Monday, March 26, 2018

ရန္-ငါ စည္းမရွိေတာ့ေပမယ့္ Moral စည္းေလးေတာ့ ရွိေစခ်င္

The Voice Daily, 
26-Mar-2018 

အနာဂတ္ေကာင္းဖို႔ အတိတ္ကိုေမ့စို႔

အတိတ္ကအမွားေတြအေၾကာင္း ျငင္းခံုေနရင္ အနာဂတ္ဆီ မသြားႏိုင္ေတာ့ဘဲ အတိတ္မွာပဲ တဝဲလည္လည္ျဖစ္ေနမယ္။ ဒါေၾကာင့္ အတိတ္ကိုေမ့ထားၿပီး အနာဂတ္ကိုသာ ဦးတည္ရမယ္လို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးသမားတခ်ိဳ႕က လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ပိုင္းအတြင္း စတင္ေျပာဆိုလို႔လာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရးဆိုတဲ့ အသံေတြက်ယ္ေလာင္လာၿပီး အာဏာရွင္ေဟာင္းေတြ၊ အာဏာရွင္သစ္ေတြ၊ ခ႐ိုနီ၊ ခ႐ိုျပာေတြ အားလံုးနဲ႔ လက္တြဲေဆာင္႐ြက္ရမယ္ဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ဒီလူေတြ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။


ဒီသေဘာတရားဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေတြအတြင္း ထြက္ေပၚခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ျဖဴ-ေၾကာင္မည္းက အဓိကမဟုတ္ဘူး။ ႂကြက္ခုတ္ဖို႔သာ အဓိကဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူပါတယ္။ အဓိပၸာယ္က စံေတြ၊ မူေတြက အဓိကမဟုတ္ဘူး။ အလုပ္ျဖစ္ေရးက အဓိကဆိုတဲ့ဘက္ကို ဦးစားေပးလာတဲ့သေဘာပါ။

စံခ်ိန္စံၫႊန္းကို အေလးထားသူေတြက ဒီအဆိုကို လက္ခံဖို႔ ဝန္ေလးေနဆဲျဖစ္ေပမယ့္ အမ်ားစုကေတာ့ သေဘာတရားအျငင္းပြားေရးထက္ ျပည္သူေတြ ထမင္းဝေရးက ပိုအေရးႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူသာ အက်ိဳးရွိမယ္ဆိုရင္ အရင္ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ မွားတာ၊ မွန္တာကို ခဏထား။ လူဆိုးေရာ သူခိုးပါ အားလံုးနဲ႔လက္တြဲေဆာင္႐ြက္ႏိုင္မွ တိုင္းျပည္တိုးတက္လာမွာျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလာၾကပါတယ္။ 

ကဲ... ၂၀၁၅ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအလြန္မွာ စတင္လာခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ သီအိုရီ အခု ဘယ္ေလာက္အလုပ္ျဖစ္ေနၿပီလဲ။ စစ္အာဏာရွင္ေတြ၊ ခ႐ိုနီစီးပြားေရးသမားေတြက ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတိုးတက္မႈ၊ စီးပြားေရးတိုးတက္မႈအတြက္ ဘယ္ေလာက္အထိ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္ေနၿပီလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမူဝါဒက ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြအေပၚ Backfire (ေျပာင္းျပန္ရလဒ္) ျဖစ္လာေနၿပီလား။ ၅ ႏွစ္တာ အစိုးရသက္တမ္းရဲ႕ တစ္ဝက္ခရီးမွာ ဒါေတြကို ေမးခြန္းထုတ္သင့္တယ္ မဟုတ္ပါလား။

လူ႔အခြင့္ေရးဆုေတြ ျပန္႐ုပ္သြားျခင္း

၂ ႏွစ္ေက်ာ္ကာလအတြင္း အသိသာဆံုးျမင္ရတဲ့ Backfire ကေတာ့ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ႏိုင္ငံတကာကေပးထားတဲ့ ဆုလာဘ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္းသြားျခင္းပါပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မ်က္စိမွိတ္ေထာက္ခံေနသူေတြကေတာ့ ဒါဟာ အေရးမႀကီးဘူး။ ဆုရဖို႔လုပ္ေနတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံတကာက ႀကိဳက္သလိုေျပာ၊ ျပည္တြင္းမွာ အမ်ားစုေထာက္ခံၿပီး အလုပ္ျဖစ္ေနရင္ၿပီးတာပဲလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ 


ဒါေပမဲ့ ပညာတတ္အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ ေဝဖန္ဆန္းစစ္သူေတြၾကားမွာေတာ့ ဒီကိစၥေပၚ ေမးခြန္းထုတ္မႈေတြ ရွိလာေနပါတယ္။ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအသြင္ေျပာင္းမႈလုပ္ငန္းစဥ္ဟာ ႏိုင္ငံတကာက သတ္မွတ္ထားတဲ့ စံခ်ိန္စံၫႊန္းေတြနဲ႔ လြဲလာေနလို႔ ဒီလိုဆုေတြ ျပန္႐ုပ္သိမ္းခံေနရတာလား။ တစ္ခ်ိန္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သည္းသည္းလႈပ္ေထာက္ခံခဲ့တဲ့ အေနာက္ကမၻာကလူေတြ ဘာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းႀကီး သေဘာထားေျပာင္းသြားၾကတာလဲ။ စဥ္းစားစရာေတြက တသီတတန္းႀကီးပါပဲ။

ဒီလိုဆုေတြ ျပန္႐ုပ္သိမ္းျခင္းအေၾကာင္း ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဘဂၤါလီ (ႏိုင္ငံတကာမီဒီယာအေခၚ ႐ိုဟင္ဂ်ာ) ေတြ သိန္းနဲ႔ခ်ီထြက္ေျပးေနရတဲ့ ရခိုင္ေျမာက္ပိုင္းျပႆနာကို ခ်န္လွပ္ထားလို႔ မရႏိုင္ပါ။ ႏိုင္ငံတကာဘက္က ဒီကိစၥကို လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈလို႔ ျမင္ထားၿပီး ျမန္မာအမ်ားစုဘက္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ျပႆနာ၊ အမ်ိဳးဘာသာျပႆနာလို႔ ျမင္ထားၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ စံခ်ိန္စံၫႊန္းနဲ႔ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ စံခ်ိန္စံၫႊန္း ကြာဟေနတဲ့ သေကၤတတစ္ခုေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ျပႆနာက ဒီေလာက္နဲ႔ ၿပီးမသြား။ လူ႔အခြင့္အေရး စံျပပုဂိၢဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ေနမႈေတြကို ဘာမွဝင္ေရာက္မတားဆီးဘူး။ လက္ေတြ႔မတားႏိုင္ရင္ေတာင္ သေဘာတရားအရ ဝင္ေရာက္တားဆီးတာေတာင္ မလုပ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳး ေဖာက္ေနသူေတြနဲ႔ ႀကံရာပါျဖစ္တယ္။ အာဏာရွင္ေတြကိုအေရးယူရင္ သူ႔ကိုပါအေရးယူရမယ္ဆိုတဲ့အထိ ႏိုင္ငံတကာဘက္က ေျပာလာေနပါတယ္။

ရန္-ငါ စည္း ဆက္ထားဖို႔မလိုေတာ့ေပမယ့္ Moral စည္းေတာ့ ေတာင့္ထားဖို႔လိုေသးတယ္

တကယ္ေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္ဆိုရင္ လူဆိုးေရာ၊ သူခိုးပါ အားလံုးနဲ႔ လက္တြဲေဆာင္႐ြက္ဖို႔ ဝန္မေလးဘူးဆိုတဲ့ မူဝါဒကိုခ်မွတ္ၿပီးကတည္းက ရန္-ငါ စည္းဆိုတာ မရွိေတာ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ လူတိုင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားမဟုတ္တဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႕လူေတြမွာ သူ႔ဘာသာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ခံယူခ်က္၊ စံသတ္မွတ္ခ်က္ေတြက အခုခ်ိန္ထိ ခိုင္ခိုင္မာမာက်န္ ေနၾကဆဲျဖစ္ပါတယ္။ 


တစ္ေလာက လူထုေ႐ြးခ်ယ္ခံ တိုင္းအစိုးရဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တစ္ဦးနဲ႔ အာဏာရွင္ေဟာင္းရဲ႕ေျမးတစ္ဦး တြဲ႐ိုက္ထားတဲ့ဓာတ္ပံု ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လူသံုးအမ်ားဆံုး လူမႈကြန္ရက္မီဒီယာ Facebook ေပၚ ေရာက္လာပါတယ္။ ဘယ္လိုရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒီဓာတ္ပံုကို တင္လိုက္မွန္းမသိေပမယ့္ တိုင္းအတြင္းမွာေတာ့ ေဝဖန္မႈဂယက္ အေတာ္ထသြားခဲ့ပါတယ္။ NLD ပါတီဝင္ ေ႐ြးေကာက္ခံဝန္ႀကီးတစ္ဦးနဲ႔ အာဏာရွင္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအၾကား ဒီလိုပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္သင့္ပါသလားဆိုၿပီး အေတာ္မ်ားမ်ားက ေမးခြန္းထုတ္ၾကပါတယ္။

တိုင္းအစိုးရဘက္က ျပန္ရွင္းတာကေတာ့ အာဏာရွင္မ်ိဳးဆက္သစ္ကို အားေပးတာမဟုတ္ဘူး။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးက တိုင္းအတြင္း ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ တျခားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြလို ပံုမွန္ေတြ႔ဆံုျခင္းသာ ျဖစ္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အလုပ္သေဘာအရဆိုရင္ေတာ့ ဒီရွင္းလင္းခ်က္ဟာ လံုေလာက္ပါတယ္။ အားလံုးနဲ႔ လက္တြဲေဆာင္႐ြက္မယ္လို႔ မူဝါဒခ်ထားတဲ့အတြက္ ဒီလိုေတြ႔ဆံုမႈဟာ ဘာျပစ္မႈမွမေျမာက္ပါ။ ဘာအမွားအယြင္းမွ မရွိပါ။

ဒါေပမဲ့ သာမန္ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ စြဲကပ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ စံခ်ိန္စံၫႊန္းဆိုင္ရာ၊ ဂုဏ္သိကၡာဆိုင္ရာ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြအရ ဒါမ်ိဳးမလုပ္သင့္ဘူး၊ ဒါမ်ိဳးလုပ္တာဟာ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ အသက္ေပးသြားသူေတြကို ေစာ္ကားရာေရာက္တယ္ဆိုၿပီး ခံစားေနၾကပါတယ္။

တကယ္ဆို သာမန္လူထုတင္မကပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးသမားေဟာင္းေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာလည္း ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔။ ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီးစဥ္ေတြအတြင္း ေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြက လက္ရွိ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းနဲ႔ အာဏာရွင္ေတြ၊ ခ႐ိုနီေတြ စံႏႈန္းမဲ့ နီးနီးကပ္ကပ္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနတဲ့အေပၚ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အသက္ေပးသြားတဲ့ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ေတြကို ေစာ္ကားရာေရာက္ေနတယ္ဆိုၿပီး သူတို႔က ေျပာၾကပါတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ အာဏာရွင္ေတြနဲ႔လက္တြဲၿပီး ဒီမိုကေရစီကိုေဖာ္ေဆာင္တဲ့အခါ ရန္-ငါ စည္းဆက္ထားဖို႔ မလိုေတာ့ေပမယ့္ Moral (အက်င့္သိကၡာ၊ ကိုယ္က်င့္တရား) စည္းေလးေတာ့ ျခားထားဖို႔ လိုေနဦးမယ္ထင္ပါတယ္။

အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလႏွင့္ Moral ျပႆနာ

Moral စည္းမရွိတဲ့ျပႆနာက ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားေရးေလာကမွာတင္ မကပါဘူး။ လူမႈေရးကိစၥမွာပါ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးျဖစ္တာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ လတ္တေလာျမင္ေနရတဲ့ သာဓကတခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ျပရမယ္ဆိုရင္ NLD ပါတီရဲ႕ ဥပေဒအႀကံေပးအရာရွိ ဦးကိုနီ လုပ္ႀကံခံရမႈအတြက္ တရား႐ံုးမွာစစ္ေဆးေနစဥ္ လူသတ္သမားကို ေထာက္ခံပါတယ္ဆိုတဲ့ စာေတြေရးထားတဲ့ တီရွပ္ေတြဝတ္ၿပီး လူတခ်ိဳ႕က ေပၚတင္လာေရာက္ ဆႏၵျပတာမ်ိဳး၊ လူသတ္သမားရဲ႕ ဆရာေတာ္ပါဆိုၿပီး ဗုဒၶဘာသာ သံဃာေတာ္တစ္ပါးက Facebook ေပၚ ေျပာဆိုတာမ်ိဳးေတြဟာ Moral ျပႆနာ ႀကီးမားလာေနျခင္းကို သက္ေသျပေနပါတယ္။


တစ္ေန႔က ေနျပည္ေတာ္မွာ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ေတာ့ ကားသမားက ရပ္မေပးဘဲ ဆက္ေမာင္းေျပးတဲ့အတြက္ ခ်ိတ္မိတဲ့ ဆိုင္ကယ္သမား ပြဲခ်င္းၿပီး ေသသြားတယ္ဆိုပါတယ္။ ကားသမားက စစ္မႈထမ္းျဖစ္ေနလို႔ ေ႐ြးေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ။ စစ္မႈထမ္းမဟုတ္တဲ့ တျခားလူေတြလည္း ဒီလိုပဲ တိုက္ၿပီးရင္ ေမာင္းေျပးၾကတာ သတင္းေတြထဲ မၾကာခဏဖတ္ေနရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ 

ၿပီးခဲ့တဲ့ခရီးစဥ္တုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ လမ္းျဖတ္ကူးေတာ့ ကားေတြက ရပ္မေပးဘူး။ ဟြန္းအသားကုန္တီးၿပီး ေသသြားခ်င္လားလို႔ ေအာ္ေျပာပါတယ္။ လူကူးမ်ဥ္းက်ားေပၚကူးေနတဲ့လူက အမွားလား၊ စည္းကမ္းမဲ့ေမာင္းတဲ့ ကားသမားက အမွားလား။ ယာဥ္ထိန္းရဲကလည္း ဒါေတြကို စိတ္မဝင္စားေတာ့ စာေရးသူနဲ႔ တျခားတစ္ဦးႏွစ္ဦးမွအပ ဘယ္သူကမွ မ်ဥ္းက်ားမွာကူးတာမေတြ႔၊ အားလံုးႀကံဳတဲ့ေနရာမွာကူး။ ကားေတြလည္း ႀကံဳသလိုေမာင္းနဲ႔ အမွားအမွားခ်င္း အဆင္ကိုေျပလို႔။ အမွန္ကိုေျပာရင္ေတာင္ လူေတြက လက္မခံခ်င္ေတာ့တဲ့အဆင့္အထိ Moral ျပႆနာက ရွိလာေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္၊ စာေရးသူတို႔ ေက်ာင္းသားဘဝကဆို “ျခေသၤ့မွန္ရင္ ျမက္မစားဘူး”၊ “မိုးခါးေရ မေသာက္ဘူး”၊ “လူဆိုးေတြနဲ႔ေတာ့ မေပါင္းႏိုင္ဘူး”...စသျဖင့္ စံသတ္မွတ္ခ်က္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါေသးတယ္။ အခု ဒါေတြမရွိေတာ့ပါ။ ျမက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အသားပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘားစားစား ဗိုက္ျပည့္ဖို႔က အဓိကျဖစ္လာေနပါတယ္။ လူဆိုးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူခိုးပဲျဖစ္ျဖစ္ အာဏာရွိသူ၊ ေငြရွိသူဆိုရင္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ဝန္မေလးေနေတာ့ပါ။ အာဏာရွင္ေတြ၊ ခ႐ိုနီေတြဆီမွာ အခစားဝင္ေနၾကတဲ့ တစ္ခ်ိန္က ေတာ္လွန္ေရးသမား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုသူေတြ မ်ားလာေနတဲ့အထိ Moral ျပႆနာ ႀကီးမားလာေနပါတယ္။

ဒီျပႆနာေတြအတြက္ ဘယ္သူ႔ဆီမွာ တိုင္တန္းရမွာလဲ၊ ဒီျပႆနာ ေျပလည္ေအာင္ ဘယ္သူေတြက ေျဖရွင္းေပးႏိုင္မွာလဲ။ ဒီေဆာင္းပါးေရးေနစဥ္ ၾကားလိုက္မိတဲ့ ဘီဘီစီသတင္းတစ္ပုဒ္မွာေတာ့ ေက်းလက္ေဒသက ျပည္သူတခ်ိဳ႕ဟာ အစိုးရကိုလည္း အားမကိုးရဲ၊ တပ္မေတာ္ကိုလည္း ေၾကာက္ေနရဆဲျဖစ္တာမို႔ တပ္သိမ္းေျမေတြ ျပန္ရေရးအတြက္ ႐ိုးရာနတ္ဆီမွာ ဆုေတာင္းပြဲလုပ္ေနၾကတယ္ဆိုပါတယ္။ ကယားျပည္နယ္ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ေျမနီကုန္း႐ြာမွာ အခုလို ဆုေတာင္းပြဲ လုပ္ေနတာျဖစ္ၿပီး ဒီသတင္းဟာ အဲဒီေန႔အတြက္ Facebook မွာ လူစိတ္ဝင္စားမႈ အမ်ားဆံုးရေနတဲ့သတင္း ျဖစ္တယ္ဆိုပါတယ္။

ကဲ... အမ်ားျပည္သူဘဝ အားကိုးရာမဲ့ျဖစ္ေနၿပီလား။ အမွန္တရားေပၚ ရပ္တည္လိမ့္မယ္လို႔ အမ်ားက ယံုထားတဲ့လူေတြက အတိတ္မွာ အမွား က်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးသူေတြနဲ႔ လက္တြဲေဆာင္႐ြက္ေနၾကတဲ့အခါ အဲဒီလူေတြကိုပါ ျပည္သူက အားကိုးယံုၾကည္ဖို႔ စိတ္ပ်က္သြားၾကတာမ်ိဳးလား။ ေ႐ြးေကာက္ခံအစိုးရနဲ႔စာရင္ ႐ိုးရာနတ္ကမွ တပ္သိမ္းေျမကို ျပန္ရေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္မလားဆိုၿပီး လူထုက အ႐ြဲ႕တိုက္ျပေနတာမ်ိဳးလား။ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလမွာ ဒီမိုကေရစီအင္စတီးက်ဴးရွင္းေတြ ဘာမွ အခိုင္အမာ မတည္ေဆာက္ႏိုင္လို႔ အခုလိုျဖစ္သြားတာမ်ိဳးလား။

အႏွစ္ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ႏွစ္ ၆၀ နီးပါး စစ္အာဏာရွင္အစိုးရ အဆက္ဆက္ရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္မွာ ျပားျပားဝပ္ေနခဲ့ရတဲ့ အမ်ားျပည္သူဘဝ တစ္စံုတစ္ရာ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိလာေစေရးအတြက္ အာဏာရွိသူ၊ ေငြရွိသူနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္ရမယ္၊ အတိတ္ကအမွားေတြအတြက္ ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ မူဝါဒကို နားလည္ေပးလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမူဝါဒရဲ႕ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးသက္ေရာက္မႈက ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္တင္မကပဲ အမ်ားျပည္သူအၾကားအထိ Moral က်ဆင္းမႈျပႆနာ အေတာ္ဆိုးဝါးလာေနၿပီဆိုတာကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အခ်ိန္မီ ျပန္သံုးသပ္ဖို႔ လိုေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ။


ထက္ေအာင္ေက်ာ္

Monday, March 12, 2018

ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ၾကာၿပီးတဲ့အခါ ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြ ဘယ္နားမွာ

The Voice Daily.
12-Mar-2018 

ႏွစ္ ၃၀ ျပည့္ ဖုန္းေမာ္ေန႔

မနက္ျဖန္က်ေရာက္မယ့္ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔ဟာ ႏွစ္ ၃၀ ျပည့္ ကိုဖုန္းေမာ္က်ဆံုးျခင္း ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၉၈၈ ကာလက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ စတင္ခဲ့တဲ့ ၈ ေလးလံုးလႈပ္ရွားမႈ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆန္႔က်င္တိုက္ဖ်က္ေရး - ဒီမိုကေရစီရရွိေရးလႈပ္ရွားမႈစတင္ျခင္း ႏွစ္ ၃၀ ျပည့္ေန႔ေပါ့။



အဲဒီေန႔မွာ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုတာ အားလံုးသိၿပီးသားမို႔ သိပ္ရွင္းျပေနဖို႔ လိုမယ္မထင္ပါ။ အားလံုးဆိုတာ ၈၈ ကို မီခဲ့သူ၊ ၈၈ ကေန ဒီေန႔အထိ ျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနကို မ်က္ျခည္မျပတ္ေလ့လာေနသူေတြကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမြးသူေတြေတာင္ အခု အသက္ ၃၀ ရွိေနၿပီမို႔ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၃ ရက္က အမွန္တကယ္ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုတာကို အသက္ ၃၀ ေအာက္ ဒီေန႔လူငယ္ေတြ သိပါ့မလား။ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာေကာ ၈၈ သမိုင္းကို (NLD အစိုးရသစ္ လက္ထက္မွာေတာင္) သင္ၾကားေပးေနရဲ႕လား။

အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၂၆ ႏွစ္ၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ မဆလ (ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ) အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္၊ စီးပြားေရးစနစ္၊ ပညာေရးစနစ္ေတြအေပၚ မေက်မလည္ျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားထုဟာ ၁၉၈၇ စက္တင္ဘာမွာ ပထမအႀကိမ္ ေပါက္ကြဲမႈျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေငြစကၠဴေတြကို တရားမဝင္ေတာ့ဘူးလို႔ အစိုးရက ႐ုတ္တရက္ ေၾကညာလိုက္တဲ့အတြက္ သံုးစရာမရွိ၊ စားစရာမရွိျဖစ္သြားလို႔ပါ။ အဲဒီလို အခံရွိေနရာကေန ၁၉၈၈ မွာ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ေတာ့ ေပါက္ကြဲမႈျမင့္မားလာတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

သာမန္ၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အင္းစိန္ဘက္က အရပ္သားေတြၾကား မေက်လည္မႈကေန စတင္ခဲ့တာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္ေနာက္ခံအခ်က္အလက္က ႏိုင္ငံေရးမေက်လည္မႈပါ။ ဒါကို အဲဒီကာလအစိုးရက စနစ္တက်မကိုင္တြယ္ဘဲ လက္နက္နည္းနဲ႔ ပစ္ခတ္ေျဖရွင္းေတာ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ကိုဖုန္းေမာ္နဲ႔ ကိုစိုးႏိုင္တို႔ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ က်ဆံုးခဲ့ရၿပီး တျခားေက်ာင္းသားေတြ ဒဏ္ရာရ၊ တခ်ိဳ႕ အဖမ္းခံရ၊ တခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းထုတ္ခံရ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ဝင္းအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့တာပါ။ ဒီသတင္းဟာ ရန္ကုန္ရွိ တျခားေက်ာင္းေတြနဲ႔ ျပည္နယ္တိုင္းအသီးသီးရွိ ေက်ာင္းေတြ ဆီပ်ံ႕ႏွံ႔သြားၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ေက်ာင္းသားဆူပူမႈေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ေက်ာင္းေတြကိုပိတ္ၿပီး ေက်ာင္းသားအားလံုးကို အိမ္ျပန္ပို႔လိုက္တာပါပဲ။ ဇြန္လမွာ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ေတာ့ အေျခအေနေတြဟာ ထိန္းမရေတာ့ဘဲ ဆႏၵျပပြဲဆက္တိုက္ျဖစ္ကာ ေနာက္ဆံုး ၈ ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုအျဖစ္ လူသိမ်ားတဲ့ ဩဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးဆီ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ မတ္လ ၁၃ ကေန စက္တင္ဘာ ၁၈၊ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းခ်ိန္အထိ ပစ္ခတ္မႈေတြအတြင္း က်ဆံုးသူဦးေရ ၃၀၀၀ အထိရွိႏိုင္တယ္လို႔ သမိုင္းဆရာေတြက ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုခ်ိန္အထိ အစိုးရဘက္က တရားဝင္ထုတ္ျပန္ထားတဲ့စာရင္း မရွိေသးပါ။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔က ၈ ေလးလံုးသမိုင္းျပတိုက္ဆိုၿပီး ရန္ကုန္မွာလုပ္ေနတယ္လို႔ သတင္းေတြၾကားရေပမယ့္ လူ ၃၀၀၀ စလံုးရဲ႕အမည္စာရင္းေတြရရဲ႕လား၊ ေက်ာင္းသံုးသမိုင္းစာအုပ္မွာ ၈၈ သမိုင္းကို ဘယ္လိုေရးသားေဖာ္ျပထားသလဲ၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမသိရေသးပါ။

ဒါက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၃၀ က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္း အႏွစ္ခ်ဳပ္ပါ။ စာေရးသူ တကယ္ေျပာခ်င္တာက သမိုင္းေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီသမိုင္းျဖစ္စဥ္အစပိုင္းမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြ အခု ႏွစ္ ၃၀ ၾကာၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေတြေရာက္ၿပီး ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲဆိုတဲ့အပိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ က သူတို႔ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့သလို စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားၿပီလား၊ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးေတြ ရေနၿပီလား။ လက္ရွိႏို္င္ငံေရးအခင္းအက်င္းဟာ အဲဒီကာလက သူတို႔ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တဲ့အတိုင္း ဟုတ္ပါရဲ႕လား...။

လမ္းသံုးသြယ္ႏွင့္ ၈၈

၈ ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုအတြင္း ဦးေဆာင္ပါဝင္ခဲ့သူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ျပန္လည္ေျပာျပခ်က္အရ စက္တင္ဘာ ၁၈ မွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို လမ္းသံုးသြယ္ခြဲၿပီးလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုပါတယ္။ တစ္ဖြဲ႔က ဗကသ (ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား သမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္) အျဖစ္ဆက္ရွိၿပီး ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈလုပ္မယ္။ တစ္ဖြဲ႔က လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီအျဖစ္ ထူေထာင္ၿပီး ေျမေပၚႏိုင္ငံေရးလုပ္မယ္၊ တစ္ဖြဲ႔က ေတာခိုၿပီး လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။


၈၈ ေက်ာင္းသားမွန္ရင္ ဒီသံုးခုထဲက တစ္ခုခုမွာ ပါဝင္ခဲ့ဖူးမွာပါ။ စာေရးသူကေတာ့ တတိယအုပ္စုထဲမွာ ပါခဲ့သူတစ္ဦးေပါ့။ ဒီလမ္းသံုးသြယ္ကိုသိၿပီး ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ပါဝင္ခဲ့တာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ လက္နက္နဲ႔ပစ္ခတ္ေနတဲ့ စစ္တပ္ကို လမ္းေပၚထြက္ ေအာ္ဟစ္ဆႏၵျပေန႐ံုနဲ႔ အေျပာင္းအလဲက ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး။ ေသနတ္မွန္ၿပီး ေသဖို႔ပဲရွိတယ္။ ဒီေတာ့ လက္နက္ရွိသူကို လက္နက္ကိုင္ၿပီးေတာ္လွန္မွရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြနဲ႔အတူ တျခားေက်ာင္းသား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာထဲေရာက္သြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ပဲ ေရာက္သြားသည္ျဖစ္ေစ ေတာထဲေရာက္သြားတဲ့ အင္အားတစ္ေသာင္းဝန္းက်င္ရွိ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ABSDF ေခၚ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦးကို ဖြဲ႔ၿပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြကို လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ ၃၀ ကာလအတြင္း က်ဆံုးသူ ၈၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္လို႔ ABSDF ဗဟိုက စာရင္းထုတ္ျပန္ထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့အထိ ျပည္တြင္း - ျပည္ပမွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနသူေတြဟာ ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး မေသပဲက်န္ေနသူေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အလားတူ ေျမေပၚေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခံရတဲ့ တျခားလမ္းႏွစ္သြယ္က ေက်ာင္းသားေတြလည္း အက်ဥ္းေထာင္အတြင္း က်ဆံုးခဲ့ရတာ မနည္းလွပါ။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးေလာက္ မမ်ားေပမယ့္ ဒါဇင္နဲ႔ခ်ီ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘဝပ်က္ခဲ့ရသူ ရာနဲ႔ခ်ီရွိခဲ့ပါတယ္။ ျပည္ပကိုထြက္ခြာခဲ့ရသူ ရာနဲ႔ခ်ီရွိခဲ့ပါတယ္။

ေဟာအခု ႏွစ္ ၃၀ ၾကာၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ဇာတ္ေပါင္းခန္းေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ABSDF ဟာ အစိုးရတပ္မေတာ္နဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြထဲ ပါဝင္ေနပါၿပီ။ လူ႔ေဘာင္သစ္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီလည္း နယ္စပ္ကေန ျပည္ေတာ္ျပန္ဝင္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ ဆက္လႈပ္ရွားေနပါၿပီ။ ဗကသ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြလည္း NLD ပါတီထဲ ဝင္သူဝင္၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္သူျဖစ္၊ ပါတီသစ္ေထာင္သူေထာင္၊ ၈၈ အမည္နဲ႔ ဆက္ရပ္သူရပ္ စသျဖင့္ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းသစ္မွာ ပါဝင္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ပန္းတိုင္ေရာက္ၿပီလား၊ အားလံုးပါဝင္ခြင့္ရၿပီလား

စာေရးသူ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာမိသေလာက္ ၈၈ ရဲေဘာ္ေတြဆီက ၾကားရသမွ်ကေတာ့ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းကို ပန္းတိုင္အျဖစ္ ခံယူထားသူမရွိပါ။ ပန္းတိုင္ဆီခ်ီတက္ႏိုင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ ေရာက္ေနၿပီလို႔ တခ်ိဳ႕ကေျပာၿပီး အမ်ားစုကေတာ့ ဒီနည္းဟာ အေကာင္းဆံုးမဟုတ္ေပမယ့္ လက္ေတြ႔အက်ဆံုးနည္းတစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ လက္ရွိအေနအထားဟာ အေရးႀကီးတဲ့ လမ္းဆံုလမ္းခြမွာ ေရာက္ေနတယ္လို႔သာ မယုတ္မလြန္ ေျပာပါတယ္။ 


အဲ... တခ်ိဳ႕ အနည္းစုကေတာ့ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းဟာ လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ေနတာမဟုတ္ပဲ လမ္းမွားထဲက်သြားၿပီ။ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး ဒီမိုကေရစီရေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတာဟာ သီအိုရီအရကို မွားေနတယ္။ အေတြးအေခၚအရ ေဖာက္ျပန္သြားတာျဖစ္တယ္။ ဘာမူဝါဒမွ မရွိေတာ့ဘဲ စစ္အာဏာရွင္ေတြ ေပးသမွ်ယူရမယ့္အေျခအေန ေရာက္သြားၿပီလို႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္ၾကပါတယ္။

အျမင္ဆိုတာ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိႏိုင္တာမို႔ ဘယ္သူကမွန္ၿပီး ဘယ္သူက မွားတယ္လို႔ ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္။ ကာလတစ္ခုျဖတ္သန္းၿပီးရင္ အေျဖေပၚလာပါလိမ္မ့ယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျမင္မတူရင္ အတိုက္အခံပါတီေထာင္ၿပီး လက္ရွိအစိုးရကို ေဝဖန္ေထာက္ျပၾက၊ ဒါမွမဟုတ္ အရပ္ဘက္အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ တျခားအဖြဲ႔ေတြကေန လက္ရွိအစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ တပ္မေတာ္ကို ေဝဖန္ေထာက္ျပထိန္းေက်ာင္းၾကေပါ့။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ သန္း ၅၀ စလံုးက အစိုးရကို ကန္႔ကြက္သူမရွိ ေထာက္ခံေရးဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သန္း ၅၀ စလံုးက အစိုးရကိုေထာက္ခံေနပါတယ္လို႔ ေျပာရင္းလည္း မဆလေခတ္ကေျပာသလို ၉၉ ရာခိုင္ႏႈန္း ေထာက္ခံပါတယ္ဆိုတာနဲ႔ တူသြားႏိုင္ပါတယ္။

အေရးႀကီးတာက ဘယ္လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ အမ်ားျပည္သူအတြက္ အက်ိဳးရွိရဲ႕လားဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔ပဲ တိုင္းတာရမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲေတာ့ အခု NLD အစိုးရတက္လာခ်ိန္မွာ အမ်ားျပည္သူဘဝ အရင္ကထက္ ပိုအက်ိဳးရွိလာသလား။ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ တရားဝင္ေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေ႐ြးေကာက္ပြဲကေန အခု ၂၀၁၈ အၾကား ၆ ႏွစ္တာကာလအတြင္း အေျခအေနကို ျပန္ၾကည့္ရင္ အမ်ားျပည္သူဘဝဟာ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္ကေန နည္းနည္းခ်င္းစီေတာ့ သက္သာလာေနတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ 

ဒါေပမဲ့ ဒီလိုသက္သာလာျခင္းဟာ ဥပေဒအရ၊ အင္စတီက်ဴးရွင္းေတြအရ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးေတြ အခိုင္အမာရလာေနျခင္းလား၊ ဒါမွမဟုတ္ စစ္အာဏာရွင္ေတြက သနားၾကင္နာစိတ္ဝင္လာၿပီး ယာယီေပးလိုက္တဲ့ “က်ားသနားမွ ႏြားခ်မ္းသာ” ခြင့္ရတဲ့ အခြင့္အေရးေတြမ်ိဳးလား ဆိုတာကေတာ့ သိပ္မရွင္းလွေသးပါ။

တစ္နည္းအားျဖင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းဟာ အင္စတီက်ဴးရွင္းအရ တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ ဒီမိုကေရစီအသြင္ ကူးေျပာင္းေရးဆီ စနစ္တက်သြားေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အာဏာရွင္ေတြကို အလိုလိုက္ အႀကိဳက္ေဆာင္ၿပီး ေခ်ာ့ေမာ့ေပါင္းသင္းေနရတဲ့ အေနအထားမွာရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေခ်ာ့ေပါင္းရင္းနဲ႔ ဒီမိုကရက္ေတြဘက္က အေျပာအေဟာေကာင္းလြန္းလို႔ အာဏာရွင္ေတြ ဒီမိုကရက္တစ္ျဖစ္လာေလမလား၊ အာဏာရွင္ေဟာင္းေတြဘက္က ျပန္စည္း႐ံုးလို႔ ဒီမိုကရက္ေတြပဲ အာဏာရွင္စတိုင္ ဝင္သြားေလမလား။ အခုအစိုးရသစ္သက္တမ္း ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ကာလအတြင္းမွာေတာ့ ၅၀ - ၅၀ နဲ႔ အျပန္အလွန္ အားၿပိဳင္ေနဆဲလို႔ ယူဆရပါတယ္။

ဒီလို အႀကိတ္အနယ္အားၿပိဳင္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ေရွ႕မွာ နိဒါန္းခ်ီခဲ့တဲ့၊ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာ ဒီမိုကေရစီခရီးလမ္းကို စတင္ေဖာက္ခဲ့တဲ့ ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြ ဘယ္ေရာက္ၿပီး ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ။ ဒီအေျပာင္းအလဲျဖစ္စဥ္မွာ ဒီလူေတြအားလံုး ပါဝင္ခြင့္ အျပည့္အဝရၾကပါရဲ႕လား၊ ေဘးဖယ္ ခံထားရသူေတြ ရွိေနဆဲလား၊ တကယ္လို႔ အားလံုးကို ပါဝင္ခြင့္ေပးပါ့မယ္လို႔ အစိုးရဘက္ကေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒီလူေတြ အစိုးရပါတီထဲ ဝင္ၾကမွာလား၊ မဟာမိတ္ပါတီေထာင္မွာလား၊ အတိုက္အခံပါတီေထာင္မွာလား၊ အရပ္ဘက္အဖြဲ႔အစည္းေတြအျဖစ္ ဆက္လႈပ္ရွားၾကမွာလား၊ သာမန္အရပ္သားေတြအျဖစ္ပဲ ေနၾကေတာ့မလား။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ပဲ ႏိုင္ငံေရးထဲပါဝင္ခြင့္ရသည္ျဖစ္ေစ လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ အရပ္ဘက္ - စစ္ဘက္ အားၿပိဳင္ပြဲ၊ သို႔မဟုတ္ ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ေဟာင္းေတြရဲ႕အားၿပိဳင္ပြဲမွာ အရပ္ဘက္အုပ္စု အင္အားေကာင္းလာၿပီး စစ္အာဏာရွင္အုပ္စု လံုးဝ အျမစ္ျပဳတ္သြားေရးအတြက္ ၈၈ အင္အားစုအားလံုး ဝိုင္းလုပ္ရမယ့္၊ ဝိုင္းလုပ္ခြင့္ေပးရမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ။


ထက္ေအာင္ေက်ာ္

Tuesday, February 27, 2018

အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလႏွင့္ ေရခဲတံုးေအာက္က အာဏာမ်ား

The Voice Daily.
24-Feb-2018 

ေရေပၚမွာျမင္ေနရေသာ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း

ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ စစ္ဘက္ - အရပ္ဘက္က အာဏာခြဲေဝေရးကိုေျပာတဲ့အခါ တပ္မေတာ္ဘက္ကေန လႊတ္ေတာ္ထဲ အမတ္ေနရာ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းယူထားတာနဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႔အတြင္း ဝန္ႀကီးေနရာ ၃ ခုယူထားတာကိုသာ လူေတြက ေျပးျမင္ေလ့ရွိပါတယ္။ တကယ္က အဲဒီလိုလူအမ်ားျမင္သာတဲ့ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုထဲကအတိုင္း ျပင္ပေနရာယူမႈထက္ လူေတြရဲ႕အတြင္းစိတ္ထဲ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ နီးပါး တပ္မေတာ္ (စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစတိုင္) က စြဲကပ္ေနရာယူထားျခင္းက ပိုအေရးႀကီးတယ္လို႔ စာေရးသူက ထင္ပါတယ္။


ဆိုလိုတာက ၁၉၄၈ မွာ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဒီမိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ပဲ က်င့္သံုးခဲ့ဖူးၿပီး ၁၉၆၂ ကေန ဒီေန႔အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္လံုးလံုး စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စစ္တစ္ပိုင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတြ နဲ႔သာ ရင္းႏွီးလာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစတိုင္၊ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအေတြးအေခၚေတြက ျမန္မာလူထုၾကား အျမစ္တြယ္စြဲကပ္ေနၿပီး ဒါေတြကို အရပ္သားအစိုးရသက္တမ္း ၅ ႏွစ္အတြင္း ေခ်ဖ်က္ပစ္ဖို႔မလြယ္ေသးပါ။

တပ္မေတာ္နဲ႔ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစတိုင္ဆိုတာ အစိုးရတပ္မေတာ္တစ္ခုတည္းကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါ။ လက္နက္ကိုင္ထားတဲ့အဖြဲ႔ေတြ အားလံုးကို ဆိုလိုပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔ေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ လည္း လက္နက္ကိုင္အေပၚမူတည္ၿပီး အဲဒီအဖြဲ႔ရဲ႕ ဩဇာအရွိန္အဝါကို သတ္မွတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ အဲဒီလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြတြင္းမွာေတာင္ ေ႐ြးေကာက္ခံပါတီဥကၠ႒ထက္ တပ္ကိုကိုင္ထားတဲ့ တပ္မွဴးေတြက ပိုဩဇာရွိေနတတ္ပါတယ္။ 

ဒါဟာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုျဖစ္ေနၿပီလား။ လက္နက္ကိုင္အင္အားရွိမွ ႏိုင္ငံေရးဩဇာရွိမွာလား။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးခ်င္ရင္ လက္နက္ကိုင္အင္အားမ်ားမ်ား စုထားဖို႔လိုေနၿပီလား။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမိုကေရစီစနစ္ဆီ အသြင္ေျပာင္းတဲ့အခါ ဒီလိုစဥ္းစားပံုေတြနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ပါ့မလား။ 

သမၼတနဲ႔ တပ္ခ်ဳပ္/ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ နယ္-လံု

၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအရ ဗဟိုအစိုးရမွာ သမၼတက အာဏာအျမင့္ဆံုး ျဖစ္သလို ျပည္နယ္-တိုင္း အစိုးရေတြမွာလည္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က အာဏာအျမင့္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔ ေန႔စဥ္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈယႏၲရား တကယ္လည္ပတ္ေနပံုကိုၾကည့္ရင္ စာအုပ္ထဲကအတိုင္း ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိႏိုင္ပါတယ္။


သမၼတဦးထင္ေက်ာ္ အစိုးရေအာက္မွာ ဝန္ႀကီးဌာန ၂၁ ခုရွိၿပီး ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေအာက္မွာ ၃ ခုသာ (အခ်ဳပ္အျခာအာဏာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ကာကြယ္ေရး၊ ျပည္ထဲေရးနဲ႔ နယ္စပ္ေရးရာကို တပ္မေတာ္က ယူထားၿပီး ႏိုင္ငံျခားေရးတစ္ခုကိုပဲ အရပ္သားအစိုးရအားေပးထား) ရွိပါတယ္။ အလားတူ ျပည္နယ္-တိုင္းေဒသႀကီး အသီးသီးမွာလည္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အပါအဝင္ ရွိသမွ်ဝန္ႀကီးဌာနအားလံုးကို အရပ္သားဝန္ႀကီးေတြက ယူထားၿပီး နယ္-လံုတစ္ခုကိုသာ တပ္မေတာ္ဘက္က ယူထားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ လက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္ေရးပံုစံကို အရပ္သားႀကီးစိုးတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလို႔ ေယဘုယ်ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ တပ္မေတာ္က ကိုင္ထားတဲ့ ဝန္ႀကီးဌာန ၃ ခုက အရပ္ဘက္ဝန္ႀကီးဌာန ၂၁ ခုထက္ ပိုဩဇာရွိေနပါတယ္။ ျပည္နယ္-တိုင္းေဒသႀကီးေတြမွာလည္း ရဲ၊ ေထြ-အုပ္ေတြကို ကိုင္ထားတဲ့ နယ္-လံု က က်န္ဝန္ႀကီးေတြအားလံုးထက္ ပိုဩဇာႀကီးေနပါတယ္။ နယ္ခရီးစဥ္ေတြအတြင္း ျမင္မိသေလာက္ကေတာ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ နယ္-လံုဝန္ႀကီးေတြေလာက္မွာပဲ လက္နက္ကိုင္လံုၿခံဳေရးအေစာင့္ပါၿပီး က်န္ပင္နီဝတ္ဝန္ႀကီးေတြမွာ ဘာလံုၿခံဳေရးမွ မေတြ႔မိပါ။ ပင္နီဝတ္ သာမန္အမတ္ေတြဆို ပိုေဝးေပါ့။ 

ေနာက္တစ္ခ်က္က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအေတြ႔အႀကံဳ။ ျပည္နယ္-တိုင္း ဝန္ႀကီးအမ်ားစုက ဆရာဝန္ေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြ၊ က်ဴရွင္ဆရာေတြ၊ သာမန္အရပ္သားေတြကေန လာတာဆိုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအေတြ႔အႀကံဳ ဘာမွမရွိပါ။ နယ္-လံုဝန္ႀကီးကေတာ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီးဆိုရင္ တပ္ရင္းမွဴး၊ ဗိုလ္မွဴးဆိုရင္ တပ္ခြဲမွဴးေလာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာမို႔ တစ္စံုတစ္ရာ လက္ေတြ႔ တပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရွိခဲ့ဖူးတဲ့အျပင္ စစ္တကၠသိုလ္မွာလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပညာကို တစ္စံုတစ္ရာ သင္လာခဲ့ဖူးသူျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီလိုေနာက္ခံအခ်က္အလက္ေတြေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အစိုးရႏွစ္ရပ္ရွိေနတယ္ဆိုၿပီး ႏိုင္ငံတကာမီဒီယာေတြက ၫြန္းဆိုေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ႏိုင္ငံတကာအစိုးရေခါင္းေဆာင္ေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံဆီလာရင္လည္း သမၼတနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂိၢဳလ္အျပင္ တပ္ခ်ဳပ္ကိုပါ မပ်က္မကြက္အေလးထား ေတြ႔ဆံုေနတာ ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔ေတြဘက္မွာလည္း လက္နက္အင္အားကို ဦးစားေပး

ဒါက ေနျပည္ေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္က အာဏာလည္ပတ္ပံု အခင္းအက်င္းပါ။ ေနျပည္ေတာ္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ရွိ လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြရဲ႕ နယ္ေတြကို လွမ္းၾကည့္ဦးမလား။ လက္နက္ကိုင္အင္အား ၃ ေသာင္းေက်ာ္ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ “ဝ” UWSA နယ္ကိုပဲ အရင္ဆံုး ဥပမာေပးရပါလိမ့္မယ္။ တ႐ုတ္နယ္စပ္နဲ႔ ထိုင္းနယ္စပ္က သူတို႔ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့နယ္ေျမမွာ အစိုးရတပ္နဲ႔ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြအားလံုး “ဝ” အစိုးရခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ ဘာမွလုပ္ခြင့္မရွိပါ။ ဒါဟာ “ဝ”အဖြဲ႔မွာ လက္နက္ကိုင္အင္အား ၃ ေသာင္း ေက်ာ္ရွိေနလို႔၊ တစ္နည္း အားျဖင့္ တျခားသူပုန္အဖြဲ႔ေတြထက္ “ဝ” အဖြဲ႔ က လက္နက္ကိုင္ပိုမ်ားေနလို႔ အစိုးရဘက္က လိုက္ေလ်ာေနရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။


“ဝ” နယ္ကို နည္းနည္းေက်ာ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ေျမာက္ပိုင္း မဟာမိတ္အဖြဲ႔ဆိုတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႔ရဲ႕ စစ္အင္အား ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆိုတာကိုေတာ့ ၂၀၁၆ ေႏွာင္းပိုင္းကျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ တ႐ုတ္နယ္စပ္ ကုန္သြယ္ေရးလမ္းေပၚက တိုက္ပြဲေတြကိုၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႔ထဲမွာ KIA (ကခ်င္လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္)၊ TNLA (တအာင္း အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္)၊ MNDAA (ကိုးကန္႔တပ္မေတာ္)၊ AA (ရခိုင့္တပ္မေတာ္) တို႔ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒါက အဲဒီကာလတိုက္ပြဲအတြင္း ပါဝင္ခဲ့တဲ့တပ္ေတြကို ေျပာတာပါ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ “ဝ” UWSA မိုင္းလား၊ SSPP (ရွမ္းျပည္တိုးတက္ေရးပါတီ) တို႔ပါ ပါဝင္လာတဲ့အတြက္ အင္အားအေတာင့္တင္းဆံုး အဓိကသူပုန္မဟာမိတ္အဖြဲ႔ ျဖစ္လာေနပါတယ္။ 

ဆိုလိုတာက လက္နက္ကိုင္အင္အားေတာင့္မွ၊ မိမိအင္အားနဲ႔ နယ္ေျမကို တိုးခ်ဲ႕ႏိုင္မွ တစ္ဖက္ရန္သူက အေလးထားၿပီး ႏိုင္ငံေရးအရ တန္းတူရည္တူ ေဆြးေႏြးလာလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဒီလိုအင္အားေတြ တိုးခ်ဲ႕၊ နယ္ေျမေတြတိုးခ်ဲ႕၊ မဟာမိတ္ေတြဖြဲ႔ၿပီး လုပ္လာေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ႏွစ္ ၇၀ ကာလ လက္နက္ကိုင္အင္အားေပၚ အေျခခံတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲေတြရဲ႕ အစြန္းထြက္ျပႆနာေတြပါပဲ။

အဲဒီတပ္ေတြ ဒီလို အင္အားခ်ဲ႕ေနတာ၊ နယ္ေျမခ်ဲ႕ေနတာ၊ မဟာမိတ္ဖြဲ႔ေနတာကို အျပစ္ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို လက္နက္ကိုင္ အင္အားနည္းတဲ့ သူပုန္အဖြဲ႔ငယ္ေတြကို အစိုးရတပ္ဘက္က ေနရာမေပးတဲ့အျပင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေခ်မႈန္းျပေနတာ အားလံုးအျမင္ပဲမဟုတ္ပါလား။ ဒီေတာ့ တိုင္းရင္းသားတိုင္းက လက္နက္ကိုင္တပ္ထူေထာင္ၿပီး မဟာမိတ္အျမန္ဖြဲ႔ရမလို ျဖစ္လာေနပါတယ္။ “လက္နက္ကိုင္တပ္ရွိေနလို႔ ငါတို႔လူမ်ိဳးေတြ ဒီေလာက္ခံေနႏိုင္တယ္။ လက္နက္ကိုင္တပ္သာမရွိရင္ အမ်ိဳးပါေပ်ာက္သြားမလားမသိဘူး”ဆိုတဲ့ တိုင္းရင္းသားအေရး သုေတသနလုပ္ေနသူ တစ္ဦးရဲ႕မွတ္ခ်က္ကလည္း စဥ္းစားစရာပါပဲ။

လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ေခတ္မွ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔ 

ဒီလိုလက္နက္အင္အားရွိမွ တိုင္းျပည္အင္အားရွိမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚေပၚအေျခခံၿပီး ႏွစ္ ၇၀ ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းလာတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုကို ၂၁ ရာစုဟာ လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီေခတ္ေရာက္ေနၿပီ၊ က်ည္ဆန္ရွိဖို႔ထက္ ပိုက္ဆံရွိဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္၊ တင့္ကားရွိဖို႔ထက္ ဘတ္စ္ကားရွိဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္ဆိုၿပီး ေျပာင္းရတာ သိပ္ေတာ့မလြယ္လွပါ။



တစ္ေလာကေတာ့ စစ္သံုးစရိတ္ဘတ္ဂ်က္ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး ပညာေရးဘတ္ဂ်က္တိုးေပးဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြဆႏၵျပတဲ့သတင္း ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြရဲ႕ ဖိအားေတြၾကားပိတ္မိေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ မေျပာရဲဘဲျဖစ္ေနတာကို ေက်ာင္းသားေတြက ထေျပာေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္သင့္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ တင္ျပခ်က္ ခ်က္ခ်င္းျဖစ္လာဖို႔မလြယ္ေသးေပမယ့္ လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ေခတ္ကို ဒီေန႔လူငယ္ေတြက လက္မခံေတာ့ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ သတိထားမိလာေစပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ မူလအေျခအေန (စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ စစ္တပ္လႊမ္းမိုးတဲ့အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္) ကို လိုလားသူေတြကေတာ့ ေျမာက္ပိုင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြရွိေနဆဲျဖစ္တာမို႔ စစ္အသံုးစရိတ္ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူး။ တစ္ခါ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ - ျမန္မာနယ္စပ္ ရခိုင္ေျမာက္ပိုင္းမွာျဖစ္ေနတဲ့ (ႏိုင္ငံတကာအေခၚ ႐ိုဟင္ဂ်ာ) ဘဂၤါလီျပႆနာမ်ိဳးမွာဆိုရင္ တပ္မေတာ္ကသာ အခ်ိန္မီဝင္မထိန္းရင္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာနဲ႔ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကိုပါ ထိခိုက္ႏိုင္တာမို႔ စစ္အသံုးစရိတ္ ပိုေတာင္းေရးနဲ႔ စစ္တပ္ႀကီးစိုးေရးဟာ လိုအပ္ေနဆဲလို႔ ေထာက္ျပၾကပါတယ္။

လတ္တေလာအေနအထားအရ ဒါကို ျငင္းဖို႔ခက္ေပမယ့္ ဒါဟာ လံုေလာက္တဲ့ဆင္ေျခမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဒီကိစၥကို ေထာက္ျပၿပီး၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီလိုကိစၥေတြရွိေနေအာင္ တမင္ဖန္တီးထားၿပီး စစ္အသံုးစရိတ္နဲ႔ စစ္တပ္လႊမ္းမိုးေရးကို ဆြဲဆန္႔ထားမသင့္ပါ။ ဒီကိစၥ ၂ ခု အျမန္ဆံုးေျပလည္ေအာင္ အင္အားစုအားလံုး ဝိုင္းဝန္းအေျဖရွာသင့္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္မရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ တပ္မေတာ္ကလည္း စစ္တန္းလ်ားဆီျပန္မယ္လို႔ ကတိေပးထားတဲ့အတြက္ ဒီကိစၥေျပလည္ေရးကို အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ ေဆာင္႐ြက္သင့္ပါတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေန႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ အႀကိတ္အနယ္ျငင္းခံုေနၾကတဲ့ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ၿပီးတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ေတြကို ဘယ္လိုလက္နက္ျဖဳတ္သိမ္းလဲ၊ စကားလံုးလွေအာင္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ “လံုၿခံဳေရးဆိုင္ရာ ပူးေပါင္းေရးကိစၥ” DDR (Disarmament, Demobilization, Reintegration) ကို ေဆြးေႏြးဖို႔လိုသလို တိုင္းရင္းသားတပ္ေတြ လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္းၿပီးရင္ တပ္မေတာ္ကလည္း ႏိုင္ငံေရးကစြန္႔ခြာၿပီး စစ္တန္းလ်ားဆီ ဘယ္လိုျပန္မယ္ဆိုတာကို အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖို႔လိုေနပါတယ္။ 

၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအရ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပေတာ့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ အင္ဒိုနီးရွားတပ္မေတာ္လိုပဲ ပထမပိုင္းမွာ ပါလီမန္အတြင္း အမတ္ေနရာ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းယူၿပီး အစိုးရသက္တမ္း ၅ ႏွစ္တစ္ခါ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာ့ခ်သြားလိမ့္မယ္လို႔ အကဲခတ္ေတြက နားလည္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခု ဒုတိယသက္တမ္းကုန္ခါနီးတဲ့အထိ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းကေန ေလွ်ာ့ခ်မႈမရွိတဲ့အျပင္ စစ္သံုးစရိတ္ေတာင္ ထပ္ေဆာင္းေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုလာေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ အင္ဒိုနီးရွားတပ္မေတာ္စတိုင္ ႏိုင္ငံေရးခြာစစ္ပံုစံကေန ထိုင္းတပ္မေတာ္စတိုင္ ႏိုင္ငံေရးမွာ ဩဇာရွိေရးဘက္ဆီ ေ႐ြ႕လ်ားစျပဳလာေနၿပီလို႔ ေဝဖန္သူေတြက ေထာက္ျပလာေနပါတယ္။

ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့အလားအလာမဟုတ္ပါ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမိုကေရစီကိုအသြင္ေျပာင္းတဲ့အခါ ပထမပိုင္းမွာ စစ္တစ္ပိုင္း အရပ္သားတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနတာကို နားလည္ေပးလို႔ရႏိုင္ေပမယ့္ အစိုးရသက္တမ္း ၂ ႀကိမ္ ၁၀ ႏွစ္အတြင္းမွာေတာ့ စစ္ဘက္လႊမ္းမိုးမႈ တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့က်လာၿပီး အရပ္ဘက္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ တျဖည္းျဖည္းအားေကာင္းဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံမွာႀကံဳေနရတဲ့အေျခအေနက ၾကာေလ စစ္ဘက္လႊမ္းမိုးမႈက ပိုမ်ားလာေလျဖစ္ေနပါတယ္။ စစ္ဘက္ကို အားနည္းသြားေအာင္ လုပ္မိ၊ ေျပာမိရင္ပဲ တိုင္းျပည္အခ်ဳပ္အျခာအာဏာနဲ႔ အမ်ိဳးဘာသာသာသနာကို ထိခိုက္ေစသူ၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္မရွိသူဆိုၿပီး တံဆိပ္ကပ္တဲ့ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲတဲ့ အေတြးအေခၚေတြဝင္လာေနတာဟာ အေတာ္ဆိုးပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းမႈဟာ အမ်ားျမင္သာတဲ့ လႊတ္ေတာ္ထဲက အမတ္ေနရာ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု ျပင္ဆင္ေရးသာမက အမ်ားမျမင္သာတဲ့ ေရေအာက္မွာျမဳပ္ေနဆဲ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစတိုင္လႊမ္းမိုးမႈ၊ တပ္မေတာ္အင္အားရွိမွ တိုင္းျပည္အင္အားရွိမယ္ဆိုတဲ့ လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ေခတ္ အေတြးအေခၚ လႊမ္းမိုးမႈေတြကိုပါ တစ္ၿပိဳင္တည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔လိုေနပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ ။


Thursday, February 22, 2018

Video editing test

Test 1 (ဗီြဒီယုုိ အက္ဒစ္ ေလ့က်င့္ခန္းအတြက္)




....
test 2


....

Test 3


...



Test 4


...

Abu Dhabi Tour ပဲြ ပထမေန႔ Kristoff အနုုိင္ရ...။ Cavendish က ပဲြမစခင္မွာ လဲျပိဳျပီး ထြက္လုုိက္ရ...။

Abu Dhabi Tour ပဲြ ပထမေန႔ Kristoff အနုုိင္ရ...။ Cavendish က ပဲြမစခင္မွာ လဲျပိဳျပီး ထြက္လုုိက္ရ...။
...
အာဘူဒါဘီမွာ ဒီေန႔စတင္တဲ့ Abu Dhabi Tour ပဲြ (ေဖ ၂၁ မွ ၂၅ အထိ) ပထမေန႔ (Madinat Zayed - Madinat Zayed) 189 km မွာ ေနာ္ေ၀ တာတုုိဘုုရင္ Alexander Kristoff (Nor) UAE Team Emirates က 4:48:24 နာရီနဲ႔ ပထမ ရသြားပါတယ္။



ဒါဟာ အိမ္ရွင္ UAE အသင္းဆီေျပာင္းျပီး အိမ္ရွင္နုုိင္ငံမွာ ပထမ ဆုုံးအနုုိင္ ရတာမုုိ႔ အထူး၀မ္းသာမိတယ္လိုု႔ ခရစ္စေတာ့ကေျပာပါတယ္။ တကယ္ဆုုိ သူဟာ Lead-out man ေပ်ာက္ျပီး လမ္းေၾကာင္းပိတ္ေနရာကေန အီ၀မ္ရဲ့ ေနာက္ဘီးမွာ ကပ္ပါလာနုုိင္ခဲ့ျပီး အခုုလုုိ ပထမ ရသြားတာပါ။
2 Andrea Guardini (Ita) Bardiani CSF 
3 Caleb Ewan (Aus) Mitchelton-Scott 
4 Elia Viviani (Ita) Quick-Step Floors 
5 Daniel McLay (GBr) EF Education First-Drapac p/b Cannondale 
6 Niccolo Bonifazio (Ita) Bahrain-Merida 
7 Michael Bresciani (Ita) Bardiani CSF 
8 Danny van Poppel (Ned) LottoNL-Jumbo 
9 Rudy Barbier (Fra) AG2R La Mondiale 
10 André Greipel (Ger) Lotto Soudal။
...




နာမည္ၾကီး ကစ္တဲလ္ကေတာ့ ဒီေန႔မွာလဲ လမ္းေၾကာင္းပိတ္မိျပီး ပထမ မရျပန္ဘူး။ ၁-၁၀ ထဲေတာင္ မ၀င္ပါဘူး။ သူ႔ထက္အေျခအေနပုုိဆုုိးသူက ေတာ့ ျဗိတိန္ တာတုုိဘုုရင္ ကာဗင္းဒစ္ပါပဲ။ သူဟာ ပဲြမစခင္ နယူထရယ္ဇုုံ neutralized zone မွာစီးေနတုုန္း ဒုုိင္လူၾကီးကားအရွိန္ေလ်ာ့ လုုိက္စဥ္ ေနာက္ကေန၀င္တုုိက္မိတဲ့အုုပ္ထဲပါျပီး လဲျပိဳခဲ့ပါတယ္။
နယူထရယ္ဇုုံဆုုိေတာ့ အရွိန္မရွိပါဘူး။ တခါတခါ အရွိန္မရွိပဲ လဲတာက ပုုိဆုုိးသလားမသိပါ (စာေရးသူ လက္က်ဳိးတုုန္းကလုုိမ်ဳိး)။ ကားဗင္းဒစ္ဟာ တျခားစက္ဘီးသမား ၁၀ ဦးခန္႔နဲ႔အတူ လမ္းေပၚျပဳတ္က်ခဲ့ပါတယ္။ တျခား လူေတြဘာမွမျဖစ္ေပမဲ့ သူကေတာ့ အရင္ (ျပီးခဲ့တဲ့ ဇူလုုိင္ တုုိးဒီဖရင့္ ၄ ရက္ေျမာက္ေန႔က ဆာဂန္နဲ႔တုုိ္က္မိလဲျပိဳစဥ္ က်ဳိးထားတဲ့ ပခုုံး) တုုိးဒီဖရင့္ တုုန္းက က်ဳိးထားထဲ့ ပခုုံးရံုုးဖက္နဲ႔ေျမၾကီးေပၚ က်သြားခဲ့တယ္ဆုုိပါတယ္။
ခ်က္ခ်င္းထျပီး ျပန္လုုိက္ေပမဲ့ ေနာက္ထပ္ ၅ ကီလိုုခန္႔စီးျပီးခ်ိန္မွာ အရုုိး ထပ္က်ဳိးသြားပုုံရလိုု႔ ပဲြကေန ထြက္လုုိက္ရပါတယ္။ ဒီဒဏ္ရာက သူ႔ရဲ့ ၂၀၁၈ အစီစဥ္ေတြကိုု ဘယ္လုုိထိခုုိက္ေစ မလဲ မသိေသးပါ။
...
(အခုုေနာက္ဆုုံးသိရတဲ့သတင္းေတြအရ အာဘူဒါဘီပဲြမွာသုုံးတဲ့ ဒုုိင္ကားေတြဟာ ေအာ္တိုုဘ ေရ့စင္စတန္ဆင္ထားတာမုုိ႔ စက္ဘီးသမားေတြက ကားေနာက္သိပ္ကပ္တဲ့အခါ the sensor က ေအာ္တုုိဖမ္းျပီး ကားက အလုုိလုုိ ဘေရ့အုုပ္လုုိက္တယ္ဆုုိပါတယ္။ ကံဆုုိးခ်င္ေတာ့ အဲဒီလုုိ ေအာ္တုုိဘေရ့အုုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကားဗင္းဒစ္ဟာ ကားေနာက္မွာေရာက္ေနျပီးလဲျပိဳခဲ့ပါတယ္။ လဲျပိဳစဥ္ ေဘးမွာလဲေနသူရဲ့ စက္ဘီးေနာက္ဘီးေပၚ ေခါင္းနဲ႔ေဆာင့္မိေသးတယ္ဆိုုပါတယ္။
ခ်က္ခ်င္းေဆးရံုုတင္ျပီး စစ္ေဆးမႈေတြလုုပ္ေပးတယ္ေျပာေပမဲ့ အေသးစိပ္မသိရေသးပါ။ လည္ ပင္းမွာနဲနဲနာသြားေပမဲ့ စုုိးရိမ္စရာမရွိဘူးလုုိ႔ ဒါမင္ရွင္ဒါတာ အသင္းဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရွ႔လစမဲ့ အီတလီက ကလစစ္ပဲြေတြျဖစ္တဲ့ Tirreno-Adriatico and Milan-San Remo မွာ သူ၀င္ျပိဳင္နုုိင္မနုုိင္ မသိရေသးပါ။ ေလာ ေလာဆယ္ေတာ့ ပဲြစီစဥ္သူေတြဖက္က သုုံးေနတဲ့ ကားေတြမွာ ေအာ္တုုိဘေရ့ထည့္ထားတဲ့ အေပၚ ေ၀ဖန္မႈတုုိးေနပါတယ္။
ပဲြစီစဥ္သူ RCS Sport ဖက္က ေနာက္ဆုုံးထုုတ္ေျပာခ်က္အရေတာ့ ေအာ္တုုိဘေရ့ စင္စတန္ ကိုု deactivate ျပန္လုုပ္မယ္လိုု႔ ကတိေပးေၾကာင္းနဲ႔ လဲျပိဳျပီးထြက္လုုိက္ရတဲ့ ကားဗင္းဒစ္ဆီကုုိလဲ RCS Sport တာ၀န္ရွိသူေတြ သြားေရာက္ေတြ႔ဆုုံအားေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရပါတယ္)။
...
မနက္ဖန္မွာေတာ့ ဒုတိယေန႔အျဖစ္ (Yas Mall - Yas Beach) 154 km ကုုိ ဆက္လက္ယွဥ္ ျပိဳင္ဖိုု႔ရွိေနပါတယ္။ ေျမျပန္ပဲြမုုိ႔ စပရင့္တာေတြပဲရမွာေသခ်ာပါတယ္။ ေမးစရာက်န္တာက ဘယ္စပရင့္တာလဲ။...ဒူဘုုိင္းပဲြကေန အခုုထိ ပထမ မရေသးတဲ့ ကစ္တဲလ္ မနက္ျဖန္မွာ ပထမ ရနုုိင္မလား။ ဒီေန႔တင္တာေစာသြားတဲ့ အီ၀မ္ပဲရမလား။ Lead out အားေကာင္းလွတဲ့ ကြိစတက္အသင္းက ဗီဗာနီကုုိ ပထမရေအာင္ လုုပ္ေပးနုုိင္ဦးမလား...။ ။
...

...

...

Wednesday, February 21, 2018

ေဆာင္းခုုိလူရဲ့ ဥေရာပေတာင္ပုုိင္းခရီးစဥ္


ေဆာင္းခုုိ လူ

ျပီးခဲ့တဲ့သတင္းပတ္က တပတ္လုုံးနီးပါး နွင္းမုုန္တုုိင္းက်လုုိ႔ ရထားေတြ၊ ဘတ္စ္ေတြ အခ်ိန္မွန္ မေျပးနုုိင္ခဲ့ဘူး။ နွင္း ေတြက ဒူးေလာက္ရွိျပီး ကားေတြလမ္းေခ်ာ္ေနတာ၊ လမ္းပိတ္လုုိ႔ ထရပ္ကားနဲ႔လာဆြဲေပးေနတာေတြ အိမ္ေပၚကေန လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ ကုုိယ္ကေတာ့ အဲဒီအပတ္က အလုုပ္လဲမရွိ၊ ေက်ာင္းလဲမရွိဆုုိေတာ့ အျပင္မထြက္ပဲ အိမ္ေပၚ ကေနပဲ နွင္းေတာၾကီးကိုု ေငးၾကည့္ေနမိေပါ့။

(ဆီးနွင္းေတြဖုုံးေနတဲ့ ေအာ္စလုုိျမိဳ့ျပင္က ရြာေလးတရြာ)

ဒီလုုိေငးရင္းနဲ႔ ဒီနွစ္ေဆာင္းရာသီေဟာလီးေဒး ဘယ္ကုုိသြားရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားမိပါတယ္။ မနွစ္ကေတာ့ အ ထူးေလ်ာ့ေစ်းရလုုိ႔ ေျမထဲပင္လယ္ကမ္းေျခက ဆုုိကေရတီးတုုိ႔၊ ပေလတုုိတုုိ႔ရဲ့ရြာ ဂရိနုုိင္ငံ ေအသင္ျမဳိ႔ဆီ သြားျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ ဒီနွစ္ေတာ့ အခုုခ်ိန္ထိ အေလ်ာ့ေစ်းမေတြ႔ေသးလုုိ႔ ဘယ္မွသြားျဖစ္မယ္မထင္။ ဒီလုုိစဥ္းစားရင္းနဲ႔ ထူထဲစြာ က်ေနတဲ့ နွင္းထုုကိုုေငးျပီး လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ နွစ္ ဒီလိုုအခ်ိန္မွာ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ဥေရာပအေနာက္ပုုိင္း ေျမထဲပင္လယ္ ကမ္းေျခရွိ စပိန္နုုိင္ငံ ဘာစီလုုိးနားနဲ႔ ေပၚတူဂီက လစ္ဘြန္းျမိဳ့ကမ္းေျခေတြဆီ ေရာက္သြားပါတယ္။

ေက်ာင္းသားဘ၀တုုန္းက ေဆာင္းခုုိငွက္ ေတြအေၾကာင္း စာအုုပ္ထဲဖတ္ဖူးေပမဲ့ သိပ္သေဘာမေပါက္ပါ။ ဥေရာပက ေရခဲျပင္ကိုုေရာက္မွပဲ ဒီလုုိဆီးနွင္းေတြၾကားမွာ ငွက္ေတြ ဘယ္လုုိရွင္သန္နုုိင္မလဲဆုုိျပီး စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ နုုိ၀င္ဘာေနွာင္းပိုုင္းေရာက္ျပီဆိုုတာနဲ႔ ငွက္အမ်ဳိးအစားအေတာ္မ်ားမ်ားက ေျမထဲပင္လယ္ကုုိျဖတ္ျပီး ဥေရာပကေန အာဖရိကဆီ ခရီးရွည္ခ်ီတက္ၾကတာေပါ့။ ခင္ေမာင္တုုိးရဲ့ ‘’ဂ်ဳိးၾကာငွက္တုုိ႔ရဲ့ မုုိင္ေထာင္ခ်ီခရီး’’ ဆုုိတာ ဒါမ်ဳိးျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ့။

တခ်ဳိ႔ငွက္ေတြကေတာ့ အာရွဖက္သြားတယ္ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာနုုိင္ငံက မုုိးယြန္းၾကီးအင္းတိုု႔၊ အင္းေတာ္ၾကီးတုုိ႔မွာ ေဆာင္းခုုိငွက္ေတြမ်ားတဲ့အေၾကာင္း သတင္းေတြထဲဖတ္ရပါတယ္။ ဒါက ဗီဇာမလိုု၊ ခရီးစရိတ္မကုုန္ပဲ ‘’ေတာင္ ပံပါ ရင္ မင္းဆီသုုိ႔’’ ဆုုိျပီး ၾကိဳက္တဲ့အခ်ိန္ ထသြားနုုိင္တဲ့ ငွက္တုုိ႔ရဲ့ ထူးျခားခ်က္ေပါ့။

လူေတြေကာ ဘယ္လိုုေနၾကသလဲ။ လူက ငွက္လုုိမပ်ံနုုိင္ေတာ့ ေလယဥ္ဖုုိးေတာ့ ရွာရတာေပါ့။ ဗီဇာအတြက္က ေတာ့ ဥေရာပသားေတြကိုု နုုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားက ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ေပးထားတယ္ မဟုုတ္ပါလား။ ဒါေပမဲ့ အမ်ား စုုက အာဖရိကအထိမသြားပဲ ေျမထဲပင္လယ္ကမ္းေျခက စပိန္ေတာင္ပုုိင္း၊ အီတလီေတာင္ပုုိင္းက ကြ်န္းေတြဆီ သြားေလ့ရွိပါတယ္။ ထား၀ယ္ပင္လယ္ကေန တနသာၤရီရိုုးမကုုိေက်ာ္ျပီး ထုုိင္းပင္လယ္ ဟြာဟင္ဖက္ေရာက္သြား သလုုိမ်ဳိးနဲ႔တူမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဥေရာပမွာက ေနာ္ေ၀ပင္လယ္ (အႏၱလန္တိတ္သမုုဒရာ) နဲ႔ ေျမထဲပင္လယ္ က အပူခ်ိန္ခ်င္းအေတာ္ကြာပါတယ္။

ေနာ္ေ၀မွာ အခုု အနႈတ္ ၁၀ ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္ေလာက္ရွိျပီး ဆီးနွင္းေတြ တေပေလာက္ထူေနေပမဲ့ ေျမထဲပင္လယ္ ကမ္းေျခက ျပင္သစ္ေတာင္ပုုိင္း၊ အီတလီေတာင္ပုုိင္း၊ စပိန္ေတာင္ပုုိင္း၊ ေပၚတူဂီနဲ႔ ဂရိနုုိင္ငံေတြမွာ အပူခ်ိန္က အ ေပါင္း ၁၅ ေလာက္ရွိျပီး ေနသာေနတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အေနာက္ဥေရာပသားအေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ေဆာင္းခုုိငွက္ ေတြလိုု ေနာ္ေ၀ပင္လယ္ကေန ေျမထဲပင္လယ္ဆီ ပ်ံသန္းၾကတာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ေနာ္ေ၀က ပင္စင္စားေတြဆုုိ စပိန္ေတာင္ပုုိင္းမွာ အိမ္၀ယ္ျပီး တေဆာင္းလုုံး အဲဒီမွာ သြားေနၾကပါတယ္။


ေျမထဲပင္လယ္ကမ္းေျခက ဘာစီလုုိးနားျမိဳ့သုုိ႔…

ဒါေတြက အခုုေနာက္ပုုိင္း ဟုုိသြားဒီသြား၊ ဟုုိဖတ္ဒီဖတ္နဲ႔သိလာတာေတြပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္နွစ္နီးပါး ၂၀၀၉ ခုုနွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီခရီးစဥ္တုုန္းကေတာ့ ဘာမွကိုုၾကိဳဖတ္ထားတာမရွိပါဘူး။ ၆ လတၾကိမ္က်င္းပေနၾက ဥေရာပေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမုုိကေရစီ အင္အားစုုေတြရဲ့ေဆြးေနြးပဲြနဲ႔ ျမန္မာ့အေရးကူညီေနတဲ့ ဥေရာပအေျခစုုိက္ NGO ေတြရဲ့ နွစ္ပတ္ လည္ေဆြးေႏြးပဲြေတြ ဘာစီလုုိနားမွာက်င္းပဖိုု႔ရွိတယ္။ အဲဒီပဲြမွာ စကားေျပာဖုုိ႔ (၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာမွာထုုတ္ေ၀တဲ့ Far from Home: 20 Years in Exile စာအုုပ္ေၾကာင့္) ဖိတ္ၾကားခံရတာေၾကာင့္ ေရာက္သြားျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။

(ဘာစီလုုိးနားမွာက်င္းပတဲ့ ဥေရာပေရာက္ ျမန္မာမ်ားအစည္းေ၀း)

အခုုခ်ိန္မွာ ျပည္ပေရာက္ အင္အားစုုေတြရဲ့အသံ အေရးမပါေတာ့ေပမဲ့ အဲဒီေခတ္ကေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ ဘာမွ လုုပ္ခြင့္၊ ေျပာခြင့္မရေတာ့ ျပည္ပေရာက္ေတြက ျပည္တြင္းရဲ့ရင္ခုုန္သံကုုိ နုုိင္ငံတကာက ၾကားခြင့္ရေအာင္ အား သြန္ခြန္ စုုိက္ၾကိဳးပန္းေနၾကတဲ့ကာလေပါ့။ အဲဒီလုုိ ၆ လတၾကိမ္ေဆြးေႏြးပဲြေတြကိုုတက္ရင္း၊ သတင္းယူရင္းနဲ႔ ဥေရာပနုုိင္ငံ အေတာ္မ်ားမ်ားဆီ စာေရးသူေရာက္ဖူးခဲ့တယ္ဆုုိရင္လဲ မမွားပါဘူး။ ဥေရာပအလယ္ပုုိင္းနုုိ္င္ငံေတြ ျဖစ္တဲ့ ဒိန္းမတ္၊ ဖင္လန္၊ နယ္သာလန္၊ ဘလဂ်ီယံ၊ ဆြင္ဇလန္၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမဏီ၊ ျဗိတိန္နုုိင္ငံေတြဆီ ေရာက္ဖူးျပီးျဖစ္ေပမဲ့ စပိန္က ဘာစီလုုိးနားကိုုေတာ့ ဒါ ပထမ ဆုုံးေရာက္ဖူးျခင္းပါ။

ေအာ္စလိုုမွာ အနႈတ္ ၁၀ ေလာက္ရွိေနခ်ိန္မွာ ဘာစီလုုိနားမွာ အေပါင္း ၁၀ နီးပါးရွိေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အပူပုုိင္းေဒသမွာသာျမင္ရေလ့ရွိတဲ့ ဆီအုုန္းပင္ေတြ၊ ေပပင္ေတြပါျမင္ရေတာ့ အေတာ္အံ့ၾသသြားပါတယ္။ လမ္းေတြက က်ယ္ ျပီး ျမိဳ့ကလဲ အေတာ္လွပါတယ္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခလဲရွိ၊ ေတာင္ကုုန္း ေတာင္တန္းေတြ လဲရွိျပီး အဲဒီေတာင္တန္းေပၚ ကေန ျမိဳ့ထဲကိုုျပန္ၾကည့္ခြင့္ရတ့ဲ့ ဆည္းဆာခ်ိန္ဟာ အလွပဆုုံးလုုိထင္ပါတယ္။ အပူခ်ိန္က ၁၅ ေလာက္ရွိတယ္ဆုုိ ေတာ့ ကမ္းေျခသြားျပီး ဘာဘီက်ဳးကင္တဲ့လူေတြေတာင္ရွိေသး။

ကုုိယ္ေတြက တုုိးရစ္အျဖစ္ လာလည္တာမဟုုတ္ပဲ အစည္းေ၀းကတဖက္ရွိေနတယ္ဆုုိေတာ့ အစည္းေ၀းျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွ Tourist Bus စီးျပီးေလ်ာက္လည္တာပါ။ တုုိးဘတ္စ္ စီးတုုိင္းသတိရတာက မိတ္ေဆြတေယာက္ေ၀ဖန္ေလ့ ရွိတဲ့ စကား။ အစီစဥ္ၾကိဳဆဲြမထားသူေတြသာ တုုိးဘတ္စ္စီးေလ့ရွိျပီး အစီစဥ္ဆဲြထားသူေတြက ကုုိယ့္အစီစဥ္နဲ႔ ကုုိယ္ သြားေလ့ရွိတယ္တဲ့။ သူေျပာတဲ့အတုုိင္းပါပဲ။ ဘာစီးလုုိးနားကိုုေရာက္ရင္ ဘယ္ေနရာေတြကိုု အဓီကဦးစား ေပးေလ့လာမယ္ဆုုိျပီး ဇယားဆဲြထားတာမ်ဳိးမရွိပါ။ တုုိးဘတ္စ္ကျပတဲ့အတုုိင္း နာမည္ၾကီးေနရာေတြကိုုေလ်ာက္ ၾကည့္တာပါပဲ။ အဲဒီထဲမွာမွ ရုုိနယ္ဒင္ဟုုိတုုိ႔၊ မက္ဆီတုုိ႔ေျခစြမ္းျပေနတဲ့ Camp Nou ကုုိေရာက္ျပီးမွ အထဲမ၀င္ျဖစ္ပဲ ျပန္လာခဲ့ရတာကိုု နွေမ်ာေနမိပါတယ္။

ျမိဳ့လယ္က ဘုုရားေက်ာင္းေတြ၊ ျပတုုိက္ေတြလဲ အဲလုုိပါပဲ။ အျပင္ကေနပဲ ဓာတ္ပုုံရုုိက္ျပီး အထဲ မ၀င္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ရာသီဥတုုကပူေႏြးတယ္ဆုုိေတာ့ ဒီလုုိ ေဆာင္းတြင္းမွာေတာင္ ေမာ္ေတာ္ဆုုိင္ကယ္ေတြက အေတာ္မ်ားသား။ ဘာစီလုုိးနားရဲ့ လမ္းေထာင့္ေတြ (လမ္းေထာင့္ရွိ တုုိက္ခန္း) တည္ေဆာက္ထားပုုံက ေလးေထာင့္မဟုုတ္ပဲ နဲနဲ ထူးျခားေနပါတယ္။ အဲဒီေထာင့္ ကြက္လပ္ေတြမွာ ေမာ္ေတာ္ဆုုိင္ကယ္နဲ႔ စက္ဘီး ရပ္ဖုုိ႔ေနရာေတြလုုပ္ေပးထား ပါတယ္။

ေဆြးေႏြးပဲြျပီးတဲ့ရက္မွာ ျမန္မာကုုိယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔အတူ ကာတာလုုိးနီးယားပါလီမန္ ဆီေရာက္သြားပါတယ္။ ဘာ စီလုုိးနားဟာ ကာတာလုုိနီးယား ကိုုယ္ပုုိင္အုုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသရဲ့ျမိဳ့ေတာ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သီးျခားပါလီမန္ရွိပါတယ္။ ေဆြးေနြးမႈအတြင္း ပါလီမန္ဥကၠဌက ျမန္မာ့ဒီမုုိကေရစီအေရးကုုိေထာက္ခံေၾကာင္းေျပာခဲ့ပါတယ္။ တေလာက ေတာ့ အဲဒီပါလီမန္ကေန ကာတာလုုိးနီးယားကုုိ သီးျခားလြတ္လပ္တဲ့ျပည္နယ္တခုုအျဖစ္ေၾကျငာလုုိက္လုုိ႔ ျပသာနာ ေတြတက္ခဲ့တာ ၾကားလုုိက္ရပါေသးတယ္။


ဥေရာပ ေတာင္ဖက္စြန္းက လစ္စဘြန္းျမိဳ့ဆီသုုိ႔...

ဘာစီလုုိးနားမွာ အလုုပ္ကိစၥျပီးေတာ့ ခြင့္တပတ္ယူျပီး ေပၚတူဂီနုုိင္ငံဆီ သြားလည္ဖုုိ႔စိတ္ကူးထားပါတယ္။ စိတ္ကူး တာနဲ႔ အစီစဥ္ဆဲြတာ နဲနဲကြာမယ္ထင္ပါတယ္။ ေရွ႕ပုုိင္းမွာအစီရင္ခံခဲ့တဲ့အတုုိင္း အဲဒီကာလခရီးသြားမႈေတြဟာ ဘာမွၾကိဳတင္အစီစဥ္ဆဲြထားတာမရွိ။ စိတ္ကူးေပၚလာတဲ့အတုုိင္း ထလုုပ္ျခင္းသာျဖစ္ေလ့ရွိတာမုုိ႔ ေပၚတူဂီဆုုိတာ (ေက်ာင္းသမုုိင္းစာအုုပ္ထဲသင္ခဲ့ဖူးတဲ့) ငဇင္ကာတုုိ႔နုုိင္ငံဆုုိတာထက္ပုုိျပီး ဘာမွမသိထားပါ။


(လစ္စဘြန္းျမိဳ့ ကမ္းေျခတေနရာ)

ဘယ္လုုိသြားရင္ေကာင္းမလဲဆုုိျပီး ဟုုိတယ္မွာစုုံစမ္းေတာ့ ေလယဥ္နဲ႔သြားပါ။ အဲဒီကေန ေအာ္စလိုုကိုု ျပန္ရင္ ေစ်း သက္သာမယ္တဲ့။ ကုုိယ့္မွာက ကင္မရာအထုုပ္အပုုိးေတြနဲ႔၊ လက္မွတ္ကလည္း ေအာ္စလုုိ-ဘာစီလုုိးနား အသြား-အျပန္၀ယ္ထားျပီးသားဆုုိေတာ့ အဲဒိအစီစဥ္နဲ႔မျဖစ္ေသး။ ဒီလုုိဆုုိ အခုု၀ယ္-အခုုသြား အျမန္ရထားစီးပါတဲ့။ လက္ တန္းလုုပ္ေလ့ရွိတဲ့ ထုုံးစံအတုုိင္း ဟုုိတယ္မွာ ကင္မရာနဲ႔အထုုပ္အပိုုးေတြကိုုအပ္၊ ခရီးေဆာင္အိတ္ငယ္တလုုံးကိုု ယူျပီး ဘူတာမွာ လက္မွတ္၀ယ္ေတာ့ ဘာစီလုုိးနားကေန မက္ဒရစ္ကိုု ယူရြန္ ၈၀ တဲ့။ မတတ္နုုိင္ဘူး။ ဘာမွၾကိဳ ျပင္မထားေတာ့ ဒီနည္းကိုုပဲ ေရြးလုုိက္ရပါတယ္။

အျမန္ရထားဆုုိတာ ရန္ကုုန္-မႏၱေလးလုုိ အျမန္မဟုုတ္ဘူး။ ကီလုုိ ၆၀၀ ေက်ာ္ကုုိ ၂ နာရီခြဲပဲၾကာပါတယ္။ ဥေရာပရဲ့ အျမန္ရထားလုုိင္းတဲ့၊ က်ဥ္ဆံရထားလုုိ႔ေခၚရမလားမသိပါ။ တခ်ဳိ႔ေနရာေတြဆုုိ အျမန္နႈန္းက ကီလုုိ ၃၀၀ ေက်ာ္ ပါ တယ္။ အျမန္ရထားလမ္းေတြကုုိသီးျခားေဖာက္ထားျပီး လမ္းတေလ်ာက္လုုံး ျခံစည္းရံုုကာထားပါတယ္။ မကာလုုိ႔ မရ။ တနာရီ ကီလုုိ ၃၀၀ နႈန္းေမာင္းေနစဥ္မွာ တခုုခုု ခလုုတ္တုုိက္တာနဲ႔ ရထားေမွာက္နုုိင္တယ္ မဟုုတ္ပါလား။ ရထားက သိပ္ျမန္ေနေတာ့ ျမင္ကြင္းကုုိ ေကာင္းေကာင္းၾကည့္ခြင့္မရခဲ့ပါ။ ေရဘူယ်အားျဖင့္ကေတာ့ ျမင္ကြင္းဟာ ေနာ္ေ၀ဖက္ကျမင္ကြင္းနဲ႔မတူပဲ အာရွဖက္ ဒါမွမဟုုတ္ အပူပုုိင္းေဒသေတြနဲ႔ ပုုိတူေနတယ္ေျပာရမလားပါပဲ။

၂ နာရီခဲြပဲစီးရတယ္ဆုုိေတာ့ ေန႔လည္ တနာရီေလာက္မွာ မက္ဒရစ္ဘူတာၾကီးဆီေရာက္လာပါတယ္။ ေပၚတီဂီျမိဳ့ ေတာ္ လစ္စဘြန္းသြားမဲ့ရထားကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ ည ၈ နာရီမွထြက္မွာတဲ့။ ေပၚတူဂီရထားကေတာ့ ရန္ကုုန္-မႏၱ ေလးရထားလုုိျဖစ္သြားျပီ။ ဟုုိဖက္မွာ အျမန္ရထားလမ္းမရွိေသးပါ။ ေစ်းကလည္း တညလုုံး အိပ္စင္နဲ႔စီးမွ ယူရြန္ ၄၀ တည္းရယ္။ ဒါေပမဲ့ ည ၈ နာရီမွထြက္မွာဆုုိေတာ့ ၆ နာရီေလာက္ မက္ဒရစ္ကိုု လည္ပတ္ခ်ိန္ရေသးတာေပါ့။ ထုုံးစံ အတုုိင္း အစီစဥ္ၾကိဳဆဲြထားတာမရွိေလေတာ့ ဘာစီလုုိးနားကအတုုိင္း နီးစပ္ရာ တုုိးဘတ္စ္ပဲ တက္စီးရတာေပါ့။ အဲ မက္ဒရစ္က ဘာစီလုုိးနားထက္ေတာင္ ေစ်းသက္သာေနေသးတယ္။ ၂၄ နာရီအတြက္ ၂၀ ယူရုုိတဲ့။ ဘာစီလုုိးနား မွာ ၂၂ ေတာင္ေပးခဲ့ရပါတယ္။

၅ နာရီေလာက္ပဲ လည္ခြင့္ရတာဆုုိေတာ့ ကားေပၚကေတာင္ မဆင္းျဖစ္ပါဘူး။ တုုိးရစ္ေတြလည္ေလ့ရွိတဲ့ ေနရာ ေတြကိုု ေလ်ာက္ၾကည့္ျပီး ဘူတာမွာရထားေစာင့္ေပါ့။ ရန္ကုုန္လုုိ ဘူတာက တခုုတည္းရွိတာမဟုုတ္။ လစ္ဘြန္း သြားမဲ့ရထားက ေနာက္ဘူတာဆုုိလုုိ႔ ကမန္းကတန္း ေျမေအာက္ရထားနဲ႔ ထပ္ေျပးလုုိက္ရပါေသးတယ္။ ရထားက မဆုုိးပါဘူး။ ဘန္ေကာက္-ခ်င္းမုုိင္ ရထားနဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္တူပါတယ္။ အိပ္စင္နဲ႔ ၄ ေယာက္ခန္းျဖစ္ေပမဲ့ ခရီးသြား နည္း လုုိ႔လားမသိပါ။ တညလုုံး ကိုုယ္တေယာက္တည္း။ တခါမွ မသြားဖူးတ့ဲခရီးမွာ တေယာက္တည္းဆုုိေတာ့ အထီးက်န္ သလုုိေတာ့ျဖစ္သား။ ဒါေပမဲ့ တေနကုုန္ပင္ပမ္းထားလုုိ႔ ရထားထြက္ကတည္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားလုုိက္တာ ေၾကာက္ဖုုိ႔ အခ်ိန္ေတာင္ မရလုုိက္ပါဘူး။

တေရးနုုိးလာေတာ့ မုုိးလင္းစျပဳေနျပီ။ ေပၚတူဂီက စပိန္ထက္ အခ်ိန္တနာရီေနာက္က်သလုုိ အေျခခံအေဆာက္ဦ ေတြ၊ လူေနမႈပုုံစံေတြ၊ ၀င္ေငြေတြပါ နည္းနည္းေနာက္က် က်န္ေနခဲ့တယ္ထင္ပါတယ္။ ဘူတာၾကိီးမွာ ခဏထုုိင္ျပီး သြားရမ့ဲ့ဟုုိတယ္လိပ္စာကုုိ ကြန္ျပဴတာဖြင့္ရွာေတာ့ လူေတြ ၀ုုိင္းအုုံၾကည့္ေနပုုံက တမ်ဳိးၾကီး။ ေရပုုလင္းက အစ၊ မုုန္႔ ေတြ၊ တျခားပစၥည္းေတြလည္း စပိန္ထက္ ေစ်း ၅ ပုုံတပုုံေလာက္ သက္သာေနပါတယ္။ တုုိးဘတ္စ္ဆုုိရင္ ဘာစီလုုိး နားမွာ ၂၂ ယူရြန္ေပးရေပမဲ့ လစ္စဘြန္းမွာ ၁၆ ယူရြန္တည္းရယ္။

ဘာစီလုုိးနားကေန ထြက္မလာခင္ေလးကမွ ကမန္းကတန္း ဘုုတ္ကင္လုုပ္လုုိက္တဲ့ ဟုုိတယ္က လစ္စဘြန္းျမိဳ့ထဲ မွာမဟုုတ္ပဲ မီနစ္ ၄၀ နီးပါး ရထားထပ္စီးရတဲ့ ဟုုိပင္လယ္ကမ္းေျခမွာျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာစီလုုိနားက ဘာရုုပ္မွ မေပါက္တဲ့ ျမိဳ့လယ္ကဟုုိတယ္ခန္းအတြက္ ယူရြန္ ၁၂၀ ေပးရေပမဲ့ ဒီမွာက ပင္လယ္ကမ္းေျခရွိ ၾကယ္ ၄ ပြင့္အဆင့္ ဟုုိတယ္ေတာင္ ၆၀ ယူရြန္ပဲေပးရပါတယ္။ အပူခ်ိန္ကလည္း ၁၇ တဲ့။ ေအာ္စလုုိက ေႏြရာသီမွာ ကမ္းေျခတခုုဆီ ေရာက္ေနသလုုိပါပဲ။

ဥေရာပသားေတြက ေက်ာက္တုုံးခင္းလမ္းကိုု အေတာ္ၾကိဳက္တဲ့လူေတြ။ ေအာ္စလိုုမွာဆုုိ နန္းေတာ္ေရွ႔က ဂါရုုိဟန္ လမ္းမၾကီးတခုုလုုံးကိုု ေက်ာက္တုုံးခင္းထားသလုုိ တျခားေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဥေရာပျမိဳ့ေတာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာလဲ အဲဒီ လုုိ ခင္းထားၾကတာေတြ႔မိပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္က ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြသာေတြ႔ရင္ ေက်ာက္တုုံးေတြအကုုန္ခြါျပီး ကြန္က ရစ္လမ္း ခင္းပစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ လစ္စဘြန္းကလဲ ဥေရာပထဲကျမိဳ့ေတာ္တခုုဆုုိေတာ့ ဒီျမိဳ့ရဲ့အေရးပါတဲ့လမ္းေတြမွာ ေက်ာက္တုုံးေတြ ခင္းထားေလရ့ဲ။

ဟုုိတယ္ေရွ႔က ကမ္းေျခမွာ တုုိးရစ္တခ်ဳ႔ိေရကူးေနေပမဲ့ ကုုိယ္ကေတာ့ မကူးရဲေသး။ ေနစာလႈံရင္း ကမ္းနား တ ေလ်ာက္လမ္းသလားရံုုမွ်သာ။ ျမန္မာေတြရဲ့့ထုုံးစံအတုုိင္း ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ ျမန္မာနုုိင္ငံသားေတြ မ်ားရွိမလားဆုုိျပီး စနဲနာေပမဲ့ တေယာက္မွမေတြ႔ပါ။ ဘာစီလုုိးနားမွာလဲျမန္မာေတြကုုိ မေတြ႔မိပါဘူး။ အရင္ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဥေရာ ပနုုိင္ငံအားလုုံးမွာ ျမန္မာေတြနဲ႔ေတြ႔ေနက်ဆုုိေတာ့ ဒီျမိဳ့မွာ တခုုခုုလုုိေနသလုုိ။

ဒါေပမဲ့ ျမန္မာ့အိမ္နီးခ်င္း ထုုိင္းေတြ ကုုိေတာ့ ဘာစီးလုုိးနားမွာေရာ၊ ဒီျမိဳ့မွာေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာစာမရလဲ ထုုိင္းစာစားမယ္ဆုုိျပီး ထုုိင္းစားေသာက္ဆုုိင္ တခုုဆီ၀င္သြားျပီး တုုံ႔ယန္ကူးနဲ႔ ဖတ္ကေပါင္ကုုိင္ (ပုုဇြန္ဟင္းခ်ုုိ နဲ႔ ၾကက္သားေၾကာ္) မွာလုုိက္ပါတယ္။ ဥေရာပသြားျပီး အေရွ႔ေတာင္အာရွဆီ လြမ္းေနသူတဦးလုုိ႔ေျပာရေလ မလား။

ေနာက္တေန႔မနက္မွာေတာ့ ျမိဳ့နဲ႔ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေတာေတာင္ေတြထဲက သဘာ၀ပန္းျခံေတြ၊ ရဲတုုိက္ေတြဆီ သြား လည္ပတ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္စလိုုမွာနွင္းက်ေနဆဲျဖစ္ေပမဲ့ ဒီမွာကေတာ့ ေနြရာသီလုုိျဖစ္ေနျပီး ေနရာတုုိင္းစိမ္းစိုုလွပ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ပန္းေတြပြင့္ေနျပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုုိယ္က ေဆာင္းခုုိငွက္မဟုုတ္။ ေဆာင္းခုုိလူဆုုိေတာ့ ေဆာင္း တြင္း ၃ လစလုုံး ဥေရာပေတာင္ပုုိင္း အာဖရိကနယ္စပ္မွာ ေနလုုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ငဇင္ကာတုုိ႔ရြာမွာ နွစ္ညပဲအိပ္ျပီး လာလမ္းအတုုိင္း လွည့္ျပန္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။       ။
...


...


Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More