Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ႕ မာရသြန္ခရီး ၂၄

on March 29, 2012 6:12 pm
ေအာက္ေမ့ဖြယ္ / ဧရာ၀တီ။

တပ္ရင္းညီလာခံနဲ႔ ေကာ္မီတီသစ္၊ တပ္မႉးအသစ္မ်ား ေရြးခ်ယ္ျခင္း

တပတ္ေလာက္သာ ၾကာမယ္ထင္ၿပီး ေခၚလုိက္တဲ့ တပ္ရင္းညီလာခံဟာ ၁၀ ရက္ေက်ာ္တဲ့အထိ ေဆြးေႏြးစရာ မကုန္ေသးဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တျခားအဖြဲ႔စည္းေတြ မတူတဲ့အခ်က္ကုိ တင္ျပလုိပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ နယ္စပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ နုိင္ငံေရးအဖြဲ႔စည္းေတြ အစည္းေ၀းလုပ္တဲ့အခါ ဘယ္ႏွရက္လုပ္မယ္၊ ေဆြးေႏြးမယ့္အေၾကာင္းအရာက ဘာေတြျဖစ္တယ္ စသျဖင့္ အတိအက် သတ္မွတ္ၿပီး ၂ ရက္ ၃ ရက္နဲ႔ ျပတ္ေအာင္လုပ္ေလ့ရွိေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔က်ဳိးဖုိးေတြကေတာ့ အဲဒီလုိ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလုိ ႀကိဳတင္ကန္႔သတ္ ထားတာကို မႀကိဳက္ဘူး။ လြတ္လပ္စြာ ေဆြးေႏြးခြင့္ေပးရမယ္ဆုိၿပီး ျငင္းလုိက္ခုန္လုိက္နဲ႔ ၁၅ ရက္တိတိ ၾကာသြားပါတယ္။


တပ္ခြဲမႈး ကုိဘုန္းေက်ာ္နဲ႔အတူ တပ္ခြဲ ၃ မွ စစ္ေၾကာင္းတခုကုိေတြ႔ရစဥ္

ညီလာခံအတြင္း ေဆြးေႏြးတဲ့ အခ်က္ေတြထဲက အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ေတြအျဖစ္ က်ေနာ္ မွတ္မိ သေလာက္ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ NLD က နုိင္သြားတဲ့အတြက္ NLD အစိုးရအသစ္ ေပၚလာရင္ ABSDF ဘယ္လို ဆက္လက္ရပ္တည္မလဲဆုိတဲ့ နုိ္င္ငံေရးကိစၥ ပါပါတယ္။ ေနာက္တခါ ေရွ႕တန္းမွာ KNU နဲ႔ ပူးတဲြလႈပ္ရွားတဲ့အခါ ေက်ာင္းသားေတြက ရြာေရွ႕မွာ လူထုတရားေဟာပဲြလုပ္။ KNU က ေနာက္မွာ ရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးခ်ၿပီး အခြန္ေကာက္ေနတဲ့ကိစၥ ေကာ္မတီက ေျဖရွင္းေပးပါဆုိတဲ့ မဟာမိတ္ ဆက္ဆံေရးကိစၥ ပါပါတယ္။ ေနာက္တခါ ပင္လယ္ျပင္ဆီ တုိးခ်ဲ႕ထုိးေဖာက္ေရးကိစၥ ပါတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥေတြအတြက္ အခ်ိန္သိပ္ကုန္တာ မဟုတ္ဘဲ အစည္းအေ၀းဆုံးျဖတ္ခ်က္၊ မွတ္တမ္းတင္ခ်က္ တေၾကာင္းခ်င္းစီကို စကားလုံး စီတာကအစ သတ္ပုံ အမွားအမွန္အထိအဆုံး ညီလာခံမွာ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္ေနတဲ့အတြက္ အခုလုိ အခ်ိန္ ၁၅ ရက္ ၾကာသြားတာျဖစ္မလားလုိ႔ က်ေနာ္ ျပန္စဥ္းစားေနမိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီညီလာခံအပါ၀င္ ABSDF ညီလာခံ အသီးသီး၊ အစည္းေ၀းအသီးသီးရဲ႕ ေ၀ါဟာရျငင္းခုန္ပဲြ၊ သတ္ပုံျငင္းခုံပဲြေတြဟာ အလားကား အခ်ိန္ျဖဳန္း႐ုံ သက္သက္ေတာ့ ျဖစ္ပုံမရပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ Federal ကုိ ျမန္မာမႈျပဳတဲ့အခါ “ဖက္-ဒရယ္မူ” လုိ႔ ေရးမလား။ “ဖယ္-ဒရယ္မူ” လုိ႔ေရးမလားဆုိတဲ့ “ဖက္” နဲ႔ “ဖယ္” စကားလုံး ၂ လုံးအေပၚ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈပုံစံကုိ အထူး စိတ္၀င္စား မိတယ္လုိ႔ KNU ပဒုိတဦးျဖစ္သူ တပ္မဟာ ၄ ေဒသ ေက်ာင္းသားေရးရာ တာ၀န္ခံ မန္းၿငိမ္းေမာင္က ေျပာဖူးပါတယ္။ “ဖယ္” ဆုိတာဟာ က်ဥ္ဖယ္၊ ေရွာင္ဖယ္တဲ့သေဘာျဖစ္ၿပီး “ဖက္” ဆုိတာက ဖက္တြယ္ျခင္း၊ တဦးနဲ႔တဦး ေပြ႔ဖက္ျခင္း၊ ခ်စ္ၾကည္ျခင္းသေဘာကို ေဆာင္တဲ့အတြက္ “ဖယ္” အစား “ဖက္” ကို သုံးတယ္လုိ႔ က်ဳိးဖုိး ဘာသာေဗဒဆရာေတြရဲ႕ ရွင္းလင္းခ်က္ကုိ သူ အထူးသေဘာက်မိတယ္လုိ႔ ပဒုိမန္းၿငိမ္းေမာင္ ေျပာခဲ့ဖူးတာကို က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါတယ္။

ဒီလုိျငင္းခုံမႈမ်ဳိးစုံနဲ႔ သတင္း ၂ ပတ္ၾကာခဲ့တဲ့ ညီလာခံေနာက္ဆုံးေန႔မွာေတာ့ စခန္းေကာ္မတီ ျပန္ေရြးတာ၊ တပ္မႉးေတြ ျပန္ေရြးတာ၊ ျပန္လည္ အတည္ျပဳတာေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေရြးခ်ယ္မႈေတြအရ အရန္ဗဟုိေကာ္မတီနဲ႔ စခန္းေကာ္မတီ စည္း႐ံုးေရးတာ၀န္ခံ ကိုေဌးေအာင္ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ဆီသြားတာကို အတည္ျပဳပါတယ္။ ေနာက္ လစ္လပ္ စခန္းေကာ္မတီေနရာအတြက္ တပ္ေထာက္ဗုိလ္ႀကီး က်ေနာ့္ကို စခန္းေကာ္မတီ ေထာက္ပံ့ေရးတာ၀န္ခံအျဖစ္ ညီလာခံကေန ေရြးခ်ယ္လုိက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္သူ ထား၀ယ္မွ ကုိျမင့္လြင္က တပ္ေထာက္ဗုိလ္ႀကီး ျဖစ္လာပါတယ္။ 

တပ္ေရးဗုိလ္ႀကီး ကိုေအးေသာ္ တျခားတာ၀န္ထမ္းဖုိ႔ ရွိတယ္ဆုိၿပီး ႏုတ္ထြက္သြားတဲ့အတြက္ တပ္ခဲြ ၁ မွ ဒုခြဲမႉးျဖစ္သူ ကုိျပည္ေဆာင္ဦးက တပ္ေရးဗုိလ္ႀကီး ျဖစ္လာပါတယ္။ ခြဲ ၁ မွ တပ္စုမႉးတဦးျဖစ္သူ ကိုမ်ဳိးေအာင္ ေခၚ ဖုိးတုတ္ႀကီး (၁၉၉၁-မွာက်ဆုံး) က ဒု ခဲြမႉးျဖစ္လာပါတယ္။ တပ္ခြဲ ၃ မွ ခြဲမႉး ကိုျမင့္ေအာင္ ဗဟုိဖက္ဆီ တာ၀န္ေျပာင္းတဲ့အတြက္ ဒုခဲြမႉး ကိုဘုန္းေက်ာ္က တပ္ခြဲမႉးျဖစ္လာၿပီး တပ္စုမႉးတဦးျဖစ္သူ ကိုေအာင္နုိင္ (၁၉၉၄-မွာက်ဆုံး) က ဒုခြဲမႉး ျဖစ္လာပါတယ္။ တပ္ရင္း အရာခံဗုိလ္ကေတာ့ ကုိ၀င္းေအာင္ (အခုအေမရိကန္) ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ စခန္းေကာ္မတီနဲ႔ တပ္မႉးေတြ ဘယ္လုိ အာဏာ (တာ၀န္) ခဲြေ၀သလဲ ဆုိတာကလဲ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာ္မတီနဲ႔ တပ္မႉး ေပါင္းထားတဲ့ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ ဘယ္ကေန ေကာ္ပီကူးထားမွန္း  က်ေနာ္ အတိအက်မသိေပမယ့္ အၾကမ္းအားျဖင့္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အရင္ ေတာထဲမွာ ရွိသမွ် လက္နက္ကုိင္ အဖဲြ႔အေတာ္မ်ားမ်ား ဒီဖြဲ႔စည္းပုံနဲ႔ ခရီးနွင္ခဲ့တာကုိ က်ေနာ္သတိျပဳမိပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ဗကပမွာဆုိရင္ ခ႐ုိင္နုိင္ငံေရးမႉးနဲ႔ ခ႐ိုင္တပ္မႉးဆုိၿပီး ဗုိလ္ ၂ ဦးကို ပူးတြဲတာ၀န္ေပးထားပါတယ္။ KNU မွာလည္း အလားတူ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ ခ႐ုိင္ဥကၠ႒နဲ႔ တပ္မဟာမႉး၊ ၿမိဳ႕နယ္ဥကၠ႒နဲ႔ တပ္ရင္းမႉး၊ တပ္ခြဲမႉး စသျဖင့္ ဗုိလ္ ၂ ဦးကို တဲြၿပီးတာ၀န္ေပးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အလားတူ ျပည္ခ်စ္ေခတ္ကလည္း တပ္ရင္းနုိင္ငံေရးမႉးနဲ႔ တပ္ရင္းမႉးဆုိၿပီး ဗုိလ္ ၂ ဦးကို တဲြၿပီးတာ၀န္ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။


၂၀၁ တပ္ရင္း ေဆးတပ္ဖြဲ႔အား ေတြ႔ရစဥ္ 

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ က်ဳိးဖုိးတပ္မေတာ္ဟာလည္း ကမာၻမွာ ပထမဆုံး ေပၚလာတဲ့ တခုတည္းေသာ တပ္မေတာ္လုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ထားေပမဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံကေတာ့ ေနာင္ေတာ္ သူပုန္တပ္ေတြဆီကပဲ ပုံတူ ကူးထားပုံုံရပါတယ္။ ေတာတြင္းကာလ ၁၀ နွစ္တာ အေတြ႔အႀကံဳအရ ဒီလုိစခန္းေကာ္မီတီနဲ႔ တပ္မႉးေတြ တြဲဖက္တာ၀န္ ေပးထားတဲ့ေခတ္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔စခန္းအတြက္ အလုပ္အျဖစ္ဆုံး ကာလေတြအျဖစ္ က်ေနာ္ အမွတ္ရေနပါတယ္။ ၁၉၉၁ ေနာက္ပုိင္း စခန္းေကာ္မီတီကုိ ဖ်က္ၿပီး တပ္ရင္းမႉးနဲ႔ တပ္မႉးေတြ သက္သက္က ဦးစီးတဲ့ေခတ္မွာေတာ့ တပ္ရင္းမႉးမွာ အာဏာ (တာ၀န္နဲ႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္္) သိပ္မ်ားလာၿပီး တဦးတည္းရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အမိန္႔ေပးနုိင္တဲ့ အဆင့္အထိ ေရာက္သြားတာကို ေတြ႔ရဖူးပါတယ္။

ေကာ္မတီေလးျဖစ္ခ်င္သည္

ဒါက တပ္ရင္း႐ံုးရွိရာ အစည္းေ၀းခန္းမထဲက ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္မႈေတြ။ အဲဒိီကာလ အသုံးအႏႈန္း အတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ “နုိင္ငံေရးအဘိဓမၼာေတြ” ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရဲေဘာ္အမ်ားစုရွိတဲ့ ဘားတုိက္ေ
တြမွာေတာ့ ဒီကိစၥေတြကို သိပ္စိတ္၀င္စားပုံ မျပပါ။ ဂစ္တာေတြဘာေတြနဲ႔ သီခ်င္းဆုိသူဆုိ၊ ဟုိအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းပြားသူနဲ႔ ေကာ္မတီကုိ ေ၀ဖန္ေနၾကပါတယ္။ ရဲေဘာ္ေတြ သီဆုိေနတဲ့ ေဟာဒီသီခ်င္းကို နားေထာင္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အဲဒီကာလ ေကာ္မတီရဲ႕ ၾသဇာႀကီးပုံနဲ႔ အျမင္ကပ္ခံရပုံကို ခန္႔မွန္းနုိင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

“… ေကာ္မီတီေလး ျဖစ္ခ်င္သည္ …
ဘန္ေကာက္၊ မဲေဆာက္ကို ခဏခဏသြားမည္ …
ဘာဘာညာညာ ၀ယ္ခဲ့မည္ …”
အဆုိေတာ္လႊမ္းမုိးရဲ႕ “အခုေတာ့ ပါစပ္ရာဇ၀င္ေလးတခု ျဖစ္လုိ႔က်န္ခဲ့ၿပီ” သီခ်င္းထဲက မူလစာသားေတြျဖစ္တဲ့ “ေမွာ္ဆရာေလးျဖစ္ခ်င္သည္ … ပုံျပင္ေဟာင္းကေလး အသက္သြင္းမိေတာ့မည္ …” ကုိ စာသားေျပာင္းဆုိထားတဲ့ က်ဳိးဖုိးမ်ားရဲ႕ ေကာ္မတီသေရာ္စာ သီခ်င္းမ်ားစြာထဲက ထင္ရွားတဲ့တပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ထင္ရွားတဲ့ တပုဒ္ကေတာ့ …
“ေကာ္မတီအတြက္ဆုိ ၾကက္ကုိလည္း ၀ယ္ပါမည္ …
ေနပါေစ ငါတုိ႔အတြက္ေတာ့ ပဲဟင္းနဲ႔ေတာ္ၿပီ …”
ဒီသီခ်င္းကေတာ့ အခန္း ၈ မွာ က်ေနာ္တင္ျပခဲ့တဲ့အတုိင္း ကုိထူးအိမ္သင္ ရန္ကုန္မျပန္ခင္ ေရးေပးခဲ့တဲ့ “အဆုံးသတ္တုိက္ပဲြ” သီခ်င္းထဲက ေျပာင္ေျမာက္လွတဲ့ မူလစာသားေတြျဖစ္တဲ့ … “နုိင္ငံေတာ္အတြက္ဆုိ အသက္ကုိလည္း ဘာမထီ … ေသပေစ ခြပ္ေဒါင္းေသြးေဟ့ ရဲရဲေရွ႕ကုိခ်ီ” … ကုိ စာသားေျပာင္းထားတဲ့ က်ဳိးဖုိးမ်ားရဲ႕ ေနာက္ထပ္ ေကာ္မတီသေရာ္စာ သီခ်င္းတပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီကာလဟာ စခန္းတခုနဲ႔တခုအၾကား ပုံမွန္ဆက္သြယ္ဖုိ႔ ဆက္သြယ္ေရးစက္ေတြ မရွိေသးေပမယ့္ သီေဘာဘုိးစခန္းဘက္မွာ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ အဲဒီသီခ်င္း က်ေနာ္တုိ႔ခစန္းဆီ ဘယ္လုိကေန ဘယ္လုိ ေရာက္လာသလဲေတာ့ မသိပါ။ အဲဒီထက္ ပုိဆုိးတာကေတာ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲ႕ သႏၷိဌာန္ ၄ ခ်က္ထဲက ေနာက္ဆုံးအခ်က္ျဖစ္တဲ့ “ဒီမုိကေရစီေတာ္လွန္ေရး ေအာင္ျမင္သည္အထိ အသက္စြန္႔ တုိက္ပဲြ၀င္သြားရန္ သႏၷိဌာန္ျပဳပါသည္” ဆုိတဲ့ စကားလုံးကိုေတာင္ ေနာက္ေျပာင္ၿပီး “ဒီမုိကေရစီေတာ္လွန္ေရး ေအာင္ျမင္သည္အထိ အသက္စြန္႔ တုိက္ပဲြ၀င္သြားရန္ ငါ၏မိန္းမနွင့္ တုိင္ပင္ပါဦးမည္” ဆိုၿပီး ေလွာင္ေျပာင္တဲ့အထိ ေက်ာင္းသားေတြအၾကား ဒီမုိကေရစီအခြင့္ေရးေတြ ရေနတယ္ဆုိပါေတာ့။

ဘယ္လိုမ်ဳိး ဒီမုိကေရစီႀကီးလဲ

ေကာ္မတီနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒီလုိေလွာင္ေျပာင္တဲ့ စကားလုံးေတြ ထြက္ေနသလုိ တခ်ဳိ႕စခန္းေတြဆုိရင္ ေရြးလုိက္တဲ့ေကာ္မတီဟာ ၃-၄-လေလာက္ပဲခံၿပီး မၾကာခဏ ေကာ္မတီေရြးရင္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ မတည္ၿငိမ္တဲ့ စခန္းအေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ့တယ္လုိ႔သိရပါတယ္။ ဒီလုိ ေကာ္မတီ ခဏခဏေျပာင္းတာကုိ ေတာင္ ဒီမုိကေရစီရဲ႕ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းအျဖစ္ ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕က ျမင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ ဒီမုိကေရစီ အခြင့္ေရးဆုိတာဟာ ဒီမုိကေရစီရၿပီးမွသာ က်င့္သုံးနုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးျဖစ္ၿပီး ဒီမုိကေရစီရဖုိ႔ တုိက္ပဲြ၀င္ေနဆဲကာလမွာ ဒိီမုိကေရစီက်င့္စဥ္အတုိင္း လုပ္လုိ႔မျဖစ္နုိင္ေသးဘူးလုိ႔ ျငင္းခ်က္ထုတ္ၾကပါတယ္။

ဆက္သြယ္ေရးတပ္ဆြယ္မွ ရဲေမမ်ား

က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ ဒီလုိ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကဲြၿပီး အလြန္အကြ်ံ ဒီမုိကေရစီ က်င့္သုံးကာ လြတ္လပ္စြာ ျငင္းခုန္ေနၾကေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕မဟာမိတ္ KNU နဲ႔ တျခားလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔ေတြအတြက္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အထူးအဆန္း ျဖစ္ေနပုံရပါတယ္။ လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ဆုိတာဟာ စစ္တပ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ တပ္မႉးက အမိန္႔ေပးတဲ့အတုိင္း တေသြး တသံ တမိန္႔နဲ႔ သြားရမယ့္အခ်ိန္မွာ ဒီလုိမ်ဳိး လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲၿပီး ေ၀ဖန္ျငင္းခုံေနၾကပုံကို သူတုိ႔ေတြ နားလည္နုိင္ပုံမရပါဘူး။

က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ဆုိရင္ ဒီကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထီးခီး႐ံုးမွာေတြ႔တဲ့ KNU အရာရွိ တခ်ဳိ႕နဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြၾကား ေဆြးေႏြး ျငင္းခုံဖူးပါတယ္။ အဲဒီကာလေတြက KNU ဟာ ၄ နွစ္တႀကိမ္၊ ၅ နွစ္တႀကိမ္ ပုံမွန္ညီလာခံေတြ မလုပ္နုိင္တဲ့အတြက္ ရာသက္ပန္ ဥကၠ႒တုိ႔၊ အၿမဲတမ္း ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္တုိ႔နဲ႔ စခန္းသြားေနဆဲ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ KNU ပဒုိေတြဖက္က ေျပာတာကလည္း သူ႔အျမင္နဲ႔သူ၊ သူ႔အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔သူေတာ့ သဘာ၀က်ေနသလုိ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ “ေတာထဲမွာ အခ်ိန္ၾကာလာရင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔သိလာလိမ့္မယ္။ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ေခါင္းေဆာင္ ခဏခဏေျပာင္းလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ” ဆုိၿပီး ပဒုိတဦးက ေျပာခဲ့ဖူးတာကို က်ေနာ္မွတ္မိေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုနွစ္ ၂၀ ၾကာၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြဟာ ဒီမုိကေရစီကို အလြန္အကြ်ံ က်င့္သုံးခဲ့တဲ့ တဖက္စြန္းကိုမ်ား ေရာက္ခဲ့ေလသလား။ တျခား မဟာမိတ္အဖြဲ႔ေတြကေတာ့ အဖြဲ႔အစည္း တည္ၿငိမ္ေရးကို ဦးစားေပးရင္းနဲ႔ ရာသက္ပန္ ဥကၠ႒ထားေရးဘက္ကုိ အစြန္းေရာက္သြားခဲ့ေလသလားလုိ႔ ျပန္စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးဆုိတာဟာ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေခါင္းေဆာင္အေျပာင္းလဲလုပ္ဖုိ႔ ပုိခက္သြားတတ္သလားဆုိၿပီးလည္း က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိျပန္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီကာလကေတာ့ ဒိီလုိသေဘာတရားေတြကို စဥ္းစားေနဖုိ႔ အခ်ိန္မရပါဘူး။ ေရွ႕မွာ တင္ျပခဲ့တဲ့အတုိင္း ဆန္နဲ႔ရိကၡာ အခ်ိန္မီထုတ္ေပးနုိင္ဖုိ႔ အပါအ၀င္ ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ဗူးသီးဓားထုိးမႈေတြနဲ႔ စခန္းေကာ္မတီအားလုံး အလုပ္႐ႈပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအမႈေတြထဲမွာ မနက္ ၇ နာရီတုိင္း အလံတုိင္ေရွ႕မွာ တန္းစီၿပီး ခြပ္ေဒါင္းအလံကို အေလးျပဳဖုိ႔ ပ်က္ကြက္တဲ့အမႈအတြက္ ရဲေဘာ္ေတြကို ျမက္ရွင္းခုိင္းတာမ်ဳိး၊ အမရာရြာဆီသြားၿပီး အရက္ခုိးေသာက္သူကုိ ၁၂ နာရီၾကာ ထိပ္တုံးခတ္တာမ်ဳိး၊ ေနာက္တခါ ညဘက္ ကင္းအိပ္တဲ့အမႈ၊ ကင္းသမားအတြက္ ေပးထားတဲ့ ဓာတ္မိီးထဲက ဓာတ္ခဲအသစ္ကုိ အေဟာင္းနဲ႔လဲၿပီး ခုိးယူမႈ၊ အမ်ဳိးသမီးဘားတုိက္ကုိ ေခ်ာင္းၾကည့္မႈ၊ ရည္စားစာေပးမႈ စသျဖင့္ စုံေနတာပါပဲ။

အဲဒီလုိအမႈေတြထဲကမွ အမ်ားစိတ္၀င္စားၿပီး အခုခ်ိန္အထိ က်ေနာ္တုိ႔ၾကား ေျပာစမွတ္ျဖစ္ေနတဲ့ အမႈတခုကေတာ့ က်ေနာ္ မင္းသမီးစခန္းဆီ ျပန္မေရာက္ခင္ေလး ၁၉၈၉ ဒီဇင္ဘာေလာက္မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတပုဒ္ပါ။ ေရွ႕မွာေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း ေတာ္လွန္ေရးအေစာပုိင္း ကာလေတြဟာ စည္းကမ္းေတြ အလြန္တင္းက်ပ္ၿပီး အဲဒီထဲမွာ ရည္းစားစာ မေပးရ၊ ရည္စားမထားရ၊ အမ်ားမျမင္နုိင္တဲ့အရပ္မွာ အမ်ဳိးသားနဲ႔ အမ်ဳိးသမီး တဦးခ်င္းမေတြ႔ရဆုိတဲ့ အခ်က္ေတြလည္း ပါ၀င္ေနပါတယ္။ ဒီစည္းကမ္းခ်က္ေတြအတုိင္း အတိအက် လုိက္နာမႈရွိ မရွိ စုံစမ္းရသူကေတာ့ စခန္းေကာ္မတီ စည္းကမ္း ထိမ္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

ဒီလုိနဲ႔ ညေနေစာင္းတခုမွာေတာ့ လူမျမင္တဲ့ ၾကခတ္၀ါး႐ံုေတာမွာ ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ အတြဲတတြဲကုိ စည္းကမ္းထိမ္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔က ဖမ္းမိလာတယ္ဆုိပါေတာ့။
အဲဒီအတြဲကုိ ေကာ္မတီ႐ံုးမွာ စစ္တဲ့အခါ စည္းကမ္းထိမ္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔က စည္းကမ္း ထိမ္းသိမ္းေနတာလား၊ အတြဲလုိက္ေခ်ာင္းေနတာလားဆုိၿပီး အျငင္းပြားမႈ ျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ စည္းကမ္း ထိမ္းသိမ္းေရး အဖြဲ႔ဘက္က တင္ျပတာကေတာ့ ဒီအတြဲဟာ စည္းကမ္းေဖာက္လုိ႔ ဒီလုိဖမ္းလာတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဖမ္းဆီးခံ စုံတြဲဘက္ကေတာ့ ဒါကို လက္မခံဘဲ “ဒါဟာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈျဖစ္တယ္” ဆုိၿပီး ျပန္စြပ္စြဲတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အဲဒီအမ်ဳိးသမီး ဆက္ေျပာတာက “ကုိယ္ႀကိဳက္လုိ႔ ကုိယ့္ရည္းစားကုိယ္ေတြ႔တာ ေကာ္မတီနဲ႔ ဘာဆုိင္လဲ။  ဒီမုိကေရစီအတြက္ တုိက္ေနတယ္ေျပာၿပီး ရည္စားေတာင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထားလုိ႔မရတဲ့ ဒီမုိကေရစီက ဘယ္လုိမ်ဳိး ဒိီမုိကေရစီႀကီးလဲ။ ဒီ ဒီမုိကေရစီီမ်ဳိးေတာ့ က်မ မလုိခ်င္ေတာ့ဘူး” ဆုိၿပီး ေကာ္မတီေတြေရွ႕မွာ ငုိခ်လုိက္တယ္လို႔ဆုိပါတယ္။ ဒီအမႈကုိ စိတ္၀င္တစား နားစြင့္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ထုၾကားမွာေတာ့ ဒီသတင္းက ခ်က္ခ်င္းျပန္႔သြားၿပီး “ဘယ္လုိမ်ဳိး ဒီမုိကေရစီႀကီးလဲ” ဆုိတဲ့စကားလုံးက ေရပန္းစားသြားပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္မင္းသမီးစခန္းဆီ ျပန္ေရာက္စအခ်ိန္မွာ ဒီစကားလုံးက ရဲေဘာထုအၾကား အတြင္က်ယ္ဆုံး စကားလုံးျဖစ္ေနၿပီး တခုခုေျပာဖုိ႔အကြက္၀င္တာနဲ႔ “ဘယ္လိုမ်ဳိး ဒီမုိကေရစီႀကီးလဲ” ဆုိၿပီး ေနာက္ေျပာင္ေလ့ရွိတာကုိ က်ေနာ္မွတ္မိေနပါတယ္။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More