Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ႕ မာရသြန္ခရီး ၂၃

on March 22, 2012 6:45 pm
ေအာက္ေမ့ဖြယ္ / ဧရာ၀တီ။

တပ္ရင္းညီလာခံ ေခၚယူျခင္းနဲ႔ ေရွ႕တန္းခရီးစဥ္

ဒီလုိမလြယ္တာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ႀကံဳရၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ေရွ႕တန္း၊ ေနာက္တန္းက တပ္မႉးအားလုံးနဲ႔ စခန္းေကာ္မတီ၀င္ေတြေတြ႔ဆုံၿပီး ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ ေဆြးေႏြးမွျဖစ္မယ္လို႔ စခန္းေကာ္မတီက ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ တပ္မႉးေတြ အစုံအညီတက္နုိင္မဲ့ တပ္ရင္းညီလာခံ ေခၚလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီညီလာခံ မတုိင္မီေလးမွာ ေရွ႕တန္းတခါမွ မေရာက္ဖူးဘဲ ဗုိလ္ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ ေရွ႕တန္းသြားေရး ရွားရွားပါးပါး အခြင့္ေရးတခု ေပၚလာပါတယ္။

ညီလာခံေခၚရျခင္းကိစၥ ရွင္းျပဖုိ႔၊ က်ည္ဆံပုိ႔ေရး၊ မုိးကာပုိ႔ေရး စသည္ျဖင့္ အေၾကာင္းျပေပမယ့္ တကယ္ကေတာ့ အထူးစစ္ေၾကာင္းကေန ေနာက္တန္း ခဏျပန္လာၿပီး ေရွ႕တန္းျပန္သြားဖို႔ျပင္ေနတဲ့ တပ္ေရးဗိုလ္ႀကီး ကိုေအးေသာ္နဲ႔အတူ လူႀကံဳ၊ ေလွႀကံဳရိွတုန္း အလည္သေဘာ လုိက္သြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။


၂၀၁ တပ္ရင္း တပ္ရင္းညီလာခံ က်င္းပေနစဥ္ 

ေတာ္လွန္ေရးသက္တမ္း တနွစ္ေက်ာ္ၾကာလာၿပီဆုိေတာ့ က်ေနာ္တို႔ က်ဳိးဖုိးေတြလည္း ေတာခုိခါစကလုိ ကုန္းေၾကာင္းခ်ည္း ေလွ်ာက္စရာ မလုိေတာ့ပါ။ တျခားေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔ေတြလုိ ကားေတြ၊ စက္ေလွႀကီးေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ ပုိင္ဆုိင္မႈ မရွိေသးေပမယ့္ လူ ၇ ေယာက္ေလာက္ စီးနုိင္တဲ့ စက္ေလွငယ္တစီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔တပ္ရင္းက ပုိင္ဆုိင္္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေလွကုိစီးၿပီး က်ေနာ္တို႔ ခစန္းကေန တနသၤာရီျမစ္အတုိင္း စုန္ဆင္းလာေတာ့ ပထမဆုံး ေတြရတဲ့ေနရာက အမရာရြာပဲျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔စခန္းနဲ႔ မိနစ္ ၂၀ ခန္႔အကြာ တနသၤာရီျမစ္ရဲ႕ တဖက္တခ်က္မွာ ေရွးေဟာင္းပုံစံ အိမ္ေတြကိုေတြ႔ရၿပီး ထူးထူးျခားျခား အိမ္အမ်ားစုဟာ ျမစ္ရဲ႕အေနာက္ဖက္ကမ္း၊ တနည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ KNU က ေဆာက္ေပးထားတဲ့ ထိီးထာ၊ အမုိရြာေတြလုိ ျမစ္ေရွ႕ဖက္ျခမ္း ထုိ္င္းဖက္ကုိ မီခုိေဆာက္ထားတာ မဟုတ္ဘဲ ျမစ္အေနာက္ဘက္ကမ္း ျမန္မာဘက္ကုိ မီွခုိေဆာက္ထားတာကုိ သတိျပဳမိပါတယ္။

ေနာက္တခါ အမရာမွာေတြ႔ရတဲ့အိမ္ေတြဟာ ထီးထာ၊ အမုိဖက္ကလုိ အခု ဆယ္စုနွစ္အတြင္း ေဆာက္ထားတဲ့ ထုိင္းပုံစံ အိမ္သစ္ေတြ မဟုတ္ပဲ က်ေနာ္တို႔ ထား၀ယ္ဘက္က အိမ္ေတြလုိ ႏိုင္တီးဂြမ္တီး ဒီဇုိင္း၊ အိမ္အို၊ အိမ္ေဟာင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ဒီရြာကလူေတြအားလုံးဟာ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြ မဟုတ္ဘဲ မိ႐ုိးဖလာ ဗုဒၶဘာသာကုိးကြယ္သူနဲ႔ နတ္ကိုးကြယ္သူေတြ မ်ားတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ အိမ္ေျခ ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းရတဲ့ ဒီရြာဟာ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္အဖြဲ႔ အမ်ားေတာင္ၾကားလမ္းကေန ၀င္မလာခင္ကတည္းက ရွိေနတဲ့ ရြာေဟာင္းျဖစ္မယ္လို႔ ယူဆရေပမယ့္ ေတာထဲမွာ ေနစဥ္တုန္းကေတာ့ ဒီလုိအေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္လက္ေတြကို အေသခ်ာေမးျမန္း စုံစမ္းရေကာင္းမွန္း က်ေနာ္မသိခဲ့ပါ။

အဲဒီ ရာဇ၀င္ထဲက အမရာရြာကိုေက်ာ္ၿပီး ဆက္ဆင္းလာေတာ့ ေပါလုိက္တဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္တန္းေတြ။ ေလွကုိခဏခဏရပ္ၿပီး လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ တနသၤာရီျမစ္ဟာ သံလြင္တို႔၊ ေသာင္ရင္းတို႔လုိ မဟုတ္။ ေရတိမ္ၿပီး ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ ေပါတဲ့အတြက္ သံလြင္-ေသာင္ရင္းဘက္ကလုိ စက္ေလွႀကီးေတြ သြားလို႔မရ။ သစ္လုံးကို ထြင္းထားတဲ့ ထြင္းေလွကုိ အေပၚမွာ သစ္ျပားနည္းနည္းထပ္ဆင့္ၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့ ေဒသသုံးေလွေတြနဲ႔ပဲ သြားလို႔ရပါတယ္။

အဲဒီလုိ ဆင္းလုိက္ တြန္းလုိက္ သံုးခါေလာက္ လုပ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေရွ႕မွာက်ေနာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ရတ္ခ်ပူရီ-တဂုိလန္း (အခုထန္းဟင္ ဒုကၡသည္စခန္းအနီးကရြာ) ေထာမေမာဘက္ကေန ၀င္ရင္ အနီးဆုံးစခန္းျဖစ္တဲ့ ေမာထာ ကုန္သြယ္ေရးစခန္းႀကီးကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ထီးထာ၊ အမိုရြာေတြလုိပဲ တနသၤာရီျမစ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္မွာ ရြာတည္ထားတာကို ေတြ႔ရၿပီး ထုိင္းဒီဇုိင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီရြာဟာ တကယ့္ေစ်းတန္းႀကီးျဖစ္ၿပီး ထိီးထား၊ အမိုတို႔ထက္ မ်ားစြာ စည္ကားေနၿပီး ကုန္စုံဆုိင္ႀကီးေတြ၊ ဗီဒီယုိ႐ံုေတြနဲ႔ မက္သေလစခန္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရး စခန္းေထာက္ရြာႀကီးတရြာအျဖစ္ က်ေနာ္ အမွတ္ရေနပါတယ္။

ေမာထရြာကအထြက္မွာေတာ့ အေျခခံ ေဒသၿမိဳ႕နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး႐ံုး KNU စစ္ေဆးေရးဂိတ္မွာ က်ေနာ္တို႔အားလုံး အစစ္ေဆးခံရပါတယ္။ ထီးထာ၊ ထီးခီးလမ္းနဲ႔ ထိုင္းနုိင္ငံထဲကေန အထြက္ဂိတ္ေတြမွာ တဦးခ်င္းခရီးသြားရင္းနဲ႔ KNU ဂိတ္ေတြမွာ အစစ္ခံရတာကို စိတ္ထဲမွာ ကသိကေအာက္ျဖစ္ေပမယ့္ အထူးအေထြ ခံစားမႈမျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုလုိ ယူနီေဖာင္း အျပည့္အစုံ၊ လက္နက္အျပည့္အစုံနဲ႔ ခရီးသြားတဲ့တပ္တခုက အရာရွိေတြကို အျခားတပ္တခုက စစ္သားေလးေတြက စစ္ေဆးတဲ့အေပၚမွာေတာ့ စိတ္ထဲ အေတာ္ခံစားလုိက္ရပါတယ္။

KNU နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ABSDF ဟာ အိမ္ရွင္နဲ႔ ဧည့္သည္လုိျဖစ္ေနမလားပါပဲ။ KNU နယ္ေျမထဲ ခရီးသြားတာအျပင္ အခုလုိ ေရွ႕တန္းထြက္တာကိုေတာင္ KNU ဆီက ခရီးသြားလက္မွတ္ယူရၿပီး ဒီလုိ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္ေတြေရာက္ရင္ အဲဒီလက္မွတ္ကုိ ထုတ္ျပ အစစ္ခံရပါတယ္။ ဂိတ္တာ၀န္က် ရဲေဘာ္ေလးေတြရဲ႕ စစ္ပုံစစ္နည္းကလည္း ၾကည့္ပါဦး။ ကုန္သည္ေလွကုိ စစ္တာထက္ေတာင္ က်ေနာ္တို႔ေလွကုိစစ္တာက ပုိအေသးစိတ္ေနပါတယ္။

“တပ္ေထာက္၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေနာက္တန္းမွာ မမုိက္ပါဘူးဗ်ာ။ ဟုိဂိတ္မွာ အေဟာက္ခံရ၊ ဒီဂိတ္မွာအတားခံရနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ေရွ႕တန္းကိုသာ လာခဲ့စမ္းပါ။ ဘာလက္မွတ္မွ မလုိဘူး” ဆုိၿပီး တပ္ခြဲမႉးေတြ၊ ဒုခြဲမႉးေတြ ေနာက္တန္းေရာက္တုိင္း ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကားေတြကို အခု ဒီဂိတ္မွာ ကိုယ္တုိင္အစစ္ခံရေတာ့မွာပဲ က်ေနာ္လည္း နည္းနည္း သေဘာေပါက္သလုိ ရွိလာပါတယ္။

တဆက္တည္းမွာပဲ သူပုန္ေလး တခါျဖစ္ဖို႔အေရး ဟုိလူ႔ေၾကာက္ရ၊ ဒီလူ႔ေၾကာက္ရလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ အဲဒီကာလက က်ေနာ္တို႔ သူပုန္ေပါက္စေတြၾကား နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ ၆၀၁ တပ္ရင္းမႉး ကုိတုိက္ေမာင္းရဲ႕ ကဗ်ာ ”မိခင္၏စာမ်က္ႏွာႏွင့္ ျမင့္မိုရ္ေတာင္တမ္း ျခင္း” ထဲက စာသားတခ်ိဳ႕ကုိ သြားသတိရ မိပါတယ္။

“ကံေကာင္းလို႔ သူပုန္ေလး တခါလာျဖစ္မိ
ဟိုလူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္
သည္လူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္
ၾကည့္ရ၊ ေရွာင္ရ၊ ေၾကာက္ရ …

သူပုန္ မျဖစ္လိုက္မွာစိုးလို႔
႐ို႐ိုက်ဳိးက်ဳိး ဆက္ဆံရ
ေဒါသေတြ ေရာင္းလို႔ရရင္
ဘီလ်ံနာေတာင္ ဆင္ထိန္းခန္႔လို႔ရမယ္ …”


က်ဆုံးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ တပ္ခြဲ ၁ မႉး ကိုေဖသင္ကို တပ္ရင္းက သင္တန္းဆင္းပဲြတခု တြင္ ေတြ႔ရစဥ္

က်ဆုံးသြားၿပိီျဖစ္တဲ့ ရဲေဘာ္ႀကီးတုိက္ေမာင္း ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြႀကံဳလို႔ ဒီကဗ်ာကုိ ေရးျဖစ္ခဲ့မွန္း က်ေနာ္မသိပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ႀကံဳလုိက္ရတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ သူ႔ကဗ်ာထဲက စာသားေတြ ကြက္တိျဖစ္ေနတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ “ေရာင္းလို႔မရတဲ့ ေဒါသေတြကုိ တနသၤာရီျမစ္ထဲ ေမ်ာခ်” ၿပီး ေရွ႕ခရီး ဆက္နုိင္ဖို႔ က်ဳိးစားရပါတယ္။

အဲဒီ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ကေန နည္းနည္း ဆက္ဆင္းလာေတာ့ ေလွဆက္သြားလို႔ ဘယ္လုိမွ မရနုိင္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ရတဲ့ ရွမ္းသုံးေထာင္အေကြ႔ကို ေရာက္ပါတယ္။ မီတာ ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ အရွည္ရွိတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္၊ ေက်ာက္တုံးေတြက ေရလမ္းေၾကာင္းကို ပိတ္ထားၿပီး အဲဒီ ေက်ာက္တုံးေတြၾကားကေန ေလွကုိ ခဲရာခဲဆစ္ ဆြဲသြားရတဲ့ေနရာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ရွမ္းသုံးေထာင္ကုိ ေက်ာ္ၿပီး ေနာက္ေတြ႔ရတဲ့ရြာက ေအာင္သာ၀ရျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအမည္ဟာ ကရင္အမည္နဲ႔ မတူတဲ့အတြက္ ေရွ႕မွာေျပာခဲ့တဲ့ ရွမ္းသုံးေထာင္ ရာဇ၀င္၊ အမရာ ရာဇ၀င္ေတြနဲ႔ ဒီရြာဆက္စပ္ ေနပုံရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကာလကေတာ့ ရာဇ၀င္လွန္ေနဖို႔ အခ်ိန္မရပါ။ (အခုေတာ့ အဲဒီ ေအာင္သာ၀ရရြာဟာ ျမန္မာအစိုးရ စစ္ဗ်ဳဟာတခု အေျခစိုက္ထားတဲ့ ရြာႀကီးတရြာအဆင့္ေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္)။

အဲဒီ ေအာင္သာ၀ရရြာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ တညအိပ္ၿပီး ဆက္ဆင္းလာေတာ့ KNU တပ္ခြဲ ၄ အေျခစိုက္တဲ့ ေဒသအေခၚ ေခ်ာင္းမႀကီးဆုိတဲ့ေနရာကို ေရာက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေခ်ာင္းလက္တက္တခုကို ေတြ႔ရၿပီး အဲဒီ ေခ်ာင္း႐ုိးေလးကေနတဆင့္ ေတာင္တန္းေတြကို ေက်ာ္ၿပီးဆက္သြားရင္ ျပည္ျခား-ပုေလာဘက္ကုိ ေရာက္နုိင္ပါတယ္။ ေခ်ာင္းလက္တက္ကိုု ေက်ာ္ၿပီး ဆက္ဆင္းလာေတာ့ ျမစ္ျပင္က နည္းနည္းပုိက်ယ္လာၿပီး ရွမ္းသုံးေထာင္လုိ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြလည္း မရွိေတာ့ပါ။ ျမစ္ထဲမွာေတြ႔ရတဲ့ ေလွအမ်ဳိးစားေတြကလည္း ေျပာင္းလာတာကုိ က်ေနာ္ သတိထားမိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔စီးလာတဲ့ သစ္လုံးထြင္းေလွေတြအျပင္ တ႐ုတ္တုံကင္းလုိ ေလွႀကီးေတြ။ ကမ္း႐ုိးတန္းသြား ေလွႀကီးေတြကုိပါ ျမင္လာရၿပီး ငါးပိ၊ ငါးေျခာက္၊ ကုန္မ်ဳိးစုံတင္ကာ လွည့္ပတ္ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ကုန္တင္ေလွႀကီးေတြကိုလည္း ျမင္လာရပါတယ္။

ေစာ္လ၀ေခ်ာင္း၀မွ ၿမိတ္ၿမိဳ႕ဆင္ေျခဖုံးေဒသသုိ႔

ဒီလုိနဲ႔ ေလွငယ္ေလးေပၚမွာ ႏွစ္ရက္ခဲြေလာက္ ေအာင့္အည္းသည္းခံ စီးၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ တနသၤာရီျမစ္နဲ႔ ေစာ္လ၀ေခ်ာင္းဆုံရာ KNU တပ္ခြဲ ၅ အေျခစိုက္စခန္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ေစာ္လ၀ေခ်ာင္းဖ်ားမွာ ဗကပ ၿမိတ္ခ႐ို္င္ဘက္က ဗုိလ္မႉးစိုးလြင္ ဦးစီးတဲ့တပ္ဖြဲ႔ရွိတယ္လို႔ သိရေပမယ့္ အဲဒီအေခါက္က က်ေနာ္သြားဖို႔ အခ်ိန္ မရလုိက္ပါဘူး။ (ဗိုလ္မႉးစိုးလြင္ဟာ ဗကပေတာခုိကတည္းက ပါလာတဲ့ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြ၀င္ BIA အရာရွိျဖစ္ၿပီး တနသၤာရီတုိင္းတပ္မႉးနဲ႔ ဗဟုိေကာ္မီတီ၀င္ တာ၀န္ေတြကိုထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၉ မွာ ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။ ဗကပတုိင္း နုိင္ငံေရးမႉးက ပီကင္းျပန္ ဦးေစာဟန္ျဖစ္ၿပီး ၂၀၀၆ ခုနွစ္မွာ ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။)

အဲဒီကာလ KNU တပ္ခြဲ ၅ မႉးက ဗုိလ္ဂ်ဲနီလို႔ထင္ပါတယ္။ ဗုိလ္ဂ်ဲနီ တပ္ခဲြ႐ံုးရဲ႕ တဘက္ကမ္းရွိ ႀကီးမားလွတဲ့ သစ္သားအိမ္ႀကီးေပၚမွာ တညအိပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဆင္ငုိေတာင္ (ျမင့္လြန္းလို႔ ဆင္ေတာင္မတက္နုိင္ဘဲ ငုိၿပီး လွည့္ျပန္သြားရတယ္လို႔ အဆုိရွိပါတယ္) ဆုိတဲ့ ေတာင္ႀကီးကို တမနက္လုံး တက္ရပါတယ္။
ဒီိေတာင္ဟာ ေတာခုိကာစ ေဆာင္ပါး အခန္း ၃ မွာ ေဖၚျပခဲ့တဲ့ ဗကပ-ထား၀ယ္ခ႐ုိင္ဘက္က ေတာင္သုံးဆယ္ထက္ ႏွစ္ဆေလာက္ျမင့္မယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။ မနက္ ၇ နာရီေလာက္ကတည္းက ေတာင္စတက္လုိက္တာ မြန္းတည့္ ၁၁ နာရီေလာက္မွ ေတာင္ထိပ္ကုိ ေရာက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေတာတြင္း သက္တမ္း တနွစ္ေက်ာ္ အေတြ႔အႀကံဳရွိေနၿပီဆုိေတာ့ ေတာခုိခါစကာလုိ ငုိယုိေအာ္ဟစ္သူ မရွိေတာ့ပါ။ တမနက္လုံးတက္၊ တညေနလုံးဆင္းၿပီးလို႔ ညေန ၄ နာရီေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါ ပင္လယ္ကမ္းစပ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့တဲ့ ၿမိတ္-ထား၀ယ္-ကားလမ္းေပၚက တပုိ၊ က်ဲရြာေတြ အနီး၀န္းက်င္ဆီ က်ေနာ္တို႔အုပ္စု ေရာက္လာပါတယ္။
ဆင္ငုိေတာင္ ၀န္းက်င္မွာ ေတာနက္လြန္းလို႔ ေနေရာင္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရေပမယ့္ အခု ရြာတန္းနဲ႔ နီးလာတာနဲ႔အမွ် သစ္ပင္ေတာအုပ္ေတြက တျဖည္းျဖည္းေသးငယ္သြားၿပီး တခါတေလဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔အုပ္စု သြားေနတာကို အေ၀းက န၀တတပ္မ်ား ျမင္သြားမလားလို႔ စုိးရိမ္ရေလာက္ေအာင္ ေတာအုပ္က ပါးလြန္းလွပါတယ္။

“ဒက္ ဒက္ ဒက္ … ဂ်ိမ္း …”
ေတာအုပ္ပါးလြန္းလို႔ စိတ္ထဲ မလုံမၿခံဳျဖစ္ေနတုန္း ေသနတ္သံေတြ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။ လူတရပ္ မရွိတရိွိသာျမင့္တဲ့ ေတာအုပ္ထဲ က်ေနာ္တို႔အုပ္စု ခဏနားၿပီး အေျခအေနကုိ ေစာင့္ၾကည့္ပါတယ္။ “က်ေနာ္တို႔လူေတြနဲ႔ ရန္သူတပ္ ထိပ္တုိက္တုိးတာျဖစ္မယ္။ ပူစရာမရွိပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔လူေတြက နယ္ေျမကြ်မ္းပါတယ္” လို႔ ကုိေအးေသာ္က ေျပာပါတယ္။ သူက ပူစရာမရွိဘူး ေျပာေနေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ အင္အားက တပ္ေရးဗုိလ္၊ တပ္ေထာက္ဗုိလ္နဲ႔ ႐ံုးအဖြဲ႔သား သံုးဦးေပါင္းမွ ငါးဦးတည္းရယ္။ ရန္သူနဲ႔သြားတုိးလို႔ မျဖစ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔မွာ တေယာက္ကို AK က်ည္ ၅၀၀ စီေလာက္ သယ္လာတဲ့အတြက္ ေက်ာပုိးအိတ္ကလည္း အေတာ္ေလးေနၿပီး ေျပးလႊားဖို႔ သိပ္မေကာင္းလွပါ။ က်ေနာ္တို႔ေရွ႕တန္းတပ္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔ ေ၀ၚကီေတာ္ကီကလည္း မပါပါဘူး။


က်ဆုံးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ တပ္ခြဲ ၂ မႉး ကုိသိန္းျမင့္ေက်ာ္က တပ္ရင္းညီလာခံ အတြင္း ေဆြးေႏြးတင္ျပေနစဥ္

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ေသနတ္ေတြကို အသင့္ျပင္ၿပီး ေရွ႕မွာျမင္ေနရတဲ့ ေရာ္ဘာပင္တန္းေအာက္က ရြာကို သတိႀကီးစြာနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ရပါတယ္။ အသံမၾကားေအာင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္၀င္လာပါတယ္ဆုိမွ ရြာအ၀င္၀လည္း ေရာက္ေရာ ေခြးကေဟာင္လုိက္တာ လြန္ပါေရာ။ ဘာမွမတတ္နုိင္။ ရြာသား ႏွစ္ဦးကို လမ္းျပေခၚၿပီး က်ေနာ္တို႔တပ္ေတြရွိရာ ရြာဆီကုိ ပုိ႔ခုိင္းရပါတယ္။ “ၾကည့္လုပ္ေနာ္ကုိယ့္ဆရာ၊ လူမွားၿပီး အပစ္ခံေနရဦးမယ္” ဆုိၿပီး က်ေနာ္ကေျပာေတာ့ သူပုိင္ပါတယ္ဆုိတဲ့သေဘာနဲ႔ ကိုေအးေသာ္က လက္ကာျပပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေရာ္ဘာေတာေတြအတုိင္း ေလွ်ာက္၊ ကားလမ္းကူးၿပီးေတာ့ ေနာက္တရြာမွာ က်ေနာ္တို႔ တပ္ေတြနဲ႔ေတြနဲ႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာသြားေတြ႔ပါတယ္။

“ဘာမွမပူနဲ႔ တပ္ေထာက္။ ဒီေကာင္ေတြအင္အားက ၂၀ ေတာင္မျပည့္ဘူး။ သူ႔လူနာသူသယ္ၿပီး ျပန္ေျပးသြားၿပီ” ဆုိၿပီး စစ္ေၾကာင္းမႉး ကုိဂြမ္ရွိက ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း က်ေနာ္မ်က္နွာကုိဝၾကည့္ၿပီး ရွင္းျပပါတယ္။ ဒိီေတာ့မွ “ငါ့မ်က္နွာမွာ ေၾကာက္ရိပ္မ်ား ေပၚေနသသလားမသိဘူး” ဆုိၿပီး ဗုိလ္ႀကီးအိေျႏၵကုိ အျမန္ ျပန္ဆည္လုိက္ရပါတယ္။

တကယ္က ဒီလုိေရွ႕တန္းမွာ ရင္ဆုိင္တုိက္ပဲြျဖစ္တာနဲ႔ က်ေနာ္ႀကံဳဖူးတဲ့ ေကာ့မူးရာက ခံစစ္ေသတုိက္ပဲြ ပုံသ႑န္ခ်င္းက ဘာမွမဆုိင္။ ခံစစ္ေသမွာက ရန္သူ႔ေနရာ၊ မိမိေနရာ အတိအက် သိထားၿပီး ကတုတ္က်င္းထဲ ေနရာယူပစ္တဲ့အတြက္ ဘာမွသိပ္ပူစရာမလုိ။ ဒါေကမယ့္ ဒီလုိေရွ႕တန္းမွာကေတာ့ ရန္သူ႔သတင္း ႀကိဳရမထားဘူးဆိုရင္ အခုလုိ စစ္ေၾကာင္းသြားရင္းနဲ႔ ထိပ္တုိက္တုိးၿပီး သူပစ္ကုိယ္ပစ္၊ သူဆုတ္ ကုိယ္ဆုတ္နဲ႔ နယ္ေျမကြ်မ္းသူ ေနရာယူျမန္သူက အသာစီးရေလ့ရွိပါတယ္။

ဒီလုိတုိက္ပဲြျဖစ္ၿပီးရင္ တုိက္ပဲြေနရာကေန အျမန္ေရွာင္၊ ရြာထဲမွာ စခန္းမခ်နဲ႔ဆုိၿပီး က်ေနာ္ ၾကားဖူးနား၀ရွိေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ က်ဳိးဖုိးတပ္သားေတြကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ တုိက္ပဲြျဖစ္တဲ့ရြာရဲ႕ ေနာက္တရြာကုိဆုတ္ၿပီး ရြာထဲမွာပဲ စခန္းခ် ညအိပ္လုိက္ပါတယ္။ ရြာသားေတြကလည္း ေၾကာက္လန္႔ပုံမျပ။ ေက်ာင္းသားေတြကို ထမင္းခ်က္ေကြ်းရတာကိုေတာင္ ေပ်ာ္ေနသလုိ ျမင္ေနရပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွ သိရတာကေတာ့ ဒီရြာတန္းတေလွ်ာက္မွာ ဒီလုိတုိက္ပဲြျဖစ္တာဟာ အထူးအဆန္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အၿမဲတမ္းလုိလုိ ျဖစ္ေလ့ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဒီေဒသကုိ ပျပင္ခြင္လို႔ က်ေနာ္တို႔ကေခၚဆုိၿပီး တပ္ခြဲ ၁ အေျခစုိက္လႈပ္ရွားတဲ့ အဓိကေနရာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကာလ စစ္ေၾကာင္းမႉးက ကိုဂြမ္ရွိျဖစ္ၿပီး တပ္ခဲြမႉး ကိုေဖသင္နဲ႔အတူ အင္အား ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တရက္မွာေတာ့ အဲဒီရြာကေနထြက္ၿပီး ယာယီေရွ႕တန္း ႐ံုးခန္းဖြင့္ထားတဲ့ တျခားရြာတခုကို ထပ္ေျပာင္းရပါတယ္။ ထား၀ယ္-ၿမိတ္ ကားလမ္းအေရွ႕ဘက္ျခမ္း ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ႐ံုးခန္းဖြင့္ထားတာကို ေတြ႔ရၿပီး ေဒသခံလူထုက ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ဘုန္းႀကီးလုိပဲ သေဘာထားၿပီး ရိကၡာနဲ႔စားစရာေတြ လာလႉထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ ၀န္းက်င္မွာ ဒူးရင္းၿခံေတြရွိတာ၊ ဒူးရင္းသီးကုိ မုန္းေအာင္ စားခဲ့ရဖူးတာကုိ က်ေနာ္ အမွတ္ရေနပါတယ္။

ေရွ႕တန္း႐ံုးခဲြမွာ တရက္နား၊ ၿပီးေတာ့ တပ္ရင္းညီလာခံ ေခၚရျခင္းအေျခအေန၊ ေနာက္တန္းက အေျခအေန၊ ဗဟုိဘက္က အေျခပေန၊ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္ ေနာက္ဆက္တြဲ အေျခပေန၊ လက္တေလာ နုိင္ငံေရး အေျခကေနေတြကုိ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေအးေသာ္က ရဲေဘာ္ထုကုိ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တရက္မွာေတာ့ စစ္ေၾကာင္းနဲ႔အတူ ထား၀ယ္-ၿမိတ္ ကားလမ္းေပၚက ရြာစဥ္ေတြကို လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး စည္း႐ံုးေရးတရား ေဟာခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိ လြတ္လပ္စြာ သြားေနတာကုိ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ခဲြမႉးေတြ၊ ဒုခြဲမႉးေတြ တပ္ရင္း ျပန္ေရာက္ရင္ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ “ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္တန္းက မမုိက္ပါဘူးဗ်ာ။ ဟုိလူ႔ေၾကာက္ရ ဒီလူ႔ေၾကာက္ရနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ ေရွ႕တန္းကိုသာ လာခဲ့စမ္းပါ” ဆုိတဲ့စကားနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ သူတို႔ေနာက္တန္းမွာ ၾကာၾကာ မေနခ်င္ၾကတာလဲ ဆုိတာကို က်ေနာ္ ပုိၿပီး သေဘာေပါက္လာပါတယ္။

ေရွ႕တန္းမွာ စစ္ေျမျပင္ကင္းေထာက္မႈကုိ ဘယ္လိုလုပ္္ရတယ္၊ ေရွ႕ေျပးကင္းသမား ေလးဦးက ဘယ္လို ပြိဳင့္ထြက္ရတယ္၊ စစ္ေၾကာင္းမႉးနဲ႔ ႐ံုးအဖြဲ႔က ဘယ္နားမွာ ေနရတယ္၊ ဆက္သြယ္ေရးသမား၊ ေဆးတပ္သားနဲ႔ ႐ံုးအဖဲြ႔ကုိ ဘယ္လုိေခၚထားရမယ္ စသျဖင့္ ေရွ႕တန္းတခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ တပ္ေထာက္ဗုိလ္ႀကီး က်ေနာ့္ကုိ စစ္ေၾကာင္းမႉးႀကီး ကိုဂြမ္ရွိက လက္ခ်ာ႐ုိက္ခဲ့တာကိုလည္း မွတ္မိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ လူ ၅၀ ေက်ာ္သာရွိတဲ့ က်ေနာ္တို႔တပ္ဖြဲ႔ ကားလမ္းတေလွ်ာက္ စစ္ေၾကာင္း ခ်ီလာတာကို ျမင္တဲ့ရြာသားေတြက အင္အား ၁၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္လို႔ ထင္ၾကာတာကိုလည္း က်ေနာ္ ထူးထူးျခားျခား အမွတ္ရေနပါတယ္။

ယူနီေဖာင္း အျပည့္အစုံ၊ လက္နက္ အီးေကြးမင့္အျပည့္အစုံပါတဲ့ လူတန္းႀကီးဟာ တဦးနဲ႔တဦး ၂ လံ အကြာစီေလာက္ ေနရာယူၿပီး တန္းစီေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့ ရြာဦးကေန ရြာျပင္အထိ ရွည္သြားတဲ့သေဘာ။ လူ ၅၀ ေက်ာ္ကို ၁၀၀ ေက်ာ္လို႔ ျမင္ရတဲ့သေဘာေတြကိုလည္း က်ေနာ္ ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီ ေရွ႕တန္းမွာ သတင္း ၂ ပတ္ခန္႔ၾကာၿပီး အျပန္မွာေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔အတူ တပ္ခဲြ ၁ မွ ကိုေဖသင္ အပါအ၀င္ တပ္မႉးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ပါလာပါတယ္။

ဒီညီလာခံဟာ တပ္ရင္းမႉးကေန တပ္စိပ္မႉးအထိပါတဲ့ က်ေနာ္တို႔တပ္ရင္း သက္တမ္း ၁၀ နွစ္ ၀န္းက်င္ကာလမွာ အဲဒီတခါပဲ အစုံအညီလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ညီလာခံလို႔ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တပ္ရင္းဟာ အင္အား ၃၀၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားနည္း ေက်ာင္းသားဟန္ တပ္ရင္းဖြဲ႔စည္းပုံ အျပည့္ဖြဲ႔နုိင္တဲ့ တပ္ရင္းျဖစ္ပါတယ္။ တပ္စိပ္တစိပ္မွာ ၁၁ ဦး၊ တပ္စုတစုမွာ ၃၃ ဦး၊ တပ္ခဲြတခဲြမွာ ၁၂၀ ၀န္းက်င္နဲ႔ တပ္ခဲြ ၃ ခြဲ ဖြဲ႔စည္းပုံအျပည့္နဲ႔ ေနာက္တန္းလၿခံဳေရး တပ္စုတစုပါ ဖြဲ႔ထားနုိင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒိီစာရင္းအရ ေရွ႕တန္းကလာတဲ့ တပ္မႉး ၄၀ နီးပါး၊ ဆက္သြယ္ေရးတပ္ဆြယ္၊ ေဆးတပ္ဆြယ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဆြယ္နဲ႔ ေနာက္တန္းတပ္မႉးမ်ား၊ စခန္းေကာ္မတီ၀င္မ်ားပါ အားလုံးေပါင္းလုိက္ေတာ့ ကို္ယ္စားလွယ္ ၆၀ ေလာက္အထိ ရွိသြားတဲ့ညီလာခံႀကီး ျဖစ္သြားပါတယ္။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More