(ကုုိမင္းထက္ facebook မွ ကူးယူထားပါသည္။ သူ႔ကုုိေတာင္ အသိမေပးရေသးဘူး)
အလြမ္းနဲ႔ခ်လိုုက္တဲ႔ သံႏၷိ႒ာန္ …
ကၽြန္ေတာ္ ဘီဘီစီျမန္မာဌာနရဲ႕ အယ္ဒီတာ ျဖစ္လာေတာ့ မိတ္ေဆြေတြက ေျပာလာတဲ့ ဝမ္းေျမာက္စကားေတြ၊ ပိုု႔လာတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေတြအထဲမွာ ထူးထူးျခားျခားေလးတစ္ခုု ပါလာပါတယ္။ ထူးျခားတယ္ဆိုုတာကလည္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒီအခ်ိန္က ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ သြားတိုုက္ဆိုုင္လိုု႔ပါ။ ဖုုန္းကေန မက္ေဆ့ခ်္ပိုု႔လာသူက မိတ္ေဆြ ေဒါက္တာေက်ာ္သူသိန္းပါ။ သူပိုု႔လိုုက္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္က ဒီလိုုပါ။
"Big congratulations, friend.
ခင္ဗ်ား အေဖသာ သိခြင့္ရရင္
ဘယ္ေလာက္ဝမ္သာလိမ့္မလဲ၊ သူေန႔တိုုင္း
ေရဒီယိုုေလး နားနားကပ္ၿပီး နားေထာင္ခဲ့ရတဲ့
အသံလႊင့္ဌာနရဲ႕ အႀကီးအကဲဟာ
သူ႔သားျဖစ္လာလိမ့္မယ္လိုု႔။"
ကိုုေက်ာ္သူသိန္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၁၉၈၈ အေရးအခင္းမွာ ဆုုံခဲ့ၾကတယ္။ သူက ေဆးတကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသား၊ ကၽြန္ေတာ္က အဂၤလိပ္စာအဓိကနဲ႔ မဟာဝိဇၨာတန္းတက္ေနခ်ိန္၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမွာ အတူပါခဲ့ၾကတယ္။ ေနအိမ္ခ်င္းကလည္း နီးေတာ့ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကိုု မၾကာမၾကာ ေရာက္လာတတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ (သူေရာက္လာတတ္ခ်ိန္) ည ၈ နာရီ ၁၅ ေက်ာ္မွာ အေဖက ညစဥ္ ဘီဘီစီကိုု နားေထာင္ေနတတ္တာ သူမွတ္မိေနလိုု႔ ေျပာတာပါ။
အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တိုု႔က ကုုကၠိဳင္းက စက္မႈ(၁) ရိပ္သာမွာ ေနတယ္၊ အေဖေရာ အေမပါ စက္မႈ (၁) က ဝန္ထမ္းေတြမိုု႔ အဲဒီ ရုုံးကေပးတဲ့ အရာရွိရိပ္သာမွာ ေနၾကရတာပါ။ ဝန္ထမ္းအိမ္ရာဆိုုေတာ့ ဝန္ထမ္းစည္းမ်ဥ္းရွိတယ္ ဆိုုၿပီး ဘီဘီစီ နားမေထာင္ရ ဘာညာ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ ရွိခဲ့ခ်ိန္ေပါ့။ အေဖကေတာ့ ေန႔စဥ္ မနက္ညတိုုင္းမွာ ဘီဘီစီကိုု မပ်က္မကြက္နားေထာင္ဆဲ၊ ေနာက္တစ္ရက္မွာ သူ႔ရုုံးက စိတ္ခ် ယုုံၾကည္ရသူေတြနဲ႔ ဘီဘီစီ သတင္းေတြ ဖလွယ္ေဝမွ် ေျပာေနၾကၿမဲပါပဲ။ ကိုုေက်ာ္သူသိန္း ေရးသလိုုပဲ အိမ္ထဲမွာ ခပ္တိုုးတိုုး နားနားကပ္ၿပီးေတာ့ ေတာ့ နားေထာင္ခဲ့ရသေပါ့။
ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဘီဘီစီကိုု နားေထာင္လာတာမိုု႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘီဘီစီနဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတယ္လိုု႔ ဆိုုႏိုုင္ပါတယ္။ မနက္ ၆ နာရီခြဲဆိုု အဖြင့္တီးလုုံးသံနဲ႔ အတူ ေက်ာင္းသြားဖိုု႔ ျပင္ခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မနက္ေတြမွာေတာင္ အေဖက ေဟ့ ထေတာ့ ဘီဘီစီ လာေနၿပီဆိုုၿပီး ႏႈိးတတ္လိုု႔ အိပ္ခ်င္ေနေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘီဘီစီရဲ႕ အဖြင့္တီးလုုံးသံကိုု နားၾကားျပင္း ကပ္ခဲ့ခ်ိန္လည္း ရွိပါေသးတယ္။ အေဖဟာ တခါတေလ အသံလႈိင္းမေကာင္းလိုု႔ တဂ်စ္ဂ်စ္ျမည္သံၾကားကပဲ ေရဒီယိုုနား နားကပ္ၿပီး ေတာက္ေလွ်ာက္နားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ပိုုင္းမွာ တရုုတ္လုုပ္ ေရဒီယိုု အေသးေလးေတြ ရလာေတာ့လည္း အိမ္ထဲနဲ႔ အိမ္ျပင္ဝရန္တာ လိုုက္ေရႊ႕ၿပီး အသံလႈိင္းၾကည္မယ့္ေနရာမွာ ရပ္နားေထာင္ခဲ့သူပါ။ အသံ ပိုုၾကည္ေအာင္ဆိုုၿပီးလည္း အိမ္ျပင္ဝရန္တာမွာ ဝါယာႀကိဳးခ်ည္လိုု႔ ေရဒီယိုုနဲ႔ ခ်ိတ္ၿပီး ဇြဲတင္း နားေထာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ဘီဘီစီကိုု သိပ္ခ်စ္ခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၀၁ မွာ ဘီဘီစီကိုု ေရာက္ေတာ့ စၿပီးအသံလႊင့္ေနတ့ဲအထိ အေဖ မသိပါဘူး။ ၂၀၀၀ မွာ အေမရိကားကိုု ထြက္သြားၿပီး Berkeley တကၠသိုုလ္မွာ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ သြားတက္ေနတာကိုုပဲ သူသိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ ဘီဘီစီမွာ အလုုပ္ေလွ်ာက္ၿပီး ရေတာ့ ရန္ကုုန္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဇနီးနဲ႔သားကိုု လန္ဒန္ကိုု ေခၚဖိုု႔ လုုပ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က စစ္အစိုုးရရဲ႕ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကလည္း သူ႔ေယာက္်ားကၽြန္ေတာ့္ဆီ သြားမယ္လိုု႔ အတိအလင္းထုုတ္ မေျပာသာတဲ့ အေျခအေနပါ။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ဘက္မိဘေတြေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ကယ္လီဖိုုးနီးယားမွာပဲ ရွိေသးၿပီး ဇနီးသည္က အဲဒီကိုု လိုုက္သြားမယ္လိုု႔ပဲ သိထားၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ဘီဘီစီကိုု ေရာက္ၿပီး ရက္ပိုုင္းအတြင္းမွာပဲ အသံ စလႊင့္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကမိသားစုုလည္း လိုုက္မလာႏိုုင္ေသး (လိုုက္လာဖိုု႔ စီစဥ္ဆဲ) ဆိုုေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြကိုု အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ႏိုုင္ေအာင္ အသံလႊင့္တဲ့အခါ အသံလႊင့္အမည္တစ္ခုုကိုု ယူတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီလိုုပဲ အသံလႊင့္ အမည္တစ္ခုု ယူခဲ့ပါတယ္။
မိသားစုုေတြလည္း ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ပိုုင္း တစ္ရက္မွာ အေဖ့ဆီ ဖုုန္းေျပာရင္းနဲ႔ အေဖ ဘီဘီစီ နားေထာင္ေသးလားလိုု႔ ေမးလိုုက္ပါတယ္။ သူက နားေထာင္တာေပါ့ကြ၊ ဒါပဲ နားေထာင္စရာရွိတာကိုုးလိုု႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖ အၿငိမ္းစားယူၿပီးလိုု႔ ဝန္ထမ္းအိမ္ရာက ဆင္းခဲ့ပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က နားေထာင္တယ္ဆိုု မင္းထက္ဆိုုတာ ၾကားလားလိုု႔ ေမးလိုုက္ပါတယ္။ အေဖက ၾကားတယ္ေလ၊ အသစ္ထင္တယ္တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္က စ ခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီ မင္းထက္က ဘယ္လိုုေနလဲဆိုုေတာ့ အသစ္ပဲကြ၊ မဆိုုးပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရယ္ခ်င္မိပါတယ္။ သူနားေထာင္ေနမိတဲ့ အသံရွင္ဟာ သူ႔သားမွန္း မသိ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အေဖ၊ အဲဒီ မင္းထက္ဆိုုတာ ကၽြန္ေတာ္ပဲ၊ လန္ဒန္ကိုု ေရာက္ေနၿပီလိုု႔ ေျပာလိုုက္ေတာ့ သူ အၾကာႀကီး တိတ္သြားပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္တုုန္းက ဘယ္လိုု စီစဥ္ၿပီး ေရာက္လာတယ္ဆိုုတာ ေျပာျပလိုုက္ေတာ့ သူ နည္းနည္း စိုုးရိမ္သြားၿပီး ဟာ ဖုုန္းထဲမွာ ဒါေတြ မေျပာနဲ႔ေလ၊ ေျပာလိုု႔ရလိုု႔လားလိုု႔ စိုုးရိမ္တႀကီးေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုုယ့္အေဖအျဖစ္နဲ႔ တစ္ဆက္တည္း ျပည္တြင္းက လူေတြကိုု သနားသြားပါတယ္။ ေၾကာက္ရြံ႔ျခင္း၊ စိုုးရိမ္ျခင္းေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ဘဝေတြ ျဖတ္သန္းေနရတဲ႔ အျဖစ္ေတြပါ။ ဖုုန္းကိုု ၾကားျဖတ္နားေထာင္ေနတယ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေနရာတကာရွိတယ္၊ ဘီဘီစီနဲ႔ ဆက္သြယ္ရင္ အႏၱရာယ္ရွိႏိုုင္တယ္ဆိုုတဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ိဳးေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြ ရင္ဆိုုင္ေနခဲ့ရတဲ့ အမွန္တရားေတြပါ။
သူ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဘီဘီစီမွာ သူ႔သား အလုုပ္လုုပ္ေနၿပီဆိုုတာကိုု အေဖက သိပ္ဂုုဏ္ယူ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေခတ္ထဲ ျဖတ္သန္းေနရသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေတာ့ သိပ္က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ဂုုဏ္မယူႏိုုင္ခဲ့ရွာပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအၾကားေလာက္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘီဘီစီ ေရာက္ေနတာကိုု ဝမ္းသာစြာ တိုုးတိုုး ေျပာျပႏိုုင္တဲ့ အေျခအေနပါ။
ဒါေပမယ့္ အနည္းဆုုံးေတာ့ ညစဥ္၊ မနက္စဥ္ ေစာင့္နားေထာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္အသံ ၾကားရတဲ့အခါ မိဘေတြ ဝမ္းသာေနႏိုုင္ၾကမွာပဲေလဆိုုတဲ့ ပီတိေလးေတာ့ ရခဲ့တဲ့အတြက္ ဘီဘီစီကိုု ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ အေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ထုုတ္လႊင့္တဲ့ သတင္းမွန္သမွ် မွတ္ထားပါတယ္။ ဖုုန္းဆက္ျဖစ္တဲ့အခါတိုုင္းမွာ သူ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အႀကီးမားဆုုံး ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာသလိုု သူ ေဝဖန္ခ်င္တာ ေတြလည္း ေျပာျပတတ္ပါတယ္။
၂၀၀၈ ခုုႏွစ္ ေအာက္တိုုဘာ ၃၀ ရက္မွာ အေဖ ဆုုံးပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အေဖဆုုံးၿပီဆိုုတဲ့သတင္း လန္ဒန္ကိုု ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အေမရိကားကိုု သြားေနတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွာ ေရာက္ေနပါတယ္။ အေမရိကန္သမၼတေရြးေကာက္ပြဲ သတင္းယူဖိုု႔ တာဝန္နဲ႔ သြားေနတာပါ။ ဝါရွင္တန္ေလဆိပ္ဆင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ရဲ႕ သတင္းေထာက္ ကိုုသင္းကိုုိကုုိက လာႀကိဳေနၿပီး သတင္းကိုု ေျပာပါတယ္။ ဌာနမွဴး ေဒၚတင္ထားေဆြက ကၽြန္ေတာ္ သတင္းဆက္မလုုပ္ေတာ့ပဲ ျမန္မာျပည္ျပန္ခ်င္ရင္ ျပန္ႏိုုင္ေအာင္ အစစ ကူညီစီစဥ္ေပးလိုုက္ဖိုု႔လည္း သူ႔ကိုု မွာထားတယ္လိုု႔ ဆိုုပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေလဆိပ္ထဲမွာပဲ တစ္ထိုုင္တည္း စဥ္းစား ဆုုံးျဖတ္လိုုက္ပါတယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ ျမန္မာအခ်ိန္ကြာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ရင္ေတာင္ စ်ာပနကိုု မီဖိုု႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ခက္မယ္၊ ေနာက္တစ္ခါ ဌာနက ဒီ ေရြးေကာက္ပြဲ သတင္းႀကီးကိုု ယူဖိုု႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု တာဝန္ေပးထားၿပီဆိုုေတာ့ အဲဒီ တာဝန္လည္း ေက်ခ်င္တယ္။ ေနာက္ဆုုံးေတာ့ အေဖသာ ရွိရင္လည္း သူ႔သား ဒီလိုု ကမၻာ့ေခါင္းစဥ္သတင္းႀကီးလာယူဖိုု႔ ေရြးခ်ယ္တာဝန္ေပးခံရတာကိုု ဂုုဏ္ယူမွာပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လုုပ္ၿပီး တင္ျပမယ့္ သတင္းေတြ ပရိတ္သတ္ေတြဆီ ပိုု႔ေပးေနမွာကိုု သူ သေဘာတူမွာပါပဲလိုု႔ စဥ္းစားၿပီး မျပန္ေတာ့ဘူး၊ သတင္းဆက္လုုပ္မယ္လိုု႔ ဆုုံးျဖတ္လိုုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေမရိကန္သမၼတေရြးေကာက္ပြဲ သတင္းေတြနဲ႔ပဲ အေဖ့ရဲ႕ ေနာက္ဆုုံးခရီးကိုု ႏႈတ္ဆက္ရင္း ကန္ေတာ့ခဲ့လိုုက္ပါတယ္။
အခုု ကိုုးႏွစ္အတိၾကာခဲ့ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘီဘီစီျမန္မာဌာနရဲ႕ အႀကီးအကဲ ျဖစ္လာပါတယ္။ ကိုုေက်ာ္သူသိန္းေျပာသလိုု အေဖသာ ရွိရင္ သိပ္ကိုု ဝမ္းသာ ဂုုဏ္ယူေနမွာ အေသအခ်ာပါ။ ေခတ္ေျပာင္းလာခဲ့ၿပီဆိုုေတာ့ သူ ဂုုဏ္ယူေၾကာင္းလည္း က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာျပႏိုုင္ခဲ့မွာပါ။ အခုုေတာ့ သူ ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ဘီဘီစီကိုု ပဲ့ကိုုင္ရမယ့္ တာဝန္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုု ပုုခုုံးေျပာင္းေရာက္ရွိလာပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က တာဝန္ေက်စြာ ေျပာင္ေျမာက္စြာ ဦးေဆာင္သြားခဲ့ၾကတဲ့ ပဲ့ကိုုင္ရွင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ေက်းဇူးကိုု ေအာက္ေမ့ရင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖလိုုပဲ ဘီဘီစီကိုု သူတိုု႕ဘဝတေလွ်ာက္လုုံး အားကိုုး၊ ခ်စ္ခင္၊ ယုုံၾကည္သြားၾကတဲ့ ပရိသတ္မ်ားရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကိုု ကိုုယ္စြမ္း ဥာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ အစြမ္းကုုန္ႀကိဳးစား ျဖည့္ဆည္းေပးသြားဖိုု႔ဆိုုတဲ့ သံႏၷိ႒ာန္ကိုု ၿမဲၿမဲ ခိုုင္ခိုုင္ ခ်မွတ္ထားလိုုက္ပါၿပီ။
စာေရးျဖစ္သြားေအာင္ မက္ေဆ့ခ်္ေလးပိုု႔လာတဲ့ ကိုုေက်ာ္သူသိန္းကိုု ေက်းဇူး အထူး တင္ပါတယ္။ (မင္းထက္)
