF မွာတုန္းက လုပ္ေဖၚကုိင္ဖက္ေတြျဖစ္တဲ့ ကိုမင္းမင္းနဲ႔ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႔။ က်ေနာ္ထင္ထားတာက ဒီလုိအမ်ားနဲ႔အတူေနရတဲ့အခန္းမဟုတ္ပဲ က်ေနာ့္အတြက္ သီးသန္႔အခန္းတခု ရမယ္လို႔ထင္ထားတာ ပါ။ ဆုိလုိတာက ဘန္ေကာက္မွာေတာင္ ဟုိတယ္မွာတည္းဖုိ႔စိတ္မသန္႔တဲ့ က်ေနာ္ဟာ ေတာ္လွန္ေရး သမားေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ့ မဲေဆာက္လုိေနရာမ်ဳိးဆို ပုိဆုိးတာေပါ့။ ဒီေတာ့ မိတ္ေဆြၾကီး ကုိေအာင္မုိး ေဇာ္ကိုအေၾကာင္းၾကားျပီး သူတုိ႔ရံုးမွာ အခန္းရွိရင္ ၃-၄ ရက္တည္းခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာထားတာ။ သူကလဲ ေတာထဲကလာတဲ့ ရဲေဘာ္တဦးလုိသေဘာထားျပီး အခန္းရွိတယ္၊ ေနလုိ႔ ရတယ္ေပါ့။


DVB ဘာလဲ။ ဘယ္လဲ လုိ႔ ေမးေနၾကတယ္

ဒါေပမယ့္ ေတာထဲကဘ၀ေတြနဲ႔ ၃ နွစ္ေလာက္ကင္းကြာသြားသူ ေအာ္စလိုျပန္သတင္းေထာက္ၾကီးက အရင္လုိမ်ဳိး လူအမ်ားစုေနရတာကို သိပ္မနွစ္သက္ေတာ့။ Privacy ဆုိတာေတြ၊ လုပ္ငန္းသေဘာအရ ဆုိတာေတြကိုအေၾကာင္းျပျပီး ကြန္ျပဴတာနဲ႔အလုပ္လုပ္နုိင္တဲ့၊ သတင္းပုိ႔တဲ့အခါ အသံလုံတဲ့အခန္းမ်ဳိး ရွိတဲ့ တျခားေနရာတခုခုကိုေျပာင္းမွအဆင္ေျပမယ္လုိ႔ အဆုိတင္လုိက္ရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ေနာက္ဆုံး ေတာ့ မဲေဆာက္အေျခစုိက္ သတင္းေထာက္ေတြရဲ့စုရပ္ေနရာ ျမန္မာ့စာနယ္ဇင္းကလပ္ (Burma Correspondent Club) ဆီ က်ေနာ္ကုိပုိ႔လုိက္ပါတယ္။

(၂၀၁၂ ခုနွစ္ထဲမွာ အသြင္းေျပာင္းစျပဳလာတဲ့ DVB အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႔၀င္တဦး)

အဲဒီအခ်ိန္ စာနယ္ဇင္းကလပ္ တာ၀န္ခံ (ရံုးမန္ေနဂ်ာ) က ABSDF မွ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္တဦးျဖစ္သူ ကုိျမတ္သူ (အခု ABSDF အဖြဲ႔ခဲြ ကိုခင္ေက်ာ္တို႔အဖြဲ႔ရဲ့ အေထြေထြအတြင္းေရးမႈး) ျဖစ္ပါတယ္။ သစ္ သားနဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ ၂ ထပ္အိမ္က အေတာ္ေကာင္းျပီး ျခံနဲ႔၀င္းနဲ႔။ ေအာက္ထပ္မွာ ရံုးခန္း၊ ဧည့္ခန္း နဲ႔ ေကာ္ဖီဘားအျပင္ စာနယ္ဇင္းသမားေတြ ညေနတုိင္း မွ်ားပစ္ၾကတဲ့ မွ်ားပစ္ျပိဳင္ပဲြကလဲ အဲဒီကာလ အေတာ္နာမည္ၾကီးခဲ့ပါတယ္။ အေပၚထပ္မွာေတာ့ ရံုးတာ၀န္ခံရဲ့အိပ္ခန္းနဲ႔ ဧည့္သည့္ေတြအတြက္ ခပ္ သားသားနားနား အိပ္ခန္းတခုရွိပါတယ္။ အဲဒီအခန္းမွာ က်ေနာ္ကိုေနရာခ်ေပးျပီး တည္းခုိခအျဖစ္က ေတာ့ ေစတနာရွိသေလာက္သာ စာနယ္ဇင္းကလပ္အတြက္ လွဴဒန္းေပးခဲ့ပါတဲ့။

ဒီစာနယ္ဇင္းကလပ္နဲ႔ ရံုးခန္းေတြကုိတာ၀န္ခံငွားထားေပးတာက ကုိသန္းလြင္ထြန္း (အခု VOA ျမန္မာ ဌာနမႈး)။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူက BBC ျမန္မာပုိင္းကေန ေခတၱနားျပီး ခ်င္းမုိင္အေျခစုိက္ Inter News ဌာ နခဲြရဲ့ျမန္မာကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေနပါတယ္။ သူနဲ႔က်ေနာ္က ABSDF အေစာပုိင္းကာလ ေတြမွာကတည္းက ေတာထဲတခ်ိန္တည္းေရာက္ခဲ့သူ၊ ေလလႈိင္းထဲမွာရင္းနွီးေနသူေတြျဖစ္ေပမဲ့ အခု မဲေဆာက္ေရာက္မွ လူခ်င္းစေတြ႔ဖူးတာပါ။

သူရဲ့တုိက္တြန္းခ်က္အရ DVB က နာမည္ၾကီးသတင္းေထာက္တဦး အေနနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသကသတင္းသမားေတြကိုေတြ႔ဆုံျပီး အေတြ႔အၾကံဳေတြဖလွယ္သင့္တယ္၊ အၾကံ ညဏ္ေကာင္းေတြေပးသင့္တယ္ဆုိတဲ့အတြက္ တေန႔မွာေတာ့ မဲေဆာက္က စာနယ္ဇင္းသမား ၂၀ ေလာက္နဲ႔ အဲဒီရံုးမွာေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ စာနယ္ဇင္းသမားဆုိေပမဲ့ စာေရးျခင္းကို အသက္ေမြး၀မ္း ေက်ာင္းအလုပ္တခုအျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေနသူေတြမဟုတ္ပါ။ ေဒါင္းအုိးေ၀ အပါ၀င္ နယ္စပ္မွာထုတ္ေ၀ တဲ့စာေစာင္ေတြက အယ္ဒီတာေတြ၊ စာေရးသူေတြအပါ၀င္ အားလုံးနိးပါးက ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔စည္း တခုခုရဲ့အဖြဲ႔၀င္ေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။

ဆုိလုိတာက သတင္းသေဘာတရား၊ သတင္းလုပ္ငန္းအေျခေနေတြကို ေဆြးေႏြးမယ္လုိ႔ က်ေနာ္က စိတ္ကူးျပီးအေသခ်ာျပင္ထားေပမဲ့ တကယ္တန္းပဲြစေတာ့ အဲဒါေတြကို ဘာမွမေျပာရပဲ DVB ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ ဆုိျပီး ေမးခြန္းထုတ္တာကုိ ေျဖရွင္းေနရတာနဲ႔အခ်ိန္ကုန္သြားပါတယ္။ သူတုိ႔အားလုံးဟာ ေတာ္ လွန္ေရးအဖြဲ႔စည္းေတြကေနလာသူေတြဆုိေတာ့ DVB ဟာ ေတာ္လွန္ေရးကို ကုိယ္စားျပဳေသးရဲ့ လား။ လြတ္လပ္တဲ့ မီဒီယာတခုအျဖစ္ သြားေတာ့မလား။ DVB ကုိ ဘယ္သူပုိင္သလဲ။ ဘယ္လိုမူေတြနဲ႔ ဆက္သြားမွာလဲ စသျဖင့္ေမးလုိက္တာ စုံေနတာပါပဲ။

အဲဒီကာလကေတာ့ ဒီေမးခြန္းေတြအတြက္ က်ေနာ္အေတာ္စိတ္ဆုိးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ ေတာ္လွန္ ေရးသမား၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔လဲ ေတာ္လွန္ေရးသမား။ ဘာလုိ႔ ဒီေမးခြန္းေတြေမးေနတာလဲ။ DVB ဟာ ပုဂၢလိ ကပုိင္မဟုတ္ပဲ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုအားလုံးကုိကုိယ္စားျပဳေပၚလာတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးပုိင္မီဒီယာ ဆုိ တာ လူတုိင္းသိပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဘာမွ သံသယရွိစရာမလိုဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ေျဖခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အ ခု ၁၁ နွစ္ၾကာျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္အေျဖေတြအတြက္ က်ေနာ္ဘယ္လုိျပန္ရွင္းျပ ရမွန္းမသိေတာ့ပါ။ DVB ကုိ အခု ဘယ္သူေတြက ပုိင္ဆုိင္သြားျပီလဲ။ DVB ဘာလဲ။ ဘယ္လဲ။ အဲဒီ ကာလက စာနယ္ဇင္းကလပ္ေဆြးေႏြးပဲြဆီတက္ခဲ့တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အသီးသီးက စာနယ္ဇင္းသမား ေတြေကာ အခုခ်ိန္မွာ DVB ကုိ ဘယ္လုိေမးခြန္းေတြမ်ားထုတ္ေနၾကေလမလဲ။    ။

Wednesday, September 24, 2014

Monday, September 22, 2014

ျမန္မာနုိင္ငံဆီ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ ပုိလာေစခ်င္တယ္ ဆိုရင

သူ႔အေတြး သူ႔အျမင္
ဧရာ၀တီ။

ျမန္မာနုိင္ငံဆီ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ ပုိလာေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္
ပုုဂံတြင္စက္ဘီးျဖင့္ အုုပ္စုုလုုိက္လည္ပတ္ေနသည့္ ႏုုိင္ငံျခားသားမ်ားကုုိေတြ႔ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု – ေဂ်ပုုိင္ / ဧရာဝတီ)

မၾကာခင္ သီတင္းကြ်တ္ေတာ့မယ္။ မုိးရာသီကုန္ဆုံးျပီး ပြင့္လင္းရာသီေရာက္ေတာ့မယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ျမန္မာနုိင္ငံဆီ အလည္သြားခ်င္တဲ့ နုိင္ငံျခားသားေတြအတြက္ေရာ၊ နုိင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာေတြအတြက္ပါ ခရီးသြားဖုိ႔၊ ဘုရားဖူးထြက္ဖို႔ အခ်ိန္ေကာင္းတခုပါပဲ။

ဟုိတယ္နဲ႔ ခရီးသြား၀န္ၾကီးဌာနရဲ့ ခန္႔မွန္းခ်က္အရဆုိရင္ ၂၀၁၄ ခုနွစ္အတြင္း ကမၻာ့လွည့္ခရီးသည္ ၃ သန္းအထိ ၀င္လာဖုိ႔ေမွ်ာ္လင့္ထားျပီး အခု ၾသဂုတ္လကုန္ ၈ လအတြင္းမွာတင္ ၁.၈ သန္း၀င္လာခဲ့ျပီးျပီလုိ႔သိရပါတယ္။ ဒါဟာ ၂၀၁၃ ခုနွစ္က၀င္လာတဲ့ ၂.၀၄ သန္းနဲ႔စာရင္ အမ်ားၾကီး တုိးလာတယ္။ အခုတေလာ ၀င္လာတဲ့အထဲမွာ တခ်ိန္က ျမန္မာနုိင္ငံဆီ ခရီးမသြားၾကဖုိ႔ အဓိက ပိတ္ဆုိ႔ဟန္႔တားခဲ့ဖူးတဲ့ အေမရိကန္နုိင္ငံက အမ်ားဆုံးျဖစ္ေနတယ္လို႔လည္း သတင္းေတြထဲ ဖတ္ရပါတယ္။

စာေရးသူသည္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တြင္ အေျခစိုက္ေသာ ေက်ာင္းသား လက္နက္ကိုင္ ABSDF အဖြဲ႕ဝင္ေဟာင္း ျဖစ္ျပီး DVB ၏ သတင္းေထာက္ ေဟာင္းလည္း ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္လ်က္ ရွိသည္
ဒီသတင္းေတြကိုဖတ္ရင္းနဲ႔ ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္ ျမန္မာနုိင္ငံဆီသြားခဲ့စဥ္က ၾကံဳခဲ့ရတာေတြ၊ လုိအပ္ခ်က္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားမိပါတယ္။ ပထမဆုံး အခက္အခဲက ဗီဇာ ျပသာနာ။ က်ေနာ္တုိ႔လုိ ျမန္မာျပည္ဖြား နုိင္ငံျခားသား စာအုပ္ကုိင္ထားသူေတြအတြက္ ဗီဇာ ခက္တာကို ထားလုိက္ပါ။ နုိင္ငံျခားသားစစ္စစ္ေတြ ျမန္မာျပည္သြားဖုိ႔ ဗီဇာေလွ်ာက္တဲ့အခါ တျခားနုိင္ငံေတြေလာက္ မလြယ္ဘူးလုိ႔ သိရပါတယ္။

ဥပမာ အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းနုိင္ငံကုိ လာမယ္ဆုိရင္ အေနာက္နုိင္ငံသားေတြအတြက္ ဘာဗီဇာမွ မလုိပါ။ လာခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေလယဥ္လက္မွတ္၀ယ္ျပီး ထလာရံုပါပဲ။ ဒီလုိလာနုိင္ဖုိ႔ အေနာက္နုိင္ငံေတြနဲ႔ ထုိင္းနုိင္ငံအၾကား နားလည္မႈလက္မွတ္ေရးထုိးထားတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ တနွစ္တခါ Holiday ေဟာလီးေဒး သြားေလ႔ရွိတဲ့ အေနာက္တုိင္းသားေတြဟာ ေလယဥ္လက္မွတ္ကို ၾကိဳ၀ယ္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္း ၀ယ္တာနဲ႔ ၆ လေလာက္ ၾကိဳ၀ယ္တဲ့ လက္မွတ္က ေစ်းထက္၀က္ေလာက္ ကြာေလ့ရွိပါတယ္။

ခရီးသည္ေတြအ ဆင္ေျပေအာင္ ဗီဇာေၾကးမယူ၊ ဗီဇာေလွ်ာက္စရာမလုိေအာင္ လုပ္ေပးလုိက္ေတာ့ သံရံုးေတြက ဗီဇာေၾကးမရေတာ့ပါဘူး။ ဘန္ေကာက္သံရုံးမွာ ဗီဇာ ေလ်ာက္ရင္ တဦးကို ဘတ္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ (ေဒၚလာ ၈၀-၀န္းက်င္) ေပးရပါတယ္။ အေနာက္နုိင္ငံသံရံုးေတြမွာဆုိရင္ေတာ့ ေဒၚလာ ၁၀၀ ေပးရပါတယ္။ လူ ၃ သန္းအတြက္ ဗီဇာ ေလွ်ာက္စရာ မလိုေတာ့ဘူးဆုိရင္ သံရုံးေတြ၊ သုိ႔မဟုတ္ နုိင္ငံ ျခားေရးဌာနအတြက္ ေဒၚလာ သန္း ၃၀၀ နစ္နာမွာေပါ့။

လူ ၃ သန္းသာလာတဲ့ ျမန္မာနုိင္ငံမွာ ေဒၚလာ သန္း ၃၀၀ နစ္နာမယ္ဆုိရင္ လူ ၁၃ သန္းမက လာေန တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းထုိင္းနုိင္ငံမွာဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား နစ္နာေနေလမလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိနစ္နာခံျပီး ဗီဇာ အလကား ေပးထားတာလဲ။ နုိင္ငံျခားေရးဌာနန႔ဲ ဟုိတယ္ခရီးသြားဌာနၾကား ေဆြးေႏြးသင့္တဲ့ ကိစၥတခုပါပဲ။

ဆုိလုိတာက ဗီဇာေလ်ာက္ခုိင္းရင္ ေဒၚလာ ၁၀၀ ပဲ နုိင္ငံျခားေရးဌာနကရမယ္။ ဗီဇာေလွ်ာက္စရာမလုိပဲ ၀င္ခြင့္ေပးလုိက္ရင္ ခရီးသည္ေတြ ပုိ၀င္လာျပီး ၁၀၀ မကပဲ ေဒၚလာတေသာင္းအထိ ျမန္မာနုိင္ငံက ရႏိုင္ပါတယ္။ နုိင္ငံျခားေရးဌာနအတြက္ တုိက္ရုိက္၀င္ေငြဆုံးရႈံးေပမယ့္ ဟုိတယ္ ခရီးသြားဌာနအပါ၀င္ တျခားဌာနေတြ၊ သာမန္တကၠစီသမားေတြ၊ ေစ်းေရာင္းသူေတြအတြက္ မ်ားစြာ၀င္ေငြရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ပြင့္လင္းစ ျမန္မာနုိင္ငံမွာ ဗီဇာ ကိစၥကုိ လုံျခံဳေရးအျမင္နဲ႔ တင္းက်ပ္ထားတာလား၊ ေငြေၾကး (လာဘ္စားခြင့္) ရလုိမႈနဲ႔ တင္းက်ပ္ထားတာလားဆုိတာကေတာ့ သိပ္မကဲြျပားလွပါ။

ဒါက ျမန္မာျပည္၀င္ဖုိ႔ ပထမ အဆင့္ ျပင္ဆင္မႈ အပုိင္းပါ။ ဗီဇာ ရျပီးလုိ႔ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ေရာက္ျပီဆုိရင္လည္း ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ကုိ ေရာက္တာနဲ႔ မတူျပန္ပါဘူး။ ၀င္လာတဲ့ေလယာဥ္က တနာရီမွ ၂-၃ စီး သာရွိေပမဲ့ ၅ မိနစ္တစီးေလာက္၀င္ေနတဲ့ ဘန္ေကာက္ေလယဥ္ကြင္းနီးပါးၾကာေအာင္ လ၀က ေကာင္ တာမွာတန္းစီေစာင့္ရပါတယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာလုိ မုိးပ်ံရထားမရွိ၊ ေလယာဥ္ကြင္းနဲ႔့ ျမိဳ့ထဲေျပးတဲ့ အထူးဘတ္စ္ကားမရွိ။ တကၠစီေတြငွားမယ္ျပင္ေတာ့ ဘယ္နွစ္ေယာက္စီးမွာလဲလုိ႔ စေမးပါတယ္။ တကၠစီငွားတာပဲဗ်ာ။ ဘယ္နွစ္ေယာက္စီးစီး အတူတူပဲ မဟုတ္ဘူးလားဆုိေတာ့ မတူဘူး။ တဦးတည္းဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ခရီးသည္တဦးကုိပါ ထပ္တင္လုိက္ပါေသးတယ္။

ျမိဳ့ထဲေရာက္လုိ႔ ဟုိတယ္တည္းမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အနိမ္႔ဆုံးဟုိတယ္ခက ေဒၚလာ ၆၀ အထက္မွာ။ ဘန္ ေကာက္မွာဆုိရင္ ဘတ္ ၉၀၀ (ေဒၚလာ ၃၀) ေလာက္နဲ႔ ရန္ကုန္က ေဒၚလာ ၆၀ တန္း အခန္းထက္သာတဲ့ အခန္းမ်ဳိး ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ နုိင္ငံျခားသားကို ဟုိတယ္ခ ၂ ဆယူျခင္းပါ။ ဟုိတယ္ခတင္လားဆုိေတာ့ မဟုတ္ေသး။ ျပည္တြင္းေလယာဥ္ခ၊ သေဘၤာခ၊ ရထားခေတြအျပင္ ယုတ္စြအဆုံး ညစ္ေပနံေဟာင္ေနတဲ့ အိမ္သာ အသုံးျပဳခကိုပါ ၂ ဆယူျပန္ပါတယ္။  ဘာ ေၾကာင့္လဲ။ နုိင္ငံျခားသားက ျမန္မာေတြထက္ ၂ ဆ ပုိေလးေနလုိ႔လား။

ဒါတင္လားဆုိေတာ့ မဟုတ္ေသး။ နုိင္ငံျခားသားဆုိရင္ အစိုးရက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဟုိတယ္ေတြ၊ တည္းခုိခန္းေတြမွအပ သာမန္အမ်ားျပည္သူေတြရဲ့ေနအိမ္မွာ အိပ္ခြင့္မရွိပါ။ ကုိယ္ဖိတ္တဲ့ နုိင္ငံျခားသားမိတ္ေဆြကုိေတာင္ ကိုယ့္အိမ္မွာ တည္းခြင့္မေပးနုိင္တဲ့အေျခအေန ဆိုပါေတာ့။ အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းနုိင္ငံမွာေတာ့ ဟုိတယ္ခေရာ၊ တည္းခုိတဲ့ေနရာကိုေရာ ဒါမ်ဳိး ကန္႔သတ္ထားတာမရွိပါ။ ဒါကိုလည္း လုံျခံဳေရး အျမင္အရ လုပ္ထားတာလား။ ၂ ဆေကာက္ျပီး ေငြမ်ားမ်ားလုိခ်င္လုိ႔လားဆုိတာ သိပ္မရွင္းလွပါ။

တတိယ အဆင့္အေနနဲ႔ကေတာ့ အဲဒီလုိ ၂ ဆေပးတည္း၊ ၂ ဆေပးသြားျပီးတဲ့ေနာက္ ေရႊတိဂံုဘုရားကို ၀င္ဖူးမယ္ဆုိရင္ ကင္မရာေၾကး ၅ ေဒၚလာ ထပ္ေပးရျပန္ပါတယ္။ တျခားေစတီပုထုိးေတြကုိ၀င္တဲ့ အခါ မွာလဲ ၅ ေဒၚလာမဟုတ္ရင္ေတာင္ အနည္းဆုံး တေဒၚလာေတာ့ ေပးရပါတယ္။ ေရႊတိဂံုေပၚမွာေတာင္ အလွဴခံေတြက တေနရာတည္းမဟုတ္။ ေစတီအဆူတုိင္းလုိလုိမွာ သီးျခားအလွဴခံေတြ ရွိေနျပန္ပါတယ္။ က်ဳိက္ထီးရုိး၊ ပုဂံ၊ အင္းေလးဖက္က ေစတီပုထုိးေတြမွာလဲ ဒီလုိပါပဲ။ အလွဴခံေတြက လိုအပ္တာထက္ ပုိမ်ားေနတဲ့အတြက္ ခရီးသြားေတြအဖုိ႔ စိတ္အေနွာက္ယွက္ျဖစ္ရပါတယ္။

ဒီေနရာမွာလဲ ထုိင္းကအေျခေနကို ေလ့လာသင့္ပါတယ္။ ထုိင္းမွာဆုိရင္ ေနရာတကာမွာ တေဒၚလာစီ ေကာက္မေနပါဘူး။ ေရွ႕မွာတင္ျပခဲ့တဲ့ ဗီဇာေၾကး အလကားေပးထားသလုိပါပဲ။ ကင္မရာေၾကးကို အလကားေပးထားျပီး အဲဒီထက္ ဆယ္ဆမကမ်ားတဲ့ ဇုန္၀င္ ေၾကးကုိ တခါတည္း တရား၀င္ လက္မွတ္ ေတြဘာေတြနဲ႔ အေသအခ်ာ ေကာက္ခံလုိက္ပါတယ္။ ဥပမာ ျမဘုရားကုိ ၀င္မယ္ဆုိရင္ ဘတ္ ၅၀၀ (ေဒၚ လာ ၂၀ ၀န္းက်င္) တခါတည္း ယူထားလုိက္ပါတယ္။ ကင္မရာေၾကး ၅ ေဒၚလာ ယူတာထက္ ပိုရတဲ့ အျပင္ ခရီးသည္ေတြလည္း ခဏခဏ မေပးရလို႕ စိတ္ညစ္စရာ မလုိေတာ့ပါ။

စတုတၱအခ်က္ကေတာ့ ဘုရားဖူး၊ ျပတုိက္ၾကည့္၊ ထင္ရွားတဲ့ေနရာေတြကို ေလ့လာျပီးတဲ့ေနာက္ ဗိုက္ဆာလုိ႔ တခုခု စားမယ္ဆုိရင္လဲ နီးစပ္ရာဆုိင္မွာ ၀င္စားလုိက္ရံုပါပဲ။ ခပ္သန္႔သန္႔ျပင္ထားတဲ့ဆုိင္ဆုိ ၁၀၀-၂၀၀။ ခပ္ညံ့ညံ့ဆုိင္ဆုိရင္ ၅၀-၁၀၀ ေပါ့။ ဘန္ေကာက္က ဆုိင္ေတြကုိ ေျပာတာပါ။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ အဲဒီလုိ ၀င္စားလုိ႔မရ။ ဆုိင္အျပင္အဆင္ေတြ၊ စားစရာအဆင့္အတန္းေတြက ဘန္ ေကာက္မွာလုိ စားခ်င့္စဘြယ္ သန္႔ျပန္႔မေနပါ။ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကြမ္းတံေတြးေတြ၊ အညစ္ ေထးေတြနဲ႔ ေပေရေနဆဲပါ။

ေနာက္တခ်က္က ေငြေၾကးသုံးစြဲရမႈ အခက္အခဲ။ Holiday ထြက္လာတဲ့ အေနာက္တုိင္းသားေတြက ျမန္မာေတြလုိ ေငြထုတ္ပုိက္ျပီး ခရီးသြားသူေတြမဟုတ္ပါ။ Credit Card ေတြ၊ Bank Card ေတြကိုင္ျပီး သြားေနၾက။ ေနာ္ေ၀းမွာဆုိရင္ ဘဏ္ကတ္သုံးေစ်း၀ယ္သူက အမ်ားစုျဖစ္ေနျပီး ေငြသားကိုင္သုံးသူက ၁၀ ရာခုိင္နႈန္းေတာင္ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အဲဒီကဒ္ေတြက သုံးဖုိ႔ သိပ္မလြယ္။ ဟုိတယ္ခေတြ၊ ေလယာဥ္ခေတြကို Credit Card နဲ႔ေပးလုိ႔ရနုိင္ေပမယ့္ တကၠစီခကအစ အရာအားလုံးကို ေငြသားနဲ႔သာေပးရပါတယ္။

ဒီအတြက္ ျမန္မာနုိင္ငံဆီသြားမယ္လုိ႔ ခရီးစဥ္ျပင္ကတည္းက အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၀၀ တန္ အသစ္ စက္စက္ေတြကို ဘဏ္ကေန လဲယူလာရပါတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္တာနဲ႔ ေငြလဲေကာင္တာေတြဆီသြား ျပီး အဲဒီေဒၚလာကုိ ျမန္မာက်ပ္ေငြနဲ႔ လဲရပါတယ္။ ”ဒီအရြက္က မ်က္နွာေပၚေခါက္ရုိးက်ဳိးေနတဲ့အတြက္ ျပန္လဲေပးပါ” ဆုိျပီး ေကာင္တာထုိင္ေကာင္မေလးက ေဒၚလာ ၁၀၀ တန္ကုိ ျပန္ေပးတာ ၾကဳံရဖူးပါတယ္။ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲေခါက္ထည့္လာမွေတာ့ ေခါက္ရုိးက်ဳိးမွာေပါ့။ ျမန္မာေငြေတြလည္း ဒီလုိပဲက်ဳိးေန တာပဲ မဟုတ္ဘူးလားဆုိျပီး ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္ပုံမရ။ ျပန္မလဲေပးရင္ေတာ့ ၅ ရာ ခုိင္ နႈန္း အေလ်ာ့ခံရမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

ဒါမ်ဳိးေတြ ဘန္ေကာက္မွာမရွိပါ။ ပါလာတဲ့ Credit Card ကုိ နီးစပ္တဲ့ ATM စက္မွာသာ သြားထုတ္လုိက္။ တခါထုတ္ရင္ ဘတ္ နွစ္ေသာင္း ထြက္လာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလုိ ထြက္လာတဲ့အထဲမွာ တေထာင္တန္နဲ႔ ၅၀၀ တန္မွအပ ၁၀၀ တန္၊ ၅၀ တန္၊ ၂၀ တန္ေတြ ပါမလာပါ။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္က ေငြလဲ ေကာင္တာမွာေတာ့ အျမင့္ဆုံးျဖစ္တဲ့ ၅၀၀၀ တန္ကုိမေပးပဲ တေထာင္တန္နဲ႔ ေအာက္အဆင့္ေတြကုိ ခ်ည္းေပးလုိက္ပါတယ္။ တေဒၚလာ ၉၀၀ က်ပ္နဲ႔တြက္ေတာ့ ေဒၚလာ ၅၀၀ အတြက္ တေထာင္တန္ အရြက္ေရ ၄၅၀ ရြက္နဲ႔ ၅၀၀ တန္၊ ၂၀၀ တန္၊ ၁၀၀ တန္၊ ၅၀ တန္နဲ႔ ၂၀ တန္အထိ စုံလုိ႔။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီဘဏ္ကေပးလုိက္တဲ့ ၂၀ တန္ကုိ ဘယ္သူမွ လက္မခံပါ။ ၂၅ နွစ္တာကာလအတြင္း ေငြ ေၾကးေဖာင္းပြမႈနႈန္းထားကို မသိလုိက္တဲ့ က်ေနာ္ဟာ ”ငါးျပားနုိင္နုိင္၊ ဆယ္ျပားနုိင္နုိင္” ဆုိတဲ့ေခတ္လုိ သေဘာထားျပီး ေငြလဲေကာင္တာ၀န္းက်င္က သူေတာင္းစားကုိ ၂၀ တန္တရြက္သြားလွဴမိေပါ့့။ အဲဒီ ေတာ့မွ ၂၀ တန္ကုိ သူေတာင္းစားေတာင္ လက္မခံမွန္း သိလုိက္ရပါတယ္။ ၂၀ တန္ေတာင္ မသုံးေတာ့ဘူးဆုိရင္ ျမန္မာနုိင္ငံမွာအေၾကြဆုိတာ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ။

အေၾကြနဲ႔သုံးမွရတဲ့ လမ္းေဘးတယ္လီဖုန္းဆက္တာေတြ၊ ဘူတာရံုက ေကာ္ဖီစက္ေတြ၊ ကိုကာကိုလာနဲ႔ ေရသန္႔ဗူးစက္ေတြမွာ ဘယ္လုိ၀ယ္သလဲ။ အဲဒီစက္ေတြေတြမရွိေသးလုိ႔ အေၾကြသုံးစရာမလုိေသးဘူး ဆုိျပီး ဆင္ေျခေပးၾကမလား။ ထုိင္းမွာဆုိရင္ေတာ့ သူတုိ႔ အေၾကြေစ့ေတြ မေပ်ာက္သြားေစဖုိ႔အတြက္ မုိုးပ်ံရထား၊ ေျမေအာက္ရထားလက္မွတ္၀ယ္တာကို အေၾကြနဲ႔၀ယ္မွရတဲ့ စနစ္မ်ဳိးလုပ္ျပီး ထိန္းထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အေနာက္နုိင္ငံေတြမွာလည္း ဒီလုိပါပဲ။ အေၾကြေတြကုိ သုံးေနဆဲ၊ အေၾကြေတြ တန္ဖုိးရွိေနဆဲပါ။ ထားေတာ့။ အေၾကြကိစၥကေတာ့ နုိင္ငံျခားသားေတြ သိပ္စိတ္၀င္စားဘြယ္မရွိပါ။ ျပည္ေတာ္ျပန္ ျမန္မာတဦးအေနနဲ႔ နုိင္ငံတကာနဲ႔ ယွဥ္ျပီးေတြးမိျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အနွစ္ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ဟုိတယ္ခရီးသြား၀န္ၾကီးဌာနအေနနဲ႔ တကယ္ပဲ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ အမ်ားအျပား လာလည္ေစခ်င္တယ္ ဆုိရင္ ေရွ့မွာတင္ျပခဲ့တဲ့ အဟန္႔အတား စိတ္အေနွာက္ယွက္ျဖစ္ဖြယ္ ကိစၥေတြကို ျပဳျပင္ေပးဖုိ႔လုိပါလိမ့္မယ္။ နုိင္ငံျခားေရးဌာန၊ ဟုိတယ္/ခရီးဌာနနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာအျခားဌာန ေတြအၾကား ဒီထက္မက ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ လုိပါလိမ့္မယ္။ ျပီးရင္ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ အစားအ ေသာက္၊ အေနအထုိင္ သန္႔ရွင္းသန္႔ျပန္႔မႈ၊ ေနရာတကာ ကြမ္းေသြးေတြနဲ႔ ညစ္ေထးေပေရေနမႈေတြ အတြက္လည္း နုိင္ငံသားတဦးခ်င္းစီက ျပဳျပင္သြားဖုိ႔လုိမယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါေၾကာင္း တင္ ျပလုိက္ရပါတယ္။

Saturday, September 20, 2014

ေတာ္လွန္ေရးသတင္းသမားတဦးရဲ့ ဒုိင္ယာရီ (၂၈)

မုံရြာနဲ႔ က်ည္ရြာၾကားမွာ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ

အခန္း ၂၇ မွာေဖၚျပျပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း ေမလ ၂၉ ရက္ညက တယ္လီဖုန္းအဆက္သြယ္ရခဲ့တဲ့ မုံရြာ NLD က ဦးေစာေအာင္ (မံုရြာ အမွတ္ ၂ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္) ကုိ ေမလ ၃၀ ရက္ေန႔မွာလဲ က် ေနာ္ျပန္ဆက္သြယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ဖုန္းဆက္တဲ့ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ၅ နာရီ၀န္းက်င္မွာ သူကအိမ္မွာမရွိပဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ယဥ္တန္းနဲ႔အတူ ဘုတလင္ဖက္လုိက္သြားတယ္လို႔သိရပါ တယ္။
(ဒီပဲယင္း ၁၀ နွစ္ျပည့္အခန္းနားတခု ျမင္ကြင္း)

ဒီလုိနဲ႔ ညေန ၇ နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္မွာေတာ့ ဦးေစာေအာင္နဲ႔ဖုန္းရပါတယ္။ မေန႔က မုံရြာျမိဳ့ ရံုးခန္းဖြင့္ ပဲြမွာေျပာထားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ မိန္႔ခြန္း အသံကို အရင္ဆုံးယူရပါတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း သူတုိ႔ဖြင့္ျပတဲ့ကက္ဆက္ေခြထဲကအသံကို တယ္လီဖုန္းကၾကားရတဲ့အတုိင္း အဆင္ေျပသလုိဖမ္းယူေပါ့။ မီနစ္ ၃၀ စာေလာက္ရွိတဲ့အဲဒီအသံကိုယူျပီးမွ ဒီေန႔ခရီးစဥ္အေၾကာင္းေမးရပါတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ အဲဒီေန႔က ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးကသေဘာေကာင္းျပီး တယ္လီဖုန္းလုိင္းကုိ ျဖတ္မခ်လုိက္လုိ႔။

''ဘုတလင္ကေနမုံရြာအျပန္မွာ အေျခေနက အသြားတုန္းကနဲ႔ မတူဘူးဗ်။ ဘုတလင္နဲ႔ မံုရြာနယ္စပ္မွာ ရဲသား ၃၀ ေလာက္က နံပတ္တုတ္ေတြကိုင္ ေစာင့္ေနတယ္။ မုံရြာကေန ဘုတလင္ဖက္လာတဲ့ ကား ေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ေတြကုိ ဘယ္သူမွသြားခြင့္မျပဳဘူး။ အဲဒါ အေျခေနသိပ္မေကာင္းဘူးဗ်'' လုိ႔ ဦးေစာေအာင္က နိဒါန္းခ်ီျပီး မုံရြာနဲ႔ ဘုတလင္ၾကားရွိ၊ မုံရြာကအထြက္ နမခ (အေနာက္ေျမာက္ပုိင္း စစ္ ဌာနခ်ဳပ္) စခန္း၀န္းက်င္မွာၾကံဳရတဲ့ တားဆီးေနွာက္ယွက္မႈေတြအေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။

ဘုတလင္ကေန ဒီပဲယင္းဖက္အေျခေနကိုေမးတဲ့အခါမွာေတာ့ ''ဘုတလင္ကုိ ဒီပဲယင္းျမိဳ့နယ္က လာျပီး ေတာ့ဆက္သြယ္တယ္ဗ်၊ အဲဒါ ဘုတလင္နဲ႔ ဒီပဲယင္းၾကားမွာ ၾကံ့-ဖြံ႔ ေတြ အင္အားတခ်ဳိ႔ရွိ တယ္။ ေမာ္ ေတာ္ကားေတြလဲမ်ားတယ္။ အဲဒါ စုိးရိမ္ရတယ္ဆုိျပီးေတာ့ ဒီပဲယင္းကလာ အေၾကာင္းၾကား တယ္။ အဲ ဒါ စစ္ကုိင္းတုိင္းစည္းရံုးေရးအဖြဲ႔က ဦးဘာဘာတုိ႔၊ ဦးထြန္းျမိဳင္တုိ႔နဲ႔ စကားေျပာေနၾကတယ္ဗ်။ အစီစဥ္ ကေတာ့ ဒီပဲယင္း ညအိပ္ဖုိ႔ပဲဗ်'' လုိ႔ စုိးရိမ္မကင္းတဲ့ေလသံနဲ႔ ဦးေစာေအာင္က ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ခရီးစဥ္တေလ်ာက္လုံးမွာ ၾကံ့ဖြံ႔လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ တားဆီမႈေတြကရွိခဲ့တာဆုိေတာ့ ဒီသတင္းကို ထူးျခားသတင္းအျဖစ္ က်ေနာ္ကထင္မထားခဲ့ပါ။ ဒီလုိနဲ႔ ည ၉ နာရီ သတင္းလႊင့္ခ်ိန္မွာ ဦးေစာေအာင္ နဲ႔ ဗ်ဳးထားတဲ့ မုံရြာ၊ ဘုတလင္၊ ဒီပဲယင္း၊ ေရဦးခရီးစဥ္ကုိ ရသေလာက္ပဲလႊင့္ခ်လုိက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မနက္ပုိင္း မုံရြာရံုးဖႊင့္ပဲြမွာ ေဒၚစုေျပာထားတဲ့ မိန္႔ခြန္းေပါ့။ အဲဒါနဲ႔တင္ သတင္းက မီနစ္ ၂၀ နီးပါးရွိေန ျပီ ဆုိေတာ့ ရန္ကုန္က NLD ရံုးခ်ဳပ္တုိ႔၊ ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္ ဦးလြင္တုိ႔ကိုေတာင္ အဲဒီညက မေခၚျဖစ္လုိက္ ဘူး ထင္ပါတယ္။

ည ၉ နာရီအသံလႊင့္ခ်ိန္ျပီးလုိ႔ မနက္ပုိင္းအတြက္ အသံသြင္းေနၾကတုန္း NCGUB (အမ်ဳိးသားညြန္႔ ေပါင္းအစိုးရ) ဆီက Fax တေစာင္ ၀င္လာပါတယ္။ (အဲဒီကာလက Email အီးေမးလ္၊ အင္တာနက္ သိပ္ေခတ္မစားေသးတဲ့အျပင္ Facebook ကလဲ မေပၚေသးပါ)။ ေဒၚစုတုိ႔ယဥ္တန္း ေမလ ၂၉ ရက္ေန႔ ညပုိင္းက အၾကမ္းဖက္တုိက္ခုိက္ခံရတယ္လုိ႔ ၾကားျဖတ္သတင္းကေန သူတုိ႔သိရတဲ့အေၾကာင္း၊ အျမန္ စုံစမ္းေမးျမန္းဖို႔လုိတဲ့အေၾကာင္းေတြပါ၀င္ပါတယ္။

''ဒီလူေတြ ဘာေၾကာင္တာလဲကြာ၊ အခုပဲ ဘုတလင္ကျပန္လာတဲ့ NLD အမတ္နဲ႔ေမးျမန္းျပီး ၃၀ ရက္ ေန႔ေနာက္ဆုံးအေျခေနကိုေတာင္ လႊင့္ျပီးျပီပဲ။ ၂၉ ညက ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး''။ အဲဒီ Fax က ေကာလဟာလၾကားရတဲ့ သတင္းတခုသာျဖစ္မယ္ဆုိျပီး ကိုယ့္ဘာသာဆုံးျဖတ္လုိက္ပါ တယ္။ ကုိယ့္ဘာသာဆုံးျဖတ္ဆုိတာက ဒီလုိပါ။ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ည ၁၁ နာရီ၀န္းက်င္၊ ေအာ္စလိုအ ခ်ိန္ညေန ၆ နာရီေနာက္ပုိင္းဆုိရင္ သတင္းအဖြဲ႔သားေတြမွအပ ဘယ္သူမွာရံုးမွာမရွိေတာ့ပါ။ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးပုိင္းက ညြန္ခ်ဳပ္ေတြ၊ ညြန္မႈးေတြ၊ ညြန္ကေလးေတြရဲ့အလုပ္ခ်ိန္က မနက္ ၉ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီဆုိ ျပီးျပီ။ ေနာ္ေ၀းနုိင္ငံသားမ်ားပီသစြာနဲ႔ တေန႔ ၇ နာရီခဲြထက္ ပုိ အလုပ္မလုပ္ၾကေတာ့့ပါဘူး။

ထားေတာ့။ အဲဒီလုိကုိယ္ဘာသာဆုံးျဖတ္ျပီး မနက္ျဖန္က်မွပဲ ဒီသတင္းကုိ အေသခ်ာလုိက္ေတာ့မယ္ လုိ႔သတင္းခန္း Whiteboard မွာ မွတ္ခ်က္ေရးလုိက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေဒါက္တာေသာင္းထြန္းကုိ (ညြန္ေပါင္းအစိုးရ ကုလသမဂၢဆုိင္ရာကုိယ္စားလွယ္) အေသခ်ာေမးၾကည့္ဦးမွဆုိျပီး ဖုန္းဆက္ေတာ့ စက္သတင္းနဲ႔ နယ္စပ္သတင္းေတြအရ ဒီသတင္းကိုအေသခ်ာရထားတဲ့အေၾကာင္း၊ အေမရိကန္ နုိင္ငံ ျခားေရးဌာနနဲ႔ ကုလသမဂၢအသုိင္း၀ုိင္းဆီလဲ အသိေပးထားတဲ့အေၾကာင္း သူကေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ခုနေလးကတင္ ဘုတလင္ကျပန္လာတဲ့ NLD အမတ္နဲ႔ေမးထားျပီးတဲ့အေၾကာင္း၊ ၂၉ ရက္ေန႔က ဘာမွမျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းျပန္ေျပာျပီး ေနာက္ေန႔မွပဲ အေသခ်ာဆက္လုိက္ေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ကာ အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ညသန္းေကာင္အခ်ိန္ၾကီး ဘယ္ကုိမွဖုန္းေခၚ လုိ႔ မရနုိင္။ ဦးလြင္ကုိ ဒီအခ်ိန္သြားေခၚရင္လဲ အားနာစရာၾကီး။ မေတာ္ သတင္းမရတဲ့အျပင္ စိတ္ဆုိး ျပီး အေဟာက္ပါခံေနရဦးမယ္။ ဦးေစာေအာင္ကုိျပန္ေခၚရင္လဲ ဘုတလင္အလြန္မွာျဖစ္ ဆက္ျဖစ္တဲ့ ကိစၥကုိ သူဘာမွသိမွာမဟုတ္။ ဘုတလင္၊ ဒီပဲယင္းကေန ေရဦးအၾကား NLD ပါတီ၀င္ေတြကို ေခၚလုိ႔ ရနုိင္တဲ့ဖုန္းကလဲ တလုံးမွမရွိ။ ဒီလုိ နဲ႔ လက္မႈိင္ခ်ျပီး တညအိပ္လုိက္ရတယ္ဆုိပါေတာ့။


က်ည္ရြာမွာ ကမၻာပ်က္တဲ့ည

ေနာက္တေန႔မနက္ေစာေစာ ရံုးေရာက္ေတာ့ က်ည္ရြာမွာ ပစ္ခတ္နွိမ္နွင္းမႈေတြရွိခဲ့ျပီး ေသဆုံးမႈေတြရွိခဲ့ တဲ့အေၾကာင္းသတင္းေတြက တျပဳံၾကီးေရာက္ေနျပီ။ NLD ရံုးနဲ႔ ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္ဦးလြင္တုိ႔ဆီဖုန္းေခၚ ေတာ့ ဘယ္လုိမွေခၚလုိ႔မရ။ တျခား NLD အဖြဲ႔၀င္တဦးနဲ႔ဖုန္းရမွသိရတာက NLD ရံုးဆီ အထူးရဲေတြ ေရာက္လာျပီး ခ်ိတ္ပိတ္ထားလုိက္ျပီ၊ ဦးလြင္တုိ႔ CEC (ဗဟုိအလုပ္မႈေဆာင္ေကာ္မီတီ၀င္) ေတြကိုလဲ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားလုိက္ျပီတဲ့။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။

(အခင္းျဖစ္ပြါးတဲ့ေနရာက က်ည္ရြာ။ ၂၀၀၃ ၀န္းက်င္က ဓာတ္ပုံ)

မေန႔က ေနာက္ဆုံးအေျခေနကို သတင္းပို႔ခဲ့တဲ့ မုံရြာက ဦးေစာေအာင္ဆီဖုန္းေခၚေတာ့လဲ ဘယ္လုိမွ ေခၚမရေတာ့ပါ။ နုိင္ငံျခားဖုန္းအ၀င္ အားလုံးကို နအဖ အစုိးရက ပိတ္ထားလုိက္ျပီလားမသိ။ ေနာက္ ဆုံးေတာ့ အဲဒီကာလက က်ေနာ္တုိ႔သတင္းဌာနရဲ့ အဓိကအားထားရာ Intercept ၾကားျဖတ္စက္ သ တင္းေတြကိုပဲ အားကုိးရေတာ့တာေပါ့။

ေနရာ ၃-၄ ခုကေန ၀င္လာတဲ့ ၾကားျဖတ္စက္သတင္းေတြကိုအေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ မေန႔က ေဒါက္တာေသာင္းထြန္းတုိ႔ေျပာတဲ့သတင္းဟာ အမွန္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျမန္မာနဲ႔အေမရိၾကား အခ်ိန္ တရက္စာကြာတဲ့အတြက္ ၂၉ နဲ႔ ၃၀ ရက္ ေန႔စြဲမွားတင္မိတာကို စီစစ္ေတြ႔ရွိရပါတယ္။ ''ေသဟဲ့ နႏၵိယ'' လုိ႔ ေအာ္ရင္း မေန႔ညသတင္းလႊင့္ခ်ိန္မျပီးခင္မွာ အေရးေပၚသတင္းအေနနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ အနည္းဆုံးေတာ့ မ နက္ပုိင္း အသံလႊင့္ခ်ိန္အမွီ အထူးသတင္းအျဖစ္ထည့္နုိင္ရက္နဲ႔ မထည့္ျဖစ္လုိက္တဲ့အေပၚ ေနာင္တ ရ လုိ႔ မဆုံးေတာ့ပါ။

စက္္သတင္းေတြနဲ႔ နယ္စပ္ကရတဲ့သတင္းေတြကိုအေျခခံျပီး အဲဒီညကျဖစ္စဥ္အၾကမ္းကိုေျပာရမယ္ဆို ရင္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ယဥ္တန္း က်ည္ရြာအေရာက္မွာ ည ၈ နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ရြာသား ေတြက ဖုေရာင္းတုိင္မီးေတြ၊ လက္လုပ္မီးခြက္ေတြထြန္းျပီး ေထာင္နဲ႔ခ်ီၾကဳိဆုိၾကပါ တယ္။ ေဒၚစုကလက္ ျပနႈတ္ဆက္ခ်ိန္မွာ ဘုန္းၾကီးေတြက ကားကိုတားျပီး မိန္႔ခြန္းေျပာာခုိင္းတဲ့အတြက္ ေဟာခဲ့ရပါေသး တယ္။ အဲဒီ ေဟာေျပာပဲြအျပီး က်ည္ရြာအလြန္ေရာက္တာနဲ႔ မထင္မွတ္တဲ့တုိက္ခုိက္မႈကိုၾကံဳခဲ့ရေတာ့ တာပါပဲ။

စက္သတင္းေတြအရဆုိရင္ က်ည္ရြာနဲ႔ ေရဦးအၾကားရွိ အစိုးရရံုးတခုမွာ စစ္ဖက္အမိန္႔ေပးဌာနတခုရွိ ေန အဲဒီကေန ဒီျဖစ္စဥ္ကိုအေသးစိပ္ကြပ္ကဲေနတာလို႔ဆုိပါတယ္။ လမ္းေဘး၀ဲယာရွိ သစ္ပင္ေတြေပၚ မွာ ဆလုိက္မီးေတြကိုၾကိဳတင္ တပ္ဆင္ထားျပီး အဲဒီမီးေတြဖြင့္ခ်ိန္မွာ ၾကံံ့ဖြံေတြ၊ စြမ္းအားရွင္ေတြ၊ ခုန က ေဒၚစုကားကိုတားတဲ့ ဘုန္းၾကီးအတုေတြက ေတြ႔ရာမေရွာင္ စရုိက္ေတာ့တာပါပဲလုိ႔သိရပါတယ္။ ဒီ လုိ ရုိက္ေနတဲ့ၾကားထဲကေန ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ကားက ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားပါတယ္။ က်န္လူအမ်ားစုကေတာ့ ေသတဲ့အထိရုိက္နွက္ခံရျပိး လူေပါင္း ၈၀ ခန္႔အထိေသဆုံးခဲ့တယ္လို႔ အဲဒီ ကာလ က ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ အစီရင္ခံစာေတြမွာေဖၚျပၾကပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ေရဦးရဲစခန္းမွာဖမ္းထားတယ္၊ အဲဒီကေနတဆင့္ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ရန္ကုန္ဖက္ေမာင္းလာျပီး ေနာက္ဆုံးေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္ အထူးခန္းဆီထည့္လိုက္တယ္၊ ေနာက္ပုိင္း အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန ၂၀၁၁ နုိ၀င္ဘာလ ၆ ရက္ေန႔မွာျပန္လြတ္ေပးတဲ့အထိ ဒီပဲယင္းအေၾကာင္းအေသး စိပ္ကိုဘာမွထုတ္ေျပာျခင္းမရွိပါ။ သူ႔အရင္ျပန္လြတ္လာတဲ့ မႏၲေလးကေဒၚ၀င္းျမျမအပါ၀င္ မုံရြာဖက္က ပါတီ၀င္ေတြေျပာၾကားခ်က္အရေတာ့ စြမ္းအားရွင္ေတြက သူတုိ႔ကုိအေသရုိက္တာျဖစ္ျပီး ကံေကာင္း ေထာက္မစြာနဲ႔ မေသပဲက်န္ခဲ့တာသာျဖစ္တယ္လုိ႔သိရပါတယ္။

ဒီထက္အေသးစိပ္အခ်က္လက္ေတြကုိေတာ့ ေမလ ၃၀ ရက္ေန႔ ဒီပဲယင္းနွစ္ပတ္လည္ေရာက္တုိင္း အဲ ဒီကာလကထုတ္လြင့္ခဲ့တဲ့ ေရဒီယုိသတင္းေတြ၊ အင္တာနက္ေတြေပၚမွာ ရွာေဖြဖတ္ရႈေစခ်င္ပါတယ္။ (ဒီေဆာင္းပါးေအာက္မွာ အစီရင္ခံစာေတြကို သီးျခားတင္ျပထားပါတယ္)။

ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ဒီျဖစ္စဥ္ဟာ မေတာ္တဆျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ အာဏာပုိင္ေတြဖက္က စနစ္တက်အကြက္ခ်ၾကိဳတင္စီစဥ္ တုိက္ခိုက္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ထင္ရွားလွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိတုိက္ ခုိက္တာလဲ။ ဘယ္သူေတြက အမိန္႔ေပးခဲ့တာလဲ။ တုိက္ခုိက္ရမွာပါ၀င္သူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။ အ တုိက္ခုိက္ခံရျပီး ေသဆုံးသြားသူ၊ ဒဏ္ရာရသူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။ ဘယ္ေလာက္ေသျပီး ဘယ္ ေလာက္ ဒဏ္ရာရခဲ့သလဲ။

ဒီအတြက္ လႊတ္ေတာ္က စုံစမ္းေရးေကာ္မရွင္ဖြဲ႔ျပီး စံုစမ္းေဖၚထုတ္ဖုိ႔မလုိဘူးလား။ NLD ပါတီဖက္က ေကာ ဒီကိစၥအေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားသလဲ။ အားလုံးကုိ ေက်ေအးလုိက္ျပီလား။ တရားဥပေဒစုိး မုိးေရးအေၾကာင္း မၾကာခဏေျပာေနတဲ့ NLD ဥကၠဌနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ဆုိင္ရာ တရားဥပေဒ စိုးမုိးေရးဥကၠဌ ဖက္ကေတာ့ ဒီျဖစ္စဥ္ၾကီးကို တကယ္ပဲေမ့ထားလုိက္ျပီလား။

အဲဒီကာလက NLD အမတ္တဦးျဖစ္သူ ေရွ့ေနဦးသိန္းညြန္႔ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ''ေသနတ္ေတြၾကားမွာ ဥပေဒက အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္'' ဆုိတဲ့ စကားလုံးကုိ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ အဲဒါ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၃ ခုနွစ္ ဇြန္လ ၀န္းက်င္ကေျပာခဲ့တာပါ။ အခု ၁၂ နွစ္ၾကာျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဦးသိန္းညြန္႔အပါ၀င္ NLD ကလႊတ္ ေတာ္အမတ္ေတြ၊ တျခားမဟာမိတ္ပါတီေတြ၊ တုိင္းရင္းသားပါတီေတြက လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ ဥပေဒ ျပဳ ပါလီမန္ထဲအထိ ေရာက္ေနပါျပီ။ ဆုိေတာ့ ဒီအခ်ိန္အထိ ''ေသနတ္ေတြၾကား ဥပေဒက အိပ္ေပ်ာ္ ေနဆဲ'' လုိ႔ဆက္ေျပာေနရင္ သဘာ၀မက်ေတာ့ပါ။ တနည္းအားျဖင့္ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ''ေသနတ္ေတြ ၾကား အိပ္ေပ်ာ္ေနတာဟာ ဥပေဒလား၊ ဥပေဒျပဳအမတ္ေတြလား'' ဆုိျပီး ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္စရာ ျဖစ္ လာေနပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။    ။

(၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဒီပဲယင္းအေရးခင္းအစီရင္ခံစာကုိ ေအာက္ပါ လင့္ခ္ မွာဖတ္နုိင္ပါတယ္)


Thursday, September 18, 2014

စစ္ အာဏာသိမ္း ၂၆ ႏွစ္အလြန္ အိမ္ျပန္လမ္း

ဧရာ၀တီ။

၈ ေလးလုံး အေရးအခင္း, ABSDF, စစ္အာဏာသိမ္းျခင္း, တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ား,
၈ ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံကို စစ္တပ္က ၾကမ္းတမ္းစြာ တုံ႔ျပန္ခဲ့ၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္တြင္ အာဏာ သိမ္းယူခဲ့သည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ စစ္တပ္က အာဏသိမ္း လိုက္ပါတယ္။ အာသိမ္းၿပီး ေနာက္တေန႔ စက္တင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို စစ္တပ္က ပစ္ခတ္ၿဖိဳခြင္းခဲ့တဲ့ ၂၆ ႏွစ္ျပည့္ ႏွစ္ပတ္လည္ ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။

တနည္းအားျဖင့္ အဲဒီလုိ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ေနတဲ့ စစ္တပ္ကုိ ဆႏၵျပ႐ုံနဲ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ဓား ဓားခ်င္း၊ လွံ လွံခ်င္းနည္းကုိ ယူၿပီး လက္နက္ကုိင္ ျပန္ေတာ္လွန္မွ ရမယ္ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ ေထာင္ ေသာင္းခ်ီတဲ့ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြ ေတာခုိခဲ့တဲ့ ပထမ ဆုံးေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။

စာေရးသူသည္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တြင္ အေျခစိုက္ေသာ ေက်ာင္းသား လက္နက္ကိုင္ ABSDF အဖြဲ႕ဝင္ေဟာင္း ျဖစ္ျပီး DVB ၏ သတင္းေထာက္ ေဟာင္းလည္း ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္လ်က္ ရွိသည္
က်ေနာ္တုိ႔ ထား၀ယ္ဘက္မွာေတာ့ စက္တင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔ ေန႔လယ္ပုိင္းက်မွ စတင္ပစ္ခတ္ၿဖိဳခြဲ ခံရတာ ျဖစ္ၿပီး စစ္တပ္ရဲ႕ ပစ္ခတ္မႈကေန လြတ္ေျမာက္ ထြက္ေျပးလာၾကတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ တျခား ေက်ာင္းသားေတြ အပါ၀င္ လူ အင္အား ၅၀ ခန္႔ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၆ ႏွစ္၊ ဒီလုိ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ မိဘအိမ္ကေန ယုံၾကည္ရာ ခရီးၾကမ္းကို စတင္ထြက္ခြာ ခဲ့ပါတယ္။

၈ ေလးလုံး အေရးအခင္း ကာလအတြင္း စစ္တပ္ရဲ႕ ၿဖိဳခြင္းပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ထား၀ယ္ဘက္မွာေတာ့ ေက်ာင္းဆရာဦးပန္းေက်ာ္ အပါအ၀င္ ၅ ဦး က်ဆုံး ခဲ့ရၿပီး ၃၇ ဦး ဒဏ္ရာခဲ့ ပါတယ္။ တႏိုင္ငံလုံး အတုိင္းတာနဲ႔ ဆုိရင္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္ ေသဆုံးတယ္ လို႔ ခန္႔မွန္းခဲ့ၾက ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္အထိေတာ့ အေရးတယူနဲ႔ စုံစမ္းေဖၚထုတ္တာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။

က်ေနာ္တုိ႔လုိပဲ တျခားၿမိဳ႕ရြာ နယ္ပယ္ အသီးသီးက ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြလည္း ေဒသအလုိက္ အုပ္စုေတြ ဖြဲ႔ၿပီး ျမန္မာ-ထုိင္းနယ္စပ္၊ ျမန္မာ-တ႐ုတ္ နယ္စပ္၊ ျမန္မာ-အိႏၵိယ နယ္စပ္ ေဒသေတြရွိ လူမ်ဳိးစု လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔ေတြ ထိန္းခ်ဳပ္ နယ္ေျမ ဆီ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲဒီ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ အားလုံး သိၿပီးျဖစ္တဲ့ အတုိင္း ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမုိကရက္တစ္တပ္ဦး (ABSDF) ကုိ ဖြဲ႔စည္းၿပီး စစ္အစိုးရကုိ ခံယူခ်က္ ျပင္းျပင္းနဲ႔ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ စစ္ဆင္ႏဲြခဲ့ ၾကပါတယ္။

ၿမိဳ႕ျပကေန ေတာတြင္း ေဒသဆီ ေရာက္လာၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ နယ္စပ္မွာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲေတြက မ်ားျပား လွပါတယ္။ ပထမဆုံးႀကံဳရတာက ငွက္ဖ်ား၊ ဒုတိယ ႀကံဳရတာက တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ေတြနဲ႔ ဗမာအမ်ားစု ပါ၀င္တဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ အၾကား အခ်င္းခ်င္း မယုံသကၤာ ျဖစ္မႈ၊ တတိယက က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြ စိတ္ကူးယဥ္ ထားခဲ့သလုိ ဘယ္ႏိုင္ငံကမွ လက္နက္ အကူညီ မေပးခဲ့ျခင္း ေတြပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးဟာ ထင္ သေလာက္ ခရီးမေပါက္ခဲ့ဘူး ဆုိပါေတာ့။

ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိရင္ အဲဒီကာလက က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္ကူးယဥ္ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းတုိ႔ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ ဂ်ပန္မွာ စစ္ပညာသင္ၿပီး ျမန္မာ တႏိုင္ငံလုံးကုိ ျပန္သိမ္းသလုိမ်ဳိး ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ ပါ၀င္တဲ့ တပ္ေပါင္းစုက လက္ရွိစစ္တပ္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ အၿပီးသတ္ရွင္းလင္းႏိုင္ခဲ့မယ္ လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတာကိုး။

ဒီလုိ ထင္သေလာက္ ခရီးမေပါက္ခဲ့ေပမယ့္ ေပါက္သင့္ သေလာက္ေတာ့ ေပါက္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဘာေတြ ေပါက္ခဲ့သလဲ ဆုိေတာ့ ေရွ႕မွာတင္ျပခဲ့တဲ့ ဗမာအမ်ားစုနဲ႔ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္အဖဲြ႔ေတြၾကား အခ်င္းခ်င္း မယုံၾကည္မႈေတြကို အတုိင္း အတာတခုအထိ ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး တပ္ေပါင္းစုမူေတြ၊ ဖက္ဒရယ္မူေတြ၊ အားလုံး ပူူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တဲ့ မူေတြကို ABSDF က ဦးေဆာင္ စည္း႐ုံးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒုတိယ တခ်က္ကေတာ့ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ခံစားမႈေတြ၊ နစ္နာခ်က္ေတြ၊ ဘယ္သူမွ မသိတဲ့ အေျခေနေတြကို ျပည္တြင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ သိေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါက လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ ျပဖုိ႔ခက္တဲ့ သေဘာတရား ဆုိင္ရာ ေအာင္ျမင္မႈတခ်ိဳ႕ကုိ ဆဲြထုတ္ျပတာပါ။

ဒါေပမယ့္ သာမန္အမ်ားစု အျမင္မွာေတာ့ စစ္မတုိက္ရေသးခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕ ဒါဇင္နဲ႔ခ်ီၿပီး စာရင္းေပ်ာက္ ၀င္သြားပါတယ္။ တုိက္ပဲြေတြမွာ ရာနဲ႔ခ်ီ က်ဆုံးခဲ့ပါတယ္၊ ငွက္ဖ်ားအပါအ၀င္ ေရာဂါမ်ဳိးစုံေၾကာင့္ ရာနဲ႔ခ်ီ ဆုံးပါးခဲ့ရပါတယ္၊ စသျဖင့္ ဆုံး႐ႈံးခဲ့တာေတြကိုပဲ ျမင္ေနၾကပါတယ္။

အဲဒီလို ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ ဆုံး႐ႈံးသြားတဲ့ စာရင္းကို ABSDF က ထုတ္ျပန္ ထားတဲ့ စာရင္းအရ ၂၆ ႏွစ္တာ အတြင္း ၆၇၀ ေက်ာ္ က်ဆုံးၿပီး ၄၀၀ ေက်ာ္ ဒဏ္ရာရခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ABSDF ရဲ႕ အေစာပုိင္း အင္အားက ေသာင္းနဲ႔ခ်ီ ရွိတဲ့အတြက္ မေသမေပ်ာက္ဘဲ က်န္ေနတဲ့ လူေတြ အခု ဘယ္ေရာက္ေနၾက သလဲ၊ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကလဲ ဆုိတာ ဒီ ၂၆ ႏွစ္ျပည့္ေန႔မွာ ေမးခြန္းထုတ္သင့္တယ္ ထင္ပါတယ္။

အၾကမ္းဖ်င္း ခန္႔မွန္းစာရင္းကေတာ့ လက္ရွိ ABSDF မွာ အင္အား တေထာင္၀န္းက်င္သာ ရွိၿပီး အဲဒီထဲမွာ ၁၉၉၈ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ အတူ ေတာခုိလာခဲ့သူ ဦးေရက ရာဂဏန္းေတာင္ မက်န္ေတာ့ပါ။ ေတာထဲက ဆင္းရဲမႈဒဏ္၊ မဟာမိတ္နဲ႔ အဆင္မေျပမႈဒဏ္၊ ေတာ္လွန္ေရး တပ္ေတြရဲ႕ေရွ႕တုိးတုိက္ႏိုင္မႈ ေနွးေကြးျခင္း ဒဏ္ေတြကို မခံႏိုင္တဲ့ အတြက္ ရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾက ပါတယ္။

တကယ့္ အမ်ားစုႀကီး ကေတာ့ တတိယႏိုင္ငံ အေျခခ်ေရး အစီအစဥ္ကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခား ထြက္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒါ ၁၉၉၅ ၀န္းက်င္ တပ္ေပါင္းစုဌာနခ်ဳပ္ မာနယ္ပေလာ စခန္းက်ၿပီး ေနာက္ပုိင္း ဆက္တုိက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

အခု ၂၆ ႏွစ္ ၾကာၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံေရး အေျခေနက ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါၿပီ။ ေျပာင္းလဲတယ္ ဆုိတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၆ ႏွစ္၊ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာခုိစဥ္က စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့သလုိ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္နဲ႔ တပ္ေပါင္းစုက တုိက္လုိ႔ ေျပာင္း သြားတာမ်ဳိး မဟုတ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြက ဦးေဆာင္တုိက္လုိ႔ ေျပာင္းသြားတာမ်ဳိး မဟုတ္။ စစ္အစိုးရဘက္က ေျပာင္းခ်င္တဲ့ပုံစံေနာက္ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြ အားလုံးနီးက ဒရြတ္တုိက္လုိက္ပါ သြားရတဲ့ အေျပာင္းအလဲ မ်ဳိးပါ။

ဒီေတာ့ ၁၉၈၈ တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခဲ့တဲ့ စစ္အစိုးရ မရွိေတာ့ဘူး ဆုိေပမယ့္ အဲဒီလူေတြ ပါ၀င္ဆဲ ျဖစ္တဲ့ စစ္ တပုိင္း အစိုးရနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္က ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီ လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးခံေနရသူေတြကို ျပန္လြတ္ ေပးလုိက္ၿပီ ဆိုေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ ဖမ္းဆီးမႈေတြ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လြတ္လပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြေတြ က်င္းပေပးၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ေတာင္ ပါလီမန္ထဲ ေရာက္ေနၿပီ ဆိုေပမယ့္ ႀကံ့ခိုင္ေရး ပါတီ ေျပာသမွ် နားေထာင္ေန႐ုံမွအပ ဘာမွဦးေဆာင္လုပ္ပုိင္ခြင့္ မရွိေသးပါ။

ဒီလုိ အေျခေနမ်ဳိးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ABSDF ကုိယ္တုိင္ စစ္တပ္တပုိင္း အစိုးရနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ ထုိး လုိက္ ပါတယ္။ မဟာမိတ္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း လက္မွတ္ထုိး လုိက္ၾကပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကိုယ္တုိင္ ေနာ္ေ၀းနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာအထိ ထြက္လာၿပီး တတိယႏိုင္ငံေရာက္ ဒီမုိကေရစီ အေရး တက္ႂကြသူေတြ အမိႏိုင္ငံဆီ ျပန္လာပါ။ တုိင္းျပည္ တည္ေဆာက္ေရးမွာ ပါ၀င္ လက္တဲြၾကပါလုိ႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့ပါတယ္။

ဒီလုိ ဖိတ္ေခၚမႈ ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ေနာ္အပါအ၀င္ တတိယႏိုင္ငံေရာက္ ေတာခုိေက်ာင္းသား ေဟာင္းေတြ ျပည္ေတာ္ ျပန္လည္ၾကတာ ဘယ္နည္းပါ့မလဲ။ ရာနဲ႔ခ်ီ ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေရွ႕က စာရင္းအင္းေတြ အရဆုိရင္ ၁၉၈၈ တုန္းက ထြက္လာသူ ဦးေရ က ေသာင္းနဲ႔ခ်ီ ရွိတဲ့ အတြက္ က်န္တဲ့လူေတြ ဘာေၾကာင့္ မျပန္ၾကေသးတာလဲ။

တခါ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြ အၿပီးမွာ ထပ္ထြက္လာတဲ့ NLD နဲ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္ ပါတီ၀င္ေတြ၊ ၂၀၀၃ ဒီပဲယင္း အေရးခင္း၊ ၂၀၀၇ ေရႊ၀ါေရာင္ အေရးခင္း အၿပီးမွာ ထပ္ထြက္ေျပးလာသူေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းေတြကိုပါ ထပ္ေပါင္းလုိက္ရင္ သိန္း ဂဏန္း မရွိရင္ေတာင္ ေသာင္းဂဏန္းအထက္မွာ ရွိေနတာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီလူေတြ အခု ဘယ္မွာေနၿပီး ဘာလုပ္ေနၾက သလဲ။

“ကုိယ္ကေတာ့ ဒီအစိုးရ လိမ္ေနတာကို သိလုိ႔၊ သူတုိ႔ကုိလုံး၀ မယုံလုိ႔ ဒီျဖစ္စဥ္နဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာပဲ သန္႔သန္႔ေလး ေနေနတယ္” လုိ႔ လက္ရွိအေျပာင္းအလဲကုိ မယုံၾကည္လုိ႔ ျပည္ေတာ္မျပန္ေသးတဲ့ ေတာခုိေက်ာင္းသားေဟာင္း မ်ားစြာထဲက တဦးက ေျပာပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ Social Visa ေလွ်ာက္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသားတဦး အေနနဲ႔ မိဘအိမ္ဆီ အလည္ျပန္ျခင္းမ်ိဳးဟာ ၁၉၈၈ ေတာခုိစဥ္က ရည္ရြယ္ခဲ့တဲ့ အိမ္ျပန္ျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး လုိ႔လည္း သူက ေ၀ဖန္ပါတယ္။
ဒီလုိ အိမ္ျပန္ျခင္းဟာ တခ်ိန္က ရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္တုိက္ခ့ဲ့သူေတြဆီ သြားေရာက္ လက္နက္ခ်သလုိ ျဖစ္သြားတယ္။ စစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တပုိင္း အစိုးရဘက္က လုိခ်င္ေနတဲ့ ပုံစံထဲ ေခါင္းထုိး၀င္သလုိ ျဖစ္သြားတယ္လုိ႔ သူက ေထာက္ျပ ပါတယ္။

တခါ ျပည္ေတာ္ျပန္ၿပီး သမၼတအႀကံေပး လုပ္ေနသူေတြ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္တာမွာ အစိုးရ လခစား လုပ္ေနတဲ့ ေတာခုိ ေက်ာင္း သား ေဟာင္းေတြကိုလည္း ေတာ္လွန္ေရးကို သစၥာေဖာက္သူေတြအျဖစ္ သူက စြပ္စြဲပါတယ္။

ဒါျဖင့္ ေတာခုိေက်ာင္းသား အမ်ားစုႀကီးက တသက္လုံး အိမ္မျပန္ဘဲ ဒီလုိပဲေနၾကေတာ့မွာလား။ လက္ရွိ သြားေနတဲ့ ေပၚလစီ အမွားအယြင္းထဲမွာ မပါႏိုင္ဘူး ဆုိၿပီး ေဘးထြက္ထုိင္ေန႐ုံနဲ႔ အမွားေတြက သူ႔အလုိလုိ အမွန္ျဖစ္လာပါ့မလား။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကုိယ္တုိင္ေတာင္ လႊတ္ေတာ္ထဲ ၀င္ထုိင္ေနမွေတာ့ ကုိယ္က ဘာေကာင္မုိ႔လုိ႔၊ ျပည္ပကေန ဘာလုပ္ႏိုင္မွာ မုိ႔လုိ႔ တင္းခံေနမွာလဲ ဆုိၿပီး ေမးခြန္းထုတ္သူေတြ ကလည္း မနည္းလွပါ။

ထားေတာ့။ က်ေနာ္က ျပည္ေတာ္ျပန္ၿပီး ေလ့လာတဲ့ အုပ္စုဘက္မွာ ပါခဲ့တဲ့ အတြက္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ခရီးစဥ္ ႏွစ္ေခါက္အတြင္း ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြနဲ႔ တတိယႏိုင္ငံေရာက္ ေတာခုိေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြ ျပည္ေတာ္ ျပန္ဖုိ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ မျဖစ္ကုိသာ တင္ျပခ်င္ ပါတယ္။

အရင္ေဆာင္းပါးေတြမွာ ေရးခဲ့ၿပီး ျဖစ္တဲ့အတုိင္း သမၼတက ဖိတ္ေခၚတယ္ ဆိုေပမယ့္ ပါးစပ္က ဖိတ္ေခၚတာသာရွိၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ ျပန္လာရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ဳိး ဦးသိန္းစိန္အစိုးရမွာ ဘာမွရွိမထားပါ။ တခါ အစုိးရသစ္ ဆိုေပမယ့္ ဌာန ဆုိင္ရာ ၀န္ထမ္းအမ်ားစုက အရင္လူေဟာင္းေတြျဖစ္ၿပီး ျခစားေနတဲ့ နည္းစနစ္ေဟာင္း ေတြနဲ႔ ခဲြျခားဆက္ဆံတာေတြ၊ ေငြညႇစ္ တာေတြ၊ အာဏာျပ ဆက္ဆံတာေတြ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပေဒေၾကာင္း အရ ေျပာမယ္ ဆုိရင္လည္း ျပန္လာတဲ့ ေတာခုိ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြ အေပၚ ဥပေဒေၾကာင္း အရ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေပးထားၿပီးသားလား။ အစိုးရကုိ ေ၀ဖန္ရင္ ျပန္ဖမ္းခြင့္ ရွိသလား။ ႏိုင္ငံျခားသား ပတ္စ္ပို႔ စာအုပ္ ကုိင္ထားသူ ေတြကုိ အၿမဲတမ္း ေနထုိင္ခြင့္ ေပးမွာလား၊ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ျပန္ေလွ်ာက္ရင္ေကာ လုပ္ထုံး လုပ္နည္းက ဘယ္လုိလဲ။ ဘာမွ ရွင္း ရွင္းလင္းလင္း မရွိပါ။ သမၼတနဲ႔ သမၼတ႐ုံး ၀န္ႀကီးေတြဆီ အသနားခံစာ တင္မွ လုပ္ေပးမယ္၊ စဥ္းစားေပးမယ္ ဆုိတဲ့ အဆင့္မွာပဲ ရွိေနပါတယ္။

ဒီလုိ အေျခေနမ်ဳိးမွာ (လက္ရွိ ရွိၿပီးသား ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စင္တာက လူေတြ၊ NGO ေတြ၊ မီဒီယာသမား ေတာခုိ ေက်ာင္းသား ေဟာင္း ဆယ္ဂဏန္းမွ အပ) ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျပန္လည္ အေျခခ်ေနထုိင္ဖုိ႔ ဆုိတာ ဘယ္လြယ္ပါ့ မလဲ။

က်န္တဲ့ အဆင္မေျပမႈေတြ အားလုံးကို ဖယ္ထား၊ အေရးအႀကီးဆုံး အခ်က္က သမၼတဆီသနားခံစာ တင္ရမယ္ဆုိတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အရ ဂုဏ္သိကၡာခ်တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးကုိ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက လုံး၀ ျပင္ဆင္ေပးသင့္ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုရင္ ၂၆ ႏွစ္လုံးလုံး ေတာ္လွန္ေရး လုပ္လာခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔မွာက ဂုဏ္သိကၡာကလဲြၿပီး တျခားဘာမွ မရွိတဲ့ အတြက္ အဲဒီ သိကၡာကုိ ဘာနဲ႔မွ အလဲအလွယ္ မလုပ္ႏိုင္လုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါျဖင့္ သိကၡာကို ရိကၡာနဲ႔ မလဲဘဲနဲ႔ အိမ္ျပန္ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္း မရွိေတာ့ဘူးလား။ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရဘက္က လက္ရွိ စည္းမ်ဥ္း ေတြကို ျပင္မေပးရင္ေတာ့ သူ႔အစိုးရ သက္တမ္းမွာ တျခားနည္း မရွိေတာ့ပါ။ သူ႔အစိုးရ အလြန္ သက္တမ္းမွာ ေကာ။

၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြ အလြန္၊ NLD ပါတီနဲ႔ မဟာမိတ္အင္အားစုေတြ ပါလီမန္ထဲ အမ်ားစုေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္ တုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တဲ့ အိမ္ျပန္ျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ရင္ေတာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ အိမ္ျပန္ျခင္းမ်ဳိးေတာ့ အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

ဒီအတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ မဟာမိတ္ အင္အားစုေတြ ၂၀၁၅ မွာ အႏိုင္ရဖုိ႔ အတြက္ တတိယ ႏိုင္ငံေရာက္ ေတာခုိ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းေတြ၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ေဟာင္းေတြ အားလုံးကလည္း ကိုယ္ေရာက္ ေနတဲ့ ေဒသကေန တတ္စြမ္းသေလာက္ကူညီတာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲ ရတဲ့နည္းနဲ႔၀င္ၿပီး ကိုယ္တုိင္ ပါ၀င္ကူညီတာျဖစ္ျဖစ္ စတင္လုပ္ေဆာင္ၾကဖုိ႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီလုိ႔ ထင္ျမင္မိပါေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ပါတယ္။     ။

Wednesday, September 17, 2014

တနသာၤရီ အမွတ္ ၁၃ (အတြဲ ၂) ၁၇-၉-၁၄

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More