Sunday, January 19, 2020

ကန္ပက္လက္မွ မႏၱေလးသိုု႔

ကန္ပက္လက္မွ မႏၱေလးသိုု႔


စိတ္ပ်က္ျခင္းအနည္းငယ္နဲ႔အတူ ေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းလာတဲ့ ဘိလပ္ျပန္ေမာင္ေသာင္းေဘဟာ ေတာင္ေျချမိဳ့ေလး ကန္ပက္လက္မွာေတာ့ တညအိပ္ဖိုု႔ဆံုုးျဖတ္လိုုက္ပါတယ္။ မဆံုုးျဖတ္လိုု႔မရ။ လိုုက္ပိုု႔သူေတြ က ကန္ပက္လက္ကေန မင္းတပ္ကိုုျပန္မွာ။ ကန္ပက္လက္ေရာက္ခ်ိန္က ေန႔လည္ ၂ နာရီေလာက္ရွိေနျပီ ဆိုုေတာ့ ေျမျပန္ကိုုျပန္ဆင္းတဲ့ မီနီဘတ္စ္ေတြက မရွိေတာ့ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဗိုုက္ဆာျပီ။ ခ်င္းရိုုဒယာ စားစရာရတဲ့ဆိုုင္သြားရေအာင္ဆိုုေတာ့ ျမိုု႔လယ္က ေမျမိဳ့ဆိုုင္ဆီေရာက္လာပါတယ္။




နြားေနာက္သားေၾကာ္၊ ၀က္ျပာဟင္းနဲ႔ ၀က္ျပာဟင္းခ်ဳိေတြ မွာလိုုက္ပါတယ္။ ေခါင္ရည္ေတာ့မရွိဘူး။ ေဒသထြက္ ပင္စိမ္းသီး ၀ုုိင္ ေသာက္ၾကည့္ပါလားတဲ့။ ဆုုိင္ရွင္ ဇနီးေမာင္နွံက အေတာ္သေဘာေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္တိုု႔ေဘးနားမွာ ဂ်ပန္ဓာတ္ပံုုဆရာ (၅) ဦးနဲ႔ ဂိုုက္ (၃) ဦးေလာက္လည္း ထိုုင္စားေနတာေတြ႔ရလိုု႔ ဒီဆိုုင္ဟာ ဒီျမိဳ့မွာ နာမည္ရထားတာေသခ်ာတယ္။ စားေနရင္းမွာကိုု မန္းေလးကေန ေရာက္လာတဲ့ မီနီဘတ္စ္ နွစ္စီးက ဒီဆိုုင္ေရွ႔မွာရပ္ျပီး ၀င္လာစားတာေတြ႔မိပါေသးတယ္။

အဲ...ခ်င္းရိုုးယာ စားစရာေတြထဲမွာ နြားေနာက္သားအေၾကာင္း ထန္တလန္မွာတုုန္းက နည္းနည္းေျပာထားျပီးျပီ။ အဲတုုန္းက ပံုုမွန္အသားဟင္း။ ဒီမွာက ျပာဟင္းတဲ့။ မီးဖိုုထဲက ျပာကိုုယူျပီးခ်က္တာလားဆိုုျပီး က်ေနာ္ ကေမးေတာ့ ခ်င္းအမတ္ၾကီးနဲ႔ ဆိုုင္ရွင္က အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ပါတယ္။ စပယ္ရွယ္လုုပ္ထားတဲ့ စတိ သေဘာျပာရွိတယ္ဆိုုပါတယ္။ မီးဖိုုထဲက ျပာကိုုယူျပီးခ်က္ရင္ သူ႔ဆိုုင္မွာ ဘယ္သူက လာစားေတာ့မွာလဲတဲ့...။ အင္း...ဘာေျပာေျပာ ခ်င္းေတာင္ခရီး (၅)ရက္မွာ ေနာက္ဆံုုးေန႔က်မွပဲ ခ်င္းရိုုးယာအစာ စားခြင့္ရ ေပါေတာ့တယ္။

(ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ခ်င္းစာေတြ ရန္ကုုန္မွာ မေတြ႔ရေသးဘူး။ ရွမ္းစာ၊ ကခ်င္စာ၊ ကိုုးကန္႔စာ၊ မြန္စာအနည္းအက်ဥ္းေတြ႔ရေပမယ့္ ခ်င္းစာ၊ ကယန္းစာ၊ ကရင္စာေတြ ရန္ကုုန္မွာ မေတြ႔မိေသးပါဘူး။ ေနာက္တခ်က္ ထူးျခားတာက ခ်င္းေတာင္မွာ နိင္ငံျခားအစားအေသာက္ လႊမ္းမိုုးမႈမရွိေသးတာ။ ဥပမာ က်ေနာ္တိုု႔ ကရင္၊ မြန္၊ တနသာၤဖက္ဆိုု ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ ထိုုင္းအစားစာရတယ္။ ရွမ္ျပည္နယ္ေတာင္ပိုုင္းမွာလည္း အဲလိုုပါပဲ။ ရွမ္းေျမာက္နဲ႔ ကခ်င္ဖက္ေတာ့ တရုုတ္အစာလႊမ္းမယ္ထင္ပါတယ္။ ခ်င္းေတာင္က အိႏၵိယနဲ႔ ဒီေလာက္ နီးေနေပမယ့္ အိႏၵိယအစားအစာကိုု မေတြ႔မိဘူး။)။




စားျပီးေသာက္ျပီးေတာ့ (၃)နာရီေလာက္ရွိေနျပီ။ ဟိုုတယ္တခုုဆီ ပိုု႔ေပးထားခဲ့ပါဆိုုေတာ့ အေကာင္းဆံုုး ဟိုုတယ္ေတြက ခုုနက ေတာင္ေပၚကအဆင္း ကန္ပက္လက္ျမိဳ့အ၀င္မွာေတြ႔ရတဲ့ ဟိုုတယ္ဇုုန္မွာတဲ့။ အဲဒီဇုုန္မွာ ျမင္မိတဲ့ ဟိုုတယ္ေတြက အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ေစ်းလည္းေျမာက္မယ့္ပံုုပါပဲ။ ျမိ့ဳထဲနဲ႔လည္း ၃ မိုုင္ေလာက္ ေ၀းတယ္ဆိုုေတာ့ အဲဒီအထိေတာ့ ျပန္မသြားေတာ့ပါဘူး။ VIP ဧည့္သည္ဘ၀ကေန ေက်ာပိုုးအိတ္ခရီးသြား ဘ၀ဆီျပန္ေရာက္ျပီဆိုုတာကိုု သတိေပးတဲ့အေနနဲ႔ တညမွ (၈) ေထာင္သာေပးရတဲ့ ေတာင္ဇလပ္ တည္းခိုုခန္းမွာပဲ စခန္းခ်လိုုက္ပါတယ္။

တည္းခိုုခန္းပိုုင္ရွင္ကလည္း သေဘာေကာင္းသလားမေမးနဲ႔။ ဒီည လူသိပ္မရွိဘူး။ သံုုးေယာက္ခန္းကိုု ယူထားလိုုက္ပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ည (၉ )နာရီေလာက္က်မွ ဆိုုင္ကယ္သမားေတြ ဒါဇင္နဲ႔ခ်ီျပီးေရာက္လာေတာ့ သူ႔ ခမ်ာ ကိုုယ့္ကိုုအခန္းေျပာင္းခိုုင္းဖိုု႔ အားနာေနပံုုရပါတယ္။ ေရခ်ဳိးခန္း၊ အိမ္သာက အျပင္မွာ တြဲသံုုးရတာမိုု႔ နည္းနည္း ကသိကေအာင့္ျဖစ္တာကလဲြရင္ ဒီေစ်းနဲ႔သိပ္တန္တဲ့ေနရာေပါ့။ ဆိုုင္ကယ္အေကာင္းစားေတြစီးျပီး အုုပ္စုုလိုုက္ေရာက္လာၾကတဲ့ လူငယ္ေတြကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ။

ကန္ပက္လက္မွာတည္းျပီး နတ္မေတာင္ကိုု ျပန္ေငးမယ္လိုု႔ စိတ္ကူးထားေပမယ့္ တကယ္က အဲဒီလိုု ျမင္ခြင့္မရ။ ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ကုုိျမင့္ခြင့္ရေပမယ့္ ေတာင္ေအာက္ကေန ေတာင္ေပၚကိုု ျပန္ျမင္ခြင့္ မရ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုု ကန္ပက္လက္တျမိဳ့ လံုုးျမဴေတြဆိုုင္းျပီး အျမင့္ကိုု ဘာမွမျမင္ရပါ။ ျမိ့ဳထဲမွာ လယ္စရာ ဘာရွိလဲဆိုုေတာ့ နွာေခါင္းနဲ႔ ပုုေလြမႈတ္တာ၊ မ်က္နွာမွာ တာတူးထိုုးတာေတြရွိတယ္တဲ့။ အဲဒီေနရာဆီ သြား ၾကည့္ေတာ့ ခ်င္းအမ်ိးသမီးၾကီး နွစ္ေယာက္တည္းရယ္။ ဒီေန႔လူငယ္ေတြက မ်က္နွာမွာ တာတူးထိုုးတာ (ဒါက အလြယ္ေခၚတာ။ တရား၀င္အမည္က ပါးရဲ ) မလုုပ္ေတာ့ပါဘူး။

မနက္ဖန္မနက္ ပခုုကၠဴျပန္ဆင္းမယ္ဆိုုျပီး မီနီဘတ္စ္ လက္မွတ္သြား၀ယ္ရင္းနဲ႔ ပုုဂံတိုုက္ရိုုက္ကားရွိလား။ တျခားဘယ္ျမိဳ့ေတြကိုုရွိေသးလဲဆိုုျပီး စပ္စုုမိတာ ကန္ပက္လက္-မႏၱေလး မီနီဘတ္စ္ရွိတယ္တဲ့။ wow ထင္ မထားပါဘူး။ အိုုေက ေပါ့။ အသြား-အျပန္ ပုုဂံခ်ည္း၀င္ေနတာ ဘာလုုပ္မွာလဲ။ မန္းေလးဖက္ ေရြးမွာေပါ့။ ကားခက တေသာင္းခြဲ။ မနက္ (၈) နာရီကေန ညေန (၅)နာရီေလာက္အထိ တေနကုုန္စီးရမွာတဲ့။ ရပါတယ္ ေပါ့။ ေရာက္ျပီးသားေနရာကိုုထပ္သြားတာနဲ႔စာရင္ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ လမ္းသစ္ကိုု ေရြးရမွာေပါ့။

မနက္ (၈)နာရီ စထြက္လာေတာ့ ပထမဆံုုးေတြ႔ရတဲ့ျမိဳ့က ေဆာ။ မေကြးတိုုင္းထဲေရာက္ျပီေပါ့။ ျပီးေတာ့ အရင္ေန႔ေတြက သံုုးခါေလာက္ျဖတ္ထားျပီးျဖစ္တဲ့ ေက်ာက္ထုု။ ေနာက္တခါ ေပါက္။ ဒီအထိက အသြားခရီး တုုန္းက ေရာက္ထားျပီးသားေနရာေတြ။ ေပါက္ကအထြက္မွာေတာ့ ပခုုကၠဴဖက္ကိုုမဆင္းေတာ့ပဲ ျမိုုင္ ဖက္ လမ္းကိုုေရြးလိုုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လင္းကေတာ္၊ မအူ၊ ေခ်ာင္းဦးတဲ့။ ေခ်ာင္းဦးကလြဲရင္ က်န္ျမိ့ုုဳေတြ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ကားကလည္း ေပါက္ျမိ့ဳမွာ ထမင္းစားဖိုု႔ရပ္ျပီးကတည္းက လမ္းတေလ်ာက္ မရပ္ေတာ့ပဲ အသားကုုန္ေမာင္းပါတယ္။ ကိုုယ္ကလည္း လမ္းတေလ်ာက္ကိုု အမိအရေငးပါတယ္။ က်န္ခရီးသည္ေတြက ေတာ့ သြားေနၾကလမ္းျဖစ္မယ္။ အားလံုုး ေအးေဆး ငိုုက္မ်ည္းလိုု႔။

ေခ်ာင္းဦးနဲ႔ ျမင္းမူၾကားလမ္းက အေတာ့္ကိုုေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားက ျမိ့ထဲ၀င္တာမဟုုတ္။ ျမိ့ျပင္ကေန ျဖတ္ေမာင္းလာတာ။ အဲ...အခုုက စစ္ကိုုင္းတိုုင္းထဲေရာက္ေနျပီ။ ခုုနက ပထမ ျမိဳ့ ကန္ပက္လက္က ခ်င္းျပည္နယ္။ ေဆာကေန ျမိဳင္၊ ျပီးေတာ့ မအူလိ႔ုုထင္တယ္၊ အထိက မေကြးတိုုင္း။ မအူကေန ဧရာ၀တီျမစ္ ကူးတံတားကိုုျဖတ္ျပီးတာနဲ႔ အခုု စစ္ကိုုင္းတိုုင္းထဲေရာက္ေနျပီ။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ရြာသစ္ၾကီး ဖြံျဖိဳးေရးတကၠ သိုုလ္သိုု႔ ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုုေတြ႔ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ စစ္ကိုုင္းေကာင္းမႈေတာ္။ ေကာင္းမႈေတာ္က ထံုုးသားအတိ ျပန္ျဖစ္ေနပါျပီ။

အဲဒီေနာက္ စစ္ကိုုင္းတံတားကိုုျဖတ္၊ မႏၱေလးကိုု၀င္ေပါ့။ ခရီးစဥ္ကိုု ခ်င္းျပည္နယ္ဆိုုျပီးတပ္ထားေပမယ့္ ရန္ကုုန္ကေန ျပန္တြက္ရင္ ရန္ကုုန္တိုုင္း၊ ပဲခူးတိုုင္း၊ မႏၱေလးတိုုင္း၊ ျပီးေတာ့ မေကြးတိုုင္း၊ ခ်င္းျပည္နယ္၊ စစ္ကိုုင္းတိုုင္း၊ အခုု မႏၱေလးဆိုုေတာ့ (၆) ျပည္နယ္ေလာက္ ေရာက္ဖူးသြားတာေပါ့။ မန္းေလးေရာက္ေတာ့ ဘယ္မွာ တည္းမွာလဲ။ ဘယ္သူ႔ကိုုမွလည္း ၾကိုဳေျပာမထားေတာ့ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ေနရာတခုုေပါ့။ မန္းေလးမွာ တညအိပ္တုုန္း မန္းေလးက်ဳံးေလးေတာ့ ျမင္ရမွဆိုုျပီး ဂိုုဂယ္ေခါက္လိုုက္တာ ပုုဂံထက္ေတာင္ ေစ်းၾကီးတဲ့ ဟိုုတယ္ေတြ။ က်ဳံးအေရွ႔ဖက္ဆိုု (၈)ေသာင္းကအနည္းဆံုုး။ ေျမာက္ဖက္မွာေတာ့ တ၀က္ေစ်းေလာက္နဲ႔ ရမယ္တဲ့။ အင္း...က်ဳံးျမင္ရရင္ ျပီးေရာဆိုုျပီး ရတဲ့ေနရာေရြလိုုက္တာ ေျမာက္ျပင္ကိုုေရာက္သြားေလရဲ့။

မန္းေလးမွာက ခ်င္းေတာင္လိုု သဘာ၀အလွ သိပ္ရွိတာမဟုုတ္။ ျပီးေတာ့ ပုုဂံလိုုလဲ အီးဘိုုက္တစီးနဲ႔ သြားလယ္ဖိုု႔ေစတီေတြက သိပ္ရွိမေနျပန္ဘူး။။ ဒါျဖင့္ မင္းက မန္းေလးမွာ ဘာလာလုုပ္တာလဲ။ ရန္ကုုန္မျပန္ခင္ အခ်ိန္တရက္ပိုုေနလိုု႔ လမ္းၾကံုု၀င္လာတာထက္ ဘာမွမပိုု။ ဒါေပမယ့္ ေရာက္တုုန္းေရာက္ခိုုက္ မိတ္ေဟာင္း ေဆြ ေဟာင္းေတြနဲ႔ ေတြ႔မယ္ေပါ့။ မိတ္ေဟာင္းဆိုုလိ႔ုု မ်ားမ်ားစားစားမရွိ။ စာေရးဆရာအခ်ိဳ႔၊ မိုုးထဲေရထဲကာလက  NLD ပါတီ၀င္အခ်ဳိ႔။ ျပီးေတာ့ မန္းေလးက စက္ဘီးျမိဳ့ေတာ္ေလ။ (၁၉၈၈) ၀န္းက်င္က ျပိဳိင္ဖက္ စက္ဘီးသမား ေဟာင္းေတြနဲ႔ မေတြ႔လိုု႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။

ဒီလိုုနဲ႔ မန္းေလးေရာက္ရင္ သုူ႔စက္ဘီးဆိုုင္ကိုု မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္လာပါလိုု႔ ဖိတ္ေခၚထားတဲ့ ကိုုဖိုုးစြံ ကိုု ဆက္သြယ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ညပဲြမ်ားသြားလိုု႔ မနက္ေစာေစာမထနိုုင္။ ဟိုုတယ္မွာကလည္း ဆိုုင္ကယ္ ပဲငွားလိုု႔ရျပီး စက္ဘီးက (ခပ္ေကာင္းေကာင္း) မရွိ။ ဒီေတာ့ မနက္အေစာၾကိး (၅) ခဲြေလာက္မွာထျပီး က်ဳံး တပတ္ (ေျမာက္ဖက္နဲ႔ အေရွ႔ဖက္) ေလ်ာက္ေငးေပါ့။ မ်ားလိုုက္တဲ့ စက္ဘီးသမားေတြ။ ျပိဳင္ဘီးထက္ ေမာင္းတိန္းက ပိုုမ်ားပါတယ္။ လမ္းေလ်ာက္တဲ့လူေတြကလည္း မနည္းလွဘူး။ မန္းေလးက လူေတြက တကယ္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားရွိတာပဲ (တကယ္က ရန္ကုုန္မွာလည္း ဒါမ်ိဳးရွိတယ္ဆိုုပါတယ္။ စာေရးသူက (၅) ခဲြတခါမွ မထတဲ့အျပင္ ကန္ေတာ္ၾကီးဖက္၊ အင္းယားဖက္ မနက္ေစာေစာတခါမွ မေရာက္လိုု႔ ဒါမ်ိဳးေတြ မျမင္ေသးတာ ျဖစ္ဟုုသိရ)။

ေန႔လည္ဖက္မွာေတာ့ တပ္၀င္းထဲက နန္းျမိဳ့ရိုုးဆီ ၀င္လယ္ပါတယ္။ (မန္းေလးသားေတြက နန္းျမိ့ဳထဲက တပ္လိ႔ုုေခၚၾကေပမယ့္ အေ၀းကလာသူတဦးအျမင္မွာေတာ့ တပ္၀င္းထဲက နန္းေတာ္ဆိုု ပံုုမွန္မယ္ထင္ ပါတယ္)။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္းသားအတိနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ေရႊေက်ာင္းေပါ့။ ညေနပိုုင္းမွာေတာ့ ဦးပိန္တံတားဖက္ သြားျဖစ္ပါတယ္။ ထူးျခားတာက အရင္ (၂၀၁၃ ခုုနွစ္တုုန္းက) အေခါက္ေရာက္စဥ္က သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ထုုိင္း ဘုုရင္ အုုတ္ဂူေနရာက လံုုး၀ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိပါဘူး။ အဲဒီဂူေရွ႔မွာ စည္-ပင္ ရံုုးၾကီးတခုု လာေဆာက္ထားလိ႔ုု ထိုုင္းဘုုရင္ အုုတ္ဂူကိုု ျမင္ရဖိုု႔ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ထိုုင္းသံတမန္ေတြ၊ ထိုုင္းခရီးသြား ေတြ ဒီေလာက္အလာမ်ားေနတဲ့ေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ စည္-ပင္ ရံုုးၾကီး ပိတ္ေဆာက္လိုုက္တာလဲ။ မန္းေလးက လုူငယ္စာေရးဆရာေတြကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ စည္-ပင္ကိုုသာ ေပးပါလိုု႔ အၾကံေပးၾကပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုု မန္းေလးသားေတြၾကားမွာလည္း ဒီကိစၥက အခုုထိ အျငင္းပြားေနဆဲ ကိစၥျဖစ္ေနလိုု႔ပါတဲ့။




အဲဒီက ျပန္အထြက္မွာေတာ့ ဦးပိန္တံတားေပါ့။ သူကေတာ့ အရင္တေခါက္ထက္ ဘာမွ ထူးျပီးေျပာင္းေနတာမေတြ႔မိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တရုုတ္ခရီးသြားေတြ အေတာ္မ်ားလာတယ္။ တရုုတ္ သီးသန္႔ဆိုုင္ေတြရွိလာ တယ္ဆိုုျပီး က်ေနာ့္ကိုုလိုုက္ပိုုတဲ့ မန္ေလးက လူငယ္စာေရးဆရာေတြကေျပာပါတယ္။ ဟုုတ္လိုု႔လား ဆိုုျပီး ေမးခြန္းထုုတ္ေတာ့ တရုုတ္မ်ားသာ (သံဃာၤေတာ္မ်ားသာ ဆိုုတဲ့ စတိုုလ္မ်ဳိး) ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္ကိုု တံတားရဲ့ အေပၚ ဖက္နားမွာေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာေတြ ၀င္စားရင္ ဆိုုင္က လက္မခံဘူးလိုု႔ သူတိ႔ုုက အခုုိင္အမာေျပာေနေပမယ့္ အခ်ိန္မရလိုု႔ ၀င္မစမ္းျဖစ္လိုုက္ပါဘူး။

ေနာက္တေန႔မနက္မွာေတာ့ စက္ဘီးစီးျခင္းကိုု လက္လြတ္ခံလိုု႔မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကိုုဖိုုးစြံ ခ်ိတ္ေပးတဲ့ လူငယ္ တဦးက စက္ဘီး နွစ္စီးယူလာျပီး မနက္ (၅)ခဲြမွာ ဟိုုတယ္ေရွေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔အတြက္ ဘီးက အလူမီနီယံ။ ကိုုယ့္အတြက္က ကာဘြန္ဘီး။ ေစ်းေတာ့ မေမးျဖစ္လိုုက္ဘူး။ ကိုုဖိုုးစြံ ဆိုုင္မွာတင္ထားတဲ့ ေစ်းအရဆိုု (၁၀)သိန္းအထက္မွာရွိတာ ေသခ်ာတယ္။ မန္းေလးမွာက အေပ်ာ္စီးသူေတြေတာင္ သိန္း (၅၀)ေက်ာ္တန္ေတြ စီးေနၾကတယ္မဟုုတ္လား။

တနာရီ ကီလိုု (၃၀)နႈန္းေလာက္နဲ႔ မန္းေလးက်ဳံးကိုု နွစ္ပတ္ ပတ္လိုုက္ေတာ့ လူက နည္းနည္း ဘ၀င္ျမင့္လာ တယ္။ အမ်ားၾကီးက်န္ပါေသးတယ္ေပါ့။ မန္းေလး အား-ကာ သိပ္ပံ ျပိဳင္ဘီးသမားအုုပ္စုုကလြဲရင္ က်န္အဖြဲ႔ ေတြအားလံုုးကိုု ကိုုယ္ေတြက ျဖတ္ထားနိင္ခဲ့တယ္ မဟုုတ္ပါလား။ အာ့ ဆိုု မန္းေလး ေတာင္ေပၚတက္မယ္ တဲ့။ ကိုုယ့္ကိုုဦးေဆာင္ေနတဲ့ စက္ဘီးသမားကေျပာပါတယ္။ လုုပ္လိုုက္ေလ။ အခုုမွ မနက္ (၆)နာရီပဲ ရွိေသး တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ့္ဆရာက ကားလမ္းအတိုုင္း တက္တာမဟုုတ္။ ျဖတ္လမ္းကေန တက္တာ။

အဓိပယ္က ပိုုျပီးမတ္ေစာင့္တာေပါ့။ တခ်ဳိ႔ေနရာေတြဆိုု ၂၀% ေတာင္ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဟန္ ကိုုယ္ဖိ႔ုု ဆိုုျပီး ဂီယာအမ်ဳိးမ်ဳိးခ်ိန္းကာ ၾကိုုးစားခဲ့ေပမယ့္ ေတာင္ထိပ္မေရာက္ခင္ ေနာက္ဆံုုးကုုန္းမွာ ဆင္းတြန္းလိုုက္ရပါ တယ္။ စက္ဘီးသမားေတြ၊ လမ္းေလ်ာက္သူေတြ အမ်ားၾကီးၾကားမွာ နည္းနည္းေတာ့ ရွက္မိသလိုုလိုု။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ့္အေျခအေနက (၁၉၈၈) တုုန္းကလိုု အသက္(၂၀)ေက်ာ္မဟုုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္အရင္ေရာက္ေနတဲ့ စက္ဘိးသမားေတြက အမ်ားၾကီး။ အဲဒီအခ်ိန္က မန္းေလးမွာ တခြန္စိုုက္ပဲြရွိလိုု႔ စက္ဘီးသမားအေတာ္မ်ားမ်ားက ေလ့က်င့္ေရးဆင္းေနၾကတာ။ ကိုုယ့္ကိုု ဦးေဆာင္စီးခဲ့သူက အဲဒီတခြန္စိုုက္ပဲြမွာ ေရႊတံဆိပ္ရသြားတယ္ဆိုုတာကိုု သိရေတာ့မွာ သူနဲ႔ကုုိယ္ အသက္ တ၀က္ေလာက္ ကြာေနတာကိုု သတိထားမိခဲ့ေပါ့။




မနက္စာ စားျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေမျမိဳ့ကိုုသြားဖိုု႔ျပင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုု ရန္ကုုန္ျပန္မယ့္ ေလယာဥ္က ညေနမွဆိုုေတာ့ တေနကုုန္ ဘာမွလုုပ္စရာမရွိ။ ေနာက္ေမျမိဳ့ကိုု ေနာက္ဆံုုးေရာက္ဖူးတာ (၁၉၈၅) ဆိုုေတာ့ မေရာက္တာ (၃၅)နွစ္ေလာက္ရွိေနျပီ။ ဘာနဲ႔သြားရင္ေကာင္းမလဲ။ ကားစင္းလံုုးျဖတ္ငွားရင္ (၈)ေသာင္း။ လူျပည့္မွထြက္တဲ့ တကၠစီကိုုစီးရင္ (၄၅၀၀) တဲ့။ ကြာလိုုက္တဲ့ေစ်း။ ဒုုတိယ နည္းကိုုေရြးတာေပါ့။ ေမျမဳိသြားတဲ့လူကမ်ားေတာ့ (၄)ေယာက္ျပည့္ဖိုု႔ မီနစ္ (၃၀)ေတာင္ မေစာင့္လိုုက္ရပါ။

wow ေမျမိဳ့က အၾကီးၾကီးေျပာင္းသြားျပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ (၃၀)ေက်ာ္က အေျခအေနနဲ႔ ဘာမွမဆိုုင္။ (၆)လမ္း ေမာင္း (ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတာ့ ၄ လမ္းေမာင္း) လမ္းၾကီးက ျဖဴးလိုု႔။ (၂၁)မိုုင္ကိုုေတာင္ ဘယ္လိုုေရာက္သြားမွန္းမသိ။ ေျခာက္ထပ္ေကြ႔ေတြ၊ ခုုနွစ္ထပ္ေကြ႔ေတြလည္း ဘယ္နားေရာက္ကုုန္မွန္းမသိ။ ဟိုုရပ္ ဒီ၀င္ သြားတဲ့ ကားနဲ႔သြားတာေတာင္ တနာရီမျပည့္ခင္ ေမျမဳ့ေရာက္သြားပါတယ္။ ရုုကၡေဗဒ ဥယ်ာဥ္က သိပ္ မေျပာင္းလဲ။ အသစ္ေပၚလာတဲ့ ျမိဳ့ေရွာင္လမ္းက ထင္းရူးပင္တန္းကေတာ့ မိုုက္တယ္။ ဓာတ္ပုုံရိုုက္သူ မ်ား လြန္းလိုု႔ ကိုုယ္အလွည့္ရဖိုု႔ အခ်ိန္ေပးေစာင့္ခဲ့ရ။

ေမျမဳိ့မွာရတဲ့အခ်ိန္က (၃)နာရီေလာက္ပဲရွိမယ္။ လူျပည့္မွထြက္တဲ့ တကၠစီနဲ႔လိုုက္ရမယ္ဆိုုေတာ့ ေစာေစာ ျပန္ဆင္းမွ။ နိ့မိုု႔ ေလယဥ္ေနာက္က်သြားနိင္တယ္ မဟုုတ္ပါလား။ ဒီလိုုနဲ႔ (၁၀)ရက္တာ ေဟာလီးေဒးဟာ ပုုဂံကေန စတင္တာထြက္ျပီး ခ်င္းေတာင္ကိုုပတ္ကာ ေမျမဳ့ိကတဆင့္ မန္းေလးမွာ ပန္း၀င္ခဲ့တယ္ဆိုုပါေတာ့။.  ။

နတ္မေတာင္မွာ ဟိုက္ေ၀းလမ္းေဖာက္သူမ်ား

နတ္မေတာင္မွာ ဟိုက္ေ၀းလမ္းေဖာက္သူမ်ား


VIP ‌ေ‌နရာအပါ၀င္ ဒီျပင္ဆင္မႈေတြအားလုံးကို ေဖေဖၚဝါရီလ (၂၀)ရက္ေန႔၊ ခ်င္းျပည္နယ္ေန႔အမီ ၿပီးစီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ ဆိုုပါတယ္။ ဟိုတယ္တင္ မကပါဘူး။ ခုနကေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဂန္႔ေကာကေန ဟားခါး၊ အခု ထန္တလန္အထိ လမ္းျပင္ေနတာေတြအားလုံးဟာလည္း ေဖေဖၚဝါရီ (၂၀)မွာ ၿပီးလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထန္တလန္ဟာ လက္ရွိ ဒုသမၼတ ဦးဟင္နရီဗန္ထီးယူရဲ႕ ၿမိဳ႕နယ္ (ဒုသမၼတက Tikir တိခီး- ရြာကျဖစ္ ပါတယ္) ျဖစ္တဲ့အျပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ေဒါက္တာေရႊခါးတို႔၊ ေဒါက္တာဆလိုင္းလွ်ံမုန္းဆာေခါင္တို႔လည္း ဒီၿမိဳ႕နယ္သားေတြ ျဖစ္တယ္ ဆိုပါတယ္။ တခါ ေတးသံရွင္ ဆုန္သင္းပါလ္လည္း ဒီျမဳိ႔ကျဖစ္ၿပီး အခု ပူပူေႏြးေႏြဒ Myanmar Idol  မွာ ပထမ ရထားသူ အယ္စတာ ကေတာ့ ဟားခါးၿမိဳ႕သူလို႔ သိရပါတယ္။




အဲဒီေလာက္စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ထန္တလန္မွာ ကိုယ္လည္ပတ္ခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္က နွစ္နာရီေတာင္ မျပည့္ဘူးရယ္။ မေန႔ည (၇)နာရီ၀န္းက်င္ကေရာက္ၿပီး ဒီမနက္ (၇)နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ျပန္ထြက္လာရတယ္။ ၿမိဳ အထြက္ ဆိုင္းဘုတ္ရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းေပၚကေန ၿမိဳ႕ကို ျပန္ၾကည့္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက သိပ္လွပါတယ္။ ဒီလိုလွပတဲ့ ၿမိဳ႕ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုးရီးယား-ျမန္မာ ဖက္စပ္ရွပ္ရွင္ ‘’တိမ္ေတြေပၚက ပန္း’’ -ကို ဒီၿမိဳ႕မွာ လာ႐ိုက္သြားတာျဖစ္မွာေပါ့။ ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္း Myanmar Idol ျပေနစဥ္ ဒီ႐ုပ္ရွင္ေၾကာ္ညာ ခဏခဏ၀င္ေနတာကို စာဖတ္သူေတြ သတိထားမိမွာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို မင္းသားက ေက်ာ္ထက္ေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္မဟုတ္ပါလား။

ထန္တလန္-မင္းတပ္ အျပန္လမ္းကေတာ့ လာလမ္းအတိုင္း လွည့္ျပန္လာတာဆိုေတာ့ ဘာမွ အထူးအေထြ ေျပာစရာမရွိပါ။ မင္းတပ္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ညစာစားေတာ့ လူျဖဴႏိုင္ငံျခားသား (၁၀)ဦးေလာက္ေတြ႕ရပါတယ္။ တ ဆိုင္တည္းမွာ (၁၀)ဦးေတြ႕တယ္ဆိုတာ နည္းတာမဟုတ္။ ဟားခါးမွာေတာင္ ဒီလိုမေတြ႕မိဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီၿမိဳ႕ မွာ အေကာင္းဆုံးဆိုင္မို႔ ရွိသမွ်ဧည့္သည္အားလုံး ဒီဆိုင္ထဲေရာက္ေနတာလည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ဟာ အျမင့္ေပ တေသာင္းေက်ာ္ (၁၀၂၀၀-ေပ) ရွိတဲ့ ဝိတိုရီယေတာင္ (ေဒသအေခၚ ေခါႏုသုမ္၊ အစိုးရအေခၚ နတ္မေတာင္ )ကိုတက္ဖို႔ ေတာင္ေျခစခန္းၿမိဳ႕တခုမဟုတ္ပါလား။

မနက္ (၅)နာရီခြဲေလာက္ အိပ္ယာကထၿပီး ေတာင္ေပၚတက္ဖို႔ ျပင္ေနတုန္း ကိုယ္တည္းေနတဲ့ တည္းခိုခန္းဆီ ႏိုင္ငံျခားသား လူငယ္ႏွစ္ဦးေရာက္လာပါတယ္။ ဧရာမေက်ာပိုးအိပ္ေတြကို ဒီမွာ အပ္ထားခ်င္လို႔တဲ့။ ဟိုတယ္ အခန္းယူတာမဟုတ္ပဲ ပစၥည္းပဲအပ္တာဆိုေတာ့ အပ္ခနည္းနည္းပဲေပးရမွာေပါ့။ တည္းခိုခန္းမန္ေနဂ်ာကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ဒီကိုလာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားအမ်ားစုက ေက်ာပိုးအိတ္သမားေတြျဖစ္ၿပီး ဒီလိုပဲ အိတ္ကိုအပ္၊ လူက လမ္းေလ်ာက္တက္။ ၂-၃ ရက္ၾကာမွ ျပန္ေရာက္လာေလ့ရွိတယ္တဲ့။ ဝိတိုရိယေတာင္ကို ဘယ္လိုသိတာလဲဆိုၿပီး စပ္စုမိေတာ့ ဂိုဂယ္ေခါက္လိုက္ရင္ လူတိုင္းသိတယ္။ ဒီကေနဆို ဘယ္လမ္းကသြား၊ ဘယ္အခ်ိ္န္စေလ်ာက္ရင္ ေတာင္ေပၚဘယ္အခ်ိန္ေရာက္တယ္။ လမ္းမွာ ဘာေတြရွိတယ္…စသျဖင့္ ေျပာသြားလိုက္တာ ကိုယ္ေတာင္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား။

ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္ေတြလည္း ႏိုင္ငံျခားမွာေနတုန္းကေတာ့ ခရီးတခုသြားမယ္ဆိုရင္ ႀကိဳတင္ေလ့လာ ေလ့ရွိေပမယ့္ အခု ျပည္တြင္းမွာေတာ့ ကိုယ္ျပည္ထဲကိုယ္သြားတာ ဘာလိုမလဲ၊ မသိရင္ေမးတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ လိုက္ပို႔ေပးမယ့္လူကလည္းရွိေနတယ္မဟုတ္ပါလား။ ဒီေတာ့ ဘာမွႀကိဳတင္ ေလ့လာထားတာမရွိဘူး။ ေဒသခံေတြ ေျပာသမွ်ကိုနားေထာင္၊ ေဆာင္းပါးေရးခ်ိန္က်လို႔ မရွင္းေတာ့မွ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ျပန္ေမး၊ ဂိုဂယ္ေခါက္ ဒီလို အလြယ္နည္းနဲ႔သြားေနတာ တႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီ။ တကယ္နည္းမွန္လမ္းမွန္က ခုနက ႏိုင္ငံျခားသား လူငယ္ႏွစ္ဦးလို ျဖစ္ေနရမွာ။

မနက္ (၈)နာရီေလာက္မွာ ကားထြက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ အေဖၚႏွစ္ဦးပါ ထပ္ပါလာပါတယ္။ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ မင္းတပ္ကေန လွ်ဳိေျမာင္တခုထဲဆင္း၊ အနိမ့္ဆုံးေနရာ (ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ထက္ ေပ ၂၄၀၀-ပဲက်န္) အထိဆင္ၿပီးမွ နတ္မေတာင္ကို စတက္ပါတယ္။ နတ္မေတာင္ဆိုလို႔ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ဘယ္လိုနားလည္ထားလဲမသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ နတ္ေတြ မ-ထားတဲ့ေတာင္၊ ဧရာမေတာင္ႀကီးဆိုၿပီး နားလည္ထားတာ။ ဒါေပမယ့္ ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ေဆြးေႏြးၾကည့္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ‘’မွတ္တမ္းလုပ္တဲ့ အစိုးရအရာရွိေတြက လမ္းေဘးက လူေတြကိုသြားေမးတာကိုးဗ်။ ခ်င္းစကားကလည္း တခ်ဳိ႔စကားလုံးေတြက အဓိပၸယ္ႏွစ္မ်ဳိးထြက္တယ္ေလ။ အဲဒါနဲ႔  ေခါႏုသုမ္ကိုု နတ္ထီးနတ္မ အျငင္းပြားၿပီး နတ္မေတာင္ျဖစ္သြားတာေပါ့’’ တဲ့။ ကိုယ္ထင္ထားတာနဲ႔  တျခားစီ။





မင္းတပ္က ထြက္လာကတည္း ကတၱရာလမ္းမရွိေတာ့ဘူး။ ေျမနီလမ္း၊ ေက်ာက္ခင္းလမ္းသက္သက္။ ဒီလမ္း ၾကမ္းကို မင္းတပ္-ကန္ပက္လမ္းလို႔ေခၚပါတယ္။ မီနီဘတ္စ္ေတြ ေျပးေနတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေတာင္တ၀က္ေလာက္ေရာက္တဲ့အထိေတာ့ မီနီဘတ္စ္တစီးမွမေတြ႕မိပဲ ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ေလးဘီးယက္ကားေတြပဲေတြ႕ပါတယ္။ ေဘးမဲ့ေတာင္ဆိုေပမယ့္ အဲဒီလမ္းတေလ်ာက္မွာ ရြာစဥ္က မျပတ္သေလာက္ပါပဲ။ တခ်ဳိ႔ရြာ ေတြမွာဆို ရြာ အ၀င္-အထြက္မွာ ျခံတခါးေတြနဲ႔။ ေဘးမဲ့ေတာလို သစ္ပင္ႀကီးေတြရွိတဲ့ေနရာမွာလည္း ကားလမ္းေပၚ ျခံတံခါးလိုမ်ဳိးေတြ႕လို႔ေမးၾကည့္ေတာ့ အဲဒီေတာထဲမွာ ႏြားေနာက္ေတြ ေမြးထားတာရွိတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ အျပင္မထြက္ေအာင္ ဒီလိုျခံကားထားတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ေတာထဲက ႏြားေနာက္ကိုျမင္ခြင့္မရလိုက္ပါဘူး။ ရြာထဲက ႏြားေနာက္ေပါက္စေလးႏွစ္ေကာင္ပဲ ျမင္ခြင့္ရပါ တယ္။ ႏြားေနာက္ေမြးရတာမခက္ဘူး။ ေတာထဲမွာ ဒီတိုင္းပစ္ထားၿပီး တပတ္တခါ ဆားခ်ေပးရံုနဲ႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ (ႏြားေနာက္စားဖို႔ ေတာတြင္းျမက္ခင္းေတာ့ လိုမယ္ထင္ပါတယ္)။ သစ္ပင္ႀကီးေတြကို ၾကည့္ရင္း၊ ေတာင္ေအာက္က တိမ္တိုက္ေတြကိုေငးရင္း၊ ႏြားေနာက္အေၾကာင္းေျပာရင္းနဲ႔ မီနစ္ (၉၀)ခန္႔အၾကာမွာ နတ္မေတာင္ေျခစခန္းကို က်ေနာ္တို႔ကားေရာက္လာပါတယ္။

ေပတေသာင္းေက်ာ္ျမင့္တဲ့ ဝိတိုရိယေတာင္၊ အထင္ကရေဘးမဲ့ေတာဆိုေတာ့ ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲမွာ တကယ့္ သဘာ၀အတိုင္းရွိေနမယ္လို႔ထင္ထားခဲ့တာပါ။ တကယ္တန္းေတာင္ေျခလည္းေရာက္ေရာ။ ဟိုက္ေ၀းလမ္းသစ္တခုလို ေတာ္ၿဖိဳၿပီးေဖာက္ထားတဲ့ ဧရာမလမ္းမႀကီးကိုေတြ႕မိေတာ့ အေတာ္စိတ္ပ်က္သြားမိပါတယ္။ အမတ္ႀကီးကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ေတာင္ေပၚတက္ဖို႔ေဖာက္ထားတာမဟုတ္ဘူး။ နတ္မေတာင္ရဲ႕ ဟိုဖက္မွာရြာေတြရွိေသးတဲ့အတြက္ အဲဒီရြာေတြကိုသြားဖို႔ လမ္းေဖာက္ထားတာလို႔ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခင္းအက်င္းက သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတဦးအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ခံစားခ်က္မေကာင္းႏိုင္။

ေတာင္တက္ဂိတ္ရဲ႕ ဒီဖက္နားမွာေတာ့ ေတာင္ေပၚေျပးဆဲြတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြအမ်ားႀကီး။ ဒီေနရာဟာ မင္းတပ္နဲ႔ ကန္ပက္လက္ကလာတဲ့ ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြဆုံတဲ့ေနရာ၊ နတ္မေတာင္ ေတာင္ေျခစခန္းေပါ့။ အေပၚကို ကားတက္ခြင့္မရွိ။ လမ္းမေလ်ာက္ခ်င္ရင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကိုငွားစီးလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မို႔လား။ ကိုယ္ေတြက VIP ေလ။ ခ်င္းျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ဆိုတဲ့ စာတန္းႀကီးကပ္ထားတဲ့ ေလးဘီးယက္ အထူးကားႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ တက္ခြင့္ရတာေပါ့။ ခုနကျမင္ေနရတဲ့ အသဲခဲြ ဧရာမေျမနီလမ္းအဆုံးမွာေတာ့ ေလ်ာက္လမ္းေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ႏွစ္စီးလြဲလို႔ လြတ္ရံုေလး။ ကိုယ္ေတြက ဖိုးဝီးကား ႀကီးနဲ႔၀င္လာတယ္ဆိုေတာ့ ဆိုင္ကယ္သမားေတြ၊ လမ္းေလ်ာက္သူေတြရဲ႕ ေမတၱာပို႔ျခင္းကိုေတာ့ နည္းနည္းခံရတာေပါ့။

ေရာက္ပါၿပီ ဟိုမွာ နတ္မေတာင္ထိပ္။ က်ဳိက္ထီး႐ိုးကိုတက္သလိုပါပဲ။ ကိုယ္ေတြက သဘာ၀အတိုင္း လမ္း ေလ်ာက္ ေတာတိုးခ်င္သူျဖစ္ေပမယ့္ ေဒသခံအမ်ားစုက ေတာင္ထိပ္အထိ ကားလမ္းေဖာက္ခ်င္သူေတြ။ သဘာ၀အလွကို သစ္ပင္ေျခရင္းကေန စတင္မခံစားပဲ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားဆီ ေလွကားေထာင္ လစ္စင္ထိုးၿပီး တက္ထိုင္ခ်င္သူေတြ မ်ားေနတဲ့သေဘာမ်ားလား။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ ဥေရာပမွာေတြ႕ဖူးတဲ့ သဘာ၀ေဘးမဲ့ေတာေတြနဲ႔ လာၿပီးနႈိင္းယွဥ္ေနလို႔မျဖစ္။ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ ဒီမိုကေရစီေတာင္ရွိေနမွေတာ့ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ ေဘးမဲ့ေတာရွိေနတာ ဘာဆန္းမလဲ။

လမ္းခရီးမွာ အျမင္မေတာ္တာေတြထားလိုက္ေတာ့။ ေပ တေသာင္းေက်ာ္ရွိတဲ့ေတာင္ထိ္ပ္မွာေတာ့ သဘာ၀အတိုင္း ရွိဦးမယ္လို႔ပဲထင္ထားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုမဟုတ္ ေတာင္ရဲ႕ဟိုဖက္ထိပ္မွာ ေစတီတဆူ။ ေတာင္ရဲ႕ဒီဖက္ထိပ္မွာ ႐ုပ္ပြားေတာ္တဆူနဲ႔။ သဘာ၀ေဘးမဲ့ေတာလား။ ဘာသာေရးနယ္ေျမလား။ သိပ္မကြဲျပားလွေခ်ဘူး။ ဘာတတ္နိင္မွာလဲ၊ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇတ္ျဖစ္ေနတဲ့ေဒသမွာ ကိုယ္က လူတတ္ႀကီးသြားလုပ္ၿပီး ၀င္ေျပာမိရင္ အ႐ိုက္ေတာင္ခံေနရဦးမယ္။ ဒါဟာ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပကတိ အရွိတရားပါပဲ။

အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေပတေသာင္းေက်ာ္ျမင့္တဲ့ ဝိတိုရီယေတာင္ထိပ္ေရာက္ရင္ သဘာ၀အလွေတြကိုု တ၀ႀကီးခံစားမယ္လို႔ ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ဟာ (၅၀) ရာနႈန္းေလာက္လြဲခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ က်န္တဲ့ (၅၀)ရာနႈန္းကိုေတာ့ အျပည့္အ၀ခံစားမွဆိုၿပီး ရွိသမွ်သစ္ပင္ႀကီးေတြ၊ ဟိုးအေ၀းမွာျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ျပာတန္းအဆင့္ဆင့္တြေကို ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ေပါ့။ ‘’ဒီအခ်ိန္က နည္းနည္းေစာေသးတယ္ဗ်။ ခရစ္စမတ္အခ်ိန္မွ လွတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ေတာင္ဇလပ္ေတြလည္းပြင့္ၿပီ္။ ခ်ယ္ရီေတြလည္းပြင့္ၿပီ။ ဒီမွာေတြ႕လား ေတာင္ဇလပ္က သုံးမ်ဳိးေလာက္ရွိတယ္’’ ဆိုၿပီး အမတ္ႀကီးက ရွင္းျပပါတယ္။ (က်ေနာ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က ဒီဇင္ဘာလ တရက္ေန႔)

Sunday, January 5, 2020

ခ်င္းေတာင္တန္းသို႔ ခရီးသြားျခင္း (၅)

ထန္တလန္ၿမိဳ႕မွာ ခဏတာ


ဟားခါးၿမိဳ႕ကို ေလ်ာက္ၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ လႊတ္ေတာ္ရံုးေနာက္နားကဆိုင္မွာ ေန႔လည္စာ စား။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီနားမွာရွိတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈျပတိုက္ထဲ ၀င္ၾကည့္ပါတယ္။ ခ်င္းေတြရဲ့ျဖစ္တည္လာပုံ ရာဇ၀င္ေတြ၊ ႐ိုးယာ၀တ္စုံေတြ၊ တူရီယာေတြ စသျဖင့္ အေတာ္ေလးစုံစုံလင္လင္ျပသထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ ျပတိုက္ကျပန္အထြက္မွာ ျပတိုက္တာ၀န္ရွိသူနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ မင္းတပ္က ဆရာႀကီးႏွစ္ဦး ခ်င္းဘာသာနဲ႔စကားေျပာေနတာေတြရပါတယ္။ ခ်င္းေတြမွာက ေတာင္တလုံးကို ဘာသာစကားတမ်ဳိး၊ ဟိုဖက္ေတာင္နဲ႔ ဒီဖက္ေတာင္ စကားမတူဘူး၊ နားမလည္ၾကဘူးဆိုၿပီး ေနာက္ေျပာင္ေျပာဆိုေလ့ရွိတယ္မဟုတ္လား။






(တိမ္ေတြေပၚက ထန္တလန္ျမိဳ့နွင့္ Htan Tlang Hill Resorts)

အခု မင္းတပ္ခ်င္းနဲ႔ ဟားခါးခ်င္း ဘယ္လိုနားလည္ၾကသလဲေပါ့။ ‘’ခင္ဗ်ားကလည္း သူက မင္းတပ္ကေန ဒီမွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့သူေလဗ်ာ၊ ဟားခါးခ်င္းဆို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္ရမလဲ၊ အခ်င္းခ်င္း ျမန္မာလိုျပန္ေျပာေနရတာ’’ လို႔ မင္းတပ္အမတ္ႀကီးက ေျပာပါတယ္။ (ခ်င္းမွာ ရွမ္းေတြ၊ ကရင္ေတြလို စကားတမ်ဳိး၊ ႏွစ္မ်ဳိးတည္းရွိတာမဟုတ္ပဲ ေဒသအလိုက္ ဘာသာစကားကဲြလြဲမႈရွိတယ္ဆိုတာကို ေျပာလိုျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဘာသာစကားသုေတသီေတြ ဆက္လက္ရွင္းျပသင့္ပါတယ္)။

အမတ္ႀကီးနဲ႔အဖြဲ႔က မနက္ဖန္ မနက္ (၉) နာရီေလာက္ ဟားခါးကေန မင္းတပ္ကိုျပန္မယ္တဲ့။ ကိုယ္က အခ်ိ္န္ရတုန္း ထန္တလန္ၿမိဳ႕ဆီလည္း သြားလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ ဒီေန႔ ေန႔လည္သြား၊ မနက္ဖန္မနက္ (၉)နာရီအမီ ျပန္ရာေက္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ထန္တလန္ေရာက္ရင္ သူရဲ႕ Htan Tlang Hill Resorts ကို ျဖစ္ေအာင္လာပါလို႔ဖိတ္ေခၚ ထားတဲ့၊ တေလာကမွ Tourism အေၾကာင္း အင္တာဗ်ဳးေမးထားဖူးတဲ့ Tint Tint- Travel & Tour က ေဒၚ တင့္တင့္လြင့္ဆီ ဖုန္းဆက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္သူက ထန္တလန္ၿမိဳ႕ထဲမွာ မရွိ။ ႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္ေတြအတြက္ ေတာင္တက္ခရီးၾကမ္း (Trekking) လမ္းသစ္ရွာေဖြေရးတြက္ ေတာထဲေရာက္ေနတယ္။ ညေနမွ ၿမိဳ႕ကိုျပန္ေရာက္မယ္ဆိုုပါတယ္။

သူ႔ဆီက ကားသမား ဟားခါးေရာက္လာခ်ိန္က ညေန (၅) နာရီထိုးေနၿပီ။ ဟားခါးနဲ႔ ထန္တလန္က (၂၂) မိုင္ သာ ေ၀းတယ္ဆိုေပမယ့္ ေတာင္ေပၚလမ္းၾကမ္းဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းေပါ့။ မီနစ္ (၉၀)ေက်ာ္ ေမာင္းရပါတယ္။ ထန္တလန္ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ေနၿပီ။ အေမွာင္ထဲရွိ ေတာင္ေပၚကားလမ္းကေန မီးလင္းေနတဲ့ ထန္တလန္ၿမိဳ႕ ကို ေတာင္ၾကားကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက လွပပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲမွာေတာ့ ႏိုင္လြန္ကတၱရာခင္းထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူ႔ Resorts က ၿမိဳ႕ ရဲ့ ဟိုဖက္အထြက္က သစ္ပင္ေတြ၊ ေတာင္တန္းေတြၾကားမွာ။ ဘန္ဂလို (၁၀) လုံးေလာက္ပဲ ၿပီးစီးရံုရွိေသးၿပီး က်န္တာေတြက ေဆာက္လက္စ တန္းလန္း။

ညစာစားခ်ိန္ႀကီးေရာက္သြားတယ္ဆိုေတာ့ ဘာစားခ်င္လဲတဲ့။ ခ်င္း႐ိုးယာအစာ ဘာရွိလဲဆိုေတာ့ ‘’ႏြားေနာက္သား’’ စားခ်င္လားတဲ့။ ကိုယ္ၾကားဖူးတာက ႏြားေနာက္က ရွားပါးသတၱဝါ။ ဒါေပမယ့္ အေသခ်ာေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီမွာ ႏြားေနာက္ေမြးတဲ့ျခံေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔သိရပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘယ္ျငင္းလို႔ေကာင္းပါ့မလဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ခ်င္းေတာင္ေရာက္ၿပီး (၃)ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ႏြားေနာက္သားစားဖူးခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ အိပ္ယာ ၀င္ခ်ိန္မွာ သတိထားမိတာက ထန္တလန္ဟာ ဟားခါးေလာက္မေအးဘူး။ ဟားခါးက အျမင့္ေပ (၆၁၂၀) ရွိၿပီး ထန္တလန္က (၄၉၆၂) ပဲရွိလို႔ ဟားခါးထက္ အပူခ်ိန္ျမင့္ပါတယ္။ ဟားခါးမွာ ညဖက္ (၁၀)ေလာက္ရွိခ်ိ္န္မွာ ထန္တလန္မွာက (၁၄)ေလာက္ရွိပါတယ္။






ဒါေပမယ့္အေႏြးေပးစက္ သို႔မဟုတ္ ဥေရာပစတိုင္ ထင္းမီးဖိုေတြ (မီးခိုုးတိုုင္ပါတဲ့ မီးဖိုုေတြ) က မၿပီးေသး၊ ေဆာက္လက္စဆိုေတာ့ မနက္ အေစာႀကီး ႏိုးျပန္ၿပီေပါ့။ ကင္မရာတလုံးလြယ္ၿပီး ေလ်ာက္ေငးေနတုန္း ေဒၚတင့္တင့္ေရာက္လာပါတယ္။ ‘’သစ္ပင္ေတြ ဒီလိုက်န္ေနေအာင္၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ မပ်က္စီးေအာင္ ကိုယ္တိုင္ ဘူဒိုဇာေပၚထိုင္ၿပီး ကြပ္ကဲထားရတာေလ’’ ဆိုၿပီး သူကေျပာပါတယ္။ ဧရာ၀တီျမစ္ေဘး၊ ရႏၲာပိုရြာက ဟိုတယ္လိုပဲ Enviromental friendly ျဖစ္တဲ့ ဟိုတယ္တခုေပါ့။ အခန္းေတြကလည္း ရႏၱာပိုုက ဟိုုတယ္လိုုပဲ အပ်ံစား။ ေရခ်ဳိးခန္းမွာလည္း အီတလီကလာတဲ့ ပစၥည္းအေကာင္းစားေတြနဲ႔။ ေဘးႏွစ္ဖက္မွာ ေတာင္အျမင့္ႀကီးႏွစ္လုံးက ဟိုတယ္ကိုကာထားေပးၿပီး ဟိုး ေရွ႕ (တကယ္က အိႏၵိယဖက္ထြက္တဲ့လမ္းမို႔ အေနာက္ဖက္လို႔ ေခၚသင့္ပါတယ္) လြင္ျပင္ထဲမွာေတာ့ တိမ္ပင္လယ္ကို လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။

ဒီေနရာက VIP အေဆာင္အတြက္၊ ဟို ေရွ႔နားက ကြက္လပ္က ေရကူးကန္လုပ္မယ့္ေနရာ၊ အဲဒီအေပၚေတာင္ကုန္းမွာက စားေသာက္ ဆိုင္ဖြင့္မွာ၊ အဲဒီဆိုင္ေဘးနားက ကြင္းျပင္က ေက်ာပိုုးအိတ္သမားေတြ တည္းနိင္ေအာင္ အခန္းတဲြ တည္းခိုေဆာင္ေတြ ေဆာက္မွာတဲ့။ အခင္းအက်င္းက တကယ့္ဥေရာပ ဒီဇိုင္း။ ဆြင္ဇလန္ ဒီဇိုင္းလို႔ ဟိုတယ္ပိုင္ ရွင္ကေျပာပါတယ္။ ဥေရာသားေတြ၊ ဥေရာပျပန္ ျမန္မာေတြ၊ ဥေရာပအလြမ္းေျပ သြားဖို႔ေကာင္းတဲ့ေနရာ တခုေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ခရီးက အေ၀းႀကီး။ အနီးဆံုုးေလဆိပ္ ကေလးျမိဳ့ကေနေတာင္ (၆)နာရီေလာက္ေမာင္းရတာ။ ပုုဂံကေနဆိုု တေနကုုန္။ ဒါေပမယ့္ ဖလန္းေလဆိပ္ျပီးသြားရင္ ရန္ကုုန္ကေနေတာင္ (၆)နာရီေလာက္အတြင္း သူ႔ရဲ့ Htan Tlang Hill Resorts ဆီေရာက္နိင္ပါတယ္လိ႔ုု ေဒၚတင့္တင့္လြင္က ဆိုုပါတယ္။ (ဖလန္းေလယာဥ္ ကြင္းက မတ္လမွာ ဖြင့္မယ္လိုု႔သတင္းေတြထြက္ေန)။ ရန္ကုန္မွာ ေအးေဆးမေနပဲနဲ႔ ဒီေလာက္ေ၀းတဲ့ ေတာထဲမွာ ဘာေၾကာင့္လာေနတာလဲဆိုၿပီး ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒါလည္း Tourism ေပၚမွာ ႐ူးသြပ္ျခင္းတမ်ဳိးပါပဲလိုု႔ ေဒၚတင့္တင့္လြင္က ေျဖပါတယ္။



နတ္မေတာင္မွာ ဟိုက္ေ၀းလမ္းေဖာက္သူမ်ား


VIP ‌ေ‌နရာအပါ၀င္ ဒီျပင္ဆင္မႈေတြအားလုံးကို ေဖေဖၚဝါရီလ (၂၀)ရက္ေန႔၊ ခ်င္းျပည္နယ္ေန႔အမီ ၿပီးစီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ ဆိုုပါတယ္။ ဟိုတယ္တင္ မကပါဘူး။ ခုနကေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဂန္႔ေကာကေန ဟားခါး၊ အခု ထန္တလန္အထိ လမ္းျပင္ေနတာေတြအားလုံးဟာလည္း ေဖေဖၚဝါရီ (၂၀)မွာ ၿပီးလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထန္တလန္ဟာ လက္ရွိ ဒုသမၼတ ဦးဟင္နရီဗန္ထီးယူရဲ႕ ၿမိဳ႕နယ္ (ဒုသမၼတက Tikir တိခီး- ရြာကျဖစ္ ပါတယ္) ျဖစ္တဲ့အျပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ေဒါက္တာေရႊခါးတို႔၊ ေဒါက္တာဆလိုင္းလွ်ံမုန္းဆာေခါင္တို႔လည္း ဒီၿမိဳ႕နယ္သားေတြ ျဖစ္တယ္ ဆိုပါတယ္။ တခါ ေတးသံရွင္ ဆုန္သင္းပါလ္လည္း ဒီျမဳိ႔ကျဖစ္ၿပီး အခု ပူပူေႏြးေႏြဒ Myanmar Idol  မွာ ပထမ ရထားသူ အယ္စတာ ကေတာ့ ဟားခါးၿမိဳ႕သူလို႔ သိရပါတယ္။



အဲဒီေလာက္စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ထန္တလန္မွာ ကိုယ္လည္ပတ္ခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္က နွစ္နာရီေတာင္ မျပည့္ဘူးရယ္။ မေန႔ည (၇)နာရီ၀န္းက်င္ကေရာက္ၿပီး ဒီမနက္ (၇)နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ျပန္ထြက္လာရတယ္။ ၿမိဳ အထြက္ ဆိုင္းဘုတ္ရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းေပၚကေန ၿမိဳ႕ကို ျပန္ၾကည့္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက သိပ္လွပါတယ္။ ဒီလိုလွပတဲ့ ၿမိဳ႕ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုးရီးယား-ျမန္မာ ဖက္စပ္ရွပ္ရွင္ ‘’တိမ္ေတြေပၚက ပန္း’’ -ကို ဒီၿမိဳ႕မွာ လာ႐ိုက္သြားတာျဖစ္မွာေပါ့။ ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္း Myanmar Idol ျပေနစဥ္ ဒီ႐ုပ္ရွင္ေၾကာ္ညာ ခဏခဏ၀င္ေနတာကို စာဖတ္သူေတြ သတိထားမိမွာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို မင္းသားက ေက်ာ္ထက္ေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္မဟုတ္ပါလား။

ထန္တလန္-မင္းတပ္ အျပန္လမ္းကေတာ့ လာလမ္းအတိုင္း လွည့္ျပန္လာတာဆိုေတာ့ ဘာမွ အထူးအေထြ ေျပာစရာမရွိပါ။ မင္းတပ္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ညစာစားေတာ့ လူျဖဴႏိုင္ငံျခားသား (၁၀)ဦးေလာက္ေတြ႕ရပါတယ္။ တ ဆိုင္တည္းမွာ (၁၀)ဦးေတြ႕တယ္ဆိုတာ နည္းတာမဟုတ္။ ဟားခါးမွာေတာင္ ဒီလိုမေတြ႕မိဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီၿမိဳ႕ မွာ အေကာင္းဆုံးဆိုင္မို႔ ရွိသမွ်ဧည့္သည္အားလုံး ဒီဆိုင္ထဲေရာက္ေနတာလည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ဟာ အျမင့္ေပ တေသာင္းေက်ာ္ (၁၀၂၀၀-ေပ) ရွိတဲ့ ဝိတိုရီယေတာင္ (ေဒသအေခၚ ေခါႏုသုမ္၊ အစိုးရအေခၚ နတ္မေတာင္ )ကိုတက္ဖို႔ ေတာင္ေျခစခန္းၿမိဳ႕တခုမဟုတ္ပါလား။

မနက္ (၅)နာရီခြဲေလာက္ အိပ္ယာကထၿပီး ေတာင္ေပၚတက္ဖို႔ ျပင္ေနတုန္း ကိုယ္တည္းေနတဲ့ တည္းခိုခန္းဆီ ႏိုင္ငံျခားသား လူငယ္ႏွစ္ဦးေရာက္လာပါတယ္။ ဧရာမေက်ာပိုးအိပ္ေတြကို ဒီမွာ အပ္ထားခ်င္လို႔တဲ့။ ဟိုတယ္ အခန္းယူတာမဟုတ္ပဲ ပစၥည္းပဲအပ္တာဆိုေတာ့ အပ္ခနည္းနည္းပဲေပးရမွာေပါ့။ တည္းခိုခန္းမန္ေနဂ်ာကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ဒီကိုလာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားအမ်ားစုက ေက်ာပိုးအိတ္သမားေတြျဖစ္ၿပီး ဒီလိုပဲ အိတ္ကိုအပ္၊ လူက လမ္းေလ်ာက္တက္။ ၂-၃ ရက္ၾကာမွ ျပန္ေရာက္လာေလ့ရွိတယ္တဲ့။ ဝိတိုရိယေတာင္ကို ဘယ္လိုသိတာလဲဆိုၿပီး စပ္စုမိေတာ့ ဂိုဂယ္ေခါက္လိုက္ရင္ လူတိုင္းသိတယ္။ ဒီကေနဆို ဘယ္လမ္းကသြား၊ ဘယ္အခ်ိ္န္စေလ်ာက္ရင္ ေတာင္ေပၚဘယ္အခ်ိန္ေရာက္တယ္။ လမ္းမွာ ဘာေတြရွိတယ္…စသျဖင့္ ေျပာသြားလိုက္တာ ကိုယ္ေတာင္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား။

ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္ေတြလည္း ႏိုင္ငံျခားမွာေနတုန္းကေတာ့ ခရီးတခုသြားမယ္ဆိုရင္ ႀကိဳတင္ေလ့လာ ေလ့ရွိေပမယ့္ အခု ျပည္တြင္းမွာေတာ့ ကိုယ္ျပည္ထဲကိုယ္သြားတာ ဘာလိုမလဲ၊ မသိရင္ေမးတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ လိုက္ပို႔ေပးမယ့္လူကလည္းရွိေနတယ္မဟုတ္ပါလား။ ဒီေတာ့ ဘာမွႀကိဳတင္ ေလ့လာထားတာမရွိဘူး။ ေဒသခံေတြ ေျပာသမွ်ကိုနားေထာင္၊ ေဆာင္းပါးေရးခ်ိန္က်လို႔ မရွင္းေတာ့မွ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ျပန္ေမး၊ ဂိုဂယ္ေခါက္ ဒီလို အလြယ္နည္းနဲ႔သြားေနတာ တႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီ။ တကယ္နည္းမွန္လမ္းမွန္က ခုနက ႏိုင္ငံျခားသား လူငယ္ႏွစ္ဦးလို ျဖစ္ေနရမွာ။

မနက္ (၈)နာရီေလာက္မွာ ကားထြက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ အေဖၚႏွစ္ဦးပါ ထပ္ပါလာပါတယ္။ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ မင္းတပ္ကေန လွ်ဳိေျမာင္တခုထဲဆင္း၊ အနိမ့္ဆုံးေနရာ (ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ထက္ ေပ ၂၄၀၀-ပဲက်န္) အထိဆင္ၿပီးမွ နတ္မေတာင္ကို စတက္ပါတယ္။ နတ္မေတာင္ဆိုလို႔ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ဘယ္လိုနားလည္ထားလဲမသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ နတ္ေတြ မ-ထားတဲ့ေတာင္၊ ဧရာမေတာင္ႀကီးဆိုၿပီး နားလည္ထားတာ။ ဒါေပမယ့္ ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ေဆြးေႏြးၾကည့္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ‘’မွတ္တမ္းလုပ္တဲ့ အစိုးရအရာရွိေတြက လမ္းေဘးက လူေတြကိုသြားေမးတာကိုးဗ်။ ခ်င္းစကားကလည္း တခ်ဳိ႔စကားလုံးေတြက အဓိပၸယ္ႏွစ္မ်ဳိးထြက္တယ္ေလ။ အဲဒါနဲ႔  ေခါႏုသုမ္ကိုု နတ္ထီးနတ္မ အျငင္းပြားၿပီး နတ္မေတာင္ျဖစ္သြားတာေပါ့’’ တဲ့။ ကိုယ္ထင္ထားတာနဲ႔  တျခားစီ။





မင္းတပ္က ထြက္လာကတည္း ကတၱရာလမ္းမရွိေတာ့ဘူး။ ေျမနီလမ္း၊ ေက်ာက္ခင္းလမ္းသက္သက္။ ဒီလမ္း ၾကမ္းကို မင္းတပ္-ကန္ပက္လမ္းလို႔ေခၚပါတယ္။ မီနီဘတ္စ္ေတြ ေျပးေနတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေတာင္တ၀က္ေလာက္ေရာက္တဲ့အထိေတာ့ မီနီဘတ္စ္တစီးမွမေတြ႕မိပဲ ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ေလးဘီးယက္ကားေတြပဲေတြ႕ပါတယ္။ ေဘးမဲ့ေတာင္ဆိုေပမယ့္ အဲဒီလမ္းတေလ်ာက္မွာ ရြာစဥ္က မျပတ္သေလာက္ပါပဲ။ တခ်ဳိ႔ရြာ ေတြမွာဆို ရြာ အ၀င္-အထြက္မွာ ျခံတခါးေတြနဲ႔။ ေဘးမဲ့ေတာလို သစ္ပင္ႀကီးေတြရွိတဲ့ေနရာမွာလည္း ကားလမ္းေပၚ ျခံတံခါးလိုမ်ဳိးေတြ႕လို႔ေမးၾကည့္ေတာ့ အဲဒီေတာထဲမွာ ႏြားေနာက္ေတြ ေမြးထားတာရွိတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ အျပင္မထြက္ေအာင္ ဒီလိုျခံကားထားတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ေတာထဲက ႏြားေနာက္ကိုျမင္ခြင့္မရလိုက္ပါဘူး။ ရြာထဲက ႏြားေနာက္ေပါက္စေလးႏွစ္ေကာင္ပဲ ျမင္ခြင့္ရပါ တယ္။ ႏြားေနာက္ေမြးရတာမခက္ဘူး။ ေတာထဲမွာ ဒီတိုင္းပစ္ထားၿပီး တပတ္တခါ ဆားခ်ေပးရံုနဲ႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ (ႏြားေနာက္စားဖို႔ ေတာတြင္းျမက္ခင္းေတာ့ လိုမယ္ထင္ပါတယ္)။ သစ္ပင္ႀကီးေတြကို ၾကည့္ရင္း၊ ေတာင္ေအာက္က တိမ္တိုက္ေတြကိုေငးရင္း၊ ႏြားေနာက္အေၾကာင္းေျပာရင္းနဲ႔ မီနစ္ (၉၀)ခန္႔အၾကာမွာ နတ္မေတာင္ေျခစခန္းကို က်ေနာ္တို႔ကားေရာက္လာပါတယ္။

ေပတေသာင္းေက်ာ္ျမင့္တဲ့ ဝိတိုရိယေတာင္၊ အထင္ကရေဘးမဲ့ေတာဆိုေတာ့ ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲမွာ တကယ့္ သဘာ၀အတိုင္းရွိေနမယ္လို႔ထင္ထားခဲ့တာပါ။ တကယ္တန္းေတာင္ေျခလည္းေရာက္ေရာ။ ဟိုက္ေ၀းလမ္းသစ္တခုလို ေတာ္ၿဖိဳၿပီးေဖာက္ထားတဲ့ ဧရာမလမ္းမႀကီးကိုေတြ႕မိေတာ့ အေတာ္စိတ္ပ်က္သြားမိပါတယ္။ အမတ္ႀကီးကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ေတာင္ေပၚတက္ဖို႔ေဖာက္ထားတာမဟုတ္ဘူး။ နတ္မေတာင္ရဲ႕ ဟိုဖက္မွာရြာေတြရွိေသးတဲ့အတြက္ အဲဒီရြာေတြကိုသြားဖို႔ လမ္းေဖာက္ထားတာလို႔ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခင္းအက်င္းက သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတဦးအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ခံစားခ်က္မေကာင္းႏိုင္။

ေတာင္တက္ဂိတ္ရဲ႕ ဒီဖက္နားမွာေတာ့ ေတာင္ေပၚေျပးဆဲြတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြအမ်ားႀကီး။ ဒီေနရာဟာ မင္းတပ္နဲ႔ ကန္ပက္လက္ကလာတဲ့ ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြဆုံတဲ့ေနရာ၊ နတ္မေတာင္ ေတာင္ေျခစခန္းေပါ့။ အေပၚကို ကားတက္ခြင့္မရွိ။ လမ္းမေလ်ာက္ခ်င္ရင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကိုငွားစီးလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မို႔လား။ ကိုယ္ေတြက VIP ေလ။ ခ်င္းျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ဆိုတဲ့ စာတန္းႀကီးကပ္ထားတဲ့ ေလးဘီးယက္ အထူးကားႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ တက္ခြင့္ရတာေပါ့။ ခုနကျမင္ေနရတဲ့ အသဲခဲြ ဧရာမေျမနီလမ္းအဆုံးမွာေတာ့ ေလ်ာက္လမ္းေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ႏွစ္စီးလြဲလို႔ လြတ္ရံုေလး။ ကိုယ္ေတြက ဖိုးဝီးကား ႀကီးနဲ႔၀င္လာတယ္ဆိုေတာ့ ဆိုင္ကယ္သမားေတြ၊ လမ္းေလ်ာက္သူေတြရဲ႕ ေမတၱာပို႔ျခင္းကိုေတာ့ နည္းနည္းခံရတာေပါ့။

ေရာက္ပါၿပီ ဟိုမွာ နတ္မေတာင္ထိပ္။ က်ဳိက္ထီး႐ိုးကိုတက္သလိုပါပဲ။ ကိုယ္ေတြက သဘာ၀အတိုင္း လမ္း ေလ်ာက္ ေတာတိုးခ်င္သူျဖစ္ေပမယ့္ ေဒသခံအမ်ားစုက ေတာင္ထိပ္အထိ ကားလမ္းေဖာက္ခ်င္သူေတြ။ သဘာ၀အလွကို သစ္ပင္ေျခရင္းကေန စတင္မခံစားပဲ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားဆီ ေလွကားေထာင္ လစ္စင္ထိုးၿပီး တက္ထိုင္ခ်င္သူေတြ မ်ားေနတဲ့သေဘာမ်ားလား။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ ဥေရာပမွာေတြ႕ဖူးတဲ့ သဘာ၀ေဘးမဲ့ေတာေတြနဲ႔ လာၿပီးနႈိင္းယွဥ္ေနလို႔မျဖစ္။ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ ဒီမိုကေရစီေတာင္ရွိေနမွေတာ့ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ ေဘးမဲ့ေတာရွိေနတာ ဘာဆန္းမလဲ။

လမ္းခရီးမွာ အျမင္မေတာ္တာေတြထားလိုက္ေတာ့။ ေပ တေသာင္းေက်ာ္ရွိတဲ့ေတာင္ထိ္ပ္မွာေတာ့ သဘာ၀အတိုင္း ရွိဦးမယ္လို႔ပဲထင္ထားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုမဟုတ္ ေတာင္ရဲ႕ဟိုဖက္ထိပ္မွာ ေစတီတဆူ။ ေတာင္ရဲ႕ဒီဖက္ထိပ္မွာ ႐ုပ္ပြားေတာ္တဆူနဲ႔။ သဘာ၀ေဘးမဲ့ေတာလား။ ဘာသာေရးနယ္ေျမလား။ သိပ္မကြဲျပားလွေခ်ဘူး။ ဘာတတ္နိင္မွာလဲ၊ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇတ္ျဖစ္ေနတဲ့ေဒသမွာ ကိုယ္က လူတတ္ႀကီးသြားလုပ္ၿပီး ၀င္ေျပာမိရင္ အ႐ိုက္ေတာင္ခံေနရဦးမယ္။ ဒါဟာ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပကတိ အရွိတရားပါပဲ။

အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေပတေသာင္းေက်ာ္ျမင့္တဲ့ ဝိတိုရီယေတာင္ထိပ္ေရာက္ရင္ သဘာ၀အလွေတြကိုု တ၀ႀကီးခံစားမယ္လို႔ ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ဟာ (၅၀) ရာနႈန္းေလာက္လြဲခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ က်န္တဲ့ (၅၀)ရာနႈန္းကိုေတာ့ အျပည့္အ၀ခံစားမွဆိုၿပီး ရွိသမွ်သစ္ပင္ႀကီးေတြ၊ ဟိုးအေ၀းမွာျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ျပာတန္းအဆင့္ဆင့္တြေကို ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ေပါ့။ ‘’ဒီအခ်ိန္က နည္းနည္းေစာေသးတယ္ဗ်။ ခရစ္စမတ္အခ်ိန္မွ လွတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ေတာင္ဇလပ္ေတြလည္းပြင့္ၿပီ္။ ခ်ယ္ရီေတြလည္းပြင့္ၿပီ။ ဒီမွာေတြ႕လား ေတာင္ဇလပ္က သုံးမ်ဳိးေလာက္ရွိတယ္’’ ဆိုၿပီး အမတ္ႀကီးက ရွင္းျပပါတယ္။ (က်ေနာ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က ဒီဇင္ဘာလ တရက္ေန႔)


ကန္ပက္လက္မွ မႏၱေလးသိုု႔


စိတ္ပ်က္ျခင္းအနည္းငယ္နဲ႔အတူ ေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းလာတဲ့ ဘိလပ္ျပန္ေမာင္ေသာင္းေဘဟာ ေတာင္ေျချမိဳ့ေလး ကန္ပက္လက္မွာေတာ့ တညအိပ္ဖိုု႔ဆံုုးျဖတ္လိုုက္ပါတယ္။ မဆံုုးျဖတ္လိုု႔မရ။ လိုုက္ပိုု႔သူေတြ က ကန္ပက္လက္ကေန မင္းတပ္ကိုုျပန္မွာ။ ကန္ပက္လက္ေရာက္ခ်ိန္က ေန႔လည္ ၂ နာရီေလာက္ရွိေနျပီ ဆိုုေတာ့ ေျမျပန္ကိုုျပန္ဆင္းတဲ့ မီနီဘတ္စ္ေတြက မရွိေတာ့ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဗိုုက္ဆာျပီ။ ခ်င္းရိုုဒယာ စားစရာရတဲ့ဆိုုင္သြားရေအာင္ဆိုုေတာ့ ျမိုု႔လယ္က ေမျမိဳ့ဆိုုင္ဆီေရာက္လာပါတယ္။




နြားေနာက္သားေၾကာ္၊ ၀က္ျပာဟင္းနဲ႔ ၀က္ျပာဟင္းခ်ဳိေတြ မွာလိုုက္ပါတယ္။ ေခါင္ရည္ေတာ့မရွိဘူး။ ေဒသထြက္ ပင္စိမ္းသီး ၀ုုိင္ ေသာက္ၾကည့္ပါလားတဲ့။ ဆုုိင္ရွင္ ဇနီးေမာင္နွံက အေတာ္သေဘာေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္တိုု႔ေဘးနားမွာ ဂ်ပန္ဓာတ္ပံုုဆရာ (၅) ဦးနဲ႔ ဂိုုက္ (၃) ဦးေလာက္လည္း ထိုုင္စားေနတာေတြ႔ရလိုု႔ ဒီဆိုုင္ဟာ ဒီျမိဳ့မွာ နာမည္ရထားတာေသခ်ာတယ္။ စားေနရင္းမွာကိုု မန္းေလးကေန ေရာက္လာတဲ့ မီနီဘတ္စ္ နွစ္စီးက ဒီဆိုုင္ေရွ႔မွာရပ္ျပီး ၀င္လာစားတာေတြ႔မိပါေသးတယ္။

အဲ...ခ်င္းရိုုးယာ စားစရာေတြထဲမွာ နြားေနာက္သားအေၾကာင္း ထန္တလန္မွာတုုန္းက နည္းနည္းေျပာထားျပီးျပီ။ အဲတုုန္းက ပံုုမွန္အသားဟင္း။ ဒီမွာက ျပာဟင္းတဲ့။ မီးဖိုုထဲက ျပာကိုုယူျပီးခ်က္တာလားဆိုုျပီး က်ေနာ္ ကေမးေတာ့ ခ်င္းအမတ္ၾကီးနဲ႔ ဆိုုင္ရွင္က အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ပါတယ္။ စပယ္ရွယ္လုုပ္ထားတဲ့ စတိ သေဘာျပာရွိတယ္ဆိုုပါတယ္။ မီးဖိုုထဲက ျပာကိုုယူျပီးခ်က္ရင္ သူ႔ဆိုုင္မွာ ဘယ္သူက လာစားေတာ့မွာလဲတဲ့...။ အင္း...ဘာေျပာေျပာ ခ်င္းေတာင္ခရီး (၅)ရက္မွာ ေနာက္ဆံုုးေန႔က်မွပဲ ခ်င္းရိုုးယာအစာ စားခြင့္ရ ေပါေတာ့တယ္။

(ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ခ်င္းစာေတြ ရန္ကုုန္မွာ မေတြ႔ရေသးဘူး။ ရွမ္းစာ၊ ကခ်င္စာ၊ ကိုုးကန္႔စာ၊ မြန္စာအနည္းအက်ဥ္းေတြ႔ရေပမယ့္ ခ်င္းစာ၊ ကယန္းစာ၊ ကရင္စာေတြ ရန္ကုုန္မွာ မေတြ႔မိေသးပါဘူး။ ေနာက္တခ်က္ ထူးျခားတာက ခ်င္းေတာင္မွာ နိင္ငံျခားအစားအေသာက္ လႊမ္းမိုုးမႈမရွိေသးတာ။ ဥပမာ က်ေနာ္တိုု႔ ကရင္၊ မြန္၊ တနသာၤဖက္ဆိုု ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ ထိုုင္းအစားစာရတယ္။ ရွမ္ျပည္နယ္ေတာင္ပိုုင္းမွာလည္း အဲလိုုပါပဲ။ ရွမ္းေျမာက္နဲ႔ ကခ်င္ဖက္ေတာ့ တရုုတ္အစာလႊမ္းမယ္ထင္ပါတယ္။ ခ်င္းေတာင္က အိႏၵိယနဲ႔ ဒီေလာက္ နီးေနေပမယ့္ အိႏၵိယအစားအစာကိုု မေတြ႔မိဘူး။)။




စားျပီးေသာက္ျပီးေတာ့ (၃)နာရီေလာက္ရွိေနျပီ။ ဟိုုတယ္တခုုဆီ ပိုု႔ေပးထားခဲ့ပါဆိုုေတာ့ အေကာင္းဆံုုး ဟိုုတယ္ေတြက ခုုနက ေတာင္ေပၚကအဆင္း ကန္ပက္လက္ျမိဳ့အ၀င္မွာေတြ႔ရတဲ့ ဟိုုတယ္ဇုုန္မွာတဲ့။ အဲဒီဇုုန္မွာ ျမင္မိတဲ့ ဟိုုတယ္ေတြက အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ေစ်းလည္းေျမာက္မယ့္ပံုုပါပဲ။ ျမိ့ဳထဲနဲ႔လည္း ၃ မိုုင္ေလာက္ ေ၀းတယ္ဆိုုေတာ့ အဲဒီအထိေတာ့ ျပန္မသြားေတာ့ပါဘူး။ VIP ဧည့္သည္ဘ၀ကေန ေက်ာပိုုးအိတ္ခရီးသြား ဘ၀ဆီျပန္ေရာက္ျပီဆိုုတာကိုု သတိေပးတဲ့အေနနဲ႔ တညမွ (၈) ေထာင္သာေပးရတဲ့ ေတာင္ဇလပ္ တည္းခိုုခန္းမွာပဲ စခန္းခ်လိုုက္ပါတယ္။

တည္းခိုုခန္းပိုုင္ရွင္ကလည္း သေဘာေကာင္းသလားမေမးနဲ႔။ ဒီည လူသိပ္မရွိဘူး။ သံုုးေယာက္ခန္းကိုု ယူထားလိုုက္ပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ည (၉ )နာရီေလာက္က်မွ ဆိုုင္ကယ္သမားေတြ ဒါဇင္နဲ႔ခ်ီျပီးေရာက္လာေတာ့ သူ႔ ခမ်ာ ကိုုယ့္ကိုုအခန္းေျပာင္းခိုုင္းဖိုု႔ အားနာေနပံုုရပါတယ္။ ေရခ်ဳိးခန္း၊ အိမ္သာက အျပင္မွာ တြဲသံုုးရတာမိုု႔ နည္းနည္း ကသိကေအာင့္ျဖစ္တာကလဲြရင္ ဒီေစ်းနဲ႔သိပ္တန္တဲ့ေနရာေပါ့။ ဆိုုင္ကယ္အေကာင္းစားေတြစီးျပီး အုုပ္စုုလိုုက္ေရာက္လာၾကတဲ့ လူငယ္ေတြကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ။

ကန္ပက္လက္မွာတည္းျပီး နတ္မေတာင္ကိုု ျပန္ေငးမယ္လိုု႔ စိတ္ကူးထားေပမယ့္ တကယ္က အဲဒီလိုု ျမင္ခြင့္မရ။ ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ကုုိျမင့္ခြင့္ရေပမယ့္ ေတာင္ေအာက္ကေန ေတာင္ေပၚကိုု ျပန္ျမင္ခြင့္ မရ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုု ကန္ပက္လက္တျမိဳ့ လံုုးျမဴေတြဆိုုင္းျပီး အျမင့္ကိုု ဘာမွမျမင္ရပါ။ ျမိ့ဳထဲမွာ လယ္စရာ ဘာရွိလဲဆိုုေတာ့ နွာေခါင္းနဲ႔ ပုုေလြမႈတ္တာ၊ မ်က္နွာမွာ တာတူးထိုုးတာေတြရွိတယ္တဲ့။ အဲဒီေနရာဆီ သြား ၾကည့္ေတာ့ ခ်င္းအမ်ိးသမီးၾကီး နွစ္ေယာက္တည္းရယ္။ ဒီေန႔လူငယ္ေတြက မ်က္နွာမွာ တာတူးထိုုးတာ (ဒါက အလြယ္ေခၚတာ။ တရား၀င္အမည္က ပါးရဲ ) မလုုပ္ေတာ့ပါဘူး။

မနက္ဖန္မနက္ ပခုုကၠဴျပန္ဆင္းမယ္ဆိုုျပီး မီနီဘတ္စ္ လက္မွတ္သြား၀ယ္ရင္းနဲ႔ ပုုဂံတိုုက္ရိုုက္ကားရွိလား။ တျခားဘယ္ျမိဳ့ေတြကိုုရွိေသးလဲဆိုုျပီး စပ္စုုမိတာ ကန္ပက္လက္-မႏၱေလး မီနီဘတ္စ္ရွိတယ္တဲ့။ wow ထင္ မထားပါဘူး။ အိုုေက ေပါ့။ အသြား-အျပန္ ပုုဂံခ်ည္း၀င္ေနတာ ဘာလုုပ္မွာလဲ။ မန္းေလးဖက္ ေရြးမွာေပါ့။ ကားခက တေသာင္းခြဲ။ မနက္ (၈) နာရီကေန ညေန (၅)နာရီေလာက္အထိ တေနကုုန္စီးရမွာတဲ့။ ရပါတယ္ ေပါ့။ ေရာက္ျပီးသားေနရာကိုုထပ္သြားတာနဲ႔စာရင္ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ လမ္းသစ္ကိုု ေရြးရမွာေပါ့။

မနက္ (၈)နာရီ စထြက္လာေတာ့ ပထမဆံုုးေတြ႔ရတဲ့ျမိဳ့က ေဆာ။ မေကြးတိုုင္းထဲေရာက္ျပီေပါ့။ ျပီးေတာ့ အရင္ေန႔ေတြက သံုုးခါေလာက္ျဖတ္ထားျပီးျဖစ္တဲ့ ေက်ာက္ထုု။ ေနာက္တခါ ေပါက္။ ဒီအထိက အသြားခရီး တုုန္းက ေရာက္ထားျပီးသားေနရာေတြ။ ေပါက္ကအထြက္မွာေတာ့ ပခုုကၠဴဖက္ကိုုမဆင္းေတာ့ပဲ ျမိုုင္ ဖက္ လမ္းကိုုေရြးလိုုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လင္းကေတာ္၊ မအူ၊ ေခ်ာင္းဦးတဲ့။ ေခ်ာင္းဦးကလြဲရင္ က်န္ျမိ့ုုဳေတြ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ကားကလည္း ေပါက္ျမိ့ဳမွာ ထမင္းစားဖိုု႔ရပ္ျပီးကတည္းက လမ္းတေလ်ာက္ မရပ္ေတာ့ပဲ အသားကုုန္ေမာင္းပါတယ္။ ကိုုယ္ကလည္း လမ္းတေလ်ာက္ကိုု အမိအရေငးပါတယ္။ က်န္ခရီးသည္ေတြက ေတာ့ သြားေနၾကလမ္းျဖစ္မယ္။ အားလံုုး ေအးေဆး ငိုုက္မ်ည္းလိုု႔။

ေခ်ာင္းဦးနဲ႔ ျမင္းမူၾကားလမ္းက အေတာ့္ကိုုေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားက ျမိ့ထဲ၀င္တာမဟုုတ္။ ျမိ့ျပင္ကေန ျဖတ္ေမာင္းလာတာ။ အဲ...အခုုက စစ္ကိုုင္းတိုုင္းထဲေရာက္ေနျပီ။ ခုုနက ပထမ ျမိဳ့ ကန္ပက္လက္က ခ်င္းျပည္နယ္။ ေဆာကေန ျမိဳင္၊ ျပီးေတာ့ မအူလိ႔ုုထင္တယ္၊ အထိက မေကြးတိုုင္း။ မအူကေန ဧရာ၀တီျမစ္ ကူးတံတားကိုုျဖတ္ျပီးတာနဲ႔ အခုု စစ္ကိုုင္းတိုုင္းထဲေရာက္ေနျပီ။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ရြာသစ္ၾကီး ဖြံျဖိဳးေရးတကၠ သိုုလ္သိုု႔ ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ကိုုေတြ႔ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ စစ္ကိုုင္းေကာင္းမႈေတာ္။ ေကာင္းမႈေတာ္က ထံုုးသားအတိ ျပန္ျဖစ္ေနပါျပီ။

အဲဒီေနာက္ စစ္ကိုုင္းတံတားကိုုျဖတ္၊ မႏၱေလးကိုု၀င္ေပါ့။ ခရီးစဥ္ကိုု ခ်င္းျပည္နယ္ဆိုုျပီးတပ္ထားေပမယ့္ ရန္ကုုန္ကေန ျပန္တြက္ရင္ ရန္ကုုန္တိုုင္း၊ ပဲခူးတိုုင္း၊ မႏၱေလးတိုုင္း၊ ျပီးေတာ့ မေကြးတိုုင္း၊ ခ်င္းျပည္နယ္၊ စစ္ကိုုင္းတိုုင္း၊ အခုု မႏၱေလးဆိုုေတာ့ (၆) ျပည္နယ္ေလာက္ ေရာက္ဖူးသြားတာေပါ့။ မန္းေလးေရာက္ေတာ့ ဘယ္မွာ တည္းမွာလဲ။ ဘယ္သူ႔ကိုုမွလည္း ၾကိုဳေျပာမထားေတာ့ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ေနရာတခုုေပါ့။ မန္းေလးမွာ တညအိပ္တုုန္း မန္းေလးက်ဳံးေလးေတာ့ ျမင္ရမွဆိုုျပီး ဂိုုဂယ္ေခါက္လိုုက္တာ ပုုဂံထက္ေတာင္ ေစ်းၾကီးတဲ့ ဟိုုတယ္ေတြ။ က်ဳံးအေရွ႔ဖက္ဆိုု (၈)ေသာင္းကအနည္းဆံုုး။ ေျမာက္ဖက္မွာေတာ့ တ၀က္ေစ်းေလာက္နဲ႔ ရမယ္တဲ့။ အင္း...က်ဳံးျမင္ရရင္ ျပီးေရာဆိုုျပီး ရတဲ့ေနရာေရြလိုုက္တာ ေျမာက္ျပင္ကိုုေရာက္သြားေလရဲ့။

မန္းေလးမွာက ခ်င္းေတာင္လိုု သဘာ၀အလွ သိပ္ရွိတာမဟုုတ္။ ျပီးေတာ့ ပုုဂံလိုုလဲ အီးဘိုုက္တစီးနဲ႔ သြားလယ္ဖိုု႔ေစတီေတြက သိပ္ရွိမေနျပန္ဘူး။။ ဒါျဖင့္ မင္းက မန္းေလးမွာ ဘာလာလုုပ္တာလဲ။ ရန္ကုုန္မျပန္ခင္ အခ်ိန္တရက္ပိုုေနလိုု႔ လမ္းၾကံုု၀င္လာတာထက္ ဘာမွမပိုု။ ဒါေပမယ့္ ေရာက္တုုန္းေရာက္ခိုုက္ မိတ္ေဟာင္း ေဆြ ေဟာင္းေတြနဲ႔ ေတြ႔မယ္ေပါ့။ မိတ္ေဟာင္းဆိုုလိ႔ုု မ်ားမ်ားစားစားမရွိ။ စာေရးဆရာအခ်ိဳ႔၊ မိုုးထဲေရထဲကာလက  NLD ပါတီ၀င္အခ်ဳိ႔။ ျပီးေတာ့ မန္းေလးက စက္ဘီးျမိဳ့ေတာ္ေလ။ (၁၉၈၈) ၀န္းက်င္က ျပိဳိင္ဖက္ စက္ဘီးသမား ေဟာင္းေတြနဲ႔ မေတြ႔လိုု႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။

ဒီလိုုနဲ႔ မန္းေလးေရာက္ရင္ သုူ႔စက္ဘီးဆိုုင္ကိုု မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္လာပါလိုု႔ ဖိတ္ေခၚထားတဲ့ ကိုုဖိုုးစြံ ကိုု ဆက္သြယ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ညပဲြမ်ားသြားလိုု႔ မနက္ေစာေစာမထနိုုင္။ ဟိုုတယ္မွာကလည္း ဆိုုင္ကယ္ ပဲငွားလိုု႔ရျပီး စက္ဘီးက (ခပ္ေကာင္းေကာင္း) မရွိ။ ဒီေတာ့ မနက္အေစာၾကိး (၅) ခဲြေလာက္မွာထျပီး က်ဳံး တပတ္ (ေျမာက္ဖက္နဲ႔ အေရွ႔ဖက္) ေလ်ာက္ေငးေပါ့။ မ်ားလိုုက္တဲ့ စက္ဘီးသမားေတြ။ ျပိဳင္ဘီးထက္ ေမာင္းတိန္းက ပိုုမ်ားပါတယ္။ လမ္းေလ်ာက္တဲ့လူေတြကလည္း မနည္းလွဘူး။ မန္းေလးက လူေတြက တကယ္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားရွိတာပဲ (တကယ္က ရန္ကုုန္မွာလည္း ဒါမ်ိဳးရွိတယ္ဆိုုပါတယ္။ စာေရးသူက (၅) ခဲြတခါမွ မထတဲ့အျပင္ ကန္ေတာ္ၾကီးဖက္၊ အင္းယားဖက္ မနက္ေစာေစာတခါမွ မေရာက္လိုု႔ ဒါမ်ိဳးေတြ မျမင္ေသးတာ ျဖစ္ဟုုသိရ)။

ေန႔လည္ဖက္မွာေတာ့ တပ္၀င္းထဲက နန္းျမိဳ့ရိုုးဆီ ၀င္လယ္ပါတယ္။ (မန္းေလးသားေတြက နန္းျမိ့ဳထဲက တပ္လိ႔ုုေခၚၾကေပမယ့္ အေ၀းကလာသူတဦးအျမင္မွာေတာ့ တပ္၀င္းထဲက နန္းေတာ္ဆိုု ပံုုမွန္မယ္ထင္ ပါတယ္)။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္းသားအတိနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ေရႊေက်ာင္းေပါ့။ ညေနပိုုင္းမွာေတာ့ ဦးပိန္တံတားဖက္ သြားျဖစ္ပါတယ္။ ထူးျခားတာက အရင္ (၂၀၁၃ ခုုနွစ္တုုန္းက) အေခါက္ေရာက္စဥ္က သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ထုုိင္း ဘုုရင္ အုုတ္ဂူေနရာက လံုုး၀ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိပါဘူး။ အဲဒီဂူေရွ႔မွာ စည္-ပင္ ရံုုးၾကီးတခုု လာေဆာက္ထားလိ႔ုု ထိုုင္းဘုုရင္ အုုတ္ဂူကိုု ျမင္ရဖိုု႔ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ထိုုင္းသံတမန္ေတြ၊ ထိုုင္းခရီးသြား ေတြ ဒီေလာက္အလာမ်ားေနတဲ့ေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ စည္-ပင္ ရံုုးၾကီး ပိတ္ေဆာက္လိုုက္တာလဲ။ မန္းေလးက လုူငယ္စာေရးဆရာေတြကိုုေမးၾကည့္ေတာ့ စည္-ပင္ကိုုသာ ေပးပါလိုု႔ အၾကံေပးၾကပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုု မန္းေလးသားေတြၾကားမွာလည္း ဒီကိစၥက အခုုထိ အျငင္းပြားေနဆဲ ကိစၥျဖစ္ေနလိုု႔ပါတဲ့။




အဲဒီက ျပန္အထြက္မွာေတာ့ ဦးပိန္တံတားေပါ့။ သူကေတာ့ အရင္တေခါက္ထက္ ဘာမွ ထူးျပီးေျပာင္းေနတာမေတြ႔မိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တရုုတ္ခရီးသြားေတြ အေတာ္မ်ားလာတယ္။ တရုုတ္ သီးသန္႔ဆိုုင္ေတြရွိလာ တယ္ဆိုုျပီး က်ေနာ့္ကိုုလိုုက္ပိုုတဲ့ မန္ေလးက လူငယ္စာေရးဆရာေတြကေျပာပါတယ္။ ဟုုတ္လိုု႔လား ဆိုုျပီး ေမးခြန္းထုုတ္ေတာ့ တရုုတ္မ်ားသာ (သံဃာၤေတာ္မ်ားသာ ဆိုုတဲ့ စတိုုလ္မ်ဳိး) ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္ကိုု တံတားရဲ့ အေပၚ ဖက္နားမွာေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာေတြ ၀င္စားရင္ ဆိုုင္က လက္မခံဘူးလိုု႔ သူတိ႔ုုက အခုုိင္အမာေျပာေနေပမယ့္ အခ်ိန္မရလိုု႔ ၀င္မစမ္းျဖစ္လိုုက္ပါဘူး။

ေနာက္တေန႔မနက္မွာေတာ့ စက္ဘီးစီးျခင္းကိုု လက္လြတ္ခံလိုု႔မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကိုုဖိုုးစြံ ခ်ိတ္ေပးတဲ့ လူငယ္ တဦးက စက္ဘီး နွစ္စီးယူလာျပီး မနက္ (၅)ခဲြမွာ ဟိုုတယ္ေရွေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔အတြက္ ဘီးက အလူမီနီယံ။ ကိုုယ့္အတြက္က ကာဘြန္ဘီး။ ေစ်းေတာ့ မေမးျဖစ္လိုုက္ဘူး။ ကိုုဖိုုးစြံ ဆိုုင္မွာတင္ထားတဲ့ ေစ်းအရဆိုု (၁၀)သိန္းအထက္မွာရွိတာ ေသခ်ာတယ္။ မန္းေလးမွာက အေပ်ာ္စီးသူေတြေတာင္ သိန္း (၅၀)ေက်ာ္တန္ေတြ စီးေနၾကတယ္မဟုုတ္လား။

တနာရီ ကီလိုု (၃၀)နႈန္းေလာက္နဲ႔ မန္းေလးက်ဳံးကိုု နွစ္ပတ္ ပတ္လိုုက္ေတာ့ လူက နည္းနည္း ဘ၀င္ျမင့္လာ တယ္။ အမ်ားၾကီးက်န္ပါေသးတယ္ေပါ့။ မန္းေလး အား-ကာ သိပ္ပံ ျပိဳင္ဘီးသမားအုုပ္စုုကလြဲရင္ က်န္အဖြဲ႔ ေတြအားလံုုးကိုု ကိုုယ္ေတြက ျဖတ္ထားနိင္ခဲ့တယ္ မဟုုတ္ပါလား။ အာ့ ဆိုု မန္းေလး ေတာင္ေပၚတက္မယ္ တဲ့။ ကိုုယ့္ကိုုဦးေဆာင္ေနတဲ့ စက္ဘီးသမားကေျပာပါတယ္။ လုုပ္လိုုက္ေလ။ အခုုမွ မနက္ (၆)နာရီပဲ ရွိေသး တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ့္ဆရာက ကားလမ္းအတိုုင္း တက္တာမဟုုတ္။ ျဖတ္လမ္းကေန တက္တာ။

အဓိပယ္က ပိုုျပီးမတ္ေစာင့္တာေပါ့။ တခ်ဳိ႔ေနရာေတြဆိုု ၂၀% ေတာင္ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဟန္ ကိုုယ္ဖိ႔ုု ဆိုုျပီး ဂီယာအမ်ဳိးမ်ဳိးခ်ိန္းကာ ၾကိုုးစားခဲ့ေပမယ့္ ေတာင္ထိပ္မေရာက္ခင္ ေနာက္ဆံုုးကုုန္းမွာ ဆင္းတြန္းလိုုက္ရပါ တယ္။ စက္ဘီးသမားေတြ၊ လမ္းေလ်ာက္သူေတြ အမ်ားၾကီးၾကားမွာ နည္းနည္းေတာ့ ရွက္မိသလိုုလိုု။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ့္အေျခအေနက (၁၉၈၈) တုုန္းကလိုု အသက္(၂၀)ေက်ာ္မဟုုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေတာ့ ကိုုယ့္အရင္ေရာက္ေနတဲ့ စက္ဘိးသမားေတြက အမ်ားၾကီး။ အဲဒီအခ်ိန္က မန္းေလးမွာ တခြန္စိုုက္ပဲြရွိလိုု႔ စက္ဘီးသမားအေတာ္မ်ားမ်ားက ေလ့က်င့္ေရးဆင္းေနၾကတာ။ ကိုုယ့္ကိုု ဦးေဆာင္စီးခဲ့သူက အဲဒီတခြန္စိုုက္ပဲြမွာ ေရႊတံဆိပ္ရသြားတယ္ဆိုုတာကိုု သိရေတာ့မွာ သူနဲ႔ကုုိယ္ အသက္ တ၀က္ေလာက္ ကြာေနတာကိုု သတိထားမိခဲ့ေပါ့။




မနက္စာ စားျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေမျမိဳ့ကိုုသြားဖိုု႔ျပင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုု ရန္ကုုန္ျပန္မယ့္ ေလယာဥ္က ညေနမွဆိုုေတာ့ တေနကုုန္ ဘာမွလုုပ္စရာမရွိ။ ေနာက္ေမျမိဳ့ကိုု ေနာက္ဆံုုးေရာက္ဖူးတာ (၁၉၈၅) ဆိုုေတာ့ မေရာက္တာ (၃၅)နွစ္ေလာက္ရွိေနျပီ။ ဘာနဲ႔သြားရင္ေကာင္းမလဲ။ ကားစင္းလံုုးျဖတ္ငွားရင္ (၈)ေသာင္း။ လူျပည့္မွထြက္တဲ့ တကၠစီကိုုစီးရင္ (၄၅၀၀) တဲ့။ ကြာလိုုက္တဲ့ေစ်း။ ဒုုတိယ နည္းကိုုေရြးတာေပါ့။ ေမျမဳိသြားတဲ့လူကမ်ားေတာ့ (၄)ေယာက္ျပည့္ဖိုု႔ မီနစ္ (၃၀)ေတာင္ မေစာင့္လိုုက္ရပါ။

wow ေမျမိဳ့က အၾကီးၾကီးေျပာင္းသြားျပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ (၃၀)ေက်ာ္က အေျခအေနနဲ႔ ဘာမွမဆိုုင္။ (၆)လမ္း ေမာင္း (ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတာ့ ၄ လမ္းေမာင္း) လမ္းၾကီးက ျဖဴးလိုု႔။ (၂၁)မိုုင္ကိုုေတာင္ ဘယ္လိုုေရာက္သြားမွန္းမသိ။ ေျခာက္ထပ္ေကြ႔ေတြ၊ ခုုနွစ္ထပ္ေကြ႔ေတြလည္း ဘယ္နားေရာက္ကုုန္မွန္းမသိ။ ဟိုုရပ္ ဒီ၀င္ သြားတဲ့ ကားနဲ႔သြားတာေတာင္ တနာရီမျပည့္ခင္ ေမျမဳ့ေရာက္သြားပါတယ္။ ရုုကၡေဗဒ ဥယ်ာဥ္က သိပ္ မေျပာင္းလဲ။ အသစ္ေပၚလာတဲ့ ျမိဳ့ေရွာင္လမ္းက ထင္းရူးပင္တန္းကေတာ့ မိုုက္တယ္။ ဓာတ္ပုုံရိုုက္သူ မ်ား လြန္းလိုု႔ ကိုုယ္အလွည့္ရဖိုု႔ အခ်ိန္ေပးေစာင့္ခဲ့ရ။

ေမျမဳိ့မွာရတဲ့အခ်ိန္က (၃)နာရီေလာက္ပဲရွိမယ္။ လူျပည့္မွထြက္တဲ့ တကၠစီနဲ႔လိုုက္ရမယ္ဆိုုေတာ့ ေစာေစာ ျပန္ဆင္းမွ။ နိ့မိုု႔ ေလယဥ္ေနာက္က်သြားနိင္တယ္ မဟုုတ္ပါလား။ ဒီလိုုနဲ႔ (၁၀)ရက္တာ ေဟာလီးေဒးဟာ ပုုဂံကေန စတင္တာထြက္ျပီး ခ်င္းေတာင္ကိုုပတ္ကာ ေမျမဳ့ိကတဆင့္ မန္းေလးမွာ ပန္း၀င္ခဲ့တယ္ဆိုုပါေတာ့။.  ။


Monday, December 30, 2019

ခ်င္းေတာင္တန္းသိုု႔ခရီးသြားျခင္း (၄)

မင္းတပ္မွ ဟားခါးသိုု႔...

ေအးလိုု႔လားမသိဘူး။ မနက္အေစာၾကီးနိုုးလာပါတယ္။ တည္းခိုုေဆာင္ရဲ့ ေနာက္ေက်ာဖက္ ေတာင္တန္းေပၚ မွာ ျမူေတြဆိုုင္းလိုု႔။ ေအာက္ဆင္းျပီး ဓာတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု႔ျပင္ေတာ့ အေအးဒဏ္ကိုုမခံနိင္။ အေႏြးထည္ပါးပါး အျပင္  ေခါင္းစြပ္နဲ႔ လည္စြပ္ကိုု အေသခ်ာျပန္၀တ္ရပါတယ္။ (၇)နာရီေလာက္မွာေတာ့ မေန႔က လႊတ္ေတာ္ အမတ္က ကားနဲ႔ေရာက္လာျပီး နံနက္စာစားဖိုု႔ လာေခၚပါတယ္။ အေပၚဖက္တက္လိုုက္ေတာ့ မင္းဒပ္ျမိုု့ လယ္။ ေတာင္တက္လမ္းၾကမ္းခဲ့ေပမယ့္ ျမိ့လယ္မွာေတာ့ နိင္လြန္ကတၱရာခင္းထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီျမိံုုကလည္း တျခားေတာင္ေပၚျမိံေတြလိုုပါပဲ။ ေတာင္ထိပ္ေက်ာတေလ်ာက္မွာ ျမိ့တည္ထားတာဆိုုေတာ့ အိမ္ေတြ ဆိုုင္ေတြက လမ္းေဘးတဖက္တခ်က္ဆီမွာ။



( မင္းတပ္ျမိဳ့အ၀င္မွာ တည္ေဆာက္ေနဆဲ ဦး၀မၼသူးေမာင္း ပန္းျခံ)
ေစ်းသစ္ၾကီးေရွ႔မွာကားရပ္ျပီး အဲဒီနားက လဖက္ရည္ဆိုုင္မွာ ထိုုင္ပါတယ္။ ခ်င္းေတာင္ေရာက္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္ ခ်င္းအစားစာ အခုုထိမစားရေသး။ အဲဒီဆိုုင္မွာလည္း အညာကဆိုုင္ေတြလိုုပဲ လဖက္ရည္၊ ေကာ္ဖီ (ရက္ဒီမိတ္) စမူဆာ၊ အီၾကာ၊ ပလာတာ၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္း စသျဖင့္ရပါတယ္။ (မုုန္႔ဟင္းခါးေတာ့ ခ်င္းျမိုု႔အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မေတြ႔ရဘူး) လူေတြအားလံုုးက အေနြး ထည္ေတြနဲ႔၊ ကားေတြကလည္း (၄) ဘီးယက္ေတြခ်ည္း။ (အရင္ေခတ္ကဆိုုရင္ေတာ့ ဂ်စ္ကားနဲ႔မွ အဆင္ေျပ မယ့္ ေနရာမ်ိးထင္ပါတယ္)။ ဆိုုင္ကယ္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။ 

တယ္လီဖုုန္းက အပူခ်ိန္ကိုု ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ (၁၄) ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္တဲ့။ အေအးၾကီးမဟုုတ္။ ဒါေပ မယ့္ ပင္လယ္ေရျပင္ရဲ႕ အျမင့္ေပ (၄၆၂၀) အျမင့္မွာရွိတဲ့ ေတာင္ေပၚမွာဆိုုေတာ့ ေလတဟူးဟူး နဲ႔ ေအးတာေပါ့။ ေစ်းကိုုေက်ာ္ျပီး နည္းနည္းဆက္ ေမာင္းလာေတာ့ အမတ္ၾကီးရဲ့အိမ္ သိုု႔မဟုုတ္ NLD ဆိုုင္းဘုုတ္တင္ထားတဲ့ အိမ္ဆီေရာက္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားက သစ္ပင္ေတြကိုု စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုုေတာ့ ဒီမွာေတြ႔လား ေထာပတ္သီးအပင္။ ဒါစိုုက္ထားတာမဟုုတ္ဘူး။ သဘာ၀အတိုုင္းေပါက္လာတာ ဆိုုျပီး ျပူတင္းေပါက္ကေန လွမ္းခူးလိုု႔မီေနတဲ့ ေထာပတ္သီးပင္ကိုု ျပပါတယ္။ ဟိုုဖက္ျခံထဲမွာေတာ့ လိမ္ေမာ္ပင္တခ်ိ႔ဳ။ 

ျမိ့ုုျပစီမံကိန္း (မင္းတပ္က ခရိုုင္ျမိ့ျဖစ္လာလိုု႔) အတြက္ လမ္းေတြခ်ဲ႔ေနလိုု႔ အိမ္ေတြ ေနာက္နည္းနည္းဆုုတ္ ျပီး ေဆာက္ေနၾကတာေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိ႔ကလည္း ေနာက္မဆုုတ္ခ်င္လိုု႔ အခုုထိ တင္းခံေနဆဲ။ ေနာက္ ဆုုတ္ျပီး အသစ္ေဆာက္ေနတဲ့ တိုုက္အိမ္ေတြက စိတ္၀င္စားဖိုု႔ေကာင္းပါတယ္။ စာေရးသူတိ႔ုု ေနာ္ေ၀က အိမ္ေတြလိုုမ်ိး။ ေျမကိုုမညွိပဲ တိုုင္ကိုုညွိေဆာက္တဲ့အိမ္ေတြ။ ရန္ကုန္နဲ႔ ေျမျပန္႔မွာေတြ႔ဖူးတဲ့ အင္ဂ်င္နီ ယာအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ အိမ္ (အေဆာက္ဦ)မေဆာက္ခင္ ေျမကိုုညီေအာင္ အရင္ရွင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ရွိသမွ်သစ္ပင္ၾကီးေတြကိုု အကုုန္ခုုတ္လဲွပါတယ္။

ခ်င္းျပည္မွာေတာ့ အဲလိုုမဟုုတ္။ နည္းနည္းအေနာက္ဆန္တယ္ေျပာရမလား။ Enviromental friendly ျဖစ္တယ္လိုု႔ ဆိုုရမယ္။ ေရွ႔အခန္းတခုုမွာတင္ျပခဲ့တဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ေဘးက ရႏၱာပိုု ဟိုုတယ္လိုုေပါ့။ သစ္ပင္ၾကီးေတြကိုု မခုုတ္လွဲပဲ သစ္ပင္နဲ႔လိုုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ အိမ္ကိုုေဆာက္လိုုက္တာမ်ဳိး။ လမ္းမ ေပၚကေန ၾကည့္လိုုက္ရင္ အိမ္က ေျမညီထပ္တခုုနဲ႔ အေပၚထပ္ နွစ္ခုုသာျမင္ရေပမယ့္ ေျမေအာက္မွာ ေနာက္ နွစ္ထပ္ေတာင္ ရွိပါေသးတယ္။ လမ္းမေပၚကေန အဲဒီအထပ္ဆီ တိုုက္ရိုုက္၀င္ေပါက္မရွိေတာ့ေပမယ့္ ေနာက္ ေဖးျပဴတင္းေပါက္ကေနတ ေတာင္ျပာတန္းေတြကိုု ျမင္နိင္တဲ့ျမင္ကြင္းနဲ႔ ေဘးမွာလည္း ျပဴတင္းေပါက္ရွိတဲ့အတြက္ ဒီေအာက္အဆင့္ ႏွစ္ထပ္ကလည္း ေနလိုု႔အဆင္ေျပပါတယ္။

မင္းတပ္က မထြက္ခြာခင္ ေတာင္ကုုန္းတခုုမွာရပ္ျပီး ဒီေဒသရဲ့အထင္ရွားဆံုုး (ဒီျမိဳံကိုုလာလယ္သူ အားလံုုးနီးပါး သြားလယ္တဲ့ေတာင္) နတ္မေတာင္ကိုု အမတ္ၾကီးက လွမ္းျပပါတယ္။ ဟိုုးခပ္ေ၀းေ၀းက မဟာေတာင္တန္းၾကီး တခုု။ ဟားခါးက ျပန္လာမွ လိုုက္ပိုု႔မွာတဲ့။ (အဲဒီေတာင္ကိုု မင္းတပ္ဖက္ကေန သြားလိုု႔ရသလိုု ကန္ပက္လက္ဖက္ကေန လည္း တက္လိုု႔ရပါတယ္)။

မနက္ (၈)နာရီခဲြေလာက္မွာေတာ့ မင္းတပ္ကေန ဟားခါးကိုု က်ေနာ္တိုု႔ကား စတင္ထြက္ခြာပါတယ္။ မိုုင္ (၂၀၀) ၀န္းက်င္ေမာင္းရမွာတဲ့။ ရန္ကုုန္-မႏၱေလး အျမန္လမ္းလိုု တနာရီ ကီလိုုတရာနဲ႔ဆိုုရင္ေတာ့ ၃ နာရီ အတြင္း ေရာက္မွာေပါ့။ အခုုက ေတာင္ေပၚလမ္းၾကမ္းဆိုုေတာ့ မိုုးမခ်ပ္ခင္ ဟားခါး၀င္နိင္ရင္ ကံေကာင္း။ ျမိ့အထြက္နား မွာ ပထမ ဆံုုးကားရပ္ျပီး က်ေနာ္ကိုုျပတဲ့ေနရာက ဦး၀မၼသူးေမာင္း ပန္းျခံ။ လြတ္လပ္ေရးၾကိုုးပန္းစဥ္ကာလက ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔အတူ လက္တဲြေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ ခ်င္းေခါင္းေဆာင္ကိုု ဂုုဏ္ျပဳဖိုု႔ ဒီပန္းျခံကိုုေဆာက္ေနတာ အခုုမွ ရက္ပိုုင္းပဲရွိပါေသးတယ္။

ေရွ႔မွာေျပာခဲ့တဲ့ ေနာ္ေ၀းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ပန္းျခံ လုုပ္တဲ့အဖြဲ႔က လူေတြ မင္းဒပ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ လြန္ခဲ့ သီတင္း ႏွစ္ပတ္ေလာက္ကမွ ဒီပန္းျခံကိုု အုုတ္ျမစ္ခ်ပဲြလုုပ္ခဲ့တာပါ။ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔လက္တြဲေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ တိုုင္းရင္းသားေခါငး္ေဆာင္ေတြ ဂုုဏ္ျပုုပဲြကလည္း ဗိုုလ္ခ်ပ္ရုုပ္တုုေတြလိုုပဲ NLD အစိုုးရလက္ထက္က်မွ လုုပ္ခြင့္ရၾကတာမ်ဳိးမဟုုတ္လား။ 

ထူးျခားတာကေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္ခရီးစဥ္အတြင္း ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ရုုပ္တုု ျပသာနာအေၾကာင္းမၾကားခဲ့ရပါဘူး။ (တျခားျပည္နယ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ရုုပ္တုုစိုုက္လိုု႔ တိုုင္းရင္းသားေတြက ကန္႔ကြက္တာ။ အဲလိုု ကန္႔ကြက္သူေတြကိုု NLD အစိုုးရ ၀န္ၾကီးခ်ပ္ေတြက ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တာေတြရွိေန)။ ပန္းျခံဆိုုလိုု႔ အခုု က်ေနာ္တိုု႔ရဲ့ ဟားခါခရီးစဥ္မွာ ေနာက္ထပ္ပါလာသူတဦးက ေရွ႔မွာေျပာခဲ့တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ပန္းျခံကိုု ဦးစီးေဆာင္ရြက္ခဲ့သူ ကိုုဂြ်န္မန္းရဲ့အေဖ (ဒီဇင္ဘာလအေစာပိုုင္းက ေနာ္ေ၀ပန္းျခံအဖြဲ႔နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္စုုၾကည္ ေတြဆံုုစဥ္ပါ၀င္ခဲ့သူ)။ သူ႔အသက္က (၈၀)ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္ ေျမျပန္႔က အဖိုုးၾကီးေတြလိုုမဟုုတ္။ ျဖတ္ လတ္ တက္ၾကြေနဆဲ။


ဘုုလက္လွေဆြျမိ့ဳမွာ ခဏတာ

ေတာင္အဆင္းမွာေတာ့ ဟုုိးခမ္းေ၀းေ၀းမွာ ေတာင္ေအာက္ေရာက္ေနတဲ့ တိမ္တိုုက္ေတြကိုု လွမ္းျမင္ေနရပါ တယ္။ မေန႔ညက ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲနဲ႔ ဘာမွမျမင္ရတဲ့လမ္းကိုု အခုုမွ အေသခ်ာျပန္ၾကည့္ေနရပါတယ္။ အနွစ္ ခ်ဳပ္ရရင္ မေန႔က လာလမ္းအတုုိင္း ေက်ာက္ထုုအထိျပန္ဆင္း၊ အဲဒီကမွ ဘယ္ဖက္ကိုုခ်ဳိးျပီး ထီးခ်ဳိင့္လမ္းခဲြ ဖက္ ေကြ႔ပါတယ္။ (တည့္တည့္ဆက္ေမာင္းရင္ ပခုုကၠဴေရာက္မယ္)။ မေကြးတိုုင္းထဲ မဆင္းပဲ မင္းတပ္ကေန ဟားခါးအထိ ေတာင္ေပၚလမ္းရွိေပမယ့္ လမ္းဆိုုးတာေၾကာင့္ ခ်င္းေတာင္ကေန မေကြးတိုုင္းက ျမိ့ဳေတြ ကိုု ျဖတ္၊ ျပီးမွ ခ်င္းေတာင္ျပန္တက္တဲ့ လမ္းကိုုေရြးရတာျဖစ္တယ္လိုု႔ အမတ္ၾကီးကရွင္းျပပါတယ္။

(ထီးခ်ဳိင့္ျမိဳ့မွာေတြ႔ရတဲ့ ဒီးဒုုတ္ဦးဘခ်ဳိေက်ာက္တိုုင္ေနရာ)

(ခရီးအတူသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ၾကီးမ်ား)

မေကြးနဲ႔ ခ်င္းေတာင္ေျခအစပ္မွာ ေျမျပန္႔ကအက်ယ္ၾကီး။ လမ္းေတြကလည္း သိပ္မဆိုုးဘူး။ အိမ္စီးကားေသး ေလးေတြအပါ၀င္ မီနီဘတ္စ္ေတြ၊ ကုုန္ကားေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ဒီလမ္းမွာသြားေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ထီးခ်ဳိင့္ ေရာက္ေတာ့ စည္-ပင္ ျခံ၀င္းလားမသိဘူး။ ၀န္ထမ္းအိမ္တန္းေတြရဲ့ ေနာက္ေဖးမွာ ျပိုုပ်က္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ဒီးဒုုတ္ ဦးဘခ်ဳိရဲ့ ေက်ာက္တိုုင္ကိုု သြားေရာက္အေလးျပဳၾကပါတယ္။ ေရွ႔မွာေျပာခဲ့တဲ့ ဦး၀မၼသူးေမာင္းဟာ အဂၤလိပ္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ဗမာအစိုုးရကိုုယ္စားလွယ္ ဒီးဒုုတ္ဦးဘခ်ဳိနဲ႔ ဒီေနရာမွာ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ပါတယ္။ အေရးေပၚ အေျခအေနအရ အမွတ္အသားကိုု ကပ္ထူစကၠဴနဲ႔ပဲ ေက်ာက္တိုုင္လုုပ္ခဲ့ရလိုု႔ မူလေက်ာက္တိုုင္က မရွိေတာ့ဘူး။ အခုုေနရာကိုုေတာင္ မနည္းျပန္လည္ေဖၚထုုတ္ထားရတယ္လိုု႔ မင္းတပ္သားနွစ္ဦးက က်ေနာ္ကိုု ရွင္းျပပါတယ္။ (မင္းတပ္က ပန္းျခံလိုုပဲ ဒီးဒုုတ္ဦးဘခ်ဳိေက်ာက္တိုုင္ေနရာကိုုလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ သီတင္းႏွစ္ ပတ္ခန္႔ကမွ ျပန္လည္ ေဖၚထုုတ္ ထားတာပါ)။

ထီးခ်ဳိင့္ကထြက္ေတာ့ ဂန္႔ေဂါျမိ့ဳကိုု ဦးတည္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုုထီးခ်ိင့္က ထြက္လာတဲ့အထိ ခ်င္းေတာင္ တက္မယ္ဆိုုရင္ ဂန္႔ေကာျမိ့ဳကိုုျဖတ္သြားရမယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္မသိေသး။ အင္း- ဘုုလက္လွေဆြနဲ႔ အင္တာ ဗ်ဳးရရင္ မဆိုုးဘူးေပါ့။ ဂန္႔ေကာကိုုကိုုယ္သိတာက ဘူးလက္လွေဆြနဲ႔ တဲြျပီးသိထားတာ။ ထီးခ်ဳိင့္နဲ႔ ဂန္႔ေကာ လမ္းက အေတာ္သာယာတယ္ေျပာရမယ္။ ကားလည္းသိပ္မမ်ား၊ ေတာေတာင္ရႈခင္းေတြကလည္းလွပ၊ အပူ ခ်ိန္ကလည္း သိပ္မမ်ားဘူးဆိုုေတာ့ ကားျပဴတင္းဖြင့္ျပီး ေလေကာင္းေလသန္႔ရႈခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ (အပူခ်ိန္က မင္းတပ္မွာ (၁၄) ဒီဂရီရွိေပမယ့္ ေက်ာက္ထုုကေန ထီးခ်ဳိင့္၊ ဂန္႔ေကာလမ္းတေလ်ာက္မွာေတာ့ (၂၄) ေလာက္ ရွိပါတယ္)။

လမ္းမွာေတြ႕ရတဲ့ရြာႀကီးတရြာက မင္းရြာဆိုလား။ ေယာနယ္ကျပဳစားမႈမ်ားထဲက နာမည္ႀကီးတဲ့ရြာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အေျခအေနသိရေအာင္ လဖက္ရည္ဆိုင္၀င္ထိုင္ၾကည့္မလားဆိုေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာကျဖစ္ခဲ့တာေတြပါ။ အခုေတာ့ အားလုံးပုံမွန္ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ အရင္က အေၾကာင္းေတြေလ်ာက္ေျပာမိတဲ့ ဘုလက္လွေဆြေတာင္ ဒီရြာကေန တရားစဲြမယ္ဆိုၿပီး သတိေပးတာ ခံရဖူးတယ္ ဆိုပါတယ္။

ေျပာရင္းနဲ႔ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕ထဲ၀င္လာၿပီ။ သူက ေရွ႕မွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ထု၊ ထီးခ်ဳိင့္တို႔ထက္ ပိုႀကီးပါတယ္။ ခ႐ိုင္ၿမိဳ႕ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဟားခါးကိုသြားမယ္ဆိုရင္ ဒီၿမိဳ႕ကိုျဖတ္ရပါတယ္။ ကေလးၿမိဳ႕အထိ ေလယဥ္နဲ႔သြားသူေတြ ေတာင္ ဒီၿမိဳ႕ကိုျဖတ္ၿပီးမွ ဟားခါးကို သြားရတယ္ဆိုပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကေလးကေန ဖလမ္းဖက္သြားၿပီး အဲဒီ ကေန ဟားခါး၀င္လည္းရပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ပခုကၠဴ၊ ေခ်ာက္ဖက္ကေန ဒီၿမိဳ႕ဆီလာၿပီး ဟားခါးကိုသြားလည္း ရပါတယ္။ ဒီလိုနာမည္ႀကီးတဲ့ၿမိဳ႕မွာ ၿမိဳ႕အ၀င္ဆိုင္းဘုတ္ေနာက္ခံနဲ႔ selfie ေလးေတာ့ဆဲြဦးမွဆိုၿပီး ဆိုင္းဘုတ္ လိုက္ရွာတာ ကေလးဖက္သြားတဲ့ ဟိုၿမိဳ႕ျပင္အထိ ထြက္လိုက္ရပါေသးတယ္။



(ဂန္႔ေကာျမိဳ့လယ္က လမ္းခြဲဆိုုင္းဘုုတ္မ်ား)

ေတာင္ေပၚလမ္းမတက္ခင္ ေန႔လယ္စာေတာ့စားသြားမွဆိုၿပီး လမ္းဆုံက ထမင္းဆိုင္ကို၀င္ေတာ့ ထား၀ယ္က ေန ဘုရားဖူးလာတဲ့ ဘုန္းႀကီးကားတစီးနဲ႔ေတြ႕ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ဒီလိုေ၀းလံေခါင္းဖ်ားတဲ့ေဒသဆီ လူ အသြားအလာ သိပ္မရွိဘူးလို႔ထင္ထားတဲ့ေနရာမွာ ထား၀ယ္ကေန ဘုရားဖူးလာသူေတြေတာင္ မုံရြာဖက္က ပတ္ဆင္းၿပီး ကေလးၿမိဳ႕ကတဆင့္ ဂန္႔ေကာကိုေရာက္လာတာတဲ့။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းလာေတာ့ အညာနဲ႔ အေက်နဲ႔အတူတူျဖစ္သြားၿပီေပါ့။ ထမင္းဆိုင္ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ထမင္းေအး၊ ဟင္းေအးပဲ ရပါ တယ္။ အငတ္ခံမလား၊ အဆာေျပစားမလား။ သင္ႀကိဳက္ရာေရြးပါပဲ။

ဘူးလက္လွေဆြလား။ သူက ဒီမွာေနတာမဟုတ္ဘူး။ ရန္ကုန္မွာေနတာ၊ ဒီၿမိဳ႕နယ္ကေန လႊတ္ေတာ္အမတ္ အျဖစ္လာအေရြးခံတဲ့အတြက္ ဂန္႔ေကာက ဘူးလက္လွေဆြဆိုၿပီး နာမည္တြင္ေနတာ။ အခုေတာ့ ေဟာေျပာ ပဲြတခုမွာ ဘရိတ္မအုပ္ပဲ ေလ်ာက္ေျပာမိလို႔ ရဲကေန ဖမ္း၀ရမ္းအထုတ္ခံထားရတဲ့အတြက္ တိမ္းေရွာင္ေနတယ္ လို႔ သိရပါတယ္။ ဘူးလက္တို႔ၿမိဳ႕ကအထြက္မွာေတာ့ တခါ မေကြးတိုင္းက နႈတ္ခြန္းဆက္သပါ၏။ ခ်င္းျပည္နယ္ မွႀကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ကို တခါေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။ ဟားခါးသို႔ေတာင္အတက္က မင္းတပ္သို႔ အတက္နဲ႔ မတူဘူး။ အေတာ့္ကိုရွည္လ်ားေထြျပားပါတယ္။ မင္းတပ္အတက္က (၇)မိ္္ုင္သာရွိေပမယ့္ ဒီမွာ (၇၀)ေလာက္ ရွိ မယ္ထင္ပါတယ္။

အညာရဲ႕အေငြ႕အသက္ကေန ေတာင္ေပၚအေငြ႕အသက္ေတြရလာၿပီ။ ျမဴခိုးေတြကိုစျမင္ရၿပီ။ ထင္းရႈးပင္ေတြ ကိုစျမင္ရတဲ့ေနရာက လုံးေကြ်းရြာ။ ေတာင္ေပၚလမ္းေတြက က်ဥ္းတဲ့အျပင္ အေကာက္အေကြ႕ကလည္း မ်ား လြန္းလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ လမ္းျပင္တာ၊ လမ္းခ်ဲ႕တာလုပ္ေနတဲ့အတြက္ မၾကာခင္လပိုင္း အတြင္း ဒီလမ္းဟာ အေတာ္ေလး တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္။ ဒီေလာက္ အေကြ႕ အေကာက္မ်ားတဲ့လမ္းမွာ မွန္လုံဘတ္စ္ကားအႀကီးႀကီးေတြေျပးေနတာ အံ့ၾသစရာ။ တကယ္ဆို အိမ္စီးကား ေလးေတြေတာင္ သိပ္ေတြ႕ရတာမဟုတ္။ အေတာ္မ်ားမ်ားက (၄)ဘီးယက္ ကားေတြခ်ည္းပါပဲ။


တိမ္ေတြေပၚကၿမိဳ႕ေတာ္ ဟားခါး

မိုင္ (၇၀)သာရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ တနာရီမွ မိုင္ (၃၀)ေလာက္ပဲခရီးေပါက္သလားမသိပါ။ လမ္းကလည္းၾကမ္း ေတာ့ ဗိုက္ဆာျပန္ၿပီ။ ကားကိုလည္းအနားေပးဖို႔လိုေသးတယ္မို႔လား။ ဒီလိုနဲ႔ ဟားခါးနဲ႔မိုင္ (၄၀)အလို လမ္တုန္႔ ရြာမွာ ထမင္းစားျပန္ေပါ့။ ထမင္းေအး-ဟင္းေအးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေဒသထြက္ ေကာ္ဖီေသာက္ခြင့္ရအတြက္ မဆိုး ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ ေတာင္အလုံးမ်ားစြာကိုေက်ာ္၊ အေကြ႕ေပါင္းမ်ားစြာကိုျဖတ္သန္းၿပီးေနာက္ ညေန (၄) နာရီ ေလာက္မွာေတာ့ ‘’ဟားခါးၿမိဳ႕မွ ႀကိဆိုပါ၏၊ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ (၆၁၂၀) ေပ’’ ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ ကို ေတြ႕ရပါတယ္။












(မနက္ ၆ နာရီခြဲခန္႔ View Point ကေနျမင္ရတဲ့ တိမ္ေတြေပၚက ဟားခါးျမိဳ့)
ဆိုင္းဘုတ္ေဘးနား ေတာင္ကုန္းေပၚမွာေတာ့ တပ္စခန္းတခု။ ဟားခါးၿမိဳ႕ကို အေပၚစီးကေနျမင္ႏိုင္တဲ့ ေတာင္ ကုန္း၊ မနက္ပိုင္းက်ရင္ တိမ္ပင္လယ္ကိုလာၾကည့္ရမဲ့ေတာင္ကုန္းလို႔ အမတ္ႀကီးကေျပာပါတယ္။ ဟားခါးက မင္းတပ္ထက္ေတာ့ ေျမျပန္႔ပိုမ်ားပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ဧရိယာပိုက်ယ္တယ္ေျပာရမလား။ ၿမိဳ႕လယ္မွာ လြတ္ ေတာ္အေဆာက္ဦသစ္နဲ႔ အစိုးရရံုးေတြကိုလွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ ဟိုဖက္ေတာင္ထိပ္မွာေတာ့ ဒုကၡသည္စခန္း လိုလို ႁပြတ္ၫွပ္ေနတဲ့အိမ္ေတြအမ်ားႀကီးကို လွမ္းျမင္ေနရေနပါတယ္။ (လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြက ဟားခါးမွာေျမၿပိဳ လို႔ အဲဒီကေနလူေတြကို အခုျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္ထိပ္က အိမ္အသစ္ေတြမွာ ေနရာခ်ေပး ထားတယ္လို႔သိရပါ တယ္)။

ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ ဟိုတယ္မွာမတည္းပါနဲ႔၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဧည့္ရိပ္သာမွာပါမွာပဲ တည္းပါဆိုၿပီး အမတ္ႀကီး က အတင္းေခၚတာနဲ႔ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း VIP ထပ္ျဖစ္သြားျပန္ပါတယ္။ ဒီရိပ္သာက ေဆာက္ထားတာမၾကာေသးဘူး ဆိုပါတယ္။ ၾကယ္သုံးပြင့္အဆင့္ ဟိုတယ္ေလာက္ရွိတဲ့အတြက္ ေနျပည္ေတာ္က စည္ပင္ရိပ္သာမွာေနရတဲ့ အမတ္မင္းေတြထက္ ခ်င္းျပည္နယ္က အမတ္မင္းေတြက ပိုသားနားတာေပါ့ဆိုၿပီး ေနာက္ျဖစ္လိုက္ပါေသး တယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ေရာက္ဖူးသမွ် ၿမိဳ႔ေတာ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပါလီမန္ေတြ၊ အစိုးရရံုးေတြက ၿမိဳ႕ျပင္ လယ္ ကြက္ေတြထဲမွာ။ (အထူးသျဖင့္ တနသာၤရီတိုင္းဆို သိသာပါတယ္)။ ခ်င္းျပည္နယ္မွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အစိုးရရံုးေရာ၊ လႊတ္ေတာ္ေရာ ၿမိဳ႕လယ္မွာ။ ဒီဇိုင္းကလည္း မိုက္တယ္။ အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္ ကယ္ပီတယ္ စတိုင္နဲ႔။

ဒီအေဆာင္မွာေတာ့ ေရ-ပူ ေရေအးရတဲ့အတြက္ ေရအျမန္ခ်ဳိးလိုက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေအးဓာတ္က (၁၀) ဒီဂရီပဲရွိတဲ့အတြက္ ကိုယ့္မွာပါလာတဲ့ အေႏြးထည္ပါးပါးေလးနဲ႔ ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပေတာ့ပါ။ ညစာလိုက္ ေကြ်းတဲ့ ကိုဂြ်န္မန္းရဲ႕ အကိုဆီကေန အေႏြးထည္တထည္ကို အတင္းယူငွားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ ေတာ့ ခ်င္းေတာင္သြားရင္ အေႏြးထည္ေမ့လို႔မျဖစ္။ ဒါက ညေနပိုင္းအေအးခ်ိန္ပဲရွိပါေသးတယ္။ မနက္ အေအး ခ်ိန္က (၈) ဒီဂရိီစင္တီဂရိတ္ပဲရွိပါတယ္။ ဒီေလာက္ေအးေပမယ့္ တည္းခိုေဆာင္မွာ Heater မရွိပါ။ အဲကြန္းကို (၃၁) အထိတင္ထားရင္ အဲဒါ Heater ပဲတဲ့၊ အမတ္ႀကီးကေျပာပါတယ္။

ခ်င္းေတာင္ေရာက္တဲ့ ႏွစ္ရက္စလုံး အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္။ မနက္ (၄) ခဲြေလာက္ဆို ႏိုးေနၿပီ။ (ရန္ကုန္မွာတုန္းက ည(၁၂) နာရီေက်ာ္မွအိပ္ေလ့ရွိၿပီး မနက္ (၇) နာရီေက်ာ္မွ ထေလ့ရွိေပမယ့္ ဒီခရီး စဥ္အတြင္းမွာေတာ့ ေစာေစာအိပ္ ေစာေစာထျဖစ္ပါတယ္)။ ျပဴတင္းေပါက္ဖြင့္ၿပီး အ႐ုဏ္တက္ၿပီလားဆိုၿပီး အျပင္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုေအာက္က လြင္ျပင္တခုလုံး ျဖဴေဖြးေနေလရဲ႕။ ငါတို႔အေဆာင္က ဧရာတီျမစ္ ေဘးမွာလားလို႔ေတာင္ ထင္လိုက္မိေသး။ အဲဒါ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ တိမ္ပင္လယ္ဆိုတာပါပဲ။ ကဲ…အမတ္ႀကီး ျမန္ျမန္ထ၊ မေန႔ညေနကျမင္ခဲ့ရတဲ့ View Point ဆီ အျမန္ေျပးမွာျဖစ္မယ္ဆိုေတာ့ သူက ေအးေဆးပါပဲ။ ဒီ တိမ္ေတြက ေနေရာင္လာမွ ႂကြလာမွာ အဲဒီအခ်ိန္မွ ၾကည့္လို႔ေကာင္းတယ္တဲ့။

ကိုယ္ကေတာ့ မရဘူး။ View Point မွ View Point ပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ဗ်ဳးပြဳိင့္ေရာက္ေတာ့ မနက္ (၆) နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေလးပဲရွိဦးမယ္။ အေနာက္မွာ ေတာင္ေက်ာႀကီးတခုခံေနတဲ့အတြက္ ေနေရာင္က ဟိုးအေ၀းက ေတာင္ထိပ္ဆီ ကေန ၿမိဳ႕ထဲဆင္းမလာေသး။ ရသမွ်ပုံေတြ႐ိုက္ၿပီး တာဝါဆီတက္မယ္ျပင္ေတာ့ ဟင္နရီဗန္ထီးယူ တာဝါလို႔ ေရး ထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ စာကိုအေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ေတာ့ (၂၀၁၉) ခုႏွစ္ ဇန္နာဝါရီလ (၂၁) ရက္ေန႔ကမွ ႏိ္ုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ လာဖြင့္ေပးသြားတာ။ တာဝါေပၚတက္လိုက္ ေတာ့ အဲဒီဖြင့္ပဲြတုန္းက ဓာတ္ပုံမွတ္တမ္းေတြကိုပါ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဗ်ဳးကေတာ့ ရွယ္ပါပဲ။ တိမ္ေတြေပၚမွာ လမ္းေလ်ာက္ေနရသလိုလို၊ ဒါေပမယ့္ ေနေရာင္က တိမ္ပင္လယ္ဆီမေရာက္ေသးတဲ့အတြက္ တိမ္ေတြက ႂကြမလာပဲ ေသေသႀကီးျဖစ္ေနပါတယ္။   




(ဟားခါးေတာင္တန္းေပၚမွာ ျပန္လည္ခ်ထားတဲ့ ျမိဳ့သစ္ရပ္ကြက္)

ဗိုက္ကလည္း ဆာလာၿပီ၊ ၿမိဳ႕ထဲလည္း ေလ်ာက္လည္ခ်င္ေသးတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ ထန္တလန္ဖက္လည္း သြားလိုက္ခ်င္ေသးတယ္ဆိုေတာ့ ေနေရာင္ကိုေစာင့္ေနလို႔မျဖစ္ေတာ့ပါ။ တခါ အမတ္ႀကီးတို႔ကလည္း လႊတ္ ေတာ္အစည္းအေ၀းတက္ရဦးမယ္မဟုတ္လား။ အမတ္ႀကီးမအားေတာ့ ကိုဂြ်န္မန္းရဲ႕အကို မိတ္ေဆြတဦးက သူ႔ ကားနဲ႔ ဟားခါးၿမိဳ႕တဝိုက္ က်ေနာ္ကိုလိုက္ျပပါတယ္။ ထန္တလန္ဖက္အထြက္လမ္းက တိမ္ပင္လယ္နဲ႔ စေတာ္ ဘယ္ရီစိုက္ခင္းကသိပ္လွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မေန႔ညေနကျမင္ထားတဲ့ ဟားခါးၿမိဳ႕ရဲ႕ ဟိုဖက္ေတာင္တန္းေပၚက ဒုကၡသည္စခန္းလိုလို အိမ္ယာေတြ။ အနီးကပ္သြားၾကည့္ေတာ့မွ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးလုပ္ငန္းစဥ္က တကယ့္အႀကီးႀကီး။

ဒါေပမယ့္ ျပသာနာက ေနအိမ္ေတြပဲေဆာက္ေပးထားၿပီး အလုပ္အကိုင္ကို ဖန္တီးမေပးႏိုင္။ ဒီေတာ့ ဒီအိမ္မွာ ေနၿပီး ဘာနဲ႔စားမလဲ။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ေနရာေဟာင္းမွအလုပ္ျပန္လုပ္၊ ညေနက်ရင္ ဒီမွာျပန္အိပ္တယ္လို႔ဆိုပါ တယ္။ နာဂစ္ေဒသဖက္က ေနရာျပန္လည္ခ်ထားေရးေတြ၊ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္က ဒုကၡသည္ေတြေနရာျပန္ လည္ခ်ထားေရးကိစၥေတြမွာ ၾကံဳေတြေနရတဲ့ျပသာနာေတြနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ထား၀ယ္က ေရနက္ဆိပ္ကမ္းမွာ ေနရာခ်ေပးထားတာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ အိမ္ဒီဇိုင္းေတြက ၿမိဳ႕ျပအိမ္ယာ။ လာေနမယ့္သူက ရြာကမွာ လည္းနဲ႔ ႏြားနဲ႔၊ ငါးဖမ္းေလွေတြနဲ႔ေနလာတဲ့လူေတြ။ ၿမိဳ႕ျပက ဒီအိမ္ေတြမွာေနၿပီး သူတို႔က ဘာေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ရမွာလဲ။


Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More