Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ ေက်ာင္းသားတဦးရဲ႕ မာရသြန္ခရီး ၁

ထက္ေအာင္ေက်ာ္ Thursday, 11 August 2011 18:47
ေအာက္ေမ့ဖြယ္ (ဧရာ၀တီမဂဇင္း)

အခု က်ေနာ္ေရးမယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ေတြကို ကိုယ္ပုိင္ ေရးဟန္နဲ႔ ေရးသား ထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ABSDF (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္) ရဲ႕ သမိုင္းမဟုတ္ပါ။ ABSDF ရဲ႕ သမုိင္း တစိတ္တပုိင္းလုိ႔ေတာ့ ေျပာမယ္ဆုိ ေျပာလုိ႔ ရနုိင္ပါတယ္။


ဆရာဦးပန္းေက်ာ္အပါ၀င္ အာဇာနည္ ၅-ဦးက်ဆုံးခဲ့တဲ့ ထား၀ယ္ျမိဳ့လယ္က တပ္ဦးရံုး

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မင္းသမီးစခန္း ဆုိတာဟာ ABSDF မွာ အင္အားအမ်ားဆုံး စခန္းေတြထဲက (သီေဘာဘုိးနဲ႔ သံလြင္ၿပီးရင္) တခု ျဖစ္ၿပီး ပထ၀ီ အေနထားအရ၊ ပင္လယ္ျပင္ စစ္ေၾကာင္းေတြအရ ထင္ရွားတဲ့ ေနရာ တခုျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ အထိ ၁၀ နွစ္တာကလအတြင္း က်ဆုံးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားဦးေရ ၈၀ ေက်ာ္ရွိၿပီး အဲဒီထဲက တဒါဇင္ေလာက္ဟာ ေတာ္လွန္ေရး အေစာပုိင္းကာလမွာ လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္ခံရသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ABSDF ဗဟုိက ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ ABSDF တခုလုံးရဲ႕ အက်အဆုံးစာရင္း ၃၄၄ ဦးနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္ တပ္ရင္းတခုတည္းအတြက္ အေတာ္ မ်ားေနတာကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီမုိကေရစီအေရး ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အသက္ေပးသြားၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြကို အမွတ္ရေစဖုိ႔ နွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့၊ မၿပီးဆုံးေသးတဲ့ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း ျဖစ္စဥ္ မွတ္တမ္းတခ်ဳိ႕ကို သမုိင္းျပဳစုသူေတြ၊ နုိင္ငံေရး စိတ္၀င္စားသူေတြ၊ စာဖတ္သူ လူငယ္ေတြ သိရွိ ေလ့လာႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အခုလုိ ေရးသားလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ေရးတာဟာ က်ေနာ့္ကုိယ္ေတြ႔ တခုတည္းသာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္လုိမွ မျပည့္စုံနုိင္ပါဘူး။ ABSDF မွာ တပ္ဖြဲ႕၀င္ေပါင္း ၅၀၀၀ နီးပါး၊ စခန္းနဲ႔ တပ္ရင္းေပါင္း ၂၀ နီးပါး ရွိတဲ့အတြက္ တျခားစခန္းက တျခားရဲေဘာ္ေတြလည္း ကုိယ္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့တာေတြကို ျပန္ေရးၾက ေစခ်င္ပါတယ္။

၂၄-နွစ္ၾကာျပီးခ်ိန္ ျပန္ျမင္ခြင့္ရတဲ့ ထား၀ယ္ျမိဳ့က တပ္ဦးရံုး (ဓာတ္ပုံ- ဖုိးေဇာ္)



ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ခရီးစဥ္ရဲ႕ ပထမဆုံးေန႔ ...။

ေတာစခုိျဖစ္တဲ့ ေန႔အေၾကာင္း ေတြးမိတုိင္း ပထမဆုံး သတိရတာကေတာ့ “လမ္းႀကံဳလို႔ ေတာခုိလာသူ” ဆုိၿပီး ရဲေဘာ္ တခ်ဳိ႕က က်ေနာ့္ကုိ စ ေနာက္ေလ့ ရွိတဲ့ စကားလုံးေလးပါ။ သူတုိ႔ေျပာ မယ္ဆုိလဲေျပာစရာပါပဲ။ ေတာခုိဖုိ႔ ႀကိဳတင္ စီစဥ္ထားျခင္း မရွိတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ေတာခုိမယ့္လူေတြ က်ေနာ္တုိ႔ ရြာဆီ ေရာက္လာရာကေန အဲဒီလူေတြနဲ႔အတူ လုိက္ပါလာရင္းနဲ႔ ေတာထဲေရာက္လာတဲ့ သူဆိုရင္ မမွားပါဘူး။

က်ေနာ့္ စိတ္ထဲ မွတ္မိသေလာက္ကို ျပန္ေကာက္ရမယ္ဆုိရင္ အဲဒီေန႔က ၁၉၈၈ စက္တင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔ ညေနပုိင္း ၄ နာရီေလာက္ ရွိမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

“အတြင္းေရးမႈး၊ ရြာထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒါ ေနရာခ်ေပးဖုိ႔ အတြင္းေရးမႉးကို ေစာင့္ေနၾကတယ္” လုိ႔ စက္ဘီးစီးၿပီး ေရာက္လာတဲ့ ရြာသားတဦးက က်ေနာ့္ကို လာသတင္းပုိ႔ပါတယ္။

အတြင္းေရးမႈးဆုိလုိ႔ နားရႈပ္ မသြားပါနဲ႔။ ၈ ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံ ကာလအတြင္း ဖြဲ႕စည္းခဲ့တဲ့ ေလာင္းလုံးၿမိဳ႕နယ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွာ က်ေနာ္က အတြင္းေရးမႉးတာ၀န္ ယူထားသလုိ၊ မင္းရပ္ရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕မွာလည္း က်ေနာ့္ကုိ အတြင္းေရးမႉး တာ၀န္ေပးထားပါတယ္။

အရင္ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕နယ္ေကာင္စီဝင္ေတြ အားလုံး ၈ ေလးလုံး ကာလမွာ ျပဳတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ့္ရြာကို္ သင့္သလုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ကာလမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ဥကၠ႒ အတြင္းေရးမႉးေတြအျဖစ္ ရပ္မိရပ္ဖေတြက တင္ေျမႇာက္ ရာကေန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအေတြ႕အႀကံဳ ဘာမွမရွိေသးဘဲနဲ႔ အတြင္းေရးမႉး ျဖစ္ေနသူပါ။

ရြာသား သတင္းပုိ႔တဲ့အတုိင္း ေက်ာင္းသားေတြရွိရာ ရြာေတာင္ပုိင္းက နႏၵသီရိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းဆီ က်ေနာ့္ရဲ႕ ၿပိဳင္ဘီးေလးကုိ စီးၿပီးထြက္သြားေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔သိတဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္တကၠသိုလ္၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေတြမွာ တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ထားဝယ္ေကာလိပ္က ေက်ာင္းသားေတြအျပင္၊ အျဖဴအစိမ္းဝတ္ အထက ေက်ာင္းသားေတြ အပါအ၀င္ လူ ၄ဝ ေက်ာ္၊ ၅ဝ ေလာက္ ေတြ႕ရပါတယ္။

ဒီေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ေက်ာင္းသူတခ်ဳိ႕ ပါလာတာကိုလည္း က်ေနာ္ သတိထားမိပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ မ်က္နွာေပၚမွာေတာ့ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြမႈနဲ႔ သည္းမခံ ႏိုင္မႈေတြ ေပၚလြင္ေနၿပီး ေက်ာင္းသူတခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ငုိထားတဲ့ မ်က္နွာက သိသာေနပါတယ္။
“ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ။ ဘယ္ကို သြားၾကမွာလဲ။ ဘယ္လုိ ကူညီေပးရမလဲ” ဆုိၿပီးေမးေတာ့ သူတုိ႔လည္း ၀မ္းနည္းေၾကကဲြ ေနလုိ႔လား၊ အစီအစဥ္ကို မသိလုိ႔လားမေျပာတတ္၊ ဘာမွ အတိအက် ျပန္မေျဖႏိုင္ၾကပါဘူး။

အဲဒီခ်ိန္မွာ ဆုိင္ကယ္စီးၿပီး ေနာက္ထပ္ ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားအုပ္ထဲက တဦးက ထြက္လာၿပီး “အေသးစိတ္ကုိ ကုိတင္ေလး ေရာက္လာမွ ခင္ဗ်ားကို ရွင္းျပလိမ့္မယ္။ ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ စစ္တပ္က ပစ္လုိ႔ ထြက္ေျပးလာတာတဲ့။ ဆရာ ဦးပန္းေက်ာ္တုိ႔လည္း က်ကုန္ၿပီ” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။

ကုိတင္ေလး ဆုိတာကေတာ့ ေနာက္ပုိင္း မင္းသမီးေဒသမွာ အသတ္ခံရသလုိလုိနဲ႔ ေပ်ာက္ဆုံး သြားသူပါ။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆုံး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တဦးျဖစ္ၿပီး ထား၀ယ္ေကာလိပ္နဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ တကၠသုိလ္ေတြမွာ ၄ နွစ္ေက်ာ္ ၅ နွစ္ နီးပါး အတူတူ တက္ခဲ့သူပါ။ သူဟာ ရုကၡေဗဒ ေနာက္ဆုံးနွစ္ ေက်ာင္းသားျဖစ္ၿပီး ထား၀ယ္ေကာလိပ္နဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္တကၠသုိလ္ရဲ႕ ေရးကူးခ်န္ပီယံ၊ မီတာ ၄၀၀ အေျပး ခ်န္ပီယံျဖစ္တဲ့အျပင္ ထား၀ယ္ျမစ္ကုိေတာင္ လက္ပစ္ကူးဖူးသူအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့ တနသၤာရီတုိင္း လက္ေရြးစင္ စက္ဘီးသမားျဖစ္ၿပီး ေနရာတကာမွာ ၿပိဳင္ဘီးတစီးနဲ႔ သူမ်ားမ်က္စိ ေနာက္စရာ ျဖစ္ေနသူ ေနာက္ဆုံးနွစ္ ျမန္မာစာ ေက်ာင္းသားပါ။

သူနဲ႔က်ေနာ္ဟာ ၁၉၈၇ စက္တင္ဘာ စာေမးပဲြကာလအတြင္း ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ေငြစကၠဴ အေရးအခင္း၊ မတ္လ၊ ဇြန္လ အေရးအခင္းေတြအတြင္း ေမာ္လၿမိဳင္တကၠသုိလ္မွာ အတူတူလႈပ္ရွားခဲ့သူေတြပါ။ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ တကၠသုိလ္ ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ သတိေပးျခင္းခံရတဲ့ ထား၀ယ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ေတြထဲ ပါ၀င္သူေတ ြျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြပိတ္လုိိက္လုိ႔ ထား၀ယ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ၈ ေလးလုံးလႈပ္ရွားမႈ စတင္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ကုိတင္ေလးဟာ ထား၀ယ္တနယ္လုံး ဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဥကၠ႒ ျဖစ္လာပါတယ္။

၈ ေလးလုံးကာလ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ လူထုလႈပ္ရွားမႈ အားလုံးကို ကုိတင္ေလး ဦးေဆာင္တဲ့ ထား၀ယ္ ေဒသလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသား သမဂၢနဲ႔ ဆရာႀကီးဦးပန္းေက်ာ္တုိ႔ ဦးေဆာင္တဲ့ ထား၀ယ္ တနယ္လုံးဆုိင္ရာ (တနသၤာရီတတုိင္းလုံး ဆုိင္ရာ လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္) ဒီမုိကေရစီ တပ္ဦးတုိ႔က ဦးစီးေဆာင္ရြက္ေနတာပါ။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္ေန႔ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ေပၚ ဆႏၵျပပဲြဲနဲ႔ တခ်ဳိ႕ေန႔ေတြမွာ သူလုိကုိယ္လို ပါ၀င္ခဲ့တာကလဲြရင္ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ေပၚက ေက်ာင္းသားေတြလုိ ေန႔စဥ္ ကိစၥေတြကို ဦးစီး ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ထဲ ပါ၀င္နုိင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ပစ္ခတ္မႈျဖစ္တဲ့ ဒီေန႔ ဆႏၵျပပဲြ အတြင္း ဆရာႀကီး ဦးပန္းေက်ာ္အပါ၀င္ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ၅ ဦး အသတ္ခံ လုိက္ရတာကို က်ေနာ္မသိေသးပါဘူး။

ဟုိ ေမးဒီေမးနဲ႔ တစစီ သိလုိက္ရေပမယ့္ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ေနာက္ပုိင္း နယ္စပ္ေရာက္ေတာ့မွ အဲဒီပစ္ခတ္မႈ အတြင္း ဆရာဦးပန္းေက်ာ္ရဲ႕ ေဘးမွာရွိေနသူ ဆရာဦးေအာင္ျမင့္ (ေနာက္ပုိင္း ၂၀၁ တပ္ရင္း၊ ဒု- ရင္းမႉးျဖစ္လာသူ) ျပန္ေျပာျပမွ အေသးစိတ္ကုိ သိရပါတယ္။

စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္ေန႔ညေန ၄ နာရီမွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းေၾကာင္း ေရဒီယုိက ေၾကညာသံ ၾကားရၿပီးတဲ့ေနာက္ တပ္ဦး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ညဘက္မွာ အစည္းေ၀းလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ အစည္းအေ၀းက ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မခ်နုိင္တဲ့အတြက္ မနက္ ၈ နာရီမွာ ျပန္လုပ္ဖုိ႔ ဆင့္ေခၚလုိက္ေၾကာင္း၊ မနက္ ၇ နာရီေလာက္ ကတည္းက သူနဲ႔ ဆရာဦးပန္းေက်ာ္တုိ႔ တပ္ဦး ရံုးခန္းဆီ ေရာက္လာၿပီး စားပြဲေတြ၊ ထုိင္ခုံေတြျပင္ေနတုန္း အထက ၁ က ေက်ာင္းသား ၃ ဦး ေရာက္လာၿပီး “ဆရာ၊ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းကို စစ္တပ္က၀ုိင္းထားလုိက္ၿပီ။ အဲဒါ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ။ အျမန္ကူပါဦး” လုိ႔ လာေျပာတယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။

ဒီအတြက္ တပ္ဦး အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉးအျဖစ္ တာ၀န္ယူထားသူ အသက္ ၄၆ ႏွစ္အရြယ္ ေျမာင္းပုလဲ အလက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ဦးပန္းေက်ာ္က တပ္ဦး အတြင္းေရးမႉး ေရွ႕ေန ဦးျမင့္သိန္း (ေနာက္ပုိင္း မင္းသမီးေဒသမွာ အသတ္ ခံရသလုိလုိနဲ႔ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသူ) နဲ႔ စည္းရံုးေရးမႉး ဆရာဦးေအာင္ျမင့္တုိ႔ကုိ တာ၀န္ေပးလုိက္ တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

အထက ၁ ဆီ သူတုိ႔ ၂ ဦး ေရာက္လာၿပီး ေက်ာင္း၀န္း အတြင္း သပိတ္စခန္းဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေနဖုိ႔၊ စစ္တပ္ကို ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္မႈ မလုပ္ဖုိ႔ ေဆြးေႏြးေဟာေျပာခဲ့ေၾကာင္း၊ ဒီလုိ ေဟာေျပာေနစဥ္မွာ ဦးျမင့္သိန္းက “တပ္ဦးရံုးကို လႊတ္ထားလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ဆရာေအာင္ျမင့္က အေျခအေန ျပန္သြားၾကည့္ပါ” လုိ႔ တာ၀န္ေပးတဲ့အေၾကာင္း ဆရာဦးေအာင္ျမင့္က ေျပာျပပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ အထက ၁ ေနာက္ဘက္ေပါက္ကေန ထြက္လာၿပီး ဥတၱားႀကီးလမ္းဆုံေရွ႕က တပ္ဦးရံုးဘက္ သူထြက္လာေတာ့ လမ္းမွာ စစ္တပ္နဲ႔တုိးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စစ္တပ္ထက္ ဦးေအာင္ တပ္ဦးရံုးဆီ သူေျပးလာၿပီး ဆရာ ဦးပန္းေက်ာ္တုိ႔ကို အေျခအေန သတင္းပုိ႔ခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြ၊ အရပ္သားေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး တပ္ဦးရံုးေရွ႕နဲ႔ ဥတၱားႀကီး လမ္းေလးဆုံမွာ ျပည့္က်ပ္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။

“ဒိီမုိကေရစီအေရး တုိ႔အေရး” ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကိုလည္း ေလာ္စပီကာနဲ႔ ေအာ္ေနၾကတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ဘရင္းကယ္ရီယာပါတဲ့ စစ္ေၾကာင္းတခုက တပ္ဦးရံုးေရွ႕ ေပ ၁၀၀ ေလာက္အကြာအထိ ေရာက္လာၿပီး ဦးပန္းေက်ာ္၊ ဦးပန္းလွနဲ႔ ဦးေအာင္ျမင့္တုိ႔ကုိ စစ္ေၾကာင္းမႉးက ေခၚထုတ္ေဆြးေႏြးခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

ေဆြးေႏြးတယ္ ဆုိေပမယ့္ တကယ္ကေတာ့ သူတုိ႔ကို ေသနတ္နဲ႔ေတ့ အမိန္႔ေပးတာသာျဖစ္ၿပီး “တပ္ဦးရံုးမွာ တပ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔ ခြပ္ေဒါင္းအလံကုိ အျမန္ဆုံး ျဖဳတ္ေပးပါ” လုိ႔ စစ္ေၾကာင္းမႉး ဒုတိယဗုိလ္မႉးႀကီးျမင့္သိန္းက အမိန္႔ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ဦးေအာင္ျမင့္က ေျပာပါတယ္။

သူတုိ႔ဘက္ကလည္း တပ္ဦးဆုိင္းဘုတ္နဲ႔ ခြပ္ေဒါင္းအလံကုိျဖဳတ္ခ်ေပးဖုိ႔ ဘယ္လုိမွမျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ၿပီး လူထုကို ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေနဖုိ႔ ျပန္လည္ ရွင္းျပေနရေၾကာင္း၊ ဒီအေတာအတြင္းမွာပဲ ဥတၱားႀကီး လမ္းဆုံရဲ႕ ေထာင့္မွာရွိတဲ့ ဘုရားႀကီး၀န္းထဲ ၀င္တဲ့ လမ္းဘက္ကေန လူငယ္အုပ္စုတစုက ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ၊ ခြပ္ေဒါင္းအလံေတြနဲ႔ ခ်ီတက္လာၿပီး စစ္တပ္နဲ႔ တပ္ဦးရံုး ထိပ္တုိက္ေတြ႕ ေနရာအရပ္ဆီ ဦးတည္လာတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

အေျခေနဟာ စစ္တပ္နဲ႔ လူထုအၾကား အေတာ္တင္းမာေနၿပီး စစ္သားေတြ အားလုံးက လူအုပ္ဘက္ကုိ ေသနတ္နဲ႔ အဆင့္သင့္ ခ်ိန္ထားတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စစ္ေၾကာင္းမႉးက “တပ္ဦးဆုိင္းဘုတ္နဲ႔ ခြပ္ေဒါင္းအလံကို ၅ မိနစ္ အတြင္း ျဖဳတ္ေပးပါ” လုိ႔ အမိန္႔ ထပ္ေပးပါတယ္။

သူတုိ႔ဘက္ကလည္း ျဖဳတ္မေပးႏိုင္ေၾကာင္း ထပ္ေျပာၿပီး ၅ မိနစ္မျပည့္ခင္ ၃ မိနစ္ေလာက္မွာပဲ ဗုိလ္ႀကီးတင္၀င္း ဆုိသူက ပစ္စတုိကုိ ေမာင္းတင္လုိက္တဲ့အတြက္ လူေတြ စတင္ ထြက္ေျပးၾကတယ္လုိ႔ ဦးေအာင္ျမင့္က ေျပာပါတယ္။ သူလည္း ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ လမ္းေဘးကေျမာင္းထဲ လွိမ့္ခ်လုိက္ ၿပီးတာနဲ႔ ေသနတ္သံေတြ ဆက္တုိက္ၾကားရေၾကာင္းနဲ႔ သူ႔ေခါင္းေပၚကေန က်ည္ဆံေတြျဖတ္သြားေနၿပီး ခဏၿငိမ္ခ်ိန္မွာပဲ တပ္ဦးရံုး အေနာက္ဘက္ဆီ ထြက္ေျပးလာတယ္လုိ႔ ဦးေအာင္ျမင့္က ေျပာပါတယ္။

စုရပ္ ေနရာတခုဆီ ျပန္ေရာက္လုိ႔ သတင္းျပန္စုေတာ့ ဗိုလ္ႀကီးတင္၀င္းက ဆရာဦးပန္းေက်ာ္ရဲ႕ ဦးေခါင္းကို ပစ္စတုိနဲ႔ အနီးကပ္ပစ္လုိ႔ ပဲြခ်င္းၿပီးေသဆုံးသြားတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ဆရာဦးခ်မ္းလွ၊ ဦးၾကည္ရွိန္နဲ႔ တျခား တဦး တုိ႔လည္း ေသဆုံးခဲ့ရတယ္လို႔ သိလိုက္ရတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဦးေအာင္ျမင့္က ေျပာပါတယ္။

ေနာက္တရက္မွာေတာ့ ဒဏ္ရာ ျပင္းတဲ့ မမူမူေအး ဆုိတဲ့အမ်ဳိးသမီးတဦး ထား၀ယ္ေဆးရံုႀကီးမွာ ထပ္မံ ေသဆုံးခဲ့တဲ့အတြက္ ေသဆုံးသူ အားလုံး ၅ ဦး၊ ဒဏ္ရာရသူ ၃၇ ဦး ရွိခဲ့တယ္လုိ႔ ဆရာဦးေအာင္ျမင့္က က်ေနာ့္ကိုေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

ဒီလုိပစ္ခတ္မႈ ျဖစ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ေက်ာင္းသားေတြက အခင္းျဖစ္ရာေနရာကေန ထား၀ယ္ျမစ္ကို ျဖတ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ရြာဆီ ထြက္ေျပးလာၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကတဆင့္ ေတာခုိဖို႔ စဥ္းစား ထားပုံရပါတယ္။ ဒီလုိေျပာလုိက္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ရြာက ထား၀ယ္ၿမိဳ႕နဲ႔ ထုိင္းနယ္စပ္ ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအရံုး (KNU) စခန္းေတြ ၾကားမွာ ရွိတဲ့ ေနရာလုိ႔မထင္လုိက္ပါနဲ႔။
ထား၀ယ္ျမစ္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ကမ္းမွာရွိတဲ့ ေနရာျဖစ္လုိ႔ နယ္စပ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေနရာကိုေတာင္ သူတုိ႔က ေရာက္လာတဲ့ သေဘာပါ။

ေနာက္တခါ ကုိတင္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္က ၅ ႏွစ္နီးပါး ရင္းႏွီးၿပီး အားကစားအတူတူ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းရင္ ေတာခုိမယ္လုိ႔ တခါမွ ႀကိဳတင္ ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးတာ မရွိေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာကုိင္ ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္း ေမးျမန္းခ်က္ေတြအရ ျပန္သိရတာကေတာ့ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းရင္ ေတာခုိမယ္ ဆိုတာကို ေက်ာင္းသား တခ်ဳိ႕က ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားတာေတြ ရွိခဲ့ၿပီး မြန္ျပည္သစ္ပါတီ။ KNU၊ ဗကပ (ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ) တို႔က ယူဂ်ီေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ အာဏာမသိမ္းခင္ ၁၆ ရက္ေန႔ ေလာက္ကတည္းက အင္အား ဒါဇင္၀က္ေလာက္ပါတဲ့ ထား၀ယ္ ေက်ာင္းသား ကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕တခုဟာ ထား၀ယ္ကေန ကံေပါက္ေဒသဘက္ကို ထြက္ခြာသြားၿပီး မြန္ျပည္သစ္၊ KNU အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔ အေသးစိတ္ ေဆြးေႏြးေနတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူ ေတာစခုိတဲ့ အဖြဲ႕ထဲ ပါလာတဲ့ ဗကသ (ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ) အဖြဲ႔၀င္ ဦးေဆာင္ေက်ာင္းသား တဦးျဖစ္သူ ဆလုိင္းကိုကိုဦးရဲ႕ ျပန္လည္ ေျပာၾကားခ်က္အရ ဆုိရင္ သူနဲ႔ ကိုတင္ေလးတုိ႔ဟာ ကုိေသာင္းညြန္႔ (ေခၚ) ကိုေလေဘး (ေနာက္ပုိင္း ၂၀၁ ဘက္မလုိက္ အဖြဲ႕ရဲ႕ တပ္ရင္းမႉး ျဖစ္လာသူ) နဲ႔အတူ အာဏာ မသိမ္းခင္ ရက္ပုိင္းအတြင္း ေတာင္သုံးလုံး ေက်းရြာဘက္သြားၿပီး KNU ဗုိလ္မႉး ဒါးေက်ာ္ (အခု KNU တပ္မဟာ ၄ - မႉး ျဖစ္ေန သူ) နဲ႔ ေတာခုိဖုိ႔ကိစၥ ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ဗကပ ဥကၠ႒ သခင္ဘသိန္းတင္ရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးေတြနဲ႔လည္း ထား၀ယ္မွာ ေတြဆုံေဆြးေႏြးၿပီး စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းရင္ ဗကပ နယ္ထဲ၀င္ဖုိ႔ ႀကိဳတင္ ညိႇနႈိင္းမႈေတြ ရွိခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထား၀ယ္မွာ ပစ္ခတ္မႈ ျဖစ္ခ်ိန္မွာ ဗကပ နယ္ဘက္ထြက္တဲ့ ေပါက္တုိင္း တံတားဂိတ္၊ KNU နယ္ဘက္ထြက္တဲ့ ေဗ်ာေတာ၀ ဂိတ္ေတြကို စစ္တပ္က အေသအခ်ာ စစ္ေဆးမႈ လုပ္ေနတဲ့အတြက္ ဘာဂိတ္မွမရွိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရြာဆီ မင္းရပ္ကူးတုိ႔ကေန ေလွေတြနဲ႔ကူးၿပီး ျမင္းလွည္းေတြနဲ႔ ဆင္းလာၾကတာလုိ႔ ဒီေဆာင္းပါးေရးခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ က်ေနာ္ သိခြင့္ရခဲ့တာပါ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီကာလက ဒီအေျခေနေတြကို ဘာမွႀကိဳမသိတဲ့ က်ေနာ့္ခမ်ာေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔ သူတုိ႔အဖြဲ႕ က်ေနာ့္ရြာဆီ ေရာက္လာမွန္း နားမလည္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ရသမွ်ထမင္းဟင္းနဲ႔ အနီးအနား အိမ္ေတြက ရသမွ် ထမင္းဟင္းေတြကို မွာယူၿပီး သူတုိ႔ကို ေႂကြးရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေလာင္းလုံကေန ထား၀ယ္ဘက္သြားတဲ့ စစ္ကားေတြ ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းေရွ႕ ကားလမ္းေပၚကေန ျဖတ္သြားေနတယ္လုိ႔ သတင္းရၿပီး ေခြးေဟာင္သံေတြလည္း ဆူညံေနတဲ့အတြက္ လူစုခဲြဖုိ႔ ျပင္ရပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အိမ္ေတြဆီ လူခဲြပုိ႔ၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ ဆုိတာကို ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ကုိတင္ေလးကို ေစာင့္ေနရပါတယ္။

ည ၆ နာရီ၀န္းက်င္မွာေတာ့ ကုိတင္ေလးနဲ႔ အဖြဲ႕ေရာက္လာၿပီး သူနဲ႔အတူ ဗကသ က ကုိကုိဦးနဲ႔ အဖြဲ႕လည္း ပါလာတယ္လုိ႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ မွတ္မိေနပါတယ္။ ကုိကုိဦးနဲ႔ အဖြဲ႕ဟာ ဗကသ စည္းရံုးေရး ခရီးစဥ္အျဖစ္ ထား၀ယ္ေဒသဆီ ေရာက္ေနစဥ္ အာဏာသိမ္းတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔တုိးၿပီး က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူ ေတာခုိတဲ့အထိ ပါလာခဲ့သူေတြပါ။ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း အေသအခ်ာ ေဆြးေႏြးေတာ့ သူတုိ႔မွာလည္း ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားတာ ဘာမွရွိပုံမရပါဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ႀကိဳတင္ စီစဥ္ထားတဲ့အတုိင္း မျဖစ္ေတာ့လုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ ဘာမွ ေျပာမျပနုိင္တာလည္း ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။

“ဒီည အေနာက္ဘက္ေတာင္ကုိ ေက်ာ္ၿပီး မုိးမလင္းခင္ စက္ေလွေတြနဲ႔ ရေနာင္းကို ထြက္ခ်င္တယ္။ ရန္ကုန္နဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ ဘက္က လူေတြလည္း အဲဒီကုိ သြားေနၾကတယ္။ အဲဒါ မင္း ဘယ္လိုကူညီ ေပးနုိင္မလဲ” ဆုိၿပီး ကုိတင္ေလးက က်ေနာ့္ ကုိေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္ကလည္း စက္ဘီးစီးၿပီး၊ ကားစီးၿပီးသာ ေမာင္းမကန္ဘက္ကုိ ေရာက္ဖူးေပမယ့္ ေတာင္ေက်ာ္ၿပီး တခါမွ မသြားဖူးဘူး။ စက္ေလွအေၾကာင္းလည္း ဘာမွမသိေတာ့ ဒီအေၾကာင္းသိတဲ့ ရြာထဲက လူတခ်ဳိ႕ကိုေခၚယူ အႀကံေတာင္းရပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ေဆြးေႏြးပဲြဟာ ည ၁ နာရီေလာက္ ေရာက္တဲ့အထိ အေျဖက မထြက္ေသးဘူး။ အိပ္တဲ့လူက အိပ္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒီလုိအခ်ိန္မွာ ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ သတင္းေရာက္လာမွန္းမသိ။ ကင္းအဖြဲ႕က က်ေနာ့္ကုိ ထူးျခားတဲ့ အေရးေပၚသတင္း လာပုိ႔ပါတယ္။

“အတြင္းေရးမႉး၊ အစီအစဥ္က ရေနာင္းဘက္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေ၀ဒီကေန ထား၀ယ္ျမစ္ကုိျဖတ္ၿပီး ဗကပ နယ္ထဲ၀င္မယ္။ ေခ်ာင္း၀မွာ သူတုိ႔ အဆင့္သင့္ ေစာင့္ေနမယ္” ဆုိၿပီး ကင္းတာ၀န္ခံက ေျပာပါတယ္။

ကုိတင္ေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ “ဟုတ္တယ္။ အဲဒီအစီစဥ္အတုိင္း လုပ္မယ္” လုိ႔ သေဘာတူ ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အားလုံးကို တအိမ္တက္ဆင္း လုိက္ႏႈိးၿပီး ည ၂ နာရီ ေလာက္မွာ ခရီးထြက္ဖုိ႔ ျပင္ရ ပါတယ္။ အဲဒီညက လေရာင္က လင္းေနတဲ့အတြက္ တဦးနဲ႔တဦး မသဲမကြဲ လေရာင္ေအာက္မွာ ျမင္ေနရပါတယ္။

လူအင္အား ၅၀ ေလာက္ရွိမယ့္ ေက်ာင္းသားအုပ္စုႀကီးဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ရြာကေန ရာေဟာင္း၀၊ ပန္းတလဲ၊ အင္းေစာင့္၊ ကုန္းဇရပ္ ရြာေတြကိုျဖတ္ၿပီး ၈ မုိင္၊ ၉ မုိင္ ေလာက္ရွိတဲ့ ခရီးကို ကုန္းေၾကာင္း ေလွ်ာက္ၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ မနက္ ၄ နာရီခဲြေလာက္မွာ ေ၀ဒီရြာကုိ ေရာက္လာပါတယ္။

လမ္းတေလွ်ာက္ ေခြးေဟာင္သံေတြ ဆူညံေနေပမယ့္ ေ၀ဒီအ၀င္မွာေတာ့ ထူးျခားစြာ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လုိ ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားလဲ မသိပါဘူး။ ေလွ ၇ စီး၊ ၈ စီးေလာက္က က်ေနာ္တုိ႔ကို ေစာင့္ေနပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ နီးတဲ့ ေလွဆီ တက္ၿပီး ေ၀ဒီကေန ထား၀ယ္ျမစ္ တဘက္ကမ္းက ေစာ္၀ရြာဆီ ေလွာ္ၿပီးထြက္ေတာ့ ေ၀လီေ၀လင္း အရုဏ္တက္စ ျပဳေနပါၿပီ။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More