Tuesday, August 23, 2016

ၾကိဳးနီစနစ္ေပၚလမ္းေလ်ာက္ျခင္း အဆက္...။

အပုုိင္း ၄
ၾသဂုုတ္ ၂၂
(တနလၤာေန႔)


လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြလဲ စုံျပီ။
(ကိုယ့္လို ကိုယ့္ဖာသာ သြားေလွ်ာက္မယ့္သူေတြ ဗဟုသုတ
သိထားဖို႔ေျပာရရင္.... လ၀က ႐ုံးကေပးလိုက္တဲ့ ျဖည့္ျပီးသား ေဖာင္ေတြအျပင္...
တည္းခုိတဲ့အိမ္ရဲ့ အိမ္ေထာင္စုစာရင္း ၂ ေကာ္ပီ၊
ရက္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေထာက္ခံစာ မူရင္းနဲ႔ ၂ ေကာ္ပီ၊
ပတ္စပို႔နဲ႔ အတြင္းက ဗီဇာ စတစ္ကာ တံဆိပ္တုံး အားလုံးပါတဲ့ ၂ ေကာ္ပီ၊
1.5"x2" ဓာတ္ပုံ ၄ ပုံ။ ဒါဆိုရျပီ။)

ျမိဳ႕နယ္႐ုံးကျပီးရင္ ခ႐ိုင္႐ုံးဆက္သြားရဦးမွာဆုိေတာ့ ဒီေန႔ေတာ့ လိုင္းကားနဲ႔ပဲသြားလိုက္တယ္။
သုံးမွတ္တိုင္ပဲ ေ၀းပါတယ္။ ေရာက္ျပီ။
လူေတြကေတာ့ ဟိုကေလးမ စားပြဲကလြဲလို႔ စားပြဲတိုင္းမွာ စည္ကားေနတာပဲ။
တကုပ္ကုပ္ေရးေနတဲ့ ကေလးမဆီ သြားေမးလိုက္တယ္။
ဗီဇာတိုးဖို႔ေလ.. သမီးဆရာရွိလား...။ 

ရွိေတာ့ရွိတယ္ဦးေလး ဆရာမအားေသးဘူး ခနေစာင့္ေနာ္... အဲ့မွာ ခုံဆြဲထိုင္ပါ။
အခန္းထဲမွာ ပန္ကာေတြေတာ့ရွိသား...။ ခုမွ သတိထားမိတယ္။ စားပြဲေတြရဲ့ ေနာက္ဖက္ကေန
စားပဲြတင္ပန္ကာေတြကို အေပၚနား နံရံတစ္ဖက္မွာ သုံးလုံးစီခ်ိတ္ထားတာ။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္လုံးပဲ လည္ေနတာေတြ႕တယ္။
က်န္တာေတြကေတာ့ ပ်က္ေနတာလား စာရြက္ေတြ ေလလွန္မွာေၾကာင့္ တမင္ပိတ္ထားတာလား မသိဘူး။
တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဟိုဆရာ အနားကျဖတ္သြားတာေတြ႔လိုက္လို႔ ကေလးမေလးကို လိုက္သြားရမလား
ေမးေတာ့ ေခါင္းညိမ့္ျပလို႔ ကိုယ္လဲ အဲ့ဆရာေနာက္လိုက္သြားတယ္...။ မေန႔က အခန္းေလးထဲပဲ။
ဖုန္းေျပာေနလို႔ ျပီးေအာင္ေစာင့္ျပီး.... ၀င္ခြင့္ျပဳပါဆရာ....။

ေခါင္းညိမ့္ျပလို႔၀င္သြားျပီး ပါသြားတဲ့စာရြက္ေတြ ထုတ္ျပတယ္....။
ခင္ဗ်ား က်ေနာ္ေျပာလိုက္တာေတြစုံေအာင္ပါျပီလား...။ ဟုတ္ကဲ့ ပါပါျပီ...။
ဟိုကေလးမကို ေအာ္ေခၚျပီး ကေလးမေရာက္လာေတာ့ေျပာတယ္... ဒီမွာ ဆိုရွယ္ဗီဇာ သက္တမ္းတိုးေပးလိုက္...။
ခင္ဗ်ား သူနဲ႔လိုက္သြားလိုက္...။ ကိုယ္လဲ ေကာင္မေလးေနာက္လိုက္သြားေတာ့ ခုနက သူ႔စားပဲြကိုပါပဲ..။ ဟူး...။
ကေလးမက က်ေနာ္ေပးတဲ့ စာရြက္ထပ္ၾကီးကိုယူၾကည့္ျပီး.. ဦးေလး ဟိုနားမွာ စကၠဴဖိုင္ ၂ ခုသြား၀ယ္လိုက္ေနာ္။
စကၠဴဖိုင္ေတြထဲကို စာရြက္ေတြထည့္မလုိ႕လုပ္တုန္း ႐ုတ္တရက္ အသံက်ယ္က်ယ္တစ္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္...။
လူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ့ ရယ္ေမာသံေတြလဲၾကားလိုက္တယ္....။ ကေလးမေလးလဲ ဟက္ကနဲ ရယ္တာေတြ႕လိုက္တယ္...။
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သူူကကိုယ့္ကို အလန္႔တၾကားေျပာတယ္....။ 

ဦးေလး.. ဦးေလး.. ဦးစီးမွဴး အျပင္သြားေတာ့မယ္... ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။
ဟမ္...။ ကိုယ္လဲ ေတာ္ေတာ္ေၾကာင္သြားတယ္...။ ခုနက အသံက်ယ္က်ယ္က ဦးစီးမွဴး အသံပဲ။
ဟုတ္တယ္ ဒါေတြက ဆရာအရင္လက္မွတ္ထိုးရဦးမယ္.. ျပီးမွ ဦးစီးမွဴး ထိုးရမွာ...။ ဦးစီးမွဴးထိုးျပီးမွ ခ႐ိုင္႐ုံးကိုသြားရမွာ..။
ကိုယ္က စုိးရိမ္တၾကီး ေမးလိုက္တယ္။ ဒါ.. ဒါဆိုရင္ အခုလုပ္လို႔ မီႏိုင္ဦးမလား...။
ဘယ္မီေတာ့မလဲ ဟိုမွာ အေပါက္၀ေတာင္ေရာက္ေနျပီ....။ 

ကိုယ္လဲ စိတ္စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ဒါဆိုဘယ္လိုလုပ္မလဲဟင္...။ ရက္ကလဲ ကပ္ေနျပီ...။
ေကာင္မေလးက ကိုယ့္စာရြက္ေတြကို ဖိုင္ေတြထဲသိမ္းက်ဳံးထည့္ျပီး... ဒီလိုလုပ္ဦးေလး....
ေန႔လည္ ၂ နာရီေလာက္ျပန္လာခဲ့ပါလား။ သမီးလုပ္ထားလိုက္မယ္...။
ေၾသာ္.. အင္း... ဟုတ္ပါျပီ ဒါဆို ေန႔လည္ျပန္လာမယ္ေနာ္...။
ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါ... အိမ္ကိုျပန္လာျပီး ဒီစာေလးေရးေနလိုက္ပါေတာ့တယ္...။ 

႐ုံးကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ၁နာရီခြဲပဲ ရွိပါေသးတယ္...။ ကေလးမ စားပြဲမွာ လူမရွင္းပါလား....။
ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ၀တ္စားျခယ္သထားျပီး လက္၀တ္ရတနာေတြလဲ ဆင္ျမန္းထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ႏွစ္ေယာက္။
တစ္ေယာက္က မနက္က ကိုယ္ထိုင္ခဲ့တဲ့ခုံမွာထိုင္ျပီး တစ္ေယာက္က စားပြဲေဘးနားရပ္ေနတယ္။
႐ုံးစတပ္ဖ္ေတြေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ဘူး...။ ကေလးမေလးနဲ႔ ေျပာဆိုေနၾကပုံက အေတာ္ရင္းႏွီးၾကပုံရတယ္..။ 

ထိုင္ေနတဲ့တစ္ေယာက္က ကေလးမစားပဲြေပၚက ဖိုင္အုပ္တစ္ခုကို သူ႔ဖာသာ လွန္ၾကည့္ေနတယ္...။
ကေလးမက သူတို႔အတြက္ ေဖာင္စာရြက္ေတြ စီစဥ္ေပးေနယယ္....။ အလို.... ကိုယ့္ကိုေပးတဲ့ ေဖာင္မ်ိဳးေတြပါပဲလား..။
ကိုယ္၀ယ္ခဲ့ရတဲ့ စကၠဴဖိုင္မ်ိဳးေတြနဲ႔ တစ္ထပ္ၾကီးပါလား....။ ပတ္စပို႔ေကာ္ပီေတြထဲက ဓာတ္ပုံေတြကေတာ့ ေယာက္်ားပုံေတြ။
အာရွသား႐ုပ္ေတြ။ ဒါ... ဒါ.... တ႐ုတ္ေတြျဖစ္မယ္...။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါ့အပူမဟုတ္ပါဘူးေလ။
ကေလးမက ကိုယ္ၾကည့္ေနတာ ျမင္သြားျပီး ေနာက္နားက ဖိုင္ႏွစ္ဖိုင္ရယ္ လယ္ဂ်ာစာရင္းစာအုပ္ၾကီးတစ္ခုရယ္ယူျပီး
ကိုယ့္ကို လွမ္းေပးလိုက္တယ္....။

ဦးေလးေရာ့ ဒါဦးေလးဖိုင္ေတြ။ ဟိုဆရာ့ဆီမွာ လက္မွတ္သြားထိုးလိုက္..။ ျပီးရင္ ဦးစီးမွဴး ဆီမွာ လက္မွတ္သြားထိုးလိုက္...။
ျပီးရင္ သမီးဆီျပန္လာခဲ့...။
ကိုယ္လဲ ဟိုဆရာအခန္းေလးထဲသြားျပီး ဖိုင္ေတြနဲ႔စာအုပ္ၾကီး သူ႔ေရွ႕ခ်ေပးလိုက္တယ္..။ ကိုယ့္ကို တစ္ခ်က္မွ ေမာ့မၾကည့္ဘူး..။
ဖိုင္ေတြထဲက စာရြက္ေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု လွန္ျပီး သူ႔တံဆိပ္တုံးေလးထုလိုက္၊ အဲ့တုံးေလးေပၚ သူ႔လက္မွတ္ထိုးလိုက္နဲ႔
အားလုံးေပါင္း ဆက္ရွစ္ၾကိမ္လုပ္ျပီး ဖိုင္ေတြနဲ႔ စာအုပ္ၾကီး ကိုယ့္ကိုျပန္ကမ္းေပးတယ္...။ ကိုယ့္ကိုတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ျပီး..
ေရာ့... ဟိုအခန္းထဲက ဦးစီးမွဴးဆီသြားျပီး လက္မွတ္ထိုးလိုက္...။ ကို္ယ္လဲ အလိုက္တသိနဲ႔ လဖက္ရည္ဖိုး
ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲဆရာလို႔.... ေမးမေနေတာ့ပဲ ဖိုင္ေတြလွမ္းယူရင္း ဟုတ္.... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ် လို႔သာေျပာျပီး
ဦးစီးမွဴး အခန္းဖက္သြားလိုက္ပါေတာ့တယ္။ 

ဦးစီးမွဴးအခန္းက ဖိနပ္ခြ်တ္၀င္ရတာ။ အဲကြန္းဖြင့္ထားေပမယ့္ ဦးစီးမွဴးလဲ စြတ္က်ယ္လက္ျပတ္နဲ႔ပဲ...။
ဒီေန႔ကလဲ အေတာ္ပူအိုက္တဲ့ေန႔။ ဦးစီးမွဴး စားပဲြေရွ႕မွာေတာ့ ယူနီေဖာင္းအျပည့္၀တ္ အရာရွိ မမၾကီးတစ္ေယာက္...။
အခန္းထဲက တျခားစားပြဲတစ္လုံးမွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ အလုပ္႐ႈပ္ေနပုံရတယ္....။ ဟာ... ကိုေမာင္ပိန္ပါလား...။
လက္စသတ္ေတာ့ သူလဲ ဒီ႐ုံးက စတပ္ဖ္တစ္ေယာက္ပဲနဲ႔တူတယ္..။ ကိုယ္ကိုေတာ့ မျမင္ပါဘူး။ သူ႔ေက်ာခိုင္းထားတာကိုး..။
ထားပါေလ... ဒင္းကိုလဲ မျမင္ခ်င္ပါဘူး...။

ယူနီေဖာင္းအျပည့္၀တ္ မမၾကီးက ကိုယ့္ဖိုင္ေတြလွန္ျပီး ခုနဟိုဆရာထုထားတဲ့ တုံးနဲ႔လက္မွတ္ေတြေဘးမွာ
ဦးစီးမွဴးတုံးေလးေတြ လိုက္ထုတယ္...။ အဆင္သင့္ျဖစ္ေတာ့ ဦးစီးမွဴးေရွ႕ခ်ေပးတယ္...။
ဦးစီးမွဴးက အဆင္သင့္ထုထားတဲ့ တုံးေလးေတြအေပၚ လက္မွတ္ တစ္ခုခ်င္းထိုးတယ္..။
အားလုံးေပါင္း ဆယ့္ရွစ္ခု။ မမၾကီးက လယ္ဂ်ာစာအုပ္ၾကီးထဲက ဇယားထဲ ကိုယ့္နာမည္ေရးထားတဲ့အတန္း
ေနာက္ဆုံးေနရာမွာ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတယ္။ ထိုးလိုက္တယ္.. ဒါပဲ..။ ျမိဳ႕နယ္လ၀က႐ုံးကိစၥျပီးျပီ။

ကေလးမစားပြဲျပန္ေရာက္ေတာ့ လယ္ဂ်ာစာအုပ္ၾကီးျပန္ယူထားလိုက္ျပီး... ဖိုင္၂ ခုကို ကိုယ့္ကိုျပန္ေပးလို႔
ဦးေလး... ခ႐ိုင္႐ုံးကို ခုသြားရင္မီေသးတယ္။ ခုသြားလိုက္။ အဲဒီမွာ ဗီဇာေၾကး ေပးရလား မေပးရလား
သမီးလဲ ေသျခာမသိဘူး..။ ဖိုင္ေတြကိုေတာ့ အဲ့မွာထားခဲ့ရမယ္....။ ကိုယ္က လွ်ာရွည္ျပီး... ပန္းဆိုးတန္း႐ုံးကိုေကာ
တိုက္႐ိုက္သြားလို႔ရလားသမီး...။ အဲ့မွာတင္ ေဘးနားက သားသားနားနား အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးက...
မရဘူးဦးေလး.. အဲဒါ အက္ဖ္အာစီ ႐ုံးေလ...။ ဦးေလးက ဆိုရွယ္ဗီဇာဆိုေတာ့ ခ႐ိုင္႐ုံးကေန တစ္ဆင့္ပဲသြားရမွာ။
ေၾသာ္... ေၾသာ္.. ဟုတ္ပါျပီ...။ ေက်းဇူးပဲ သြားမယ္ေနာ္...။

အခ်ိန္က ၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္..။
႐ုံးျပင္ထြက္ ေတြ႔တဲ့တက္စီတစ္စီးငွား.... ခ႐ိုင္႐ုံးသြား..။ နာရီ၀က္အတြင္းေရာက္။
ဒီ႐ုံးကိုလဲ အရင္တစ္ေခါက္ စီေဖာင္(ဧည့္စာရင္း)တင္တုန္းက ေရာက္ဖူးျပီးသားဆိုေတာ့ သိပ္မစိမ္းလွ။
ခ႐ိုင္ဦးစီးမွဴးမရွိေသးလို႔ဆိုျပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းထိုင္ေစာင့္ခဲ့ရတဲ့ ႐ုံး၀န္းထဲက လဖက္ရည္ဆိုင္ေတာ့ မရွိေတာ့။
႐ုံးထဲေရာက္ေတာ့ အေပါက္၀နားက ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ဆိုရွယ္ဗီဇာ သက္တမ္းတိုးခ်င္လို႔ပါဆိုေတာ့
စားပြဲတစ္ခုကို ညႊန္လိုက္တယ္...။ ၀န္ထမ္းအားလုံးနီးပါးက အမ်ိဳးသမီးေတြခ်ည့္..။ 

အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ပဲ စြတ္က်ယ္ ခ်ိဳင္းျပတ္ေလးနဲ႔။ ပူတဲ့ေန႔ကိုး။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အားလုံးနီးပါး
အလုပ္လုပ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ သုံးေယာက္ေလာက္ပဲ ကြာစိလား ေနၾကာစိလား
တေျဖာက္ေျဖာက္၀ါးရင္း တြတ္ထိုးေနၾကတယ္။ အရင္အေခါက္တုန္းက အလုပ္လုပ္ေနတာဆိုလို႔
တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စပဲေတြ႕တယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက ကေလးအေမတစ္ေယာက္ပါလာတဲ့ ကေလးေလးကို
၀ိုင္းျမွဴေနတာ.. အစားအေသာက္၀ိုင္းဖြဲ႔ေနတာ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ္းသလားေနတာ.. ေလးငါးေယာက္ေလာက္ဆို အခန္းေထာင့္တီဗြီက
ကိုရီးယားကားကိုေတာင္ ၀ိုင္းၾကည့္ေနလိုက္ေသး။ ဒါဆို ခုတစ္ေခါက္ တိုးတက္လာတယ္ ဆိုရမလားပဲ။

ညႊန္လိုက္တဲ့ စားပြဲေရာက္ေတာ့ အဲ့၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးက ဖိုင္ႏွစ္ခုကို စစ္ေဆးၾကည့္ျပီး ခနေစာင့္ေနာ္ဦးေလး ဆိုျပီး
ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖိုင္ႏွစ္ခုလုံးယူျပီး ဦးစီးမွဴးအခန္းထဲ၀င္သြားတယ္..။ ခနပဲ ျပန္ထြက္လာတယ္။ ကိုယ့္ကို ဖိုင္တစ္ခုျပန္ေပးတယ္။
ဒီ စီေဖာင္ကေတာ့ ျမိဳ႕နယ္႐ုံးကို ျပန္ေပးလိုက္ပါ..။ ဗီဇာ သက္တမ္းတိုးဖို႕ေဖာင္ကေတာ့ တိုင္း႐ုံးကို ပို႔ရမွာပါ။
ေနာက္ႏွစ္ပတ္ရွိရင္ ပန္းဆိုးတန္း႐ုံးသြား ေငြသြင္းျပီး တုံးထုလိုက္ပါဆိုေတာ့...။
ဟိုက္.. ေနာက္ႏွစ္ပတ္ဆိုပါလား။
က်ေနာ့္ဗီဇာက ေနာက္သုံးရက္ဆို ကုန္ေတာ့မွာဗ်...။ ျဖစ္ပါ့မလား။
ထုံးစံအတိုင္းဆို ႏွစ္ပတ္ၾကိဳလုပ္ရတာရွင့္....။
က်ေနာ္ အဲဒီထုံးစံကို တကယ္မသိ႐ုံးအမွန္ပါဗ်ာ။ 

ေနာက္ႏွစ္ပတ္ရွိမွသာ သြားျပီး က်သေလာက္ေငြသြင္း တုံးထုလုိက္ပါရွင္..။ ဟုတ္ပလား..။ု
ေျပာေျပာဆိုဆို သူ႔အလုပ္ဆက္လုပ္ေနေတာ့ ကိုယ္လဲ ဘာမွဆက္ေျပာေနဖို႔ မရွိေတာ့တာနဲ႔ ႐ုံးထဲက ထြက္လာပါေတာ့တယ္။
ဒီ႐ုံးမွာလဲ ဘာတစ္ျပားမွ မေပးခဲ့ရပါဘူး....။
ေနာက္ႏွစ္ပတ္က်မွပဲ တရား၀င္ေၾကး ယူအက္စ္ ၃၆ ေဒၚလာနဲ႔ပဲ ျပီးမလား.... ဘာလား ဆိုတာ...။

(ဤတြင္တစ္ခန္းရပ္ပါျပီ)
မွတ္ခ်က္- ဒီအေတြ႕အၾကဳံကို ကိုယ္လို ဘ၀တူေတြ သိရဖို႔ ဗဟုသုတရေစဖို႔သာ ရည္ရြယ္ပါတယ္..။
ဘယ္သူကိုမွ ထိခိုက္နစ္နာေစဖို႔ မရည္ရြယ္႐ိုး အမွန္ပါ။
....

(အဂၤါေန႔-အဆစ္ေမာ) 

ျပီးျပီထင္ေနတာ မျပီးေသးဘူးဗ်...။ ဖတ္လက္စနဲ႔ ဖတ္လိုက္ပါဦး။
ခ႐ိုင္လ၀က႐ုံးက ခ႐ိုင္ဦးစီးမွဴးလက္မွတ္ထိုးထားျပီးသား ေဖာင္စီကို ျမိဳ႕နယ္႐ုံးျပန္ေပးလိုက္ပါဆိုလို႔
မေန႔က အခ်ိန္မရွိေတာ့တာနဲ႔ ဒီေန႔မနက္မွာ သြားေပးျဖစ္တယ္။ အဲဒီကေန ေဆး႐ုံကိုဆက္သြားမယ္၊ အေမ့အတြက္ေဆးသြားယူမယ္
စီစဥ္ထားတယ္။ အေမျပထားတဲ့ေဆး႐ုံမွာ သူ႔အတြက္ေဆး တစ္လတစ္ၾကိမ္ သြားသြားယူရတယ္။
႐ုံးထဲမွာေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း လူေတြ က်ိတ္က်ိတ္တိုးစည္ကားေနတယ္။ ထုံစံအတိုင္း ကေလးမစားပြဲကေတာ့ လူရွင္းေနတယ္။

ကေလးမလဲ ထုံးစံအတိုင္း စာေတြ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ေရးေနတယ္။ ကိုယ္လဲ ထုံးစံအတိုင္း သူ႔ေရွ႕သြားျပီး ေဖာင္စီဖိုင္ၾကီးခ်ေပးလိုက္တယ္။
ေဖာင္စီ လာျပန္ပို႔တာ သမီး...။
ကေလးမက ကိုယ့္တစ္ခ်က္ေမာ္ၾကည့္၊ ေဖာင္စီဖိုင္ၾကီးေကာက္ကိုင္ ေဘးနားခ်ထားလိုက္ျပီး...။ ခနေစာင့္ေနာ္ ဦးေလး...။
သူေရးလက္စေတြ တကုပ္ကုပ္ဆက္ေရးေနတယ္....။ ကဲ.. ေစာင့္ဆိုလဲ ေစာင့္တာေပါ့ေလ...။ ဘာမ်ား လိုေသးလို႔ပါလိမ့္...။
လဖက္ရည္ဖိုးမ်ားလား...။ 

သူ႔စားပြဲေရွ႕ ပန္ကာေလေလးရတဲ့နား အသာရပ္ေစာင့္ေနတုန္း ႐ုတ္တရက္ ဟိုဆရာေရာက္လာတယ္။
တ႐ုတ္မၾကီး ႏွစ္ေယာက္လဲ သူနဲ႔အတူပါလာတယ္။ ဟိုဆရာက လက္ထဲက ဖိုင္အုပ္ၾကီးႏွစ္ခု ကေလးမေလးေရွ႕ဖြင့္ခ်ျပီး.....
ေဟ့ xxxx သည္ဟာက သည္လို xxxxx ဟိုဟာက ဟိုလို xxxxxx ေအးအဲဒါ xxxxx နင္ျပင္ေပးလိုက္...။
ေျပာေျပာဆိုဆိုပဲ တ႐ုတ္မၾကီးႏွစ္ေယာကကို္ စားပြဲနားထားျပီးျပန္ထြက္သြားတယ္။
ကေလးမလဲ အေတာ္စိတ္ပ်က္သြားပုံရျပီး ပါးစပ္ကလဲ .... အလုပ္မ်ားပါတယ္ဆို xxxx တကထဲ xxxxx ပြ xxxx စိ xxxx ပြ xxxx စိ ...
ေျပာရင္း သူ႔ဆရာၾကားျဖတ္ခိုင္းတာကို အရင္လုပ္ဖို႔ ဖိုင္ပုံၾကီးေတြထဲ ဟိုရွာသည္ရွာ၊ လယ္ဂ်ာစာရင္စားအုပ္ေတြ ျပန္လွန္..
ေခြ်းေလးစို႔စို႔နဲ႔။ ကိုယ္ကေတာ့ ရပ္လက္စေနရာမွာပဲ ခေလးမကိုရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ 

ခနေနေတာ့ တ႐ုတ္မၾကီးေတြ ကိစၥ ေျဖရွင္းျပီး သူလုပ္လက္စ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ဆက္ေရးေနတယ္။
ေရးေနပုံကလဲ ၾကည့္ဦး..။ လယ္ဂ်ာစာအုပ္ၾကီး စာမ်က္ႏွာထဲ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြ ေပတံေလးနဲ႔ တစ္ေၾကာင္းခ်င္းတားျပီး
ဇယားေလးေတြလုပ္၊ အေပၚဆုံးက အကြက္ထဲမွာ စဥ္၊ အမည္၊ ပတ္စပို႔နံပါတ္၊ ဗီဇာနံပါတ္၊ ေရာက္ရွိသည့္ေန႔၊ ကုန္ဆုံးမည့္ေန႔၊ လိပ္စာ၊ လက္မွတ္.. (အတိအက် မျမင္ရပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခကို မွန္းဆေရးျခင္းပါ)
စတဲ့စားလုံးေတြေရးထည့္... ျပီးမွ ေအာက္က အတြက္ေတြမွာ ေဒတာေတြကို တက္ကြက္ခ်င္းျဖည့္.... ။ ဟူး...။ မသက္သာပါလား။

ကြန္ပ်ဴတာသုံးျပီးလုပ္ရင္ အလုပ္ေတြ အဲေလာက္မ႐ႈပ္ဖူး..။ အခ်ိန္ေတြ အဲေလာက္မကုန္ဘူး။ လက္ေတြ အဲေလာက္မေညာင္းဘူး။
ေခါင္းေတြ အဲေလာက္မစားဘူး။ ခုေတာ့... သူေလးခမ်ာ။
သူမွမဟုတ္ပါဘူးေလ..။ ဒီတစ္႐ုံးလုံးက လူေတြ..။ ဒီဌာန တစ္ခုလုံးက ႐ုံးေတြ...။ ဒီႏိုင္ငံတစ္ခုလုံးက ဌာနေတြ... ဆိုတာ.. ဆိုတာ...။
မခက္ရမွာခက္... မၾကာရမွာၾကာ... အခ်ိန္ေတြကုန္ လုပ္အားေတြကုန္လိုက္ရတာ... ဆိုတာ... ဆိုတာ...။
ကိုယ္သိသေလာက္ ျမန္မာျပည္က ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းေတြမွာ ကြန္ပ်ဴတာကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္သုံးေနၾကျပီဆိုေပမယ့္
အစိုးရဌာနေတြမွာေတာ့ ခုလိုအေရးပါတဲ့ လ၀က လိုေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ စာရြက္ပုံၾကီးေတြထဲ ေခါင္းျမဳပ္မတတ္ လုပ္ေနၾကရတာ
အေတာ္ ေလဖို႔ေကာင္းတာပါလားကြယ္...။ 

ကိုယ္လဲ ေရွ႕က ကေလးမကအစ တစ္ႏိုင္ငံလုံးပတ္ျပီး ဂ႐ုဏာသက္ေနမိရာက လာရင္းကိစၥသတိရျပီး...။
သမီး... ဦးေလးျပန္လို႔ ရျပီလား..။ ေဆး႐ုံဆက္သြားရဦးမွာမို႔ပါ...။
ခနေစာင့္ ဦးေလး...။ ဦးစီးမွဴးမအားေသးလို႔...။ သူ႔လက္မွတ္ထိုးရဦးမွာ..။
(စိတ္ထဲကေတာ့) ဟင္... လက္မွတ္ကလဲ ထိုး.. ထိုးႏိုင္လြန္း...။
(လက္ေတြ႕မွာေတာ့) ေၾသာ္... ေၾသာ္... အင္း... အင္း...။
မၾကာခင္ပဲ ကေလးမက ကိုယ့္စီေဖာင္ၾကီးရယ္.. လယ္ဂ်ာစာရင္းစာအုပ္ၾကီးတစ္အုပ္ရယ္ကိုေပးလုိက္ျပီး ဦးစီးမွဴးအခန္းထဲလႊတ္လိုက္တယ္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ဦးစီးမွဴးက ယူနီေဖာင္းအျပည့္၀တ္ထားတယ္...။ စားပြဲေရွ႕မွာ ဧည့္သည္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔..။ ကိုေမာင္ပိန္ကိုေတာ့ မေတြ႕ေတာ့။
သူ႔ေရွ႕ကိုဖိုင္တြဲနဲ႔စာအုပ္ၾကီးတင္ေပးလိုက္ေတာ့ ဦးစီးမွဴးက သူဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိျပီးတဲ့အတိုင္း လွန္တန္တာလွန္ ထုတန္တာထု
ထိုးတန္တာထိုးနဲ႔ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာတင္ ကိစၥ၀ိစၥ ျပီးသြားပါတယ္....။
ကေလးမဆီျပန္ေရာက္ေတာ့ အဲ့ဖိုင္ထဲက ဦးစီးမွဴး တံဆိပ္တုံးနဲ႔ လက္မွတ္ပါတဲ့ စာရြက္တစ္ရြက္ ထုတ္ေပးျပီး.. ဒါ ဦးေလးသိမ္းထား..။

ေနာက္တစ္ခါလာရင္ သမီးဆီယူလာ....။
စာရြက္ရဲ့ အေပၚဆုံးေခါင္းစည္းထဲမွာ ပါတာက...
ပုံစံ(ဂ) Form-C
------------------------------------
(ေနာက္ႏွစ္ပတ္အၾကာတြင္ ဆက္ရန္)

Sunday, August 21, 2016

ၾကိဳးနီစနစ္ေပၚ လမ္းေလ်ာက္ျခင္း (သုုိ႔) ဗီဇာ တုုိးဖုုိ႔ ဘယ္လုုိလုုပ္ရသလဲ

(ေအာက္ေဖၚျပပါ စာစုုမ်ားဟာ ပန္းခ်ီဟန္ထြန္း (ကုုိဟန္) ေဖ့စ္ဘုုတ္မွာေရးထားတာေတြကိုု စိတ္၀င္စားလုုိ႔ စုုစည္း ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္)။ 

ျပည္ေတာ္ျပန္ေတြရဲ့အခက္အခဲ၊ လူေဟာင္းေတြနဲ႔ စနစ္သစ္ဆီခ်ီတက္လုုိ႔ျဖစ္ပါ့မလား... စသျဖင့္ အေတြးမ်ားကိုု ေပးနုုိင္ မယ္လုုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
...



အပုုိင္း (၁)

ကိုယ့္ဗီဇာက ၂၅ ရက္ေန႔ကုန္ေတာ့မွာမို႔ ေနာက္ထပ္ သက္တမ္းသုံးလတိုးဖို႔ ပန္းဆိုးတန္းက လ၀က႐ုံးကိုသြားခဲ့တယ္။ 
ေလးၾကိမ္ေျမာက္ တိုးရမွာ။ 
အရင္သုံးၾကိမ္က ပြဲစားနဲ႔တိုးတာဆိုေတာ့ ပြဲစားက ပတ္စပို႔ကို အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာယူ၊ လာျပန္ေပးတယ္။ 
တရား၀င္ ဗီဇာေၾကးက ယူအက္စ္ ၃၆ ေဒၚလာပါ။ 

ဒါေပမယ့္ ပြဲခက ေစ်းၾကီးလြန္းတယ္။ ပထမ ႏွစ္ၾကိမ္ ေျခာက္ေသာင္းေပးရျပီး တတိယအၾကိမ္မွာ ခုႏွစ္ေသာင္းေတာင္ေပးရတယ္။

ခုတစ္ၾကိမ္ေတာ့ အစိုးရလဲ ေျပာင္းျပီဆိုေတာ့ ခုႏွစ္ေသာင္းသက္သာ နဲလား၊ ပဲြစားအားမကိုးေတာ့ပဲ ကိုယ့္ဖာသာသြားတိုးဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္တာ။
မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕ကလဲ အဲဒီ႐ုံးမွာသြားတိုးရတယ္၊ တရား၀င္ေၾကး ၃၆ ေဒၚလာကလြဲလို႔ ဘာမွေပးစရာမလိုဘူးလို႔ အားေပးစကား
ေျပာတာကိုး။
ကိုယ္လဲ ေယာင္နနနဲ႔ ႐ုံးထဲမွာ ဟိုေမးသည္ေမး ဗီဇာသက္တမ္းေလးတိုးခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာလို႔ေျပာျပီး သူတို႔ကလဲ ဟိုညႊန္သည္ညႊန္နဲ႔
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဖာင္ျဖည့္ရမယ့္ေနရာေရာက္သြားတယ္။ ႐ုံးထဲမွာလဲ အမ်ိဳးသမီး ၀န္ထမ္းေတြခ်ည္း။ အားလုံး လူ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္
ရွိမယ္။ ေဖာင္ထုတ္ေပးတဲ့ ၀န္ထမ္းက ဟိုဟာပါလား သည္ဟာပါလားေမးေတာ့.... ဗ်ာ.. က်ေနာ္လဲဘာမွမသိပါဘူးဗ်ာ။ ဘာေတြတုန္းဆိုေတာ့
ျမိဳ႕နယ္႐ုံးက စာရြက္စာတမ္းေတြဆိုပဲ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ပတ္စပို႔ကိုေတာင္းၾကည့္ျပီး အရင္ကလဲ တိုးထားဖူးသားနဲ႔ ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလားဆိုတဲ့
သေဘာေမးေတာ့ အရင္က ပြဲစားနဲ႔တိုးတာပါလို႔ေျပာလိုက္ရတယ္။ ပြဲခဘယ္ေလာက္ေပးရလဲေမးတယ္။ ခုႏွစ္ေသာင္းေပးရတယ္။

ဒါဆိုေပး ခုလုပ္ေပးလိုက္မယ္.... တဲ့။ ကိုယ္လဲ ေမွ်ာ္လင့္မထားေတာ့ ခနေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ေနတာေတာ့
မဟုတ္ေလာက္ဖူး။
ခုႏွစ္ေသာင္း ဒီမွာေပးရမွာလား လို႔ ထပ္ေမးေတာ့ ဟုတ္တယ္.. တဲ့။ အဲဗ်ာ...

က်ေနာ္က အဲဒါ မေပးႏိုင္ေတာ့လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ လာတိုးတာပါ။ က်ေနာ္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူးခင္ဗ်ာ ဆိုေတာ့ ဒါဆို ျမိဳ႕နယ္႐ုံးကိုပဲ
အရင္သြားလိုက္ပါ ျပီးရင္ဒီျပန္လာပါလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္လဲ အၾကံအိုက္အိုက္နဲ႔ အျပင္ထြက္ ေဆးတစ္လိပ္ဖြာရင္း
ဒီ႐ုံးကို သြားဖို႔ အားေပးလိုက္တဲ့ မိတ္ေဆြဆီ ဖုန္းဆက္ေျပာေတာ့
မိတ္ေဆြက နဲနဲပါးပါး ေစ်းဆစ္ၾကည့္ပါလားလို႔ အၾကံထပ္ေပးတာနဲ႔ ႐ုံးထဲ တစ္ေခါက္ထပ္၀င္ျပီး ခုနက အမ်ိဳးသမီးကိုပဲ
အစ္မရယ္ သုံးေသာင္းေလာက္မထားႏိုင္ဘူးလားေမးလိုက္ေတာ့ ဟား.. ဟား... ဟား... ဆိုျပီး ရယ္ပါေလေရာ။

ျမိဳ႕နယ္႐ုံးကိုပဲ သြားလိုက္ပါ အဲ့မွာ ဘာမွ မေပးရပါဘူးလုိ႔ေျပာျပီး သူ႔အလုပ္သူ ဆက္လုပ္ေနေတာ့ ကိုယ္လဲ ဟုတ္ကဲ့...
ဟုတ္ကဲ့ ေျပာျပီး ခပ္ကုပ္ကုပ္ပဲ ထြက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ (မနက္ျဖန္ ျမိဳ႕နယ္႐ုံးသြားမယ္... update လုပ္မယ္ေနာ)
...


အပုုိင္း (၂)
ၾသဂုုတ္လ ၁၉ 

(ယမန္ေန႔က အဆက္)

ျမိဳ႕နယ္ လ၀က ႐ုံးကိုေရာက္ေတာ့ မနက္ ၁၀ နာရီထိုးခါနီးျပီ။ ခပ္ေစာေစာ ႐ုံးမဖြင့္ခင္ သြားဖို႔စိတ္ကူးထားေပမယ့္ 
မသြားလိုက္ႏိုင္ဘူး။ ဒီ႐ုံးေလးက ကိုယ္နဲ႔ သိပ္ေတာ့မစိမ္းလွပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ဆို အရင္ျမန္မာျပည္ျပန္လာတဲ့ ဒုတိယ
အေခါက္မွာ စီေဖာင္(C form) လာတင္ရတာမို႔ပါ။ စီေဖာင္တင္တယ္ဆိုတာ ဧည့္စာရင္းတိုင္ရတာပါပဲ။ 

ပထမအေခါက္တုန္းကေတာ့ တည္းတဲ့အိမ္ရဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္း ကေလးတစ္ေယာက္ ကူညီတင္ေပးလို႔ 
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မသြားလိုက္ရဘူး။ ဒုတိယအေခါက္ေတာ့ အဲဒီကေလးကိုလဲအားနာတာနဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာ 
သြားတင္လိုက္တာ။ ဘာေၾကာင့္အားနာလဲဆို အဲဒီ စီေဖာင္တင္တာ တယ္အခ်ိန္ကုန္ဆိုကိုး။ တစ္ရက္နဲ႔ မျပီးဘူးတဲ့။
ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္တိုင္သြားတင္ေတာ့မွ ပိုသိရတာ။ တစ္ရက္နဲ႔မျပီး။ ႏွစ္ရက္နဲ႔မျပီး။ သုံးရက္နဲ႔လဲမျပီး။ 
ေလးရက္နဲ႔မွ ျပီးသြားတယ္။ ဟူး... 

အ၀င္မွာ ေလဆိပ္က ထုေပးလိုက္တဲ့ေနထိုင္ခြင့္ ၂၈ ရက္ထဲက ေလးရက္ ဘလိုင္းၾကီးကုန္သြားတယ္။ 
ပထမႏွစ္ရက္က ျမိဳ႕နယ္႐ုံးမွာ။ လက္မွတ္ထိုးေပးမယ့္ ျမိဳ႕နယ္မွဴးအလုပ္ေတြမ်ားျပီး
ဟိုသြားေနလို႔ ဒီသြားေနလို႔ သူရွိတဲ့အခ်ိန္ထိေစာင့္ရင္း ႏွစ္ရက္ေနေတာ့ သူ႔လက္မွတ္ရလာတယ္။ 
ဘာမွမေပးခဲ့ရပါဘူး။ ျမိဳ႕နယ္မွဴးေအာက္က အရာရွိကေတာ့ ခ႐ိုင္႐ုံးကိုဆက္သြားဖို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ လမ္းညႊန္လိုက္ပါတယ္။

ခ႐ိုင္႐ုံးသြားေတာ့လဲ ထိုနည္းတူပဲ။ ခ႐ိုင္မွဴးမရွိေသးလို႔ ေနလည္ နာရီေလာက္လာခဲ့ပါလား ေနာက္ေန႔ ၁၁ နာရီ
ေလာက္ လာခဲ့ပါလားနဲ႔ ေနာက္ဆုံး ခရိုင္မွဴး လက္မွတ္ထိုးျပီးလို႔ အဲသည္ စီေဖာင္ၾကီးကို ေအာင္ျမင္စြာသြားယူခ်ိန္မွာ
မုန္႔ဖိုးကေလးေပးခဲ့ပါလားကြယ္ ဆိုျပီး ေပၚတင္ပဲခြက္က်လို႔ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲေမးေတာ့ 
ငါးေထာင္ေပးပါဆိုလို႔ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေပးခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအေတြ႕အၾကံဳကို မိတ္ေဆြဂ်ာနယ္လစ္
တစ္ေယာက္ကိုေျပာျပေတာ့ စာေရးဗ်ာ က်ဳပ္တို႔ဂ်ာနယ္ ျပည္သူ႔အသံမွာထည့္ေပးမယ္ေျပာလို႔ အစပိုင္းေလးပဲေရးျပီး
ဆက္မေရးျဖစ္တာနဲ႔ ျပန္သာသြားေရာ ဂ်ာနယ္ထဲလဲ မပါလိုက္ရဘူး။ တတိယအေခါက္ကေတာ့ အေမ့စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔
အစီအစဥ္မရွိပဲ ႐ုတ္တရက္လာရတာ။ ေနရက္ကလဲ နည္းနည္းေလးဆိုေတာ့ ဘာစီေဖာင္မွ တင္မေနေတာ့ဘူး။
ဒီအတိုင္းပဲ ေအးေဆးေနျပီးျပန္သြားလိုက္တယ္။

ေလးၾကိမ္ေျမာက္ ဒီအေခါက္ကေတာ့ ရက္ရွည္(ဘယ္ေလာက္ထိ ရွည္မယ္မသိ) ေနဖို႔စိတ္ကူးျပီး ေဖာင္ဖ်က္ျပန္လာ
ခဲ့တာ။ အၾကာၾကီးခြဲေနခဲ့ရတဲ့.. ေခ်ာ္လဲလို႔ ခါး႐ိုးထပ္ျပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္၊ မတ္တပ္မရပ္ႏိုင္၊ ၾကာၾကာေတာင္
မထိုင္ႏိုင္ေတာ့လို႔ အိပ္ယာထဲမွာပဲ အျမဲလို ပက္လက္ကေလး ေနေနရတဲ့ အေမနဲ႔ သူ႔ရဲ့ (ဖြဟဲ့....
မေျပာေကာင္းေျပာေကာင္း)ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေတြမွာ အတူေနဖို႔.... 
အေမ့ကို ျပဳစုရင္း သူကိုယ္တိုင္ကလဲ သိပ္မက်န္းမာလွတဲ့ အစ္မကို ကူညီဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ျပန္ခဲ့တာ။ 
ေရရွည္ေနမယ္ဆိုလဲ သုံးလတစ္ခါ သက္တမ္းတိုးေနလို႔ အိုေကတယ္ဆိုေတာ့ကာ... 

အဲသည္ေခတ္ အဲသည္အခါ ဗီဇာသက္တမ္း ခနခန တိုးဖို႔ဆိုတာ ပြဲစားနဲ႔က ပိုအဆင္ေျပေၾကာင္း 
ကိုယ့္ထက္သိတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ား အၾကံျပဳခ်က္နဲ႔ ပြဲစားကိုပဲ အမွီသဟဲ ျပဳျဖစ္ခဲ႔ရျခင္း ျဖစ္
ပါေတာ့တယ္.... သို႔ေသာ္... ရွိသမွ်ေလး လုံးပါးပါး။ ပြဲခကလဲ မက်တဲ့အျပင္ တက္ပါေနေတာ့ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး
ကိုယ့္အစိုးရလက္ထက္ အားတက္သေရာနဲ႔ ဗီဇာသက္တမ္း ကိုယ့္ဖာသာတိုးဖို႔ ၾကိဳးစားေနရျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ့္အတြက္ သိပ္မစိမ္းလွတဲ့ ျမိဳ႕နယ္လ၀က႐ုံးထဲ ၀င္လွ်င္၀င္ခ်င္း တစ္ခုသတိထားမိတာက အရင္က အ၀င္၀နားမွာ
ေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ "လာဒ္ေပးရန္ လုံး၀(လုံး၀) မလိုပါ" (စာသား အတိအက်ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္
ဆိုတဲ့စာတမ္း မေတြ႕ရေတာ့တာပဲ။ ႐ုံးကို ေစာေစာလာဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့တာလဲ အဲသည္စာတမ္းကို လူအလစ္ 
ဓာတ္ပုံ႐ိုက္မလို႔ဗ်။ ခု မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့လဲ ေစာေစာမလာျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကို အပစ္လို႔မျမင္ေတာ့ပဲ
ေျဖသိမ့္မိပါတယ္။ စာတမ္းခ်ိတ္ျပီးေတာ့ တကူးတက သတိေပးစရာမလိုေတာ့ေလာက္ေအာင္ ျပည္သူေတြ
အသိတရား ရွိသြားလို႔ျဖစ္မွာပဲလို႔ သာသာထိုးထိုးေတြးျပီး ဒီ႐ုံးကိုလာရတာ အားလဲတက္မိပါတယ္။ တစ္ကယ္ပါ။ 

႐ုံးထဲမွာေတာ့ စားပြဲတိုင္းလိုလိုမွာ လူေတြ လူေတြ အုတ္အုတ္က်က္က်က္နဲ႔ အေတာ္ စည္ကားေနပါျပီ။
ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ထိုင္ျပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ စားပြဲမွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။
အဲဒီစားပြဲက ကိုယ္အရင္က ျမိဳ႕နယ္မွဴးအလာ ထိုင္ေစာင့္ခဲ့ရတဲ့၊ ျမိဳ႕နယ္မွဴးေအာက္အဆင့္က အရာရွိထိုင္တဲ့ေနရာ။
အဲဒီေနရာကိုပဲ တန္းတန္းမတ္မတ္သြားျပီး ကေလးမေလးကို ေမးလိုက္ပါတယ္။
သမီး... ႏိုင္ငံျခားသား ဗီဇာ သက္တမ္းတိုးခ်င္ရင္ ဘယ္မွာတိုးရလဲ..

ကေလးမက ကိုယ့္ကိုတစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ျပီး.... ဒီမွာ။
ဟန္က်ျပီ။ ကိုယ္လဲ ကိုယ့္ပတ္စပို႔ထုတ္ျပျပီး လာရင္းအေၾကာင္း ေျပာျပရတာေပါ့..
ကေလးမက ပတ္စပို႔ထဲကဓာတ္ပုံနဲ႔ အျပင္က ကိုယ့္မ်က္ႏွာနဲ႔ တစ္ခ်က္တိုက္ၾကည့္ျပီး
ဦးေလးက ၾသစေတးလ် ႏိုင္ငံသားလား... ဟုတ္ပါတယ္။
ဦးေလးနာမည္က.... ဟန္ထြန္းပါ အဲဒီထဲက နာမည္အတိုင္းပဲေလ။
တစ္ခါမွလဲ ဒီ႐ုံးမွာ အဲဒီနာမည္နဲ႔ ဗီဇာသက္တမ္းလာတိုးဖူးတာ မရွိဖူးပါလား...

အဲသည္မွာတင္ မတိုမရွည္ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ ရွင္းျပရပါေတာ့တယ္။
အရင္က သက္တမ္း သုံးၾကိမ္ ပြဲစားနဲ႔ တိုးထားဖူးေၾကာင္း.. ပြဲခမတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ဒီတစ္ခါ ကိုယ့္ဖာသာ လာတိုးရတာ
ျဖစ္ေၾကာင္း.. အဲသည္ေတာ့မွ ကေလးမ သေဘာေပါက္ျပီး ကိုယ့္ကို ေဖာင္ႏွစ္စုံထုတ္ေပးပါတယ္။
ဒါက ဦးေလးတည္းေနတဲ့ အိမ္ရွင္ရဲ့ေလွ်ာက္လႊာ။ အဲဒီမွာ ဦးေလးရဲ့ ပတ္စပို႔ မူရင္းရယ္ မိတၱဴႏွစ္ေစာင္ရယ္၊
အိမ္ေထာင္စုစာရင္း မိတၱဴ ႏွစ္ေစာင္ရယ္၊ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေထာက္ခံခ်က္မူရင္းရယ္ မိတၱဴ ႏွစ္ေစာင္ရယ္...

ေအာ္.. ေအာ္... အင္း.... အင္း....
ကေလးမက ေနာက္ေဖာင္တစ္စုံထုတ္ျပျပီး....
ဒါက စီေဖာင္။ စီေဖာင္ရွိမွ သက္တမ္းတိုးလို႔ရတယ္ ဦးေလးရဲ႕...
(ဟာ.. လာျပန္ျပီ ဒီစီေဖာင္
လြယ္လြယ္ေလး ဦးေလး။ လိုအပ္တာေတြသာ အရင္ရေအာင္လုပ္လိုက္။ ျပီးရင္ဒီမွာ အရာရွိလက္မွတ္ထိုးျပီးရင္
ခ႐ိုင္႐ုံးကို တင္လိုက္ျပီး အဲ့မွာ ထားခဲ့႐ုံပဲ။ ဒီက လက္မွတ္ထိုးေပးမယ့္ အရာရွိကိုေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေလးဘာေလး
ေပးလိုက္ရင္ရပါတယ္.. 

ေအာ္... ေအာ္... အင္း... အင္း... ေက်းဇူးပါသမီးရယ္။
အခ်ိန္က ၁၀ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ ေသာၾကာေန႔။ စေနရယ္ တနဂၤေႏြရယ္နဲ႔။ 
ဗီဇာကုန္မွာက ၂၅ ရက္ ၾကာသပေတးေန႔.... မီေတာ့ မီႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ေလ။
ကိုယ္လဲ ကေလးမေပးလိုက္တဲ့ ေဖာင္ေတြ ပိုက္ရင္း အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္... 
(ဆက္ရန္)
....

အပုုိင္း (၃)
ၾသဂုုတ္ ၂၀


(ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေထာက္ခံစာ)

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေဖာင္ေတြျဖည့္၊ အိမ္ရွင္ျဖစ္သူ အစ္မကို လက္မွတ္ထိုးရမယ့္ေနရာေတြ
လက္မွတ္ထိုးခိုင္း၊ ေကာ္ပီဆြဲဖို႔ အိမ္ေထာင္စုစာရင္းေတာင္းယူ စတာေတြလုပ္ရင္းနဲ႔
ေဖာင္စီျဖည့္ဖို႔က် အခက္ေတြ႔ေနေရာ။ ေဖာင္စီဆိုတာ ဧည့္စာရင္းတိုင္ရတာဆိုေတာ့ 
ဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေန႔ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ျဖည့္ရမွာ။ ကိုယ္ေရာက္ေနတာ
ဆယ္လေလာက္ရွိျပီဆိုေတာ့ ထားလိုက္ေတာ့.. ဒါေနာက္မွ ၾကည့္က်က္လုပ္မယ္။

ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေထာက္ခံခ်က္ဆိုတာလဲ လိုေသးေတာ့ အဲဒါရဖို႔ဆိုရင္
ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး႐ုံးကိုသြားရမွာပဲ။ အစ္မကေျပာတယ္... ဟဲ့.. အဲ့႐ုံးက ညမွဖြင့္တာထင္တယ္။
ေသပီဆာ.. ဒါဆိုရင္ေတာ့ လ၀က ႐ုံးကို တနလၤာေန႔မွ ျပန္သြားႏိုင္ေတာ့မယ္။ အစ္မက..
ဒါဆို လမ္းမွဴးဆီမွာ သြားေမးၾကည့္မယ္.. သူလုပ္ေပးႏိုင္မလားေပါ့။ ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္
အေမအိပ္ေနတုန္း သိပ္မေ၀းတဲ့ လမ္းမွဴးအိမ္ ခ်ီတက္သြားၾကတယ္။ 

အေမ့နားမွာ သူ႔ေ၀ယာ၀စၥ လုပ္ဖို႔ တစ္ေယာက္ေတာ့ အျမဲရွိေနရတယ္။ လူက ေနေကာင္းေပမယ့္
အစားအေသာက္ အညစ္အေၾကး ေရဖတ္တိုက္တာ အိပ္ယာေပၚမွာပဲလုပ္ရတာ။ 
သူနာျပဳ ဆရာမေလးတစ္ေယာက္ တစ္ရက္ျခား လာေစာင့္ေပးတယ္။ ဒီေန႔က ဆရာမေလး မလာတဲ့ေန႔။
လမ္းမွဴးအိမ္ေရာက္ေတာ့ လမ္းမွဴးသမီးကေျပာတယ္.. အေဖ ေဆး႐ုံတက္ေနရတာ သုံးရက္ရွိျပီတဲ့။ 
လူနာေမးဖို႔ၾကံဳလာေတာ့လဲ ဘာျဖစ္တာလဲ စိုးရိမ္ရလားေမးေတာ့.. 
မစိုးရိမ္ရဘူး... ေယာက္်ားေလး ေရာဂါပါ။ အိုေက ဘာမွဆက္ေမးဖို႔မေကာင္းေတာ့ မစိုးရိမ္ရဘူးဆို ေတာ္ျပီ.. 

ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းမွဴးအဆင္မေျပရင္ ရပ္ကြက္ဥကၠဌအိမ္သြားၾကည့္တာေပါ့။ သူလုပ္ေပးႏိုင္ရင္
ပိုေတာင္ေကာင္းေသးတယ္။ ဥကၠဌအိမ္ကို ေမးစမ္းသြားရင္းေရာက္သြားေတာ့ အစည္းအေ၀းသြားေနတယ္တဲ့။
ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလဲ မသိဘူးတဲ့.. ဒါဆိုလဲ အိမ္ကိုျပန္ၾကတာေပါ့အစ္မရာ... အေမလဲ ႏိုးေနျပီလားပဲ။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမမႏိုးေသးပါဘူး။ ဥကၠဌအိမ္ကိုေတာ့ မၾကာခနဆိုသလို စက္ဘီးေလးစီးျပီး
သြားသြားေမးၾကည့္ေနလိုက္တာ ေနာက္ဆုံးအၾကိမ္မွာေတာ့ ႐ုံးမွာေရာက္ေနျပီ။ ႐ုံးကိုလုိက္သြားပါ...တဲ့။

ဒါဆို ပိုအဆင္ေျပတာပဲ။ အခ်ိန္ကလဲ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီခြဲေလာက္ဆိုေတာ့ ေထာက္ခံစာရရင္
လ၀က ႐ုံးျပန္သြားဖို႔ အခ်ိန္ရွိႏိုင္ေသးတယ္။ စက္ဘီးအျမန္နင္းျပီး ရက္ကြက္႐ုံးကိုရွာရတာ 
ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းမွာ သြားေတြ႔တယ္။ စက္ဘီးကို ေရွ႕မွာေထာင္ခဲ့ျပီး စာရြက္စာတမ္းေတြထည့္ထားတဲ့
ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ကေလးဆြဲျပီး ၀င္သြားလိုက္တယ္။

႐ုံးထဲမွာ လူသိပ္မနဲလွပါဘူး။ လက္လုပ္လက္စား အလုပ္သမားအမ်ားစုေနတဲ့ရပ္ကြက္ဆိုေတာ့
အားလုံးနီးပါးက ႏြမ္းဖပ္ဖပ္ပုံေလးေတြပါပဲ။ ကိုယ့္ပုံကလဲ ေအာ္ရီဂ်င္တယ္ အသားအေရာင္
ညစ္ထပ္ထပ္မွာ စက္ဘီးနင္းထားလို႔ ေခြ်းစိုေနတဲ့တီရွပ္နဲ႔ ဇင္နက္ျပာေဘာင္းဘီအေဟာင္းနဲ႔ 
ရာဘာညွပ္ဖိနပ္နဲ႔ နဲ႔ဆိုေတာ့ သူတို႔ထက္ေတာင္ပိုျပီး အျမင္စုတ္ပါရဲ့။ 
တစ္လုံးတည္းေသာ စားပြဲေနာက္မွာေတာ့ သပ္သပ္ယပ္ယပ္
၀တ္ထားတဲ့ အသားညိဳညိဳ ခပ္ျပည့္ျပည့္ အသက္ ၅၀ ေလာက္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ထိုင္ေနတယ္။ 
ဥကၠဌဆိုတာျဖစ္မွာပဲ။

သူ႔ေရွ႕မွာသြားရပ္လိုက္ျပီး....ဥကၠဌလားခင္ဗ်။
ဟုတ္ပါတယ္... ဘာကိစၥလဲ။ 
ေထာက္ခံစာ လိုခ်င္လို႔ပါ... 
ဘာေထာက္ခံစာလဲ... သန္းေခါင္စာရင္းေျပာင္းတာလား..
မဟုတ္ဖူးခင္ဗ်... ဒီရပ္ကြက္မွာ တည္းခိုေနထိုင္တာ အမွန္တစ္ကယ္ျဖစ္ေၾကာင္းေထာက္ခံစာပါ..
ဘာအတြက္လဲ....

ဗီဇာ သက္တမ္းတိုးဖို႔ပါ။
ဘာ.. ဘာ... ဘယ္လို။
ဥကၠဌက ကိုယ့္ကို သရဲတေစၦ ျမင္လိုက္ရသလို အလန္႔တၾကား ၾကည့္ျပီး ထပ္ေမးတယ္.. 
ဗီဇာ... ဟုတ္လား။
ကိုယ္က ပတ္စပို႔ေလးထုတ္ျပျပီး ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ရွင္းျပရပါေတာ့တယ္.... 
ဟုတ္ကဲ့ပါ ဒီလိုပါ.... က်ေနာ္က xxxxxx ဘလာ xxxxxx ဘလာ xxxxx ဘလာ xxxxx
အဲဒါေၾကာင့္ ေထာက္ခံစာလိုခ်င္လို႔ပါ။

ဥကၠဌက ပတ္စပို႔ေလးကို ဟိုဟိုသည္သည္ မရဲတရဲျဖဲၾကည့္ျပီး...
က်ေနာ္လဲ သိပ္နားမလည္ဘူးဗ်.... ေနဦး... ေဟ့.. ကိုxxx ေရ ကိုxxx ဒီကိုလာပါဦး
ေဟာသည္မွာ ၾသစေတးလ်ႏိုင္ငံသားတဲ့... ဗီဇာ သက္တမ္းတိုးခ်င္လို႔တဲ့... 
ေထာက္ခံစာ လာေတာင္းေနတယ္....
ကုိယ့္ဖက္လွည့္ျပီး သူက က်ေနာ့္ထက္ လ၀က အေၾကာင္းပိုနားလည္တယ္ဗ်...
သူနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါေနာ္.... 

မၾကာခင္ပဲ ရွပ္အကၤ် ီလက္ရွည္၀တ္ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ အသက္ ၅၀ ေလာက္ရွိတဲ့
လူတစ္ေယာက္ ေျမာက္ၾကြားၾကြားနဲ႔ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီလူက ဒီ႐ုံးမွာ ဘာလုပ္တာလဲေတာ့မသိဘူး။
သူက ပတ္စပို႔ကိုေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ကိုေမးတယ္။
ခင္ဗ်ားဘယ္တုန္းက ေရာက္တာလဲ။
ဆယ္လေလာက္ရွိျပီ။ 
အဲဒီဆယ္လ ဘယ္မွာေနသလဲ။
ခု ဒီအိမ္မွာပဲေနတာပဲ။
ဒါဆို ဘာလို႔ ဒီ႐ုံးကို ခုမွလာရသလဲ။ 
လာဖို႔မလိုဘူးထင္လို႔ မလာတာ။ အဲဒီမွာ ဗီဇာသက္တမ္းတိုးထားတာေတြရွိတယ္ေလ။
ခင္ဗ်ားနားလည္ရမွာေပါ့။ ႏိုင္ငံျခားမွာေတာင္ ေနေနတာ။
ဒီက နည္းစံနစ္ေတြက ႏိုင္ငံျခားထက္ အမ်ားၾကီးပိုခက္တယ္ဗ်။ 

ဒီလူ ေတာ္ေတာ္တင္းသြားပုံရတယ္။ 
အဲဒီေဖာင္ေတြ ဘယ္ကရသလဲ။
လ၀က ႐ုံးကေပးလိုက္တာ။ 
ဘယ္တုန္းက ေပးလိုက္တာလဲ။
ဒီမနက္ပဲ။
ဘယ္သူေပးတာလဲ။
ကေလးမေလးတစ္ေယာက္။
သူက ခင္ဗ်ား ခုမွေရာက္တယ္ထင္လို႔ ေပးလုိက္တာျဖစ္မွာ။
မဟုတ္ဖူး အဲဒီမွာ က်ေနာ္ အကုန္ရွင္းျပတယ္။

သူက လ၀က ႐ုံးကို ခ်က္ခ်င္းဖုန္းဆက္ေမးတယ္။ 
ေအး... xxxxx လား ဒီမွာ ၾသစေတးလ်ႏိုင္ငံသားတဲ့... 
ဗမာပဲ.... ေရာက္ေနတာ ဆယ္လေလာက္ရွိျပီတဲ့။
xxx xxxx ဒီမွာ လိုင္းသိပ္မေကာင္းဘူး အျပင္မွာထြက္ေျပာမယ္။
ဆိုျပီး အျပင္ထြက္သြားတယ္။ 

ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခန္းထဲရွိတဲ့သူ အားလုံးနီးပါးက ကိုယ့္ကို 
ျဂိဳဟ္သားတစ္ေကာင္လို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဟယ္.... ငါ့ႏွယ္။
ဥကၠဌကေတာ့ ေဘးက ပြဲၾကည့္ပရိသတ္လိုျငိမ္ေနရာက ဟိုလူထြက္သြားေနတုန္းကိုယ့္ကို
ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ ေမးတယ္။ ရည္ရည္မြန္မြန္ပါပဲ။ 
ဟိုမွာဘာလုပ္လဲ။ ဘယ္တုန္းကႏိုင္ငံသားျဖစ္တာလဲ။ အဲဒီကို ဘယ္လိုေရာက္သြားတာလဲ။ 
ဘယ္ေတာ့ျပန္မယ္စိတ္ကူးလဲ... စသျဖင့္ေပါ့။
ကိုယ္လဲ ေအးေဆးျပန္ေျဖပါတယ္။

သိပ္မၾကာခင္ပဲ ခုနပိန္ပိန္ရွည္ရွည္လူ ျပန္ေရာက္လာတယ္။
ေစာေစာကထက္ ပိုျပီး အဂရက္စစ္ ျဖစ္ေနပုံပဲ။ 
ပုဆိုးစြန္ေတာင္ဆြဲျပီး ထိုင္လိုက္တယ္။ အကၤ် ီလက္ေမာင္းပင့္တယ္။ ေျပာေသးတယ္...
ေတြ႔ၾကျပီေပါ့ကြာ.... ငါ့နဲ႔မွလာေတြ႔ရတယ္လို႔။ က်ားေရွ႕ေမွာက္ရက္လဲတာပဲ... ဟင္း... ဟင္း...
ကိုယ္က သူ႔ကို နားမလည္သလို ငူတူတူနဲ႔ၾကည့္ေနရင္း က်ားပိန္ၾကီးေရွ႕ ေမွာက္ရက္လဲေနတဲ့
ကိုယ့္အျဖစ္ေလးကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ျပီး ခနေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္....
အခန္းထဲက လူေတြကလဲ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ၀ိုင္းၾကည့္လို႔...

ကိုပိန္ပိန္က ေမးတယ္။
ခင္ဗ်ား ခ်င္းလား။ 
မဟုတ္ဖူး။ ဗမာပါ။ အညာသားဗ်။ 
စီေဖာင္ဘယ္မွာတင္သလဲ။ စီေဖာင္တင္ျပီးမွ ဒီသက္တမ္းေတြတိုးလို႔ရတာ။
မသိဘူး။ ပြဲစားတင္ေပးတာ။ 
အဲဒီပြဲစားကဘယ္ကလဲ။
မသိဘူး။ သူငယ္ခ်င္းက တဆင့္အပ္ေပးတာ။
အဲဒီသူငယ္ခ်င္း ကဘယ္ကလဲ။
ေက်ာက္ေျမာင္းက။
သူ႔ဆီဖုန္းဆက္လို႔ရလား။
မရဘူး။

ပိန္ပိန္ ႐ွဴးရွဴးရွဲရွဲျဖစ္သြားတယ္... 
႐ွဴးရွဴး.... ေတြ႔ၾကျပီေပါ့ကြာ....ရွဲရွဲ။ ေဟ့.... ေမာင္xxxx ဒါကိုေကာ္ပီႏွစ္စုံကူးလိုက္။ 
တစ္ရြက္မွ မက်န္ေအာင္ အကုန္ကူးထားလိုက္.. ၾကားလား။
ေဘးနားက လူတစ္ေယာက္ကိုေခၚျပီး ကိုယ့္ပတ္စပို႔ကို ေကာ္ပီကူးခိုင္းေနတာ။
ကိုယ္လဲ နဲနဲ ေနာက္ခ်င္လာတာနဲ႔ ဟာ... ဒါဆိုအေတာ္ပဲ
က်ေနာ့္အတြက္လဲ ႏွစ္စုံပိုကူးေပးပါ။ လ၀က ႐ုံးေပးဖို႔။
ပိန္ပိန္ ခနေတာ့ ေၾကာင္သြားျပီးမွ ငါေျပာတာလုပ္..... ႏွစ္စုံပဲကူး.. ခင္ဗ်ား ေကာ္ပီကူးခ ေပးလိုက္..
ဟင္ ကိုယ့္ဆီကေတာင္ ျပန္ေတာင္းေနေသး... ကိုယ္လဲ မေနသာေတာ့ပဲ ပိုက္ဆံအိပ္ထဲက
ရာတန္တစ္ထပ္ကို ဟန္ပါပါထုတ္ျပီး ဘယ္ေလာက္ေပးရမွာလဲ ေမးေတာ့ 
အဲ့လူက ငါးရာဆိုရပါတယ္ေျပာလို႔ တစ္ရာတန္းအႏြမ္းေလးေတြ ငါးရြက္ေသျခာေရျပီးေပးလိုက္တယ္။ 

ပိန္ပိန္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဖုန္းဆက္ဖို႔ အျပင္ထြက္သြားျပန္တယ္... 
အဲသည္ေတာ့မွ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ ဥကၠဌက ေလေအးေလးနဲ႔...
ေအးဗ်ာ... က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားတို႔ လမ္းမွဴးဆီ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ပါဦးမယ္.. သူကလဲေဆး႐ုံမွာဗ်။ ဟဲ ဟဲ။
ဟုတ္တယ္... က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္အစ္မနဲ႔ သူ႔အိမ္ေရာက္ခဲ့ေသးတယ္... 
သူက က်ေနာ့္အစ္မကို ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။

ဥကၠနဲ႔ လမ္းမွဴး ဖုန္းေျပာတယ္... ဥကၠဌက ေနာက္ေန႔ေဆး႐ုံလာေမးမယ့္အေၾကာင္း...
လမ္းမွဴးကလဲ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္အစ္မကို ေကာင္းေကာင္းသိပါေၾကာင္း ေျပာေနသံေတြ ၾကားေနရတယ္္။
ဥကၠဌကေျပာတယ္.... ဒါဆိုဒီလိုလုပ္။ ခင္ဗ်ားအစ္မကို ဒီကိုေခၚလိုက္။
ဟာ.. မျဖစ္ဖူးခင္ဗ်.. အေမက အနားမွာ လူတစ္ေယာက္ရွိမွျဖစ္မွာ။ 
က်ေနာ္ျပန္သြားျပီး သူ႔ကိုဒီလႊတ္လိုက္မယ္ေလ.... 

အဲဒီတုန္း ကိုပိန္ပိန္ျပန္၀င္လာတယ္.... ကိုယ့္ကို တစ္ခ်က္မွမၾကည့္ပဲ 
ဥကၠဌကို ေလးသံေပ်ာ့ေလးနဲ႔ေျပာတယ္...
႐ုံးကေျပာတယ္.. ေထာက္ခံစာ လုပ္ေပးလိုက္ပါတဲ့... က်န္တာေတြ ႐ုံးက်မွ ဆက္စစ္မယ္တဲ့....
ေအာင္မယ္ စစ္မယ္ဆိုပါလား.... ငါ့လခြမ္း... ေအးေလ.. ေပးမယ္ဆိုလဲ ျပီးတာပါပဲ...

ဥကၠဌက ခင္ဗ်ား အစ္မကိုသာ လႊတ္လိုက္ဗ်ာ.. က်ေနာ္ ေပးလိုက္ပါ့မယ္... 
ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါပဲခင္ဗ်ာ... က်ေနာ္လႊတ္လိုက္ပါ့မယ္.... 
ေဟာသည္မွာ ခင္ဗ်ား ပတ္စပို႔... ေပ်ာက္ဦးမယ္။ 
ပူမေနနဲ႔.. အဲဒါ သူတို႔ အသက္ပဲ...
ဥကၠဌက ကိုယ့္ကို ေစတနာနဲ႔သတိေပးတာကိုေတာင္ ဒင္းက ၀င္ဟန္႔ေနေသးတယ္။ 
ဒီလူ ဒီ႐ုံးမွာ ဘာလုပ္တာလဲမသိဘူး...

ကိုယ္လဲ အိမ္ကို သုတ္ေျခတင္နင္းျပန္ခဲ့ျပီး အစ္မကိုအက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပ.... 
အဲဒီ႐ုံးကလဲ သြားရတာေ၀းေတာ့ အစ္မလမ္းေပ်ာက္ျပီး ၾကာေနမွာလဲစိုးတာေၾကာင့္
ေဘးအိမ္က စက္ဘီးတစ္စီးငွား အေမကို ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခနထားခဲ့ျပီး
ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးကိုယ္စီ စီးလို႔ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး႐ုံးကိုသြားျပီး
အဲ့သည့္ ေထာက္ခံစာဆိုတာၾကီးကို ေအးေဆးေလွ်ာရွဴ ယူလာခဲ့ပါေတာ့တယ္... 

ဘာလုပ္မွန္းမသိတဲ့ ကိုေမာင္ပိန္ကိုေတာ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျမင္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး...
အခ်ိန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလးနာရီထိုးျပီးခါစ.. ဒီက႐ုံးေတြက ဘယ္ခ်ိန္ပိတ္တာလဲမသိဘူး။
အစ္မကေတာ့ သြားခ်င္သြားၾကည့္ပါလားဆိုလို႔ ကိုယ္လဲ ေဒါ့ကုမင့္ေတြထည့္ထားတဲ့
ၾကြတ္ၾကြတ္အိပ္ေလးကို စက္ဘီးျခင္းထဲထည့္ျပီး မီလိုမီျငား ျမိဳ႕နယ္ လ၀က႐ုံးဆီ 
သုတ္ေျခတင္ နင္းရျပန္တယ္... လမ္းမွာ လိုအပ္တာေတြ ကတိုက္က႐ိုက္ ေကာ္ပီ၀င္ဆြဲ..
႐ုံးေရွ႕ေရာက္လို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာ ေမွာင္ေနတယ္... သြားျပီ... မမီေတာ့ဘူး။
အထဲ၀င္သြားေတာ့မွ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ မီးပ်က္ေနတာ။ 

အယ္လ္အီးဒီ မီးလုံးမွိန္မိွန္ေလးေတြေအာက္မွာ လူေတြကေတာ့ မနက္ကလိုပဲ
အုတ္အုတ္က်က္က်က္ အလုပ္ဆက္ေနၾကတုန္း။ 
ကိုယ္လဲ မနက္က ကေလးမေလးဆီသြားလိုက္ေတာ့ သူ႔စားပဲြေဘးမွာ 
သူ႔လိုကေလးမေလး ႏွစ္ေယာက္ရပ္လို႔။ သူကေတာ့ စားပြဲေပၚက ဖိုင္အုပ္တစ္ခုကို 
တျဗင္းျဗင္းလွန္ရင္း တစ္ခုခုရွာ အလုပ္႐ႈပ္ေနပုံပဲ.. ကိုယ္ကေတာ့ စားပြဲေရွ႕နား
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အသာရပ္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္... ကေလးမပုံစံက အေတာ္ပင္ပန္းေနပုံပဲ..

တစ္ေအာင့္ေလာက္ေနေတာ့ သူ႔ေရွ႕ကဖိုင္အုပ္ၾကီးကို ျဗန္းကနဲပိတ္လိုက္ျပီး
သြားေတာ့ဟယ္.. နင္တို႔ဖာသာရွာၾက.. ငါေတာ့ ေခါင္းကိုက္ျပီ... ဆိုျပီး 
ဖိုင္အုပ္ၾကီးထိုးေပး... ဟိုကေလးမေလးေတြက အဲဒါၾကီးေပြ႔ယူသြားျပီးတဲ့ေနာက္
သူေလးခမ်ာ စားပြဲေပၚ ေခါင္းငိုက္စိုက္က် ဖလက္ျပေနပါေတာ့တယ္။ 
အဲဒါမွ ခက္ျပီ... ကိုယ္လဲ ဘာမွမကူညီႏိုင္ေတာ့ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာပဲ ရပ္ျမဲရပ္ေနမိတယ္။
အင္း.... ႐ုံးကလဲ အဲကြန္းမရွိ၊ ပန္ကာမရွိနဲ႔ သူတို႔ေလးေတြ အလုပ္လုပ္ရတာ အေတာ္အိုက္မွာ။
ဖိနပ္ခြ်တ္၀င္ရတဲ့ ျမိဳ႕နယ္မွဴး႐ုံးခန္းထဲေတာ့ အဲကြန္းရွိတယ္။ 

အရင္တစ္ခါ လက္မွတ္၀င္ထိုးတုန္းက ေရာက္ဖူးလို႔သိတာ။
ကြန္ပ်ဴတာေတြဘာေတြသုံးႏိုင္ရင္ေတာ့ ခုလိုဖိုင္အုပ္ၾကီးေတြ စကၠဴရြက္ေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္
ရတာထက္ ပိုလြယ္ကူသက္သာရွာၾကမွာပဲ... ပန္းဆိုးတန္း႐ုံးေရာက္တုန္းကလဲ ကြန္ပ်ဴတာသုံးတာ
မေတြ႔မိဘူး။ စကၠဴပုံၾကီးေတြနဲ႔ပဲ လုပ္ေနၾကတာေတြ႔တယ္.. တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျဖစ္လာတန္ေကာင္းပါရဲ့ေလ။
အဲသည္လို ေတြးမိေနတုန္း ကေလးမေလး ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ျပီး 
ဦးေလး ခုန္ဆြဲထိုင္ပါ။ ခနေစာင့္ဦးေနာ္ ခနေနရင္ အရာရွိနဲ႔ေတြ႔လို႔ရပါျပီ...
ေျပာေျပာဆိုဆိုပဲ အခန္းေလးတစ္ခုထဲ၀င္သြားပါတယ္။ 

တစ္ကယ္ပဲ ခနေနေတာ့ အဲဒီအခန္းေလးထဲကျပန္ထြက္လာျပီး ကိုယ့္ကို လက္ယပ္ေခၚလို႔
ကိုယ္လဲ လိုက္၀င္သြားေတာ့ အထဲမွာ အရာရွိထိုင္ေနတာေတြ႔တယ္။ 
သူစားပြဲေပၚမွာလဲ စကၠဴပုံတစ္ထပ္နဲ႔။ သူ႔အခန္းထဲ အဲကူလာေလးေတာ့ရွိေပမယ့္ မီးပ်က္ေနလို႔ 
သူလဲစြပ္က်ယ္ခ်ိဳင္းျပတ္နဲ႔။ ျမင္ဖူးတယ္လို႔ေတာ့ထင္သား...

ကို္ယ့္ပါလာတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ စစ္ၾကည့္ျပီး လိုအပ္ေနတာေတြေျပာတယ္။ 
ကိုယ့္ဇာတ္လမ္းကိုလဲ သိျပီးျဖစ္ေနတယ္.. ကိုေမာင္ပိန္နဲ႔ ဖုန္းေျပာတာလဲ သူပဲျဖစ္မယ္။
ေမးခြန္းတစ္ခ်ဳိ႕ေမးတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆး ေမးတာပါ။ 
ဘာလာလုပ္လဲ။ ဘယ္ေတာ့ျပန္မလဲ။ ဘာလို႔ စီေဖာင္ ဒီမွာလာမတင္သလဲ။ 
အရင္က ဒီ႐ုံးေရာက္ဖူးလား။ 

ေနမေကာင္းတဲ့ အေမနဲ႔ လာေနတာ။ ျပန္ရက္မရွိေသး။ အရင္ကဒီ႐ုံးေရာက္ဖူးတယ္။
စီေဖာင္လာတင္တာ ေလးရက္ကုန္သြားတယ္။ ပြဲစားနဲ႔လုပ္တာပိုအဆင္ေျပတယ္။
ဒါေပမယ့္ ရွိတာေလး လုံးပါးပါးလာလို႔။ 
သူကေျပာတယ္... အိုေက ဒီေန႔ေတာ့ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး... က်ေနာ္ေျပာတဲ့ ဟာေတြျဖည့္ျပီး
တနလၤာေန႔ျပန္လာခဲ့ပါ... 

သတိလဲေပးေသးတယ္... ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနေပါ့ဗ်ာ .. ခင္ဗ်ားေနတဲ့ရပ္ကြက္က 
နာမည္ၾကီးဗ်... အဲဒီမွာ ထိုင္၀မ္ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ ျပသနာတက္ျပီး အိုဗာစေတး
အၾကာၾကီးျဖစ္ေနတာ... ေနာက္ဆုံး ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးလိုက္ရတယ္။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာေတာ့
ေအးေအးေဆးေဆးပါ.. 

ဟုတ္ကဲ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါ... က်ေနာ္ တနလၤာေန႔ျပန္လာခဲ့ပါမယ္..
ဒါနဲ႔ ဆရာ့နာမည္ဘယ္သူလဲခင္ဗ်..
xxxxxxx
ဟုတ္ပါျပီ... ေန႔လည္က ကိုေမာင္ပိန္ဖုန္းေခၚတဲ့ နာမည္။ က်ေနာ္အရင္တစ္ခါလာတုန္းက
သူ႔စားပြဲမွာ ျမိဳ႕နယ္မွဴးအလာထိုင္ေစာင့္ခဲ့တာ.. ခ႐ိုင္႐ုံးသြားဖို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္
လမ္းညႊန္ေပးလိုက္တဲ့ အရာရွိပါပဲ။

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More