Saturday, December 15, 2012

သူပုန္ေက်ာင္းသားတဦးရဲ႕ မာရသြန္ခရီး ၂၅

ႏိုင္ငံျခားဘာသာစကား သင္တန္းနဲ႔ ေခတ္သစ္သေဘာၤသားမ်ား

အုပ္ခ်ဳပ္မႈကိစၥနည္းနည္း တည္ၿငိမ္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ပင္မသင္တန္းေတြျဖစ္တဲ့ စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ဆက္သြယ္ေရး၊က်န္းမာေရး၊ ေထာက္လွမ္းေရး ပညာဆုိင္ရာ ရက္ရွည္သင္တန္းေတြအျပင္ ဘာသာစကား ရက္တုိသင္တန္း အမ်ဳိးမ်ဳိးဖြင့္ဖို႔ က်ေနာ္တုိ႔ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆုံးဖြင္တဲ့ သင္တန္းက အဂၤလိပ္စာ အေျခခံသင္တန္းျဖစ္ၿပီး အဂၤလန္မွ ေက်ာင္းသားတဦးက ေစတနာ့၀န္ထမ္းအျဖစ္ လာသင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပထမ ၃-၄ ရက္ေလာက္ပဲ သင္တန္းသား ၂၀ ေလာက္ တက္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နည္းနည္း သြားတဲ့အတြက္ သင္တန္းဆရာလည္း စိတ္ပ်က္ၿပီး ျပန္သြားပါတယ္။

 ပင္လယ္ျပင္တပ္စုမႉး ကုိေက်ာ္ရ (အိတ္အ၀ါ လြယ္ထားသူ) အပါ၀င္ ေကာ္မတီ၀င္ တခ်ိဳ႕နဲ႔ တပ္မႉးငယ္တခ်ိဳ႕ကို တပ္ရင္းညီလာခံအၿပီး ေတြ႔ရစဥ္

ဒုတိယဖြင့္တဲ့သင္တန္းကေတာ့ ထီးထာက ကရင္အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ လက္ထပ္ထားတဲ့ ထုိင္းေက်ာင္းဆရာတဦး ဖြင့္တဲ့ ထုိင္းစာသင္တန္းပါ။ A-B-C-D အပါ၀င္ စကားလုံး ၂၆ လုံးကုိ အေျခခံထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေက်ာင္းေတြမွာ က်ေနာ္တုိ႔သင္ဖူးၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ သိပ္အထူးအဆန္း မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေကာကုိင္၊ ေခၚခုိင္၊ ေခါခူးဝပ္ အပါ၀င္ စကားလုံး ၄၄ လုံးကို အေျခခံထားတဲ့ ထုိင္းစာကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာတုန္းက က်ေနာ္ တခါမွမသင္ဖူးသလုိ ၾကားလည္းမၾကားဖူး၊ ျမင္လည္းမျမင္ဖူးတဲ့အတြက္ တကယ့္ကို အသစ္အဆန္း ျဖစ္ေနပါတယ္။

"စ၀ါဒီခပ္” … “စဘုိင္ဒီမုိင္” … “ပုိင္-ကန္ခ်နပူရီ” ထက္ ပုိမေျပာတတ္ဘဲ ထုိင္းထဲ ခဏခဏသြားေနရတဲ့ က်ေနာ္အဖို႔ ထုိင္းစာဟာ မတတ္မျဖစ္ တတ္ထားသင့္တဲ့အတြက္ မျဖစ္မေန သင္မယ္ဆုိၿပီး အားခဲထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံကဆုိးခ်င္ေတာ့ သင္တန္းက တပတ္ေတာင္မခံပါဘူး။ ေဟြးနန္းေခါင္နဲ႔ ထီးထာၾကားမွာ ထုိင္းေက်ာင္းဆရာ ဆုိင္ကယ္ေမွာက္လို႔ ေဆး႐ံုတက္လုိက္ရတယ္ဆုိၿပီး အဲဒီ သင္တန္းပ်က္သြားပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ဖြင့္တဲ့ သင္တန္းကေတာ့ မဟာမိတ္ဆံေရးမွာ မျဖစ္မေန ေနစဥ္အသုံး၀င္မယ့္ ကရင္ဘာသာစကား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတႀကိမ္အတြက္ ဆရာကေတာ့ အေ၀းကေန လာသူမဟုတ္။ က်ေနာ္တုိ႔တပ္ရင္း ေဆးတပ္ဆြယ္မွ ဆရာခင္ေဇာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ။ ေက်ာင္းသားေတြက သူ႔ကုိ သရာအီးသာလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။

ကရင္စာဟာ ထုိင္းစာလုိ အသစ္အဆန္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ အေသခ်ာ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ တလုံးမွ နားမလည္ပါ။ အခုေနာ္ေ၀းမွာ က်ေနာ္သင္ေနရတဲ့ ေနာ္ေ၀းစာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ ကြာသလုိ ကရင္စာနဲ႔ ျမန္မာစာကြာတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ အဂၤလိပ္ေရာ။ ေနာ္ေ၀းပါ လက္တင္စကားလုံးကို အေျခခံထားေပမယ့္ အသံထြက္မတူ၊ အဓိပၸာယ္မတူတဲ့အတြက္ ဘာသာစကား ၂ ခုဟာ နီးစပ္သလုိလုိနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း နားမလည္ၾကပါဘူး။ ဒီလုိပါပဲ၊ ျမန္မာနဲ႔ ကရင္စာဟာလည္း သာမန္ၾကည့္လုိက္ရင္ အေျခခံထားတဲ့ စကားလုံးေတြက အတူတူလို႔ ထင္ရေပမယ့္ အသံထြက္မတူ အဓိပၸာယ္မတူတဲ့အတြက္ အခ်င္းခ်င္း နားမလည္ၾကပါဘူး။

ေနာက္ပုိင္းမွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းေတြ မၾကာခဏ ထပ္ဖြင့္ျဖစ္ေပမဲ့ ထုိင္းစာနဲ႔ ကရင္စာကေတာ့ အဲဒီတႀကိမ္ပဲ ဖြင့္ဖူးတယ္လို႔ က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါတယ္။ အဲဒီကာလက က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ အဂၤလိပ္စာ ကြ်မ္းက်င္မႈ အေျခေနကုိေျပာရမယ္ဆုိရင္ “ေခြးအလွည္းနင္းခံရသလုိ” အသံထြက္ မမွန္။ ၀ါက်မမွန္တဲ့ အက်ဳိးအပဲ့ စကားလုံးေတြနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ မနည္းေျပာေနရတဲ့ အေျခေနမ်ဳိးပါ။
ဗဟုိနဲ႔ နယ္ေျမေကာ္မီတီမွာ တာ၀န္ထမ္းစဥ္ကဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းကေန ဗဟုိႏိုင္ငံျခားေရးဌာနမွာ တာ၀န္က်တဲ့ ဦးေအာင္ခင္ တေယာက္ပဲ အဂၤလိပ္စကား ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္တာကို ေတြ႔ရၿပီး က်န္ပုဂၢိဳလ္အားလုံး သူလုိကုိယ္လုိ ေခြးအလွည္းနင္းတဲ့အဆင့္ထက္ မေက်ာ္ၾကပါဘူး။

က်ေနာ္တုိ႔စခန္းရဲ႕ အေျခေနကို ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အယင္ ပထမဆုံး စခန္းေကာ္မီတီေခတ္က ေရွ႕ေန ကုိျမင့္သိန္း (၁၉၈၉-ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ လုပ္ႀကံခံရသလုိလုိနဲ႔ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသူ) တေယာက္ပဲ အဂၤလိပ္စကား ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ေျပာတတ္ၿပီး က်န္ေကာ္မတီ၀င္ေတြကေတာ့ သူလုိကုိယ္လို အဆင့္ထက္ မေက်ာ္ဘူးလို႔သိရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေကာ္မတီေခတ္မွာေတာ့ ေဆးေက်ာင္းသားျဖစ္တဲ့ ကို၀င္းမင္းက အဂၤလိပ္စကား အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခါ ကံဆုိးတာလား၊ ကံေကာင္းတာလား မေျပာတတ္။ ကုိ၀င္းမင္းဟာ ထုိင္းထဲ ခရီးသြားရင္း ထုိင္းရဲက ဖမ္းမိၿပီး ေထာင္ထဲမွာ ၄၅ ရက္က်ခံခဲ့ရာက ထုိင္းစကားပါ နည္းနည္းတတ္လာတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ ေကာ္မီတီထဲမွာေတာ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘာသာစကား အထူးခြ်န္ဆုံးသူ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကုိ၀င္းမင္း အပါအ၀င္ တျခားေက်ာင္းသားေတြ ေတာမခုိခင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာတုန္းက အဂၤလိပ္စကား လက္ေတြ႔ေျပာဖူးျခင္း ရွိ မရွိိ အေသခ်ာတခါမွ မေမးျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ ေတာခုိၿပီး ႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္ေတြ၊ NGO ေတြနဲ႔ေတြ႔မွ အဂၤလိပ္စကားကုိ လက္ေတြ႔ေျပာဖူးပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာတုန္းက အဂၤလိပ္စာကုိ ၅ တန္းကေန တကၠသိုလ္ေနာက္ဆုံးနွစ္အထိ ၁၀ နွစ္နီးပါး သင္ဖူးတယ္ဆုိေပမယ့္ အလြတ္က်က္ သင္လာတာသာျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသားတဦးဦးနဲ႔ တခါမွ လက္ေတြ႔စကား မေျပာဖူးခဲ့ပါ။ ၿပီးေတာ့ သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္းေတြျဖစ္တဲ့ ဗီဒီယုိေတြ၊ စီဒီေတြ၊ ကက္ဆက္ေတြလည္း မရွိတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ သင္ေပးေနတဲ့ ဆရာကုိယ္တုိင္ အသံထြက္မွန္ မမွန္လည္း မသိပါ။ အဂၤလိပ္စကား လက္ေတြ႔ တခါမွမေျပာဖူးဘဲ အဂၤလိပ္စာျပဆရာ ျဖစ္ေနသူေတြ ထြက္တဲ့အသံကို အမွန္လို႔ယူၿပီး ၁၀ နွစ္နီးပါး အလြတ္က်က္လာခဲ့တာကုိ ေနာင္တရသလုိလုိ ျဖစ္ေနမိပါတယ္။

ေနာင္တရတယ္ဆုိေပမယ့္ အခု အဂၤလန္ႏိုင္ငံသားေတြကိုယ္တုိင္ ေတာထဲအထိ လာၿပီး သင္ေပးျပန္ေတာ့လည္း က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြက သိပ္စိတ္၀င္တစား မရွိလွပါ။ ဘယ္ေလာက္အထိ စိတ္၀င္စားမႈ မရွိသလဲဆုိရင္ ေစတနာ့၀န္ထမ္း လာသင္ေပးတဲ့ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းသားေတြသာ တဦးၿပီးတဦး ျမန္မာလုိတတ္ၿပီး ျပန္သြားၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ က်ဳိးဖုိးေတြက “ေခြးအလွည္းနင္း” တဲ့ အဆင့္က မေက်ာ္ပါဘူး။

တခါ အဂၤလိပ္စာ လာျပေပးတဲ့ ေစတနာ့၀န္ထမ္း ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာခုိ ေက်ာင္းသားေတြၾကား မတူညီတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းသားေတြက Plan နဲ႔အလုပ္လုပ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔က “မီးစင္ၾကည့္က” သုိ႔မဟုတ္ “ၾကည့္လုပ္္ၾကတာေပါ့” ဆုိတဲ့ Plan မရွိဘဲ လက္တန္းသြားတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေတြ႔ရပါတယ္။ ဆုိလုိတာကေတာ့ လနဲ႔ခ်ီၿပီး သင္တန္းအခါခါ တက္ေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာခုိေက်ာင္းသားေတြဟာ အဂၤလိပ္စာကုိ မယ္မယ္ရရ မတတ္လုိက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ ၃ လေလာက္ ေတာထဲမွာေနၿပီးတာနဲ႔ ျမန္မာစကားနဲ႔စာကုိ အေျခခံ ေျပာတတ္၊ ေရးတတ္သြားၾကတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီလုိ ျမန္မာလုိတတ္သြားတဲ့ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းဆရာေတြထဲက ထူးျခားသူတဦးကုိ ေဖာ္ျပရမယ္ဆုိရင္ ၁၉၉၇ ေဖေဖာ္၀ါရီလ မင္းသမီးခစန္းက်တဲ့အထိ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ အတူေနခဲ့တဲ့ အဂၤလန္မွ ေစတနာ့၀န္ထမ္း ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္သူ ဂ်ိမ္းစ္ ေမာ္စလီ (James Mawdsley) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ က်ေနာ္တုိ႔စခန္းက အျပန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲ၀င္ၿပီး ဆႏၵျပတဲ့အတြက္ န၀တကဖမ္းဆီးၿပီး ေထာင္ဒဏ္နွစ္ရွည္ခ်ခံခဲ့ရဖူးသူ။ အဲဒီ ေထာင္တြင္းအေတြအႀကံဳေတြကို My terror at the hands of the Burmese junta ဆိုၿပီးေဆာင္းပါး ေရးသားခဲ့ပါေသးတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြဘက္ကို ျပန္ေကာက္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားအားလုံး အဂၤလိပ္စာကို စိတ္မ၀င္စားဘူးလို႔ေတာ့ ယတိျပတ္ ေျပာလို႔မျဖစ္္ပါဘူး။ အေတာ့္ကုိ အနည္းစုေလးကေတာ့ Dictionary ကုိေတာင္ အလြတ္က်က္တဲ့အထိ စိတ္၀င္စားတာမ်ဳိး က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း Dictionary ထဲက စာလုံးေတြကို တေန႔ ၁၀ လုံး အလြတ္က်က္မယ္ဆုိရင္ တလ အလုံး ၃၀၀ ရမယ္။ တနွစ္ဆုိရင္ စာလုံး ၃၀၀၀ ေက်ာ္တတ္မယ္ဆုိၿပီး စီမံကိန္းခ် လုပ္တ့ဲ့အဖြဲ႔ထဲ ပါခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထုံးစံအတုိင္း တပတ္ ဆယ္ရက္ေလာက္ လုပ္ၿပီးရင္ အဖ်ားရႈးသြားေလ့ရွိပါတယ္။

ထူးထူးျခားျခား က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြ ေတာတြင္းကာလ ၁၀ နွစ္နီးပါးလုံးလုံး မပ်က္မကြက္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာကေတာ့ စာလံုးဆက္ ကစားနည္း (Scrabble) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔လုံးေပါက္၊ ညလုံးေပါက္ ေဆာ့ဖူးတဲ့အခ်ိန္ေတြကို က်ေနာ္ အမွတ္ရေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အဂၤလိပ္စကားလုံးေတြ ႂကြယ္ေအာင္ဆုိၿပီး ဒီလုိကစားၾကတာျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ေကာ္ဖီတခြက္ေၾကး၊ ေနၾကာေစ့ တထုတ္ေၾကးဆုိၿပီး အေလာင္းစား သေဘာေလးနဲ႔ လုပ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေ၀ါဟာရ ႂကြယ္၀ေရးထက္ အႏိုင္ရေရးဘက္ကုိသာ ဦးစားေပးခဲ့ၿပီး စကားလုံးအသစ္ေတြ ရွာထည့္ေရးအစား အမွတ္မ်ားမ်ားရတဲ့ စကားလုံးေတြကိုသာ ထပ္ကာထပ္ကာ ေရြးထည့္ေနတာေၾကာင့္ စကားလုံးအသစ္လည္း သိပ္မတုိးလာခဲ့ပါဘူး။

၂၀၁ တပ္ရင္း ေဆးတပ္ဖြဲ႔မွ ရဲေမတခ်ဳိ႔
 
အဂၤလိပ္စာအတြက္ ေက်ာင္းသားအနည္းအက်ဥ္းက ဒီလုိ Dictionary ကုိ အလြတ္က်က္တဲ့အထိ ႀကိဳးစားေနေပမယ့္ လူမ်ားစုႀကီးကေတာ့ ဒါကုိ သိပ္ၾကည့္လို႔ ရပုံမေပၚပါဘူး။ သူပုန္လုပ္ပါတယ္ဆုိမွ ေသနပ္ပစ္နည္း၊ စစ္တုိက္နည္း မသင္ဘဲ အဂၤလိပ္စာသင္ေနသူေတြကို တခုခုလဲြေနသလုိ အျမင္ရွိေနၾကပါတယ္။ တည့္တည့္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ဒီလူေတြဟာ ေတာထဲမွာ မေနရဲသူ၊ ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈဒဏ္၊ ေတာ္လွန္ေရးဒဏ္ကို မခံႏိုင္လို႔ ဘန္ေကာက္သြားၿပီး ဒုကၡသည္ ေလွ်ာက္ခ်င္ေနသူ၊ ႏိုင္ငံျခားထြက္ၿပီးပညာ သင္ခ်င္ေနတဲ့ “ပညာတတ္ အေခ်ာင္သမား” အျဖစ္ အျမင္ေစာင္းမႈေတြ ရဲေဘာ္ထုအၾကား ျဖစ္ေပၚေနပါတယ္။

ေနာက္တခါ အဲဒီကာလက ABSDF စခန္းအသီးသီးကေန တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၃၀ ကုိ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားကုိ ပညာေတာ္သင္ ေစလြတ္မယ္လို႔ သတင္းတခု က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ထြက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒီအတြက္ က်ေနာ္တုိ႔စခန္းက ၃ ဦး ေရြးခ်ယ္ခံရၿပီး ၁၉၉၀ ေနွာင္းပုိင္းမွာ ေစလႊတ္မယ္လို႔ သိရေပမယ့္ ဒီလုိလႊတ္သင့္ မလႊတ္သင့္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဗဟုိေကာ္မီတီအတြင္း သေဘာထားကဲြလြဲခဲ့တာကေန အဲဒီ အစီစဥ္ ပ်က္သြားတယ္လို႔ဆုိပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အခု ဒီအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေရးဖို႔ အေသခ်ာလုိက္ေမး ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီသတင္းဟာ ေကာလာဟလသာျဖစ္ၿပီး ပညာေတာ္သင္စီမံကိန္းဆုိတာ တကယ္မရွိခဲ့ပါဘူးလို႔ အဲဒီကာလ ဗဟုိေကာ္မီတီ၀င္ေဟာင္းတခ်ဳိ႕က က်ေနာ္ကို ျပန္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။
ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီကာလက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ အဂၤလိပ္စာသင္တာကို ရာဇ၀တ္မႈ က်ဳးလြန္သလုိျမင္ခဲ့ၿပီး တကၠသုိလ္ေက်ာင္သားက ေသနပတ္ပစ္နည္းသင္တာကိုေတာ့ မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္အျဖစ္ ျမင္ခဲ့မိတာေတြဟာ အခု နွစ္ ၂၀ ၾကာၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မယုံႏိုင္စရာတခုလုိ ျဖစ္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။


၂၀၁ တပ္ရင္း ပင္လယ္ျပင္စစ္ေၾကာင္းမွ တပ္စိတ္တစိပ္ကုိ ပုေလာေဒသမွ ကမ္းစပ္ရြာတခုအနီး ေတြ႔ရစဥ္

ေခတ္သစ္သေဘာၤသားမ်ား ပင္လယ္ျပင္မွာ သေဘၤာေမွာက္ျခင္း

ဒီလုိ အေထြေထြသင္တန္းေတြ၊ သေဘာတရား ျငင္းခုံမႈေတြနဲ႔ ေနစဥ္အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းေကာ္မီတိီကုိ လႈပ္နႈိးလုိက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ကေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ စစ္ေၾကာင္းကေန ၀င္လာတဲ့ အေရးေပၚ ေၾကးနန္းစာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ပုံကေတာ့ ေရွ႕ပုိင္း (အပိုင္း ၉ မွာ) တင္ျပခဲ့တဲ့အတုိင္း ၁၉၈၈ စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံဆီ ပထမဆုံး သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံျခားေခါင္းေဆာင္ ထုိင္းကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခ်ာဗလစ္ ေယာင္ခ်ာယုဟာ သစ္ထုတ္ခြင့္၊ ငါးဖမ္းခြင့္ေတြ နဝတအစိုးရနဲ႔ သေဘာတူခ်က္ ရလာပါတယ္။

ဒီစာခ်ဳပ္ေတြအရ ထုိင္းငါးဖမ္းေလွေတြဟာ ၿမိတ္ကြ်န္းစုအနီး ငါးလာဖမ္းေနၾကပါတယ္။
အဲဒီကာလ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ “ရန္သူ့လကၡာဏာ သတ္မွတ္ခ်က္” အရ “စစ္အာဏာရွင္စနစ္’” ဟာ ဘုံရန္သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီစနစ္ကုိ အေကာင္ထည္ေဖၚေနတဲ့ စစ္အစိုးရ သုိ႔မဟုတ္ န၀တကုိ ရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ တခါ အဲဒီရန္သူနဲ႔ ပူးတြဲစီးပြားလုပ္သူေတြ၊ ရင္းနွီးျမွဳပ္နွံမႈ လုပ္ေနသူေတြကို ရန္သူ႔အားေပးအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ဒီမူ၀ါဒရဲ႕လုပ္ငန္းစဥ္အျဖစ္ ပင္လယ္ျပင္မွာေတြ႔တဲ့ ရန္သူ႔အားေပးေလွကို ဖမ္းဆီးရွာေဖြဖို႔၊ ကလန္ကဆန္လုပ္ရင္ အေရးယူဖို႔ အခ်က္ေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။


ေရွ့တန္းေရာက္ စစ္ေၾကာင္းတခု

ဒီတာ၀န္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ဆီ စစ္ေၾကာင္းထြက္ေနတဲ့ တပ္စုမႉး ကိုေက်ာ္ရ (၁၉၉၂ မွာ ဘန္ေကာက္သံ႐ံုး ကတဆင့္ ျပန္၀င္သြားသူ) ဦးစီးတဲ့ စစ္ေၾကာင္းကေန ထုိင္းငါးဖမ္း ေလွႀကီးတစီးကို ဖမ္းမိထားတယ္။ ဒီေလွေပၚမွာ န၀တနဲ႔ ဖက္စပ္လုပ္ထားတဲ့ စာခ်ဳပ္ေတြလည္းပါတယ္။ အဲဒါ ဘယ္လို ဆက္လုပ္ရမလဲဆုိၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းေကာ္မတီဆီ ေၾကးနန္း၀င္လာတာပါ။

အဲဒီကာလဟာ မီဇူဟုိ (Mizuho) ဆက္သြယ္ေရးစက္ေတြ က်ေနာ္တုိ႔ ၀ယ္ထားႏိုင္ၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ “ဒစ္ဒစ္ ဒါဒါ” ေၾကးနန္းအျပင္ ေရွ႕တန္းနဲ႔ေနာက္တန္း တုိက႐ုိက္ စကားေျပာလို႔ ရေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလွကုိယ္စားလွယ္ေတြ က်ေနာ္တုိ႔စခန္းဆီလာၿပီး အခြန္လာေဆာင္ဖို႔။ အခြန္္ မေဆာင္မခ်င္း ေလွကိုဖမ္းထားဖို႔ စခန္းေကာ္မတီကေန ညႊန္ၾကားလုိက္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေလွကိုယ္စားလွယ္ေတြ က်ေနာ္တုိ႔ခစန္းမွာ တကယ္တမ္း လာေဆြးေႏြးတဲ့အခါမွာေတာ့ ေရွ႕တန္းက ကုိေက်ာ္ရတုိ႔နဲ႔ ေျပာတာနဲ႔ ဒီမွာလာေျပာတာအၾကား ကဲြလြဲမႈေတြ ရွိေနပါတယ္။ ေနာက္တခါ က်ေနာ္တုိ႔တပ္က ေလွဖမ္းထားတဲ့ကိစၥကုိ ေလွပုိင္ရွင္က န၀တတပ္ဆီ သတင္းပုိ႔ၿပီး စစ္သေဘၤာေတြနဲ႔ လာ၀ုိင္းခုိင္းတယ္လို႔လည္း သတင္းေတြထြက္လာပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေလွကုိယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ စခန္းေကာ္မတီ တာ၀န္ရွိသူေတြၾကား ေဆြးေႏြးမႈဟာ သိပ္အဆင္မေျပပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ ပုိဆုိးတာက အဲဒီညမွာ မုိးေတြရြာၿပီး ရာသီဥတုဆုိးတဲ့အတြက္ ေရွ႕တန္းနဲ႔ စက္အဆက္သြယ္ လုံး၀ျပတ္သြားပါတယ္။
ေနာက္တေန႔ မုိးလင္းလို႔ ေၾကးနန္း၀င္လာေတာ့ န၀တ စစ္သေဘၤာေတြ တျဖည္းျဖည္းနီးလာလို႔ ေလွေပၚကလူေတြအားလုံးကို လႊတ္ေပး။ အေရးႀကီးပစၥည္းေတြကုိ သိမ္း၊ ဘတ္ေငြ သန္း ၄၀ ေလာက္တန္တဲ့ ေလွႀကီးကုိ ေဖာက္ခဲြဖ်က္ဆီးၿပီး ဆုတ္ေပးလုိက္ရပါတယ္တဲ့။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဘာမွမတတ္ႏို္င္ေတာ့။ စစ္ေရးအေျခေနအရ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္လုိက္ရတဲ့ စစ္ဆင္ေရးတခုအျဖစ္သာ သေဘာထား ခံယူလုိက္ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက အဲဒီမွာတင္ ၿပီးသြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေလွေဖာက္ခဲြတဲ့ သတင္းဟာ ဟုိးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္သြားၿပီး ထုိင္းမီဒီယာေတြမွာ ပါလာပါတယ္။ ABSDF ဗဟုိနဲ႔ KNU ဗဟုိရွိရာ မာနယ္ပေလာအထိ ဒိီကိစၥ ေရာက္သြားၿပီး အဲဒီကာလ ABSDF ဥကၠ႒ ကုိမုိးသီးဇြန္နဲ႔ DAB ဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ တုိ႔ဆီအထိ ထုိင္းေလွ ကို္ယ္စားလွယ္ေတြက သြားေရာက္ တုိင္တန္းခဲ့တဲဲ့အတြက္ ေတာ္လွန္ေရး အသုိင္းအ၀ုိင္းၾကားမွာလဲ ဒီသတင္းက အေတာ့္ကုိ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။



ပင္လယ္ျပင္တပ္စုတခုကုိ ေတြ႔ရစဥ္

အနွစ္ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး အေျခေနေတြအရ လုပ္သင့္လို႔ လုပ္လုိက္တဲ့ စစ္ဆင္ေရးတခု ျဖစ္ေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳ ႏုနယ္မႈနဲ႔ အက်ဳိးအျပစ္ေတြကို ေသခ်ာ ႀကိဳမတြက္ႏိုင္မႈေတြက ေဘးထြက္ဆုိးက်ဳိးေတြ ျဖစ္လာေစခဲ့ပါတယ္။ လက္ေတြ႔ ပထ၀ီအေနထား၊ ထုိ္င္းႏိုင္ငံနဲ႔ ဆက္ဆံေရး အေနထား၊ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရး အေနထားေတြအရ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းတာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ ကုိေက်ာ္ရတုိ႔ အေတာ္ေလး က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

ပင္လယ္ျပင္ထဲမွာ မဟာမိတ္တပ္ေတြရဲ႕ ဖိအားေပးမႈ၊ ထုိင္းႏိုင္ငံထဲမွာ ထုိင္းအာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ ဖိအားေပးမႈေတြကို သူအေတာ္ခံခဲ့ရတယ္လို႔ ကိုေက်ာ္ရက သူျပန္မ၀င္ခင္မွာ ေျပာျပခဲ့ဖူးတာကို က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါတယ္။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More