Tuesday, July 29, 2014

ေတာ္လွန္ေရးသတင္းသမားတဦးရဲ့ ဒုိင္ယာရီ (၂၁)

God Army တပ္မွဴးေတြ လက္နက္ခ်ၿပီ

ရတ္ခ်ပူရီေဆးရံုစီးနင္းမႈျဖစ္ၿပီး တနွစ္၀န္းက်င္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ God Army တပ္မႉး ၂ ဦး ျဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ္နီနဲ႔ လူသာထူး အပါအ၀င္ တပ္ဖြဲ႔၀င္တဒါဇင္ခန္႔ ထုိင္းစစ္တပ္ဆီမွာ လက္နက္ခ်တယ္ဆုိၿပီး သတင္း၀င္လာပါတယ္။ ထန္ဟင္ဒုကၡသည္စခန္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ တဂုိလန္းေက်းရြာရွိ ကရင္သတင္း ရပ္ကြက္တခုကေန က်ေနာ္ဆီဖုန္းဆက္လာတာပါ။ ကမာပုေလာစခန္းက်ၿပီး ဆုတ္ခြာလာတဲ့ God Army နဲ႔ VBSW မွ တပ္ဖဲြ႔၀င္တခ်ဳိ႕ဟာ တဂုိလမ္းနယ္စပ္ဘက္ေရာက္လာၿပီး ထုိင္းဘက္က ဖိအားမ်ား လြန္းတဲ့အတြက္ အခုလုိ လက္နက္ခ်ဖုိ႔ ျဖစ္လာတာလုိ႔ သူတုိ႔ကဆုိပါတယ္။

(God Army တပ္မႈး ၂ ဦးကုိ ၁၉၉၉ ၀န္းက်င္နဲ႔ ၂၀၁၃ ခုနွစ္မွာေတြ႔ရစဥ္။ ဓာတ္ပုံ- AP)

ဒီလုိနဲ႔ ၂၀၀၁ ခုနွစ္ ဇန္န၀ါရီလဆန္းပုိင္းတရက္မွာ တဂုိလမ္းရြာနဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ စ၀မ္္ဖြန္း (Suan Phung) ၿမိဳ႕က ထုိင္း-နယ္ျခားေစာင့္တပ္ရင္းတခုမွာ က်င္းပတဲ့ God Army သတင္းစာရွင္းပဲြဆီ က်ေနာ္ေရာက္သြားပါတယ္။ နယ္စပ္နဲ႔ေတာေတာင္ေတြထဲ တေယာက္တည္းသြားေနၾက က်ေနာ္ဟာ အခုလို ထုိင္းအာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ေတြ႔ရမယ့္ ပြဲမ်ဳိးဆိုရင္ တေယာက္တည္း မသြားရဲပါ။ ဒီေတာ့ ထုံးစံ အတုိင္း ID ခုိင္တဲ့ သတင္းသမားမိတ္ေဆြေတြ လုိက္ရွာရတာေပါ့။

ဒီတႀကိမ္ က်ေနာ္နဲ႔တဲြမိတဲ့ ကံဆုိးသူတဦးကေတာ့ BBC ျမန္မာပုိင္းမွ သတင္းသမား ကုိကိုေအာင္ပါ။ BBC ရံုးက ကားနဲ႔သြားမယ္လို႔ျပင္ထားၿပီးမွ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ အဲဒီကားက အဆင္သင့္ျဖစ္မေနပါ။ ဒီေတာ့ နီးစပ္ရာ (Taxi Meter) တကၠစီတစီးကိုငွားၿပီး က်ေနာ္တုိ႔နွစ္ေယာက္ ရတ္ခ်ပူရီခရုိင္ထဲက စ၀မ္ဖြန္းၿမိဳ့ဆီ ထြက္လာပါတယ္။ သတင္းစာရွင္းပဲြလုပ္မယ့္ အခ်ိန္က ေန႔လယ္ ၁ နာရီ၊ က်ေနာ္တုိ႔ ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္က မနက္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ကားေမာင္းခ်ိန္က ၂ နွစ္ရီေက်ာ္မယ္လုိ႔ ထင္ပါ တယ္။

ကားသမားက အဂၤလိပ္စကားသိပ္မရ။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ထုိင္းစကားသိပ္မရ။ ဒီေတာ့ ထုိင္းတ၀က္၊ အဂၤလိပ္တ၀က္နဲ႔ စကားေျပာၾကၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ျမန္မာသတင္းေထာက္ေတြျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ God Army ပဲြကုိ သတင္းသြားယူဖုိ႔ လာေၾကာင္းေျပာရင္းနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေၾကာင္း၊ ျမန္မာ့နုိင္ငံ ေရးအေျခေနအေၾကာင္းေတြပါ ေျပာျဖစ္လုိက္ပါတယ္။ ကားသမားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဒီမုိက ေရစီအေရးလႈပ္ရွားသူေတြကုိ ေထာက္ခံေၾကာင္း ''ဒီး ဒီး'' နဲ႔ လက္မေထာင္ျပေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ရွင္းျပတာကို တကယ္နားလည္လုိ႔ လက္မေထာင္ျပတာလား။ သူ႔ကားကိုငွားလာလုိ႔ တာ၀န္အရ ေထာင္ျပတာလားဆုိတာကေတာ့ သိပ္မကြဲျပားလွ။

ေန႔လယ္ ၁ နာရီမထုိးခင္ေလးမွာ ရဲစခန္းနဲ႔သိပ္မေ၀းတဲ့ ေတာခ်ေတာ (နယ္ျခားေစာင့္တပ္) တပ္ရင္း ဆီ ေရာက္သြားေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အရင္ေရာက္ေနတဲ့ သတင္းေထာက္ကားေတြအမ်ားႀကီး။ အေတာ္ မ်ားမ်ားက သက္ဆုိင္ရာသတင္းဌာနက တံဆိပ္ပါတဲ့ကားေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ေပါင္မႈန္႔ကားလို႔ေခၚၾကတဲ့ အျဖဴေရာင္ဗင္ကားေတြ။ ထူးထူးျခားျခား Taxi Meter တံဆိပ္ႀကီးနဲ႔ ၀င္လာတဲ့သတင္းေထာက္ဆုိလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ နွစ္ဦးပဲရွိပါတယ္။ သတင္းယူဖုိ႔လာတာပဲ။ ဘယ္ကားနဲ႔လာလာ ေရာက္ဖုိ႔က အဓိက မဟုတ္ ပါလား။

သတင္းေထာက္ကေန အခ်ဳပ္သားျဖစ္သြားတဲ့ ခဏတာ

အဲဒါက က်ေနာ္တုိ႔သတင္းသမားေတြဘက္က စဥ္းစားခ်က္ပါ။ လုံၿခံဳေရးတာ၀န္ရွိသူေတြဘက္က စဥ္း စားပုံက က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔တူပုံမရ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိိရင္ ဒီပဲြဟာ God Army သတင္းစာရွင္းပဲြဆုိေပမယ့္ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ခြ်မ္လိပုိင္နဲ႔ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဆုရာယုတုိ႔ကုိယ္တုိင္ လာေရာက္မွာျဖစ္ျပီး နယ္ စပ္အနီးမွာက်င္းပမယ့္ ပဲြျဖစ္တာေၾကာင့္ လုံၿခံဳေရးကုိ အထူးတင္းက်ပ္ထားပုံရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ေတာ့ ဒါေတြကို မစဥ္းစားျဖစ္ပါဘူး။ သတင္းစာရွင္းပဲြလုပ္မယ့္ အေဆာက္ဦေရွ႕က အျခားသတင္း ေထာက္ေတြနဲ႔အတူေရာၿပီး မုိက္ကရုိိဖုန္းထုတ္၊ တယ္လီဖုန္းဆက္နဲ႔ သတင္းယူဖုိ႔ အဆင္သင့္ျပင္ၾက ပါတယ္။

(၂၀၀၁ ခုနွစ္ ဇန္နာ၀ါရီလမွာ လက္နက္ခ်ခဲ့တဲ့ God Army တပ္မႈးမ်ား။ ဓာတ္ပုံ- ထက္ေအာင္ေက်ာ္)

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အနက္ေရာင္ယူနီေဖာင္း၀တ္ထားတဲ့ လက္နက္ကုိင္စစ္သား ၃-၄ ဦးေရာက္လာၿပီး ''ခင္ ဗ်ားတုိ႔ ျမန္မာေတြလား'' လုိ႔ ထုိင္းဘာသာနဲ႔ ေမးပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေပါ့။ သူက BBC က၊ က်ေနာ္က DVB ကဆုိၿပီး ေျပာပါတယ္။ သတင္းေထာက္ကတ္ျပခုိင္းေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ဘာမွျပစရာမရွိ။ ကိုကုိ ေအာင္က ကတ္ေမ့က်န္ခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ Passport ျပပါလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ကုိကို ေအာင္က Passport ပါမလာတဲ့အတြက္ BBC Work Permit စာအုပ္ကို ျပလုိက္ပါတယ္။ ခက္ ေနတာက က်ေနာ္။

က်ေနာ္မွာ Passport ပါလာေပမယ့္ အဲဒါကအတုႀကီး၊ ရြဲလည္း အေတာ္ရြဲေနတယ္ဆုိေတာ့ အဲဒါႀကီး ျပလုိက္မွ စာအုပ္အတုမႈနဲ႔ အဖမ္းခံေနရရင္ ပုိဆုိးမယ္ဆုိၿပီး ဘာမွမျပဘဲ မယုံရင္ ေအာ္စလိုရံုးကို ဖုန္း ဆက္ပါလုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ေအာ္စလုိမွာ မနက္ ၆ နာရီဆုိေတာ့ ရံုးမွာ ဘယ္သူမွရွိပုံမရ။ ဒီေတာ့ ထုိင္းစစ္သားေတြက က်ေနာ္အေပၚ သံသယ၀င္လာပုံရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔နွစ္ေယာက္ စလုံး ကို (တကယ္က ဖမ္းသြားတဲ့သေဘာ) လုံၿခံဳေရးဂိတ္တဲထဲေခၚၿပီး ထုိင္းခုိင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ တုိ႔ရဲ့ ရီေကာ္ဒါထဲက အသံေတြ၊ မွတ္စုထဲက ဖုန္းနံပါတ္ေတြကုိ စစ္ပါတယ္။

ကံကဆုိးခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္မွတ္စုထဲက ဖုန္းနံပါတ္စာရင္းထဲမွာ ထန္းဟင္ဒုကၡသည္စခန္းဥကၠ႒ အမည္ နဲ႔နံပါတ္ေတြ၊ KNU တပ္မဟာ ၄ က ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ အမည္နဲ႔ နံပါတ္ေတြကို ေတြ႔သြားပါတယ္။ ''ခင္ဗ်ား Passport နဲ႔ ရန္ကုန္ကေနလာတာလား၊ နယ္စပ္အဖြဲ႔စည္းတခုခုကလား'' ဆိုၿပီး ထုိင္းစစ္ ဗုိလ္ကေမးပါတယ္။ ရန္ကုန္ကေန လာတဲ့အေၾကာင္း၊ သတင္းေထာက္တာ၀န္အရ နယ္စပ္က လူေတြ အားလုံးနဲ႔ အဆက္သြယ္ရွိဖုိ႔လုိအပ္ေၾကာင္းရွင္းျပေပမယ့္ ထုိင္းစစ္ဗုိလ္က က်ေနာ့္ကိုမယုံေတာ့ပါ။ ကုိ ကုိေအာင္ကုိ သြားခ်င္သြားလုိ႔ရၿပီ။ ဒီလူကုိေတာ့ ဒီမွာ ခဏထားခဲ့ပါ ဆုိၿပီး အဲဒီစစ္ဗုိလ္က ေျပာေနပါ တယ္။

အဲဒါမွ ဒုကၡ။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္တုိ႔ရဲ့ ရဟတ္ယာဥ္ဆင္းသံ၊ တျခားသတင္းေထာက္ ေတြရဲ့ကားေတြ ထပ္ေရာက္လာသံၾကားေနရၿပီး သတင္းစာရွင္းပဲြစဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚသံပါ ၾကားေနရပါၿပီ။ ကုိကုိေအာင္လည္း က်ေနာ့္ကိုထားၿပီး ထြက္သြားရမလား ေ၀ခဲြရခက္ေနပံုပါပဲ။ ထုိင္း TV သတင္း ေထာက္ေတြကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ကုိ TV ရုိက္ေနၾကပါၿပီ။ သတင္းလာယူတဲ့ သတင္းေထာက္က သ တင္းဖန္တီးသူျဖစ္ရေတာ့မယ့္ ကိန္းပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ လုံၿခံဳေရးဂိတ္တဲေရွ႕လာရပ္တဲ့ ကားေပၚကဆင္းလာသူ သ တင္းေထာက္ေတြထဲ က်ေနာ္နဲ႔အတူ အိႏၵိယခရီးစဥ္အတူသြားဖူးတဲ့၊ က်ေနာ္ေဆာင္းပါးေတြကို ဖတ္ဖူး တဲ့ the Nation သတင္းစာက နာမည္ႀကီးသတင္းေထာက္္ ဒြန္ပါသန္ကုိ က်ေနာ္လွမ္းျမင္လုိက္ ပါတယ္။ သူ႔ကုိေအာ္ေခၚၿပီး အေျခေနကုိရွင္းျပေတာ့ သူက ထုိင္းစစ္ဗုိလ္နဲ႔ ထုိင္းဘာသာနဲ႔ ေျပာေနပါ တယ္။ က်ေနာ္က သိပ္နားမလည္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတဲ့အထဲ တာ့ဆင္တုိ႔၊ ခြ်မ္လိပုိင္တုိ႔၊ အတုိက္ခံ တုိ႔၊ အစိုးရတုိ႔ ပါေနတဲ့အတြက္ အတုိက္ခံသတင္းဌာနဘက္က က်ေနာ္လည္း သတင္းယူခြင့္ရွိေၾကာင္း၊ က်ေနာ့္ကို သူ ေကာင္းေကာင္းသိေၾကာင္း၊ သူတာ၀န္ယူေၾကာင္း စသျဖင့္ေျပာေတာ့ ထုိင္းစစ္ဗုိလ္က က်ေနာ့္ကုိ ဆက္ဖမ္းထားဖုိ႔ ခက္သြားပုံရပါတယ္။

သတင္းယူခြင့္ေတာ့ေပးမယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ဆီက အရပ္၀တ္လုံုၿခံဳေရးတဦးက အနီးကပ္လုိက္ေပးဖုိ႔ လုိအပ္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ လုိက္ခ်င္လုိက္ေပါ့။ ဟုိမွာ သတင္းစာရွင္းပဲြက စေတာ့မယ္။ အျမန္လုပ္ ၾကလုိ႔ေျပာၿပီး က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး သတင္းစာရွင္းပဲြလုပ္တဲ့ အခန္းဘက္ ေျပးလာၾကပါတယ္။ အရပ္၀တ္ သန္မာထြားႀကိဳင္း စစ္ဗိုလ္တဦးကလည္း က်ေနာ္ေဘးကေန ယွဥ္ေျပးလုိ႔ေပါ့။

ေတြ႔ပါၿပီ။ ဟုိမွာ မဟာနာမည္ေက်ာ္ God Army ဘုရားသခင္းတပ္မေတာ္က တပ္မွဴးႀကီးနွစ္ဦး။ တ ကယ့္ကေလးေလးေတြ။ အသက္ကရွိလွ ၁၂-၁၃ ေပါ့။ တဦးက ဆံပင္ရွည္ကုိ ဒီတုိင္းထားထား ဆဲ ျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္တဦးကေတာ့ ဆံပင္ညႇပ္ထားပါတယ္။ သူတုိ႔ေဘးမွာလည္း သူတုိ႔နဲ႔သက္တူရြယ္တူ ကေလးငယ္ တဒါဇင္ခန္႔ရွိမယ္။ ကေလးတဦးရဲ့လက္ထဲမွာဆုိ ေဘာလုံးေလးတလုံးပုိက္လုိ႔။ အခမ္း အနားက သူပုန္ေတြ လက္နက္ခ်ပဲြနဲ႔မတူပဲ ဒုကၡသည္စခန္းက ကေလးငယ္တစုကို ေတြ႔ရသလုိမ်ဳိး ျဖစ္ ေနပါတယ္။

သူတုိ႔ေနာက္မွာေတာ့ မိဘလုိ႔ယူဆရသူ အသက္ ၄၀-၅၀ အရြယ္ လူႀကီး ၃-၄ ဦး။ နာမည္ႀကီးလွတဲ့ God Army တပ္မွဴးေတြကို ဓာတ္ပုံေတြ၊ TV ေတြထဲမွာ ေတြ႔ဖူးၿပီးျဖစ္ေပမယ့္ အရွင္လတ္ လတ္ အျပင္မွာ ေတြ႔ဖူးတာကေတာ့ ဒါ ပထမ ဆုံးအႀကိမ္ပါပဲ။ အေ၀းကေန ဓာတ္ပုံလွမ္းရုိက္တာ အားမရလုိ႔ အနီးကပ္၀င္ရုိက္ဖုိ႔ျပင္ေတာ့ က်ေနာ္ေဘးနားရပ္ေနတဲ့ ကုိသန္မာက ခြင့္မျပဳျပပါဘူး။ သူ႔ဗလနဲ႔တားၿပီး ဒီထက္ ေရွ႕တုိးခြင့္မေပးနုိင္ဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

အင္း ဒုကၡပါပဲ။ သူတုိ႔ဆီသြားမရရင္ မင္းတုိ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဆီ သြားရုိက္မယ္ကြာလုိ႔ စိတ္ထဲကေျပာၿပီး မစၥ တာခြ်မ္နဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဆုရာယုတုိ႔ကုိ ဓာတ္ပုံသြားရုိက္ေတာ့ ဒီပုဂၢိဳလ္က လုံး၀မတားပါဘူး။ ထုိင္းလုံျခံဳေရး ကလည္း တမ်ဳိးႀကီးပါလား။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေတြ၊ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ေတြထက္ God Army က ကေလးတပ္မွဴး ေတြ ကို ပုိအေလးထားေနရသလားဆုိၿပီး က်ေနာ္စိတ္ထဲက ေျပာမိပါတယ္။

သတင္းစာရွင္းပဲြၿပီးလုိ႔ ကားေပၚျပန္တက္ခါနီးမွ နယ္ျခားေစာင့္ရဲ့ တပ္ရင္းမွဴးကိုယ္တုိင္ က်ေနာ္တုိ႔ကို လာေရာက္လက္ဆဲြနႈတ္ဆက္ၿပီး နားလည္မႈ လဲြခဲ့တဲ့အတြက္ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္း စကားျပန္က တ ဆင့္ ေျပာပါတယ္။ ဘာကုိနားလည္မႈလဲြတာလဲဆုိတာကို က်ေနာ္က သိပ္သေဘာမေပါက္ပါ။ ဘန္ ေကာက္အျပန္လမ္း Taxi ေပၚေရာက္ျပီး ကားဆရာက အေၾကာင္းစုံရွင္းျပမွ ''ဟုိက္ ဒီလုိလား'' ဆုိၿပီး အံ့ၾသမိပါတယ္။

ျဖစ္ပုံက က်ေနာ္တုိ႔ျမန္မာနွစ္ဦး နယ္စပ္အထိေရာက္လာတာကုိ သံသယရွိတဲ့အတြက္ ကားဆရာကို စစ္ဗုိလ္က ေခၚေမးတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ျမန္မာ့နုိင္ငံေရးအေၾကာင္း က်ေနာ္တုိ႔ ပြားထားတာကို မတတ္တေခါက္နားလည္ထားတဲ့ ကားဆရာက က်ေနာ္တို႔ဟာ ဒီမုိကေရစီအေရးအားေပးသူေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ နယ္စပ္က အဖြဲ႔ေတြနဲ႔သိသူေတြ စသျဖင့္ ေျပာလုိက္ရာကေန ထုိင္းဘက္က သံသ ယ ပုိ၀င္သြားတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ လက္နက္ခ်လုိက္တဲ့ God Army တပ္မွဴးေတြကို အနီးကပ္ လုပ္ႀကံဖုိ႔၊ ဒီလုိလက္နက္ခ်တာကို သေဘာမတူတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြက သတင္းေထာက္ အ ေယာင္ေဆာင္ ေရာက္လာတယ္ဆုိၿပီး ထုိင္းစစ္တပ္က သံသယရွိသြားတယ္ဆုိတာကို သိရေတာ့မွ က်ေနာ္အေတာ္စုိးရိမ္သြား မိပါတယ္။

ကုိေဂ်ာ္နီနဲ႔ VBSW ဘယ္မွာလဲ

အဲဒါ ၂၀၀၁ ခုနွစ္ ဇန္နာ၀ါရီလကအေျခေနပါ။ အခု ၁၄ နွစ္ေလာက္ၾကာၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၾကားသိရသမွ် အခ်က္လက္ေတြကို ျပန္ေကာက္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ God Army က လက္နက္ခ်တဲ့ လူေတြအားလုံးကုိ ဘုရားသုံးဆူနယ္စပ္အနီးရွိ ဘန္ဒုံယန္းဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေနခြင့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီကတဆင့္ တတိယ နုိင္ငံေတြကို ထြက္ခြာသြားၾကၿပီး တပ္မွဴးနွစ္ဦးထဲက တဦးျဖစ္သူ လူသာထူးဟာ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ က ဆြီဒင္နုိင္ငံဆီ ေရာက္သြားပါတယ္။ ေဂ်ာ္နီထူးကေတာ့ တတိယ နုိင္ငံဆီမထြက္ပဲ ကန္ခ်နပူရီ-ထား ၀ယ္ အေ၀းေျပးကားလမ္းေပၚရွိ ေမတၱာေက်းရြာဆီ ျပန္သြားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

(က်ဆုံးသြားတဲ့ ကိုေဗဒါနဲ႔ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ ကုိေဂ်ာ္နီတုိ႔ကုိ ေတာတြင္းစခန္းတခုမွာေတြ႔ရစဥ္)

ဒါေပမယ့္ ၂၀၁၃ ခုနွစ္ နုိ၀င္ဘာလမွာ ထြက္လာတဲ့ AP သတင္းတပုဒ္အရ အခု အသက္ ၂၅ နွစ္ အရြယ္ရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ လူသာထူးဟာ ဆြီဒင္ကေန ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ဘန္းဒုံယန္းစခန္းဆီ ျပန္လာၿပီး သူ႔အကုိ ေဂ်ာ္နီထူးအပါ၀င္ ေဆြမ်ဳိးေတြနဲ႔ လာေတြ႔တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူတုိ႔လက္နက္ ခ်စဥ္က ထုိင္းစစ္ဘက္က ေခၚယူသြားၿပီး အခုခ်ိန္ထိ ေပ်ာက္ဆုံးေနဆဲျဖစ္တဲ့ သူတို႔တပ္ဖြဲ႔၀င္ လူ ၅၅ ဦးကိစၥကုိ စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္ေရးအတြက္ ထုိင္းလူ႔အခြင့္ေရးေရွ႕ေနေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ခဲ့တယ္လို႔ ဖတ္ရပါ တယ္။

ဒါက God Army အမႊာညီအကုိ ေဂ်ာ္နီနဲ႔ လူသာထူးတုိ႔အေျခေနပါ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္က သူတို႔ရဲ့ မဟာမိတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့၊ ကမာပုေလာစခန္းက်တဲ့အထိ သူတုိ႔နဲ႔အတူ ေနထုိင္တုိက္ပဲြ၀င္ခဲ့တဲ့ သံရံုးသိမ္း ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုေဂ်ာ္နီနဲ႔ ျမန္မာေက်ာင္းသား စစ္သည္ေတာ္မ်ား VBSW အဖြဲ႔၀င္ေတြ အေၾကာင္းေတာ့ ဘယ္သတင္းဌာနကမွ ျပန္ေရးတာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။

က်ေနာ္ရွာေဖြေတြ႔ရွိသမွ် မွတ္တမ္းေတြအရဆုိရင္ ကမာပုေလာ စခန္းက်ၿပီးတဲ့ေနာက္ God Army က အခုလုိ လက္နက္ခ်သြားေပမယ့္ VBSW မွ ကုိေဂ်ာ္နီတုိ႔က လက္မခ်ပဲ တဂုိလန္း ေနာက္ေက်ာဘက္ရွိ KNU တပ္မဟာ ၄ ေဒသမွာ ဆက္လက္လႈပ္ရွားေနခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထုိင္းဘက္က ဖိအားေပးမႈ အရမ္းမ်ားေနတဲ့အတြက္ ျမန္မာအတုိက္ခံအမ်ားစုတည္ရွိရာ KNU တပ္မဟာ ၆ နဲ႔ မဲေဆာက္ေဒသဘက္ဆီေရႊ႕ဖုိ႔ တပ္ေပါင္းစု NCUB က စီစဥ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီအဆုိျပဳခ်က္အရ KNU ဗဟုိေကာ္မတီမွ မန္းၿငိမ္းေမာင္နဲ႔ ကိုေဂ်ာ္နီနဲ႔ တနယ္တည္းသား NLD-LA မွ ဦးျမင့္သိန္းတို႔ ပါ၀င္ တဲ့ တပ္ေပါင္းစုကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔တခုဟာ ၂၀၀၀ ျပည့္နွစ္ ဇူလုိင္လအတြင္းက (အခု ဖုနန္းလြန္-ထီးခီးနယ္စပ္ဂိတ္အနီး) KNU တပ္မဟာ ၄ ေတာတြင္းစခန္းဆီ ေရာက္လာာျပီး ကုိေဂ်ာ္နီနဲ႔ ေဆြးေႏြး ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

နယ္စပ္သတင္းရပ္ကြက္ေတြ အေျပာတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီေဆြးေႏြးမႈကို ကုိေဂ်ာ္နီက လက္ခံၿပီး မဲ ေဆာက္ဘက္ကိုေျပာင္းဖုိ႔ သေဘာတူခဲ့ေၾကာင္း၊ မန္းၿငိမ္းေမာင္နဲ႔ ဦးျမင့္သိန္းတုိ႔ကလည္း တပ္ေပါင္းစု ဘက္ အေသးစိတ္ျပင္ဆင္ၿပီးရင္ ေထာက္လွမ္းေရးကားနဲ႔ အေသခ်ာလာေခၚမယ္လို႔ေျပာၿပီး ျပန္လာခဲ့ တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔အဖြဲ႔ နယ္စပ္ေရာက္တာနဲ႔ ထုိင္းစစ္တပ္က ဖမ္းဆီးၿပီး ကြန္ပ်ဴ တာေတြ၊ ကင္မရာေတြကုိ သိမ္းယူခဲ့တယ္လို႔ မန္းၿငိမ္းေမာင္နဲ႔ ဦးျမင့္သိန္းတုိ႔က DVB ကို ေျပာျပခဲ့ဖူး ပါတယ္။

သူတို႔ျပန္ေျပာျပတဲ့အခ်ိန္ဟာ ၂၀၀၂ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလက်မွ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီခ်ိန္မွ ျပန္ ေျပာသလဲဆုိရင္ ကုိေဂ်ာ္နီတုိ႔ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတာကို ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျခင္းအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမွမသိဘဲ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ VBSW အဖြဲ႔ကေန ေၾကညာခ်က္တေစာင္ထုတ္ၿပီး နုိင္ငံတကာသတင္းဌာနေတြဆီ ေပးပုိ႔ခဲ့လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေၾကညာခ်က္အရ လုိက္ေမးေတာ့မွ သူတုိ႔လည္း ဒီသတင္းကို အခုမွၾကား ရတဲ့အေၾကာင္း၊ သူတုိ႔ျပန္ထြက္လာၿပီးေနာက္ပုိင္း ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ သူတို႔ဘာမွမသိ ေၾကာင္း ေျပာၾကပါတယ္။

အဲဒီကာလက ဖုနန္းလြန္နယ္စပ္နဲ႔ ကန္ခ်ပူရီၿမိဳ႕၀န္းက်င္ရွိ သတင္းရပ္ကြက္ေတြရဲ့ ျပန္ေျပာျပခ်က္ အရနဲ႔ VBSW ထုတ္ျပန္ခ်က္အရဆုိရင္ ပဒုိမန္းၿငိမ္းေမာင္နဲ႔ ဦးျမင့္သိန္းတုိ႔ ျပန္သြားတဲ့ညမွာပဲ ထုိင္း စစ္တပ္နဲ႔ အမည္မသိ ကရင္အဖြဲ႔တခုက NCUB က လာေခၚတဲ့ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ပုံမွားရုိက္ၿပီး ကုိေဂ်ာ္နီတုိ႔ကို လာေခၚသြားတယ္လို႔ဆုိပါတယ္။ KNU နယ္ကေန ထုိင္းနယ္ထဲအျဖတ္ ကားရပ္ထားတဲ့ေနရာေရာက္မွ သူ႔ကုိဖမ္းမွန္းသိတဲ့အတြက္ ကုိေဂ်ာ္နီ ဘယ္လုိမွေျပးမလြတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ နယ္စပ္သတင္းရပ္ကြက္ေတြ က ေျပာပါတယ္။

သူ႔ရဲ့ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ၊ သူကုိေလးစားသူေတြက သူ႔အေၾကာင္း ရွာေဖြေဖၚထုတ္၊ စံုစမ္းအေရးယူ မယ္လို႔ေျပာေလ့ရွိေပမဲ့ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ကုိေဂ်ာ္နီ ဘယ္လုိေပ်ာက္ သြားသလဲ၊ ဘယ္သူေတြမွာတာ ၀န္ရွိသလဲဆုိတာကုိေတာ့ ဘယ္သူကမွ အတိအက်မသိနုိင္ျဖစ္ေနဆဲပါ။    ။

စက္ဘီးစီးေနတာ ဆုိင္ကယ္မစီးနုိင္လုိ႔ မဟုတ္ပါ

ျပီးခဲ့တဲ့ ဇူလုိင္လ ၅ ရက္ေန႔က ကမၻာမွာအထင္ရွားဆုံး စက္ဘီးစီးျပိဳင္ပဲြၾကီးျဖစ္တဲ့ Tour de France (ျပင္သစ္နုိင္ငံတပတ္) ျပိဳင္ပဲြစေတာ့ ျမန္မာနုိင္ငံက စက္ဘီးေလာကအေၾကာင္းစဥ္းစားမိပါ တယ္။ စက္ဘီးေလာကဆုိတာ ျပိဳင္ဘီးစီးေနတဲ့လူနည္းစုေလာကအျပင္ က်ေနာ္တုိ႔ ထား၀ယ္ေဒသမွာ တေျဖးေျဖးေျပာင္းလဲလာေနတဲ့ စက္ဘီးယဥ္ေက်းမႈမွ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္းလဲပါ ပါတယ္။

(၂၀၁၃ ေမလအတြင္းက ေနျပည္ေတာ္မွာက်င္းပတဲ့ အေရွ့ေတာင္အာရွအားကစားပဲြအၾကိဳ စက္ဘီးျပဳိင္ပဲြ)

ဒီနွစ္က်ေရာက္တဲ့ ၁၀၁ ၾကိမ္ေျမာက္ Tour de France ျပိဳင္ပဲြကို အဂၤလန္နုိင္ငံ Leeds ျမိိ့ဳကေန စတင္ျပီးမွ ျပင္သစ္နုိင္ငံတပတ္ စီးနင္းမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာတလႊားက အေကာင္းဆုံးစက္ဘီးသမား ၁၀၀ ေက်ာ္ သတင္း ၃ ပတ္ၾကာစီးနင္းတဲ့ဒီပဲြဟာ ကမၻာ့အထင္ရွားဆုံး စက္ဘီးစီးျပိဳင္ပဲြၾကီးျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီပဲြမွာ ၾသစေတလ်၊ ဥေရာပ၊ အေမရိကားနဲ႔ လက္တင္အေမရိကားနုိင္ငံေတြက စက္ဘီး အ ေက်ာ္အေမာ္ေတြ၀င္ျပိဳင္က်ေပမဲ့ အာရွတုိက္ဖက္က၀င္ျပိဳင္သူဦးေရ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ျမန္မာနုိင္ငံက စက္ဘီးသမားဆုိရင္ေတာ့ အနားေတာင္မသီနုိင္ေသးတဲ့အေျခေနပါ။

ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္ ေမလအတြင္းက ေနျပည္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ အေရွ့ေတာင္အာရွအားကစားပဲြအၾကိဳ စက္ဘီး ျပိဳင္ပဲြက်င္းပေနတာကို ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာစက္ဘီးသမားေတြဟာ အေရွ့ေတာင္အာရွနုိင္ငံေတြက စက္ဘီးသမားေတြနဲ႔ ယွဥ္စီးနုိင္တယ္ဆုိေပမယ့္ ဆုတံဆိပ္ရေအာင္ စြမ္းေဆာင္နုိင္မႈအားနည္းေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းနဲ႔မေလးရွားတုိ႔က ျမန္မာထက္မ်ားစြာသာေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ နည္းစနစ္ အားနည္းလုိ႔လား၊ လူေတြရဲ့ၾကံ့ခုိင္မႈနဲ႔ ေထာက္ပံ့မႈအားနည္းလုိ႔လား။ တာ၀န္ရွိသူေတြဖက္က အေသ ခ်ာစဥ္းစားျပီး နုိင္ငံတကာတန္း၀င္တဲ့ စက္ဘီးသမားေတြေပၚလာေအာင္ ၾကိဳးစားဖုိ႔လုိေနဆဲျဖစ္ပါ တယ္။

ဒါက နုိင္တကာနဲ႔ယဥ္နုိင္ေအာင္ၾကိဳးစားေနတဲ့ ျမန္မာ့လက္ေရြးစဥ္ စက္ဘီးသမားေတြရဲ့အေျခေနပါ။ ျပည္နယ္္-တုိင္း စက္ဘီးသမားေတြအေျခေနေကာ ဘယ္လုိရွိသလဲ။ ျပည္နယ္-တုိင္း ျပိဳင္ပဲြနဲ႔မၾကံဳခဲ့ရလုိ႔ အတိအက်မသိရပါ။ ဒါေပမယ့္ နည္းျပနဲ႔ဒုိင္လူၾကီးျဖစ္ေနၾကတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ ၂၀ ေက်ာ္က က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ စီးေဖၚစီးဖက္ေတြရဲ့အေျပာတုိင္းဆုိရင္ စက္ဘီးကုိအရူးအမူးစိတ္၀င္စားတဲ့ လူငယ္တခ်ဳိ႔ွရွိေနဆဲျဖစ္ေပမဲ့ အမ်ားစုဟာ ဒီလုိျပိဳင္ပဲြ၀င္စက္ဘီးထက္ Mountain Bike (ေတာစီး ေတာင္စီး စက္ဘီး) ေတြကို စိတ္ ၀င္စားသူကပုိမ်ားလာတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ဒါကလဲ ေခတ္ေျပာင္းကာလမွာေပၚလာတဲ့ စက္ဘီးကုပၸ ဏီေတြ၊ ေၾကာ္ျငာေတြ၊ ေစ်းကြက္စီးပြါးေရးစနစ္ရဲ့ဆဲြေဆာင္မႈေၾကာင့္ျဖစ္နုိင္တယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။

ေနျပည္ေတာ္ကေန ထား၀ယ္ဖက္ေရာက္ေတာ့ Mountain Bike ေတြ အေတာ္ေခတ္စားေနတာကို ကုိယ္တုိင္ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ထား၀ယ္မွာ Mountain Bike စက္ဘီးအသင္းရွိတဲ့အျပင္ ထုိင္းဖက္က Mountain Bike စက္ဘီးသမားေတြလဲ ကန္ခ်နပူရီ-ထား၀ယ္ နယ္စပ္ျဖတ္လမ္မးသစ္ၾကီးကေန ထား ၀ယ္အထိ လာလည္ၾကတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္ကက်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူ စီးေဖၚစီးဖက္ေတြ ကေတာ့ စက္ဘီးမစီးေတာ့ပဲ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ပဲစီးေနတာေတြ႔ရပါတယ္။

''အခုက ငါတုိ႔ေခတ္ကလုိ စက္ဘီးေခတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ အားလုံး ဆုိင္ကယ္တ၀ီ၀ီနဲ႔ ဆုိင္ကယ္ ေခတ္ျဖစ္သြားျပီ။ စက္ဘီးဆုိတာ ကေလးေတြပဲစီးေတာ့တာ'' လုိ႔ က်ေနာ္မိတ္ေဆြေတြကေျပာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အရင္က စက္ဘီးစီးျပီး ရြာကေန ထား၀ယ္ျမိဳ့ေပၚသြားေနၾကတဲ့ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ အလ က၊ အထက ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားေတြ၊ လက္သမား၊ ပန္းရံသမား၊ ေစ်းသည္ေတြ အားလုံး အခု ဆုိင္ကယ္နဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကျပီ။

ဒါကိုတုိးတက္မႈတခုအျဖစ္ ၾကိဳဆိုရမွာေပါ့။ အရင္က စက္ဘီးစီးေနတဲ့လူေတြ အခုဆုိင္ကယ္စီးနုိင္လာ တယ္ဆုိတာဟာ စီးပြါးေရးတုိးတက္လာတဲ့သေဘာ၊ လူေနမႈအဆင့္ျမင့္လာတဲ့သေဘာ မဟုတ္ပါလား။ ဒါေပမယ့္ ဒီတိုးတက္မႈအတြက္ေပးဆပ္ေနၾကရတာကလဲ မနည္းလွပါဘူး။ စက္ဘီးတုိက္လုိ႔ လူေသ တယ္ဆုိတာ မၾကားဖူးခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ ဆုိင္ကယ္တုိက္လုိ႔လူေသတဲ့သတင္းေတြ ေန႔စဥ္လုိလိုၾကားေန ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ စက္ဘီးဆုိတာ လုိရာခရီးကိုသြားနုိင္ဖုိ႔ စီးေတာ္ယဥ္ျဖစ္တဲ့အျပင္ စက္ဘီးစီးျခင္းဟာ အားကစားလုပ္ျခင္း၊ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ျခင္းတမ်ဳိးျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ေမ႔ေလ်ာ့ ေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရြာမွာေတြ႔ရသေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ လူေတြဟာ အရင္ကလုိ စက္ဘီးလဲ မစီး၊ လမ္းလဲမေလ်ာက္ခ်င္ေတာ့ပဲ တဖာလုံေလာက္ခရီးကအစ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ပဲသြားပါေတာ့တယ္။ ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းသြားလဲဆုိင္ကယ္၊ စာသင္ေက်ာင္းသြားလဲဆုိင္ကယ္၊ လယ္ထဲဆင္းလဲဆုိင္ကယ္၊ ျခံထဲ၀င္လဲ ဆုိင္ကယ္၊ ေနရာတကာဆုိင္ကယ္ခ်ည္း္ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္သတိထားမိတာက က်ေနာ္ရြာကိုေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္ဟာ ေမလ မုိးတြင္းကာလျဖစ္ေပ မဲ့ ရြာထိပ္က ေဘာ္လုံးကြင္းမွာ ေဘာလုံးကန္ေနတဲ့ လူငယ္တဦးမွမေတြ႔မိပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ငယ္စဥ္တုန္း ကဆုိရင္ေတာ့ ၀ါတြင္းကာလ ဥပုဒ္ေန႔ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ဆိုရင္ ေန႔လည္ကတည္းက ကန္လုိက္တာ ည ေမွာင္တဲ့အထိ၊ အဲဒီကာလကက်ေနာ္တို႔အေခၚ ''ဘုရားၾကီး မီးထြန္းခ်ိန္အထိ'' ပါပဲ။ လာကန္တဲ့လူေတြ ကလဲ ရြာထဲကလူငယ္ေတြတင္မက။ ထား၀ယ္ျမိဳ့ေပၚကလူေတြ၊ တျခားရြာကလူငယ္ေတြပါ အသင္း လုိက္ စိမ္ေခၚပဲြေတြကန္ၾကတာ။

''အခုက အဲဒီေခတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဒီေန႔လူငယ္ေတြက ေဘာ္လုံးကို ကုိယ္တုိင္အပင္ပန္းခံျပီး မကန္ေတာ့ဘူး။ ကြန္ျပဴတာေပၚမွာ ဂိမ္းပဲေဆာ့ေတာ့တယ္'' လုိ႔ ကေလးမိဘျဖစ္ေနၾကတဲ့ တခ်ိန္က ေဘာ္လုံးကန္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာပါတယ္။ ''ဒီေန႔ကေလးေတြက ငါတုိ႔ေခတ္ကလုိ ကစားခ်ိန္ လဲ မရွိေတာ့ပါဘူးကြာ။ ေက်ာင္းကျပန္ရင္ က်ဳရွင္ေျပးရတာနဲ႔ ဘယ္မွာ ေဘာလုံးကန္ခ်ိန္ရွိပါေတာ့ မ လဲ'' လုိ႔ သူကမွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။

(၂၀၁၄ Tour de France ခ်န္ပီယံျဖစ္သြားသူ အီတလီမွ Nabali)

တကယ္ဆုိရင္ ညာဏနဲ႔ ကာယဆုိတာ တျပိဳင္တည္းဖြံျဖိဳးဖုိ႔လုိတယ္မဟုတ္ပါလား။ စာခ်ည္းပဲနင္းကန္ လုပ္ေနျပီး က်မ္းမာေရးမေကာင္းရင္လဲ ေရရွည္မွာ သူမ်ားကုိဘယ္ယွဥ္နုိင္ပါ့မလဲ။ ဒီေန႔လူငယ္ေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ က်ေနာ္တုိ႔ေခတ္ကေလာက္ေတာင္ ကာယဖက္မွာၾကံံခုိင္ဖြံျဖိဳးမႈမရွိေတာ့ဘူး လုိ႔ေ၀ဖန္သံေတြၾကားလာေနရပါတယ္။ တေလာကဖတ္ရတဲ့ေဆာင္းပါးတပုဒ္မွာဆုိရင္ အိမ္နီးခ်င္းထုိင္း နုိင္ငံက အသက္ ၂၀ တန္းလူငယ္ေတြဟာ အသက္ ၄၀ တန္းလူေတြထက္ ကုိယ္ကာယအမ်ားၾကီး ဖြံျဖိဳးတုိးတက္လာတယ္လို႔ဖတ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာနုိင္ငံမွာကေတာ့ အသက္ ၂၀ တန္းေတြက အသက္ ၄၀ တန္းေတြထက္ ကုိယ္ခႏၱာပုိေသးငယ္သြားတဲ့သေဘာမ်ဳိး ေရးထားပါတယ္။

ဒါေတြဟာ ဒီေန႔လူငယ္ေတြ ကုိယ္ကာယလႈပ္ရွားမႈနည္းလာတာနဲ႔ ဆုိင္မလား။ အစာအဟာရ မလုံ ေလာက္မႈနဲ႔ ဆုိင္မလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရြာကလူေတြကိုၾကည့္ရတာ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ ၂၀ ကေလာက္ က်မ္းမာေရးမေကာင္းေတာ့သလုိပါပဲ။ ေနေကာင္း က်မ္းမာဖုိ႔အတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဖို႔ စိတ္မကူးၾကပဲ ေဆး၀ါးမွီ၀ဲဖုိ႔ပဲ စိတ္ကူးေနၾကတာကလဲ လြဲေခ်ာ္ျခင္းတခုပါပဲ။ ဒါေတြကို တာ၀န္ရွိ သူေတြအခ်ိန္ယူစဥ္းစား ျပင္ဆင္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ နုိင္ငံတခုဖြံျဖိဳး တုိးတက္ဖုိ႔ဆုိတာဟာ ''အုိဖြ'' ဆုိျပီး ည တြင္းခ်င္းေျပာင္းလို႔ မရပါ။ ဆယ္နွစ္၊ နွစ္ ၂၀ စသျဖင့္ အခ်ိန္ယူျပီး မ်ဳိးဆက္အလုိက္ေျပာင္းမွ ရတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။

အနွစ္ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ စက္ဘီးစီးတယ္ဆုိတာဟာ ဆုိင္ကယ္မ၀ယ္နုိင္လို႔ စီးေနျခင္းသက္သက္ မ ဟုတ္ပါ။ ဒါဟာ ကုိယ္ကာယလႈပ္ရွားမႈတမ်ဳိးျဖစ္တဲ့အတြက္ အေနာက္နုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စက္ဘီး စီးၾကဖုိ႔နႈိးေဆာ္ေနပါတယ္။ ျမိဳ့တြင္းစီးစက္ဘီးေတြကုိ ေနရာတကာမွာအလြယ္တကူငွားနုိင္ေအာင္ စီစဥ္ ေပးထားျပီး စက္ဘီးလမ္းေတြကို ကားလမ္းေတြနဲ႔အျပိဳင္ေဖါက္ေပးထားပါတယ္။ စက္ဘီးစီးျခင္းနဲ႔လမ္း ေလ်ာက္ျခင္းဟာ လူတဦးခ်င္းစီေန႔စဥ္လုပ္သင့္တဲ့ က်မ္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းတခုမဟုတ္ပါလား။

ဒီေတာ့ ဆုိင္ကယ္ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အင္တာနက္ယဥ္ေက်းမႈသိပ္ထြန္းကားေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တနသာၤရီ တုိင္းကမိတ္ေဆြေတြကို ''ဆိုင္ကယ္ခ်ည္းစီးမေနနဲ႔ စက္ဘီးလဲ စီးၾကပါဦး''။ စက္ဘီးစီးျခင္းက ဆုိင္ ကယ္ စီးတာထက္ က်မ္းမာေရးပိုေကာင္းေစပါတယ္။ အႏၱာရယ္လဲ နည္းပါတယ္။ ''ကေလးေတြကို ေက်ာင္းစာနဲ႔ က်ဳရွင္ခ်ည္းနင္းကန္ပို႔မေနနဲ႔။ ကစားခ်ိန္လဲေပးပါဦး။ ညာဏနဲ႔ကာယဟာ ဟန္ခ်က္ညီဖြံ႔ ျဖိိဳးတုိးတက္ဖို႔လုိတယ္'' လုိ႔ Tour de France စက္ဘီးျပိဳင္ပဲြကာလ အမွတ္တရအျဖစ္ တုိက္တြန္း လုိက္ရပါတယ္။        ။

Sunday, July 27, 2014

#BookReview: သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ့ မာရသြန္ခရီး။




(သူငယ္ခ်င္းတဦးေရးထားတဲ့ စာအုပ္ Review ကိုေတြ႔လုိ႔ ကူးယူေဖၚျပလုိက္ပါတယ္)

ငယ္ငယ္ကေၾကာက္ခဲ႕လူတမ်ိဳး ရွိတယ္။ အဲဒါက "သူပုန္" တဲ႔။ TV ကလာတဲ႔ စစ္ကားေတြထဲမွာ သူပုန္ဆိုတဲ႔ သူေတြက အေတာ္ဆိုးတာ။ အေခၚအေဝၚေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတယ္။ ေရာင္စုံ သူပုန္တဲ႔။ ေသာင္းက်န္းသူတဲ႔။ အဲဒီစကားလုံး က ရြံေၾကာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔တာေပါ႔။
.
နည္းနည္း အသက္ၾကီးလာေတာ႕ စာဖတ္ဝါသနာပါလာတယ္။ မဟာေဆြရဲ႕ သူပုန္ၾကီး ဆိုတာကို ဖတ္လိုက္ရေတာ႕ "ေအာ္ သူပုန္ ဆုိတာ ဒါမ်ိဳးကိုလည္း ေခၚပါလား" ဆိုတဲ႔ အသိတခုရခဲ႔တယ္။ လင္းယုန္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ေခ်ေကြဗားရား ဖတ္လိုက္ရတဲ႔ အခ်ိန္ၾကေတာ႕ သူပုန္ထခ်င္စိတ္ေပၚ ခဲ႔တယ္။ နိုင္ငံျပင္ပေရာက္ေတာ႕ သူပုန္ဆိုတဲ႔သူေတြနဲ႔ ထိေတြ႕လာခဲ႔ရေတာ႕ ေၾသာ္ သူပုန္ဆိုတာလည္း ငါတို႕လုိပါလား လို႕ ေတြးမိတယ္။
.
ဒီအပတ္ သူပုန္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စာအုပ္တအုပ္လက္ေဆာင္ရတယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ ဒီစာအုပ္ ထြက္ထားမွန္းမသိပါဘူး။ စာအုပ္မထြက္ခင္တုန္းကေတာ႕ ဧရာဝတီအြန္လိုင္းမွာ အခန္းဆက္ ေဆာင္းပါးေတြ ဖတ္ဖူးတယ္။ ခက္တာက အြန္လိုင္းမွာ ဖတ္ရင္ အပတ္တိုင္း မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ အခုလို စာအုပ္ထြက္ထားေတာ႕မွ တစုတေဝးဖတ္ရတယ္။
.
စာအုပ္က အေတာ္ထူတယ္။ စာမ်က္နွာ ၅၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္။ ဇာတ္လမ္း စတာကေတာ႕ ထားဝယ္ကေပါ႔။ သူက တနသၤာရီတိုင္း လက္ေရႊးစင္ စက္ဘီး သမား။ ျပီးေတာ႕ ၈၈၈၈ အေရးအခင္းကာလမွာ သူ႔ ရြာမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အတြင္းမွူးေပါ႔။ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းေတာ႕ သူတုိ႕ရြာကို စစ္တပ္လိုက္ဖမ္းတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းသားေတြကို ေတာထဲ လိုက္ပို႕ေပးရင္းနဲ႔ သူပါေတာခိုျဖစ္သြားတယ္တဲ႔။ "လမ္းၾကံဳ႕လို႕ ေတာခိုလာသူ" လို႕ သူ႕ဘာသာေတာ႕ ေရးထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ က်ေနာ္႕ အထင္ေတာ႕ သူကိုယ္တိုင္လည္း သူပုန္စိတ္ရွိလို႕ ခိုခဲ႔တာပါ။
.
ဖတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ငါတို႕ငယ္ငယ္က ၾကည္႕တဲ႔ ပါပီမ ကို သတိရတယ္။ ဟိုးတုန္းကတည္း ကေတာ႕ ဒီ ေပၚလစီကားေတြ မဟုတ္မကေတြ ရုိက္မွန္းေတာ႕ သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ပါပီမတို႕ ေတာစခိုတဲ႔အခန္းမွာ စက္ေလွကေလးစီးျပီး သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုတာကို စိတ္ထဲ စြဲခဲ႔ဘူးတယ္။။ သူတို႕လိုေတာ႕ ေတာင္ေတြ ထမင္းမစားျဖတ္ရတာလည္း မပါဘူး။ လမ္းမေလွ်ာက္နိုင္လို႕ ထမ္းေခၚရတာလည္း မပါဘူး။
.
တခ်ိဳ႕အခန္းေတြ ဖတ္ရင္း ရင္နစ္ရတယ္။ နားနားဖတ္ရတယ္။ ကိုယ္လည္း နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႕လို ဒုကၡမ်ိဳးေတြ မၾကံဳ႕ဖူးဘူး။ ေပးဆပ္လိုက္ ရတာေတြက မနည္းပါဘူး။ ဘဝေတြ၊ အသက္ေတြ၊ ေျခလက္ေတြ အစုံပါပဲ။ တခ်ိဳ႕က ဒီသမိုင္းေတြကို ေမးမွိန္သြားေအာင္ အမ်ိဳးအမ်ိဳး ၾကိဳးစားေနၾက တယ္။ ေတာ္လွန္ေရး တိုင္းဟာ ေက်ာင္းသားကစတယ္တဲ႔။ လက္ကိုင္တိုက္တာ မွန္တယ္ မွားတယ္ဆိုတာနဲ႔ သူတို႕ရဲ႕ ယုံၾကည္ခ်က္ကို ရဲရဲလိုက္ခဲ႔ၾကတယ္။
.
ဒီေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရး သမိုင္းဆိုတာ ေဖ်ာက္ခ်င္တိုင္း လည္း ေဖ်ာက္လို႕ ရတာမွ မဟုတ္တာ ။ေဒါက္တာသန္းထြန္းေျပာခဲ႕တယ္။ သမိုင္းဆိုတာ မ အ ေအာင္ သင္ရတာတဲ႔။ သူ႕စာအုပ္ဟာလည္း ျမန္မာျပည္ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းရဲ႕ မွန္ကူကြက္တခုပါ။ ဖတ္လည္း ဖတ္ၾကည္႕သင္႕တယ္။ သိမ္းလည္းသိမ္းထားသင္႕တယ္လို႕ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။
စာအုပ္နာမည္ကေတာ႕ "သူပုန္ေက်ာင္းသားတစ္ဦးရဲ႕ မာရသြန္ခရီး" တဲ႔။ ေရးသူ ထက္ေအာင္ေက်ာ္ပါ။
.
ေအေကမိုး
၂၇၊၀၇၊၂၀၁၄

Thursday, July 24, 2014

တနသာၤရီဂ်ာနယ္ အမွတ္ ၂၊ အပတ္စဥ္ ၅။

ေတာ္လွန္ေရးသတင္းသမားတဦးရဲ့ ဒုိင္ယာရီ ၂၀

ရတ္ခ်ပူရီ ေဆးရံုကုိ ေက်ာင္းသားေတြ ၀င္စီးျပန္ျပီ

ရန္သူေဟာင္းေတြနဲ႔လက္ဆဲြနႈတ္ဆက္လုိ႔ေကာင္းတုန္း၊ က်ေနာ္အမွတ္ မမွားဘူးဆုိရင္ ဘန္ေကာက္ မွာက်င္းပတဲ့ အာဆီယံေဒသ ခရီးသြားလာမႈ ဖံံြ႔ၿဖိဳးေရးေဆြးေႏြးပဲြအတြင္း ျမန္မာဟုိတယ္နဲ႔ ခရီး၀န္ႀကီး ကုိ အင္တာဗ်ဳးလုပ္ၿပီး ေနာက္တတရက္ မနက္ေစာေစာမွာ “နန္စူစန္ဖမားေတြက ရတ္ခ်ပူရီေဆး႐ံုကုိ ၀င္ စီးထားျပန္ၿပီ” ဆုိတဲ့သတင္း ထုိင္း TV မွာ စၾကားလုိက္ရတာပါ။

(သံရံုးသိမ္းေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကုိေဂ်ာ္နီနွင့္ ေဆးရံုသိမ္းေခါင္းေဆာင္ ကုိေဗဒါတုိ႔ကုိ တျခား ၂ ဦးနဲ့အတူ ေတြ႔ရစဥ္)

မနီလြိဳင္က ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ KNU ၿမိတ္-ထား၀ယ္ခရိုင္က သတင္းရပ္ကြက္ေတြကို ဖုန္းဆက္ ေမး ျမန္းေပမယ့္ ဘာမွအတိအက်မရပါ။ ေနာက္ပုိင္းမွ ျပန္သိရတာကေတာ့ ၂၀၀၀ ျပည့္နွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ဆန္းပုိင္းကစၿပီး သံရံုးသိမ္းေက်ာင္းသားအဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ကိုေဂ်ာ္နီတုိ႔ စြမ္းအားျမင့္ ျမန္မာေက်ာင္း သားစစ္သည္ေတာ္မ်ားအဖြဲ႔ (VBSW) နဲ႔ ဘုရားသခင္တပ္မေတာ္ (God Army) စခန္းရိွရာ ကမာပု ေလာေဒသဆီ န၀တတပ္ေတြက အႀကီးအက်ယ္ ထုိးစစ္ဆင္ခဲ့ေၾကာင္း၊ လက္နက္ႀကီး အလြန္အကြ်ံ သုံးခဲ့ေၾကာင္း၊ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ထုိင္းဘက္ကလည္း သူတုိ႔နယ္ထဲဆုတ္ခြင့္မေပးဘဲ န၀တ နဲ႔ေပါင္းၿပီး တုိက္တဲ့ သေဘာေတာင္ရွိခဲ့တယ္လို႔ နယ္စပ္ေနသူေတြက ေျပာပါတယ္။

ဒီအတြက္ ဒဏ္ရာရလူနာက မ်ားျပား၊ ေဆး၀ါးက မလုံေလာက္၊ ကြ်မ္းက်င္ေဆးမႉးကလည္း မရွိတာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးႀကံရာမရျဖစ္ၿပီး ထုိင္းနုိင္ငံထဲ ဆရာ၀န္ရွာဖုိ႔ ထြက္လာရာကေန ရတ္ခ်ပူရီေဆး႐ံုဆီ ေရာက္ လာတာျဖစ္တယ္လုိ႔ သူတုိ႔နဲ႔ နီးစပ္သူေတြက ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတင္းစၾကားၾကားခ်င္းေတာ့ ဒါေတြကိုမသိပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြ ေဆးရံုကိုသိမ္းျပန္ၿပီဆုိေတာ့ ကိုေဂ်ာ္နီတုိ႔ လက္ခ်က္ပဲျဖစ္မွာ ပဲလုိ႔ မွန္းၿပီး ရတ္ခ်ပူရီကုိသြားဖုိ႔ အျမန္ႀကိဳးစားရပါတယ္။

ႀကိဳးစားတယ္ဆုိေပမယ့္ ေရွ႕မွာတင္ျပခဲ့တဲ့အတုိင္း ျမန္မာစာအုပ္အတုတခုကလဲြၿပီး သတင္းေထာက္ ဆုိင္ရာ သက္ေသခံအေထာက္ထား ဘာမွမရွိ။ အရင္က နီးစပ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအင္အားစု ေတြကို ကူညီခဲ့ဖူးတဲ့ ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း သံရံုးစီးနင္းမႈျဖစ္စဥ္ ထူးထူးရွယ္သတင္းပုိ႔ၿပီး ကတည္းက က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ကိုေဂ်ာ္နီတုိ႔နဲ႔အဆက္သြယ္ရွိတယ္ထင္ျပီး က်ေနာ္ကုိမယုံေတာ့ပါ။ ဒီေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးအကူညီန႔ဲအရင္လုိ နယ္စပ္သြားဖုိ႔ မျဖစ္နုိင္ေတာ့။

ဒီလုိႀကံရမရျဖစ္ေနတုန္း မေန႔က သတင္းစာရွင္းပဲြမွာ အတူတူ သတင္းတက္ယူခဲ့သူ (အဲဒီအခ်ိန္က RFA မွာ ယာယီတာ၀န္ထမ္းေနၿပီး အခု BBC ျမန္မာပုိင္းအစီစဥ္မႈးတာ၀န္ယူထားသူ) ေဒၚတင္ထား ေဆြနဲ႔ အဆက္သြယ္ရလုိက္ပါတယ္။ RFA ဗီယက္နမ္ဌာနက သတင္းေထာက္တဦး၊ ထုိင္းကားဆရာ၊ ေဒၚတင္ထားေဆြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ၄ ဦး ရတ္ခ်ပူရီကုိ ေရာက္ေတာ့ ေန႔လယ္ တနာရီေလာက္ ရွိေနပါၿပီ။ ေဆး႐ံုး၀င္း ၀င္ေပါက္အားလုံးကို ပိတ္ထားၿပီး အားကစားကြင္းရွိတဲ့ဘက္မွာ သတင္းေထာက္ အမ်ား ႀကီးကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဘန္ေကာက္သံ႐ံုး စီးနင္းစဥ္ကလုိမ်ဳိး အင္တာဗ်ဳးမ်ား ရမလား ဆုိၿပီး လက္ကုိင္ဖုန္းတလုံးနဲ႔ ဟိုဆက္ဒီဆက္ လုိက္ေမးခဲ့ေပမယ့္ ဘာအင္တာဗ်ဳးမွ မရလုိက္ပါဘူး။

ညေန ၇ နာရီ ၄၅ မိနစ္ DVB ပထမအႀကိမ္ အသံလႊင့္ခ်ိန္အတြက္ သတင္းပုိ႔တဲ့အထိ အေျခအေနက ဘာမွ သိပ္မထူးျခား။ ဒါေပမယ့္ ညဥ့္နက္လာတာနဲ႔အမွ် ထုိင္းအာဏာပိုင္ေတြဘက္က လႈပ္ရွားမႈဟာ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးထက္ ဖမ္းဆီးၿဖိဳခဲြေရးဘက္ နည္းနည္းယိမ္းလာသလားလုိ႔ သံသယ၀င္စရာ  ျဖစ္ လာေစခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တခါ က်ေနာ္ေဘးမွာရွိေနတဲ့ ထုိင္းသတင္းေထာက္ေတြ အပါအ၀င္ စကား ေျပာခြင့္ရခဲ့တဲ့ ထုိင္းျပည္သူေတြရဲ႕အျမင္ဟာ ဘန္ေကာက္သံ႐ံုး စီးနင္းစဥ္ကနဲ႔ မတူေတာ့ပါ။ ဘန္ ေကာက္သံ႐ံုး စီးနင္းမႈဟာ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းျပႆနာလုိ႔ သူတုိ႔က ျမင္ၾကၿပီး ကိုေဂ်ာ္နီတို႔ အဖြဲ႔ရဲ႕ လုပ္ ရပ္ကုိ “ဒီး ဒီး” လုိ႔ လက္မ ေထာင္ျပခဲ့သူေတြပါ။

ဒါေပမယ့္ အခု ရတ္ခ်ပူရီ ေဆး႐ံုကိစၥမွာေတာ့ သူတုိ႔အျမင္က အဲဒီလုိမဟုတ္ေတာ့။ ထုိင္းလူမ်ဳိးေတြကို ဒုကၡေပးတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြအျဖစ္ ျမင္လာေနပါတယ္။ ေျဖရွင္းသူေတြကလည္း သံ႐ံုးတုန္းက လုိ နုိင္ငံေရးျပႆနာကုိ ကုိင္တြယ္တယ္ဆုိတာထက္ အမ်ဳိးသားလုံၿခံဳေရးျပႆနာအျဖစ္ ရႈျမင္ပုံရၿပီး ကုိင္တြယ္ပုံေျပာင္းသြားတာလည္း ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ထုိင္းသတင္းေထာက္ေတြ ၾကားမွာလည္း ဒီလုိပါပဲ။ ေဆး႐ံုထဲ TV ႐ုိက္ခြင့္ရတဲ့ ထုိင္းခ်ယ္နယ္က Footage ေတြကို အမ်ဳိးသားလုံၿခံဳေရးအတြက္ဆုိၿပီး လုံၿခံဳ ေရးတပ္ဖြဲ႔က အရင္စစ္ေဆးဖုိ႔ေပးလုိက္ပါတယ္။

လုံျခံဳေရးေတြကေန ေဆး႐ံု၀င္းထဲက ေသနတ္သမားေတြနဲ႔ ဓားစာခံ အေျခအေနေတြကို အေသးစိတ္ ေလ့လာၿပီးမွ မီဒီယာမွာျပဖုိ႔ ေပးလုိက္တာကို ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ ဆင္ဆာမရွိဘူးဆုိတဲ့ ထုိင္းနုိင္ငံမွာ ဒီျဖစ္စဥ္ကုိ ျမင္လုိက္ရေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ တမ်ဳိးပါပဲ။ ျမန္မာနုိင္ငံမွာဆုိရင္လည္း ဒီလုပ္ပဲ လုပ္ ၾကမွာလား။ ဒါဟာ နုိင္ငံတကာလုပ္ထုံးလုပ္နည္းတခုလား။

ေနာက္တခ်က္သတိထားမိတာကေတာ့ သံရံုးနဲ႔ ေဆးရံုအခင္းအက်င္းကြာျခားခ်က္ပါ။ သံရံုးကုိ၀င္စီးတဲ့ ကုိေဂ်ာ္နီတုိ႔က သံရံုးတခါးအေသပိတ္ျပီး အျပင္ကလူေတြကုိ လုံး၀အ၀င္မခံဘဲ တားထားလုိ႔ရေပမဲ့ ေဆးရံုမွာကေတာ့ အေရးေပၚလူနာေတြရွိေနတဲ့အတြက္ အဲဒီလူေတြကုိသယ္ဖုိ႔ သူနာျပဳကား ၀င္ခြင့္ ေပးရပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့အတုိင္းပါပဲ။ အထူးရဲေတြက ေဆးရံုယူနီးေဖာင္း၀တ္ျပီး အဲဒီ လူနာတင္ကားနဲ႔ ေဆးရံု၀င္းအတြင္းလုိက္သြားတာကို သတင္းေထာက္ေတြက ျမင္ေနရပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ည ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ေဆး႐ံု၀င္းတံခါးေရွ႕က သတင္းေထာက္ေတြကို ေနာက္နည္းနည္း ဆုတ္ေပးဖုိ႔ေျပာၿပီး သံဆူးႀကိဳးေတြနဲ႔ ကာလုိက္ပါတယ္။ တခါ ည ၁ နာရီေလာက္မွာ ေနာက္ထပ္တခါ ထပ္ဆုတ္ခုိင္းၿပီး သံဆူးႀကိဳး၀ုိင္းကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ခ်ဲ႕လာပါတယ္။ ဆုိလုိတာကေတာ့ ကင္မရာနဲ႔ ေဆး႐ံု၀င္း တျဖည္းျဖည္းေ၀းသြားေအာင္ ဖန္တီးၿပီး ၀င္ရွင္းဖုိ႔ျပင္ေနတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးလုိ႔ ယူဆနုိင္ ပါ တယ္။

သူတုိ႔ က်ဆုံးသြားေလၿပီ

ထင္ထားတဲ့အတုိင္းပါပဲ။ မနက္ ၅ နာရီေလာက္မွာ “၀ုန္း” ဆုိတဲ့ ေပါက္ကဲြသံႀကီးနွစ္ခု ဆက္တုိက္ ၾကားရၿပီး အားကစားရံုေဘးမွာ အိပ္ငုိက္ေနတဲ့က်ေနာ္ လန္႔နုိးသြားပါတယ္။ အသံဖမ္းစက္ကုိ Pause လုပ္ထားေပမယ့္ အဲဒီအသံကိုဖမ္းဖို႔ အခ်ိန္မမီလုိက္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ လက္နက္ငယ္သံေတြ အဆက္ မျပတ္ၾကားရၿပီး ေကာင္းကင္ေပၚမွာလည္း ရဟတ္ယာဥ္အသံေတြ ဆူလုိ႔။ တျခားသတင္းေထာက္ေတြ နဲ႔အတူ လွဲအိပ္ၿပီးေနရာယူ၊ အသံဖမ္းစက္ကုိ အေပၚေထာင္၊ မ်က္စိက ေဆး႐ံုဘက္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါ့။ အဲဒီလုိ ေနရာယူေနစဥ္ ရဟတ္ယာဥ္ေပၚက မီးဆလုိက္က က်ေနာ္ေခါင္းေပၚ တည့္တည့္ထုိးေန သ လားလုိ႔ ထင္ရေအာင္ကုိ လင္းထိန္လြန္းလွပါတယ္။

(ေဆးရံုစီးနင္းမႈအျပီး၊ ကမာပုေလာစခန္းက်ျပီးေနာက္ ထုိင္းစစ္တပ္ဆီ လက္နက္ခ်လုိက္တဲ့ God Army တပ္မႈးကေလးငယ္မ်ား)

၀မ္းခစန္းတုိက္ပဲြကာလက ညတုိက္ပြဲအတြင္း မီးက်ဥ္ပစ္တာကုိ သြားသတိရမိပါတယ္။ ထြက္ေျပးသြား တဲ့ ေသနတ္သမားတဦးကုိ ရဟတ္ယာဥ္က လုိက္ရွာေနတယ္ဆုိၿပီး သတင္းေထာက္ေတြအၾကား ေျပာ သံၾကားေတာ့ ပုိလန္႔သြားပါတယ္။ ေရဒီယုိသမားက ေျမမွာ၀ပ္ျပီး အသံကိုဖမ္း၊ နားကုိစြင့္ေနရံုနဲ႔ အ ဆင္ေျပေပမယ့္ ကင္မရာသမားေတြကေတာ့ ဒီလုိေနလုိ႔ မရ။ အဲဒီအခ်ိန္က DVB မွာ တီဗီြခ်ာနယ္ မရွိ ေသးလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ေျပာရမယ္။

Live လႊင့္ေနတဲ့ TV ေတြအားလုံးကုိ လုံၿခံဳေရးအဖြဲ႔ကတားဆီးၿပီး ထုိင္းကင္မရာသမား ၂ ဦးကုိ အဲဒီ တပ္ဖြဲ႔က တားဆီး၊ ဟိန္းေဟာက္၊ ေသနတ္ျပ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတာကို က်ေနာ္ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ ထုိင္း သတင္းေထာက္ေတြေတာင္ ဒီလုိ အေဟာက္ခံေနရရင္ ငါ့လုိ ဘာ ID မွမရွိတဲ့ ျမန္မာဆုိရင္ေတာ့ ေသနတ္သမားနဲ႔ ႀကံရပါလားဆုိၿပီး နွိ္ပ္ထည့္လိုက္ရင္ ဒုကၡဆုိၿပီး ေၾကာက္စိတ္က၀င္၊ တဖက္ကလည္း အသံေတြကို ရေအာင္ဖမ္း၊ ျမင္ကြင္းေတြကို မွတ္မိ ေအာင္ၾကည့္နဲ႔ အေတာ္စိတ္ပင္ပန္းခဲ့ရပါတယ္။

အံ့ၾသဖုိ႔ ေကာင္းတာကေတာ့ ေဒၚတင္ထားေဆြပါပဲ။ သူပုန္လူထြက္သတင္းေထာက္က်ေနာ္က အဲဒီလုိ ေၾကာက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးေနစဥ္မွာ သူက ဘာမွမေၾကာက္ဘဲ မုန္ဘုိင္းတယ္လီဖုန္းနဲ႔ FRA မနက္ပုိင္း အစီစဥ္ အတြက္ Live သတင္းပုိ႔ေနပါတယ္။ DVB ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ ေအာ္စလုိကလူေတြ အိပ္ေကာင္း တုန္း။ မနက္ပုိင္းအစီစဥ္လည္း မရွိေသးတဲ့အတြက္ အသံေတြ ဖမ္းထား႐ုံကလဲြၿပီး ဘာမွမလုပ္နုိင္ခဲ့ပါ ဘူး။ တနာရီေလာက္ ရႈပ္ယွက္ခပ္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ အားလုံး အုိေက သြားၿပီ၊ ဓားစာခံေတြကို ကယ္ တင္လုိက္နုိင္ၿပီလို႔ လုံၿခံဳေရးအဖြဲ႔က ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေသနတ္သမားေတြကုိ ဘယ္လိုအေရးယူသလဲဆုိတာကိုေတာ့ အတိအက် ေျပာမသြားပါ။ ေသနတ္နဲ႔ခုခံလုိ႔ ပစ္သတ္လုိက္ရသလုိလုိ၊ လြတ္သြားတဲ့တဦးကုိ လုိက္ဖမ္းေနဆဲျဖစ္သလုိလုိနဲ႔ သိပ္ မရွင္းလွ။ ေဆး႐ံု၀င္းထဲကုိလည္း သတင္းေထာက္ေတြကို ၀င္ၾကည့္ခြင့္ မေပးေသးပါ။ ဒါေပမယ့္ အေျခ ေနအရပ္ရပ္ဟာ အားလုံးၿပီးဆုံးသြားၿပီလုိ႔ ခန္႔မွန္းလုိ႔ ရနုိင္္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ တညလုံး အိပ္ေရးပ်က္ထား တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ဟာလည္း ေဆး႐ံုး၀င္းထဲ ၀င္ၾကည့္ခြင့္ရမယ့္ ေန႔လယ္္ပုိင္းအထိ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ဘန္ေကာက္ကုိ ျပန္တက္လာခဲ့ပါတယ္။ ညေနပုိင္း သတင္းမပုိ႔ခင္ေလးမွာ ၀င္လာတဲ့သတင္းေတြအရ VBSW နဲ႔ God Army က ရဲေဘာ္ ၁၀ ဦးစလုံးကို လုံၿခံဳေရးအဖြဲ႔က အေသပစ္သတ္လုိက္ၿပီး အျဖဴေရာင္ ပိတ္စေတြနဲ႔ စည္းထားတဲ့ အေလာင္း ၁၀ ေလာင္းကုိ ျပသထားတာ TV မွာ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းသိရတဲ့ အခ်က္ေတြအရ သံ႐ံုးစီးနင္းမႈကို ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ကိုေဂ်ာ္နီဟာ ကမာပုေလာ တုိက္ပဲြအတြင္း ဒဏ္ရာအနည္းငယ္ ရထားတဲ့အတြက္ ဒီေဆး႐ံုစီးနင္းမႈမွာ မပါဘူးလုိ႔ သိရပါတယ္။ VBSW အဖြဲ႔မွ ကိုေဗဒါက ဦးေဆာင္ၿပီး God Army တပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့တာလုိ႔ ဆုိ ပါတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ God Army ဌာနခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့ ကမာပုေလာစခန္းဟာ န၀တရဲ႕ ထုိး စစ္တင္မကဘဲ ထုိင္းလုံၿခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြရဲ႕ ဖိအားေပးမႈကိုပါခံရၿပီး တလေလာက္အၾကာမွာ ကမာပု ေလာစခန္း က်သြားပါတယ္။    ။

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More