က်ေနာ္တိုု႔ရဲ့ ABSDF ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္ခဲ့သူ ေဒါက္တာျမင့္ခ်ဳိေရးထားတဲ့ အေဖမ်ားေန႔အတြက္ ေဆာင္းပါးက က်ေနာ့္ ကုုိ မ်က္ရည္က်ေစတဲ့အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ ဒီေနရာမွာ မွတ္တမ္းတင္ထားလုုိက္ပါတယ္။
...
သမုိင္း၀င္ (၈) ေလးလုံး ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို စစ္အာဏာရွင္ေတြက ရက္ရက္ စက္စက္ၿဖိုခြဲခဲ့လုိ့ နယ္စပ္ေဒသေတြဆီထြက္ခြာလာၾကၿပီး လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ဆက္လက္ပါ၀င္လုွပ္ရွားခဲ့ၾကတဲ့ သားသမီးေတြရဲ့ အိမ္အျပန္ခရီးကုိ ေမ်ွာ္လင့္ႀကီးစြာ ေစာင့္စားရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ (၂၉) နွစ္အတြင္း ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၾကတဲ့ ေက်းဇူးရွင္အေဖအားလုံးနဲ့ ေလျဖတ္ၿပီးမ်က္စိကြယ္ေနတဲ့ အသက္ (၈၅) နွစ္အရြယ္ က်ြန္ေတာ့္အေဖကုိ ဂုဏ္ျပုတဲ့ အေနနဲ့ က်ြန္ေတာ္ ေရးသားျပုစုထားတဲ့ “က်ြန္ေတာ့္ဘ၀မွတ္တမ္း” ထဲက “က်ြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲက အေဖ” ထဲမွာပါတဲ့ တခ်ို့အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြကို ေရြးထုတ္ၿပီး ဖခင္ေန့ (Father’s Day) မွာ အမွတ္တရ ေဖါ္ျပလုိက္ပါတယ္။
...
အေဖ့ကို မြန္ျမန္မာလူမ်ုိး လယ္သမား မိဘနွစ္ပါးက မြန္ျပည္နယ္၊ သထုံခရိုင္၊ ေဒးဘလိန္း နယ္က ရြာငယ္ေလး တရြာမွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ အေဖအရြယ္မေရာက္ခင္မွာဘဲ မိဘနွစ္ပါး ကြဲခဲ့ၾကၿပီး သားအႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့အေဖလည္း ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ့ ေက်ာင္းထြက္၊ လယ္လုပ္ရင္း ညီေလးေတြကုိ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ဘားအံၿမို့မွာ ေရြွ့ေျပာင္းအလုပ္လုပ္ေနရင္း အေမ့နဲ့အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ၿပီး ဘားအံၿမို့လယ္က အေမ့မိခင္ရဲ့ အိမ္မွာဘဲ အတူေနထုိင္ရင္း သံလြင္ျမစ္လယ္က ေကာ့ေထာ္ကၽြန္းေပါ္မွာရွိတဲ့ ကုိင္းမွာဘဲ အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ အေဖဟာ ကိုင္းလုပ္ငန္းနားခ်ိန္ေတြမွာလည္း ေလွတစင္းနဲ့ သံလြင္ျမစ္ထဲမွာ ညပုိင္း ပုဇြန္ခပ္တဲ့အလုပ္ကို လုပ္ခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေလးဘ၀တံုးက အေဖပုဇြန္ခပ္သြားရင္ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ့္ကုိပါ ေခါ္သြားတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပါသြားရင္ ေလွေပါ္မွာကၽြန္ေတာ္အိပ္ဘုိ့ ေလွဦးဘက္မွာ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ေလးတခုခင္းထားေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ လွြာေစာင္ေလးနဲ့ ေခါင္းအုံးေလးကုိပါ အဆင္သင့္ ျပင္ထားေပးတယ္။ ညဦးပုိင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေပးအိပ္လုိက္ၿပီး ညသန္းေကာင္ေက်ာ္အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အသာနွုိးလို့ ပုဇြန္ပုိက္မွာခ်ိတ္ထားတဲ့ အုန္းသီးတုံးေလးေတြကုိ ပုဇြန္ေတြ ကုိက္ဖဲ့ စားေသာက္ေနတာကို ဓါတ္မီးနဲ့ ထုိးျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ပုဇြန္ေတြကုိ ပုဇြန္ခပ္တဲ့ပုိက္ခြက္နဲ့ အသာေလး ခပ္ျပတယ္။ အဲဒီညမွာ ရလုိက္တဲ့ အေတြ့အႀကံုေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္လုိ ကေလးတေယာက္အဖို့ စိတ္၀င္စားစရာ၊ စိတ္လွုပ္ရွားစရာေကာင္းၿပီး တသက္မေမ့နုိင္ေအာင္ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သံလြင္ျမစ္ထဲမွာ အေဖနဲ့အတူတူ ေလွစီးၿပီး လိုက္ရတာ၊ ေရထဲကပုဇြန္ေလးေတြကုိ ေလွေပါ္ကေန တိတ္တိတ္ကေလး ၾကည့္ရတာ၊ အေဖခင္းထားတဲ့ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ေလးေပါ္ကအိပ္ယာမွာ အိပ္ရတာေတြကုိ သိပ္သေဘာက်ခဲ့တယ္။
အေဖဟာ ကိုင္းထဲမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရင္လည္း မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ္ကိုပါ ေခါ္သြားတတ္တယ္။ အေဖဟာ ထြန္ယက္ထားတဲ့ ေျမႀကီးတုံးေလးေတြၾကားက ျမက္ေတြကုိဖယ္ရွားဘုိ့နဲ့ ေျမႀကီးညက္သြားေအာင္ နြားနဲ့ “ဂ်မ္း” ဆြဲတဲ့ အခါေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဂ်မ္းေပါ္မွာတင္ၿပီး ေပးစီးခဲ့တယ္။ အလုပ္ေတြၿပီးလုိ့ နြားေတြကုိ ေရခ်ုိးေပးဘုိ့ ျမစ္ကမ္းစပ္ ကုိ ဆြဲသြားတ့ဲအခါမွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ နြားေပးစီးၿပီး အေဖဟာ ေဘးကေန ထိန္းသြားေပးတတ္တယ္။ အေဖက ဂ်မ္းဆြဲေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ဂ်မ္းေပါ္ထိုင္ၿပီး လုိက္စီးရတာ၊ နြားစီးရတာေတြကိုလည္း သိပ္သေဘာက်ခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္က (၄) နွစ္ခြဲအရြယ္၊ ညီေလးက (၆) လသားမွာ အေဖ၊အေမတုိ့နဲ့အတူ (ေလွျပင္ထားရလုိ့) အိမ္ကေန ကုိင္းထဲကုိ ကုန္းလမ္းအတုိင္း တနာရီေက်ာ္ လမ္းေလ်ွာက္ၿပီးသြားခဲ့ၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္ေညာင္းလို့ ဆက္မေလ်ွာက္နိုင္ေတာ့တဲ့အခါတိုင္း (ေတာင္းနွစ္လုံးကုိ ဆုိင္းထမ္းပုိးနဲ့ထမ္းလာတဲ့) အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေတာင္းတလုံးထဲမွာထည့္၊ ကၽြန္ေတာ့္ညီေလးကုိ ေနာက္ေတာင္းတလုံးထဲမွာထည့္ၿပီး တံပိုးနဲ့ထမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီလုိ အေဖ့ရဲ့ ဂရုစိုက္တာမ်ိုးကုိလည္း ခံခဲ့ရတယ္။
တညေနမွာေတာ့ အိမ္ကေန တနာရီေလာက္လမ္းေလ်ွာက္သြားရတဲ့ သီရိကြင္းက ကရင္ျပည္နယ္ေန့ အထိမ္း အမွတ္ပြဲကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ့မိသားစု ၿမို့ပတ္ကားစီးၿပီး သြားၾကဘုိ့လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကားမစီးရဲတာေၾကာင့္ အေမရယ္၊အမရယ္၊ ညီေလးတုိ့ကုိ ကားနဲ့ အရင္ေပးသြားလုိက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိေတာ့ အေဖက သူ့ပုခုံးေပါ္ထမ္းၿပီး ကားလမ္းအတိုင္း သီရိကြင္းအေရာက္ လမ္းေလ်ွာက္သြားခဲ့တယ္။ ပဲြခင္းထဲမွာ ေလ်ွာက္ၾကည့္ရင္း မ်က္မွန္ဆိုင္နဲ့ ေဆးတံေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေရွ့ကိုေရာက္ေတာ့ မ်က္မွန္နဲ့ေဆးတံ၀ယ္ေပးဘုိ့ အေဖ့ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ပူဆာပါေတာ့တယ္။ အေဖက မ်က္မွန္နဲ့ေဆးတံဟာ ကေလးကစားစရာမဟုတ္လုိ့ တျခားအရုပ္တခုခုကုိယူဘုိ့ အမ်ုိးမ်ုိးေခ်ာ့ေပမဲ့ မရတာနဲ့ ေနာက္ဆုံးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵကုိလိုက္ေလ်ာၿပီး ေစ်းမခ်ုိလွတဲ့ မ်က္မွန္ငယ္ေလးတလက္နဲ့ ေဆးတံငယ္ေလးတခုကုိ ၀ယ္ေပးခဲ့ရေတာ့တယ္။ ေငြကိုေခ်ြတာသံုးေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ပိုၿပီးေငြကုန္ခဲ့ရေပမဲ့ မၿငိျငင္ခဲ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္တံုးက ပိန္ပိန္ပါးပါး ေပ်ာ့တိေပ်ာ့ဖတ္နဲ့ ခံနုိင္ရည္နည္းတဲ့အတြက္ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ၿပီး ေပ်ာ့ညံ့သူ၊ ခံနိုင္ရည္မရွိတဲ့သူ၊ ဇြဲမရွိတဲ့သူလို့ ခဏခဏ အေျပာခံခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အားနည္းခ်က္ကို သတိရရေအာင္နဲ့ ေနာက္ေနာင္ ဘာလုပ္လုပ္ ခံနိုင္ရည္နဲ့ ဇြဲရွိရမယ္လို့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကိုယ္ သတိေပးရေအာင္ ေရြွယဥ္ေမ်ွာ္ဘုရားပြဲက ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးတဲ့ဆုိင္မွာ “ဇြဲ” ဆိုတဲ့ စာလံုးကို ျပားနွစ္ဆယ္ေပးၿပီး လက္ဖမိုးေပါ္မွာ အနာခံၿပီး ထိုးခဲ့တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ (ထိုးကြင္းထိုးတာကို မႀကိုက္တဲ့) အေမ ေတြ့ေတာ့ စိတ္ဆိုးၿပီး ဘာေၾကာင့္ ေသရာပါအမွတ္အသားျဖစ္ေအာင္ အသားအနာခံၿပီး ထိုးရတာလဲလို့ ဆူပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္လုပ္ ဇြဲရွိဘို့ အၿမဲသတိရေနေအာင္ ထိုးတာပါလို့ ရွင္းျပေပမဲ့ မရဘူး။ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ရိုက္ျပီးအျပစ္ေပးမယ္လုပ္ေတာ့ အေဖက ေခတ္ကာလ ေယာက်္ားေလးေတြဟာ ဒီလိုဘဲ ထိုးကြင္းမင္ေၾကာင္ အရုပ္ေတြ စာလုံးေတြ ထိုးေနၾကတဲ့ အေၾကာင္း၊ သူ့ေက်ာကုန္းမွာလည္း လူပ်ိုတုံးက ထိုးထားခဲ့တဲ့ ဘီလူးရုပ္ ရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကလည္း လက္ခံနိုင္စရာမို့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မရိုက္ဘို့ အေမ့ကို ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုေပးၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အေမ မႀကိုက္တဲ့ ထိုးကြင္းထိုးတာမ်ိုး ေနာက္ေနာင္ မလုပ္ဘို့ ဆံုးမတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ထိုးကြင္းမထိုးေတာ့ပါဘူးလို့ အေမ့ကို ကတိေပးခဲ့လို့ အေမ ခြင့္လြွတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ့ အေဖ့ေၾကာင့္ အေမ့တုတ္စာကေန ကၽြန္ေတာ္ သီသီေလး လြတ္ခဲ့ရဘူးတယ္။
အေဖဟာ ပညာေကာင္းေကာင္းမတတ္ေပမဲ့လည္း သားသမီး (၅) ေယာက္စလံုးကုိ ငယ္စဥ္ကတည္းက ပညာကုိ တန္ဘုိးထားဘုိ့၊ ပညာတတ္ေတြျဖစ္ေအာင္ ရည္မွန္းခ်က္ထား ႀကိုးစားၾကဘုိ့ (အေမ့လိုဘဲ) အၿမဲတမ္း ဆံုးမသြန္သင္ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္း (ရ - ၈ တန္း) ေက်ာင္းသားဘ၀ တခ်ုိ့ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အေဖတုိ့နဲ့အတူ ကုိင္းထဲလုိက္သြားတဲ့အခါမွာလည္း နြားနဲ့ ေျမႀကီးကိုထယ္ထိုးတာ၊ ထြန္တာ၊ ဂ်မ္းဆြဲတာေတြ၊ အပင္ေပါက္ေလးေတြကို စနစ္တက်စိုက္ပ်ုိးပံုေတြ၊ နြားကိုအစာေကၽြးပံုေတြ၊ ေလွေလွာ္တာနဲ့ ပဲ့ကိုင္ပံုကိုင္နည္းေတြကို သင္ျပေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လိုက္လုပ္လို့ အဆင္မေျပရင္လည္း အျပစ္မေျပာဘူး။ အေဖသင္ေပးလို့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း ေလွပဲ့ကိုင္တတ္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ကိုင္းထဲကေန ေလွနဲ့အိမ္ျပန္တဲ့အခါ အေဖက သူ့ကိုယ္စား ေလွပဲ့ကိုင္ဘို့ ကၽြန္ေတာ့္ကို တာ၀န္လွြဲေပးခဲ့တယ္။ ေရစီးသန္လွတဲ့ သံလြင္ျမစ္ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္လို ကေလး တေယာက္က ေလွပဲ့ကိုင္ေနတာဟာ အခန့္မသင့္ရင္ အႏၱရာယ္ရွိနိင္တာမို့ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုစိတ္မခ်လို့ ပဲ့မေပးကိုင္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေဖကေတာ့ (စိတ္ပူေပမဲ့) ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္မွုရွိေအာင္ လက္ေတြ့ ပဲ့ကိုင္ဘို့ တာ၀န္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီလို အေဖ့ရဲ့ယံုၾကည္မွုကိုရခဲ့တာေၾကာင့္ ေရွ့ေလ်ွာက္ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္မွုေတြ ရွိလာခဲ့ပါတယ္။
ဒီလုိနဲ့ (၁၉၇၅) ခုနွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ (၁၀) တန္းကုိ (၅) ဘာသာ ဂုဏ္ထူးနဲ့ေအာင္ေတာ့ အေမ့က်န္းမာေရးကုိ အနီးကပ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးခ်င္တာရယ္၊ ဆရာ၀န္ရွားပါးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ ကရင္ျပည္နယ္က ဆင္းရဲနြမ္းပါးတဲ့လူထုရဲ့ က်န္းမာေရးကုိလည္း တတ္နုိင္သေရြ့ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္လုိင္း လုိက္ခ်င္တယ္လုိ့ အေဖ့ကုိေျပာျပတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ (၁၀) တန္းေအာင္လို့ ၀မ္းသာေနတဲ့ အေဖဟာ ရုတ္တရက္ မိႈင္ေတြသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေခတ္က သားသမီး (၅) ေယာက္ စလုံးကုိ ေက်ာင္းထားေနရတဲ့ ကုိင္းသမားေတြအဖုိ့ အင္မတန္ ေငြကုန္ေၾကးက် မ်ားၿပီး (၇) နွစ္ေလာက္ နွစ္ရွည္လမ်ား သင္ယူရတဲ့ ဆရာ၀န္လုိင္းဆုိတာကုိ လုံး၀ မစဥ္းစားရဲစရာပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ အေဖဟာ သူ့မိတ္ေဆြကုန္သည္တဦးဆီသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပိုက္ဆံသြားေခ်းတဲ့အခါ သူ့မိတ္ေဆြက ေငြေၾကး အကူအညီေပးမယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဆရာ၀န္ျဖစ္ရင္ သူ့သမီးနဲ့ေပးစားဘို့ သေဘာတူရမယ္လို့ ေျပာေတာ့ အေဖက “က်ုပ္သားဟာ ေရာင္းကုန္ မဟုတ္ဘူး” လို့ ေျပာၿပီး ထျပန္လာခဲ့တယ္။ အေဖဟာ သူ ဒီ့ထက္ ပိုအလုပ္လုပ္ၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္ဆရာ၀န္ျဖစ္ေအာင္ ပံပိုးေပးမယ္၊ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ကို ျဖစ္ေစရမယ္လို့ အားေပးခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ အေဖဟာ သူႀကိုက္တဲ့အရက္ကို မေသာက္ေတာ့ဘူးလို့ ကတိေပးခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ဂုဏ္ျပုခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေဆးတကၠသုိလ္ (၂) မွာ ေက်ာင္းတက္ဘို့ ရန္ကုန္ၿမို့ကိုမသြားခင္ တလေလာက္ အလိုမွာ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အ၀တ္အစားထည့္တဲ့သစ္သားေသတၱာတလံုးကို သူကိုယ္တိုင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးေက်ာင္းတက္ဘို့ မုတၱမၿမို့ကတဆင့္ ရန္ကုန္ၿမို့ကို သေဘၤာတတန္၊ ရထားတတန္နဲ့ သြားေတာ့လည္း အေဖကိုယ္တိုင္ ေသတၱာထမ္းၿပီး လိုက္ပို့ေပးခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ တာေမြမွာေနတဲ့ အေဖ့ေဆြမ်ိုးေတြဆီကိုလည္း လိုက္ပို့ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ္အခက္အခဲရွိရင္ ကူညီေပးၾကဘို့ ေျပာေပးခဲ့တယ္။ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနတံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ တခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း အျမန္ဆံုး အေဖ့ကို အသိေပးအေၾကာင္းၾကားဘို့ မွာခဲ့တယ္။
နွစ္စဥ္ ေဆးတကၠသုိလ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြေရာက္လို့ ကၽြန္ေတာ္ ဘားအံကိုျပန္လာမဲ့ အေၾကာင္း၊ အိမ္ကို ဘယ္ေန့ ျပန္ေရာက္မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း အေဖ့ကို ႀကိုတင္ အေၾကာင္းၾကားတဲ့အခါတိုင္း အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မေရာက္ခင္ တညလံုး ကိုင္းထဲမွာ ဖားရိုက္ၿပီး ေနာက္ေန့မွာ ကၽြန္ေတာ္ႀကိုက္တတ္တဲ့ ဖားေက်ာ္စပ္စပ္ေလးတခြက္ အဆင္သင့္ လုပ္ထားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ တနွစ္ပတ္လံုး အနံ့အရသာ တမ်ိုးတည္းလိုျဖစ္ေနတဲ့ အေဆာင္ ထမင္းဟင္းကိုဘဲ ေအာင့္အင္းၿပီးစားခဲ့ရတာေၾကာင့္ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့ အေဖ့ရဲ့လက္ရာ ဖားေက်ာ္စပ္စပ္ေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နတ္သုႏၶာလိုပါဘဲ။ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္ အားရပါးရ ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ စားေနတာကို ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ေနခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနတံုး ဒုတိယနွစ္ အစပိုင္းေလာက္မွာ ရက္ရွည္ဖ်ားနာေနလို့ ေဆးတကၠသုိလ္ (၂) ရဲ့ သင္ၾကားေရးေဆးရုံႀကီးတခုျဖစ္တဲ့ မဂၤလာဒံုစစ္ေဆးရံုႀကီးမွာ ေဆးရံုတင္ကုခဲ့ရတယ္။ စမ္းသပ္မုွအမ်ိုးမ်ိုးလုပ္ၿပီး ေဆးအမ်ိုးမ်ိုးနဲ့ကုသေပမဲ့ တလေလာက္ၾကာတဲ့အထိ အဖ်ားမက်ဘဲ တရက္ထက္တရက္ ပိုၿပီးပိန္က်လာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူနာကုတင္ေပါ္ကေနေတာင္ မထနိုင္ေလာက္ေအာင္ အားနည္းသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အထူးခန္းထဲမွာ ေျပာင္းထားၿပီး ဆရာ၀န္ႀကီးေတြက ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ရ တယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိုးေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ထိလည္း မိဘေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာင္းမၾကားခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုမွမထင္မွတ္ဘဲ ေဆးရုံႀကီးကို အေဖ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးရုံတက္ေနရတာ အေဖ ဘယ္လိုလုပ္သိလည္းလို့ အေဖ့ကိုေမးေတာ့ အေဖဟာ ၿမိတ္ထား၀ယ္မွာ ေဆးရြက္ႀကီး သြားေရာင္းေနတုံး တညမွာ အိပ္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီး အခန္းေလးတခုထဲမွာ တေယာက္တည္း ငိုေနတာကို အိပ္မက္လို့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္စိတ္ပူၿပီး မွီရာေလယာဥ္ပ်ံနဲ့ ရန္ကုန္ကို အျမန္ဆံုးလာခဲ့တာလို့ ေျပာျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပါ္ထားရွိတဲ့ အေဖ့ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ ကရုဏာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္ကတည္းက သိခဲ့ေပမဲ့၊ အိပ္မက္တာနဲ့ေတာင္ စိတ္ပူၿပီး ခ်က္ခ်င္းထလိုက္လာတဲ့ အေဖ့ရဲ့ စိုးရိမ္ ပူပန္စိတ္ကိုေတာ့ အံ့ၾသမဆံုး ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ဒီလုိနဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေဖအေမတုိ့ရဲ့ ေနပူမေရွာင္မိုးရြာမေရွာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ၿပီး ရွာေဖြလုိ့ရတဲ့ ေခၽြးနဲစာနဲ့၊ သူမ်ားဆီကေခ်းေငြေတြနဲ့၊ အစုိးရပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနက လစဥ္ခ်ီးျမွင့္တဲ့ တကၠသုိလ္ ပညာရည္ခၽြန္ဆု (တကၠသုိလ္စေကာလားရွစ္) ဆုေၾကးေငြနဲ့ ေပါင္းၿပီး ရန္ကုန္ေဆးတကၠသုိလ္ (၂) မွာ (၆)နွစ္ခြဲ ပညာသင္ရင္း (၁၉၈၂) ခုနွစ္မွာ ဆရာ၀န္ဘြဲ့ကုိရခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ဘြဲ့နွင္းသဘင္ခန္းမထဲမွာ က်ြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္ဘြဲ့ယူတဲ့ေန့က အေဖနဲ့အေမဟာ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ၀တ္လို့ စိတ္လွုပ္ရွားေနၿပီး ဘြဲ့၀တ္ရုံရွည္ႀကီး၀တ္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဂုဏ္ယူတဲ့အၾကည့္နဲ့ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ေပ်ာ္ရြွင္ ၾကည္နူးေနတာ ခုထိ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။
အဲဒီေန့က အမွတ္္တရအျဖစ္ သမိုင္း၀င္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ဘြဲ့နွင္းသဘင္ခန္းမေရွ့မွာ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သံုးေယာက္အတူတူပါတဲ့ ဓါတ္ပုံ ရုိက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ တသက္မွာ ဒီတခါဘဲ အေဖအေမနဲ့တြဲၿပီး ဓါတ္ပုံရုိက္ဘူးခဲ့တာမုိ့ ဒီမိသားစုဓါတ္ပုံဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ တန္ဘုိးမျဖတ္နုိင္ေအာင္ပါဘဲ။ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္ (၁၀) တန္း ေအာင္တံုးက အရက္မေသာက္ေတာ့ဘူးလို့ ကတိေပးၿပီး (၅) နွစ္ေက်ာ္ အရက္နဲ့ ေ၀းေ၀း ေနခ့ဲၿပီးေတာ့မွ ျပန္ေသာက္ခဲ့တယ္။ အခုလည္း ကၽြန္ေတာ္ဆရာ၀န္ဘြဲ့ရတာကို ဂုဏ္ျပုတဲ့ အေနနဲ့ သူႀကိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္မႀကိုက္တဲ့ အရက္ကို မေသာက္ေတာ့ဘူးလို့ ကတိ ထပ္ေပးခဲ့ျပန္တယ္။
အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ (အထက္တန္းေက်ာင္းတံုးက ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္တဲ့) နန္းကုမၼာရီတို့ အိမ္ေထာင္ျပုတဲ့ကိစၥမွာလည္း လူမ်ိုးစြဲေတြ ရွိေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမနဲ့ က်ြန္ေတာ့္ဇနီးရဲ့ အေဖတို့ သေဘာတူလက္ခံလာေအာင္ ႀကိုးစားေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေမဟာ ကရင္လူမ်ိုးကို မုန္းတီးသူ မဟုတ္ေပမဲ့ ငယ္စဥ္ကတည္းစလို့ သူ့ဘ၀တေလ်ွာက္လံုး ကရင္လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ့ေတြေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ရတာေတြ၊ အေၾကာက္လြန္ေရာဂါနဲ့ နွလံုးေရာဂါ ခံစားခဲ့ရတာေတြ စတဲ့ အတိတ္ကျဖစ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ သားသမီးေတြကို ကရင္လူမ်ိုးနဲ့ အိမ္ေထာင္ျပုမွာကို မလိုလားတဲ့စိတ္ေတြ ကိန္းေအာင္းသြားခဲ့တယ္။ အလားတူဘဲ က်ြန္ေတာ့္ဇနီးရဲ့ အေဖဟာလည္း ျမန္မာလူမ်ိုးကို မုန္းတီးသူမဟုတ္ေပမဲ့ ျမန္မာလူမ်ိုးေတြႀကီးစိုးတဲ့ အစိုးရစစ္တပ္ေတြ (တပ္မေတာ္) က သူတုိ့ ကရင္ရြာေတြကို မၾကာခဏ ၀င္ေရာက္မီးရိွု့ ဖ်က္ဆီးၿပီး ရြာသားေတြကို မတရားညွင္းပန္းနွိပ္စက္၊ ဒုကၡေပးတာေတြကို ႀကံုေတြ့ခဲ့ရလို့ သားသမီးေတြကို ျမန္မာလူမ်ိုးနဲ့ အိမ္ေထာင္ျပုမွာကို မလိုလားတဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ နွစ္ဖက္လံုး သေဘာတူမွုရလာေအာင္ အေဖ့ရဲ့ ညွိနိွုင္းႀကိုးစားေပးမွုေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ (၃) လေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးတာ၀န္က်ရာ (ရန္ကုန္) အင္းစိန္ ေဆးရုံအနီးက တရားရံုးမွာ လက္မွတ္ထိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို့ငွားေနတဲ့ အင္းစိန္အိမ္မွာဘဲ နွစ္ဖက္မိဘအစံုအလင္နဲ့ မဂၤလာေဆာင္နိုင္ခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆရာ၀န္အျဖစ္နဲ့ (၁၉၈၄) ခုနွစ္မွာ ဇာတိေျမျဖစ္တဲ့ဘားအံၿမို့ကုိျပန္လာၿပီး အေမ့ရဲ့က်န္းမာေရးကုိ အနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္ရင္း အေဖအေမတို့အိမ္မွာဘဲ ကုိယ္ပုိင္ ေဆးကုခန္းဖြင့္ၿပီ္း လူနာေတြကို ေစတနာထား ကုသေပးခဲ့တယ္။ ေစတနာအက်ိုးေပးမွုေၾကာင့္ မိဘကို ေက်းဇူးဆပ္နိုင္ခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုအတြက္လည္း အဆင္ေျပခဲ့တယ္။ တနွစ္အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ဇနီးရယ္၊ သားေလးရယ္ အတူေနဘို့ (အေဖအေမတို့အိမ္နဲ့ သိပ္မေ၀းတဲ့ေနရာမွာ) ေျမတကြက္၀ယ္ၿပီး အိမ္ေဆာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီး ေဆာက္လုပ္ေရးဆရာနဲ့အတူ အေဖကိုယ္တိုင္ အပင္ပန္းခံၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႀကိုက္ ေဆာက္ေပးခဲ့တယ္။
(၁၉၈၇) ခုနွစ္ မတ္လ (၂) ရက္ေန့မွာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘားအံမွာဖမ္းၿပီး ေမာ္လၿမိုင္ၿမို့က အထူးစစ္ေၾကာေရးစခန္းမွာ ထိန္းသိမ္းစစ္ေဆးညွင္းပမ္းေနခ်ိန္မွာ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူေတြက ဖမ္းသြားသလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာရွိေနသလဲ ဆုိတာ ေန့စဥ္ ရက္ဆက္ ေနရာအနွံ့ လိုက္လံစံုစမ္းေပမဲ့ ဘယ္သူမွ မေျပာျပနုိင္ခဲ့ၾကလို့ အင္မတန္ ေသာက ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ ျပန္လြတ္လာေတာ့လည္း စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို တခ်ိန္လုံးေစာင့္ၾကည့္ေနတာမို့ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ အေဖဟာ စိတ္ေသာကေရာက္ခဲ့ရတယ္။
(၁၉၈၈) ခုနွစ္ သမုိင္း၀င္ (၈) ေလးလုံး ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပံုကာလအတြင္း ဘားအံၿမို့မွာ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ့အတူ ကၽြန္ေတာ္ ဦးေဆာင္လွုပ္ရွားေတာ့ အေဖတုိ့ လူႀကီးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို့ကို အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံခဲ့ၾကသလို ဘားအံၿမို့တြင္းရပ္ကြက္ လုံၿခံုေရးကုိပါ ကူညီတာ၀န္ယူေပးခဲ့ၾကတယ္။ စစ္တပ္က အာဏာ ျပန္သိမ္းၿပီးေနာက္မွာ ဘားအံၿမို့က ကၽြန္ေတာ္တုိ့ သပိတ္ေခါင္းေဆာင္(၉) ဦးကုိလည္း (အျမန္ဆုံးလာေရာက္ အဖမ္းခံၾကဘုိ့) ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္လုိက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဖတုိ့စီစဥ္ေပးတဲ့ လ်ွို့၀ွက္တေနရာမွာ ရက္အနည္းငယ္ ပုန္းေအာင္းေနခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးနည္းလမ္းနဲ့ ဆက္လက္ တုိက္ပြဲ၀င္ဘုိ့ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ ေဒသဆီကုိ ထြက္ခြါနိုင္ခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္မွာ စစ္သင္တန္းေတြတက္ၿပီးလုိ့ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးသမားတေယာက္ အျဖစ္ တာ၀န္ေတြထမ္းေဆာင္လုိ့ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ KNU အထူးတပ္ရင္း (၁၀၁) နဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ ABSDF ေက်ာင္းသားတပ္ရင္း (၂၁၁) က ရဲေဘာ္ေတြ အတူတကြအေျခစုိက္တပ္စြဲထားတဲ့ (KNU ထိန္းခ်ုပ္နယ္ေျမ ျဖစ္တဲ့) ၀မ္းခါေဟာင္းစခန္းနဲ့ ၀မ္းခါသစ္ (ေကာ့မူးရာ) စခန္းကုိ ကၽြန္ေတာ့္ညီ စစ္ဗုိလ္ပါ၀င္တဲ့ စစ္အစုိးရတပ္ေတြက အလုံးအရင္းနဲ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထုိးစစ္ဆင္တုိက္ခုိက္လာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ ျပင္းထန္တဲ့ တုိက္ပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ညီတုိ့ဟာ ရန္သူေတြအျဖစ္ တဖက္နဲ့တဖက္ တုိက္ခုိက္ေနၾကတဲ့ အေၾကာင္းကုိ အေဖနဲ့အေမတို့ ၾကားသိသြားၿပီး သားနွစ္ေယာက္စလုံး အတြက္ အင္မတန္ ပူပင္ေသာက ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အေဖဟာ စိတ္ညစ္လို့ အရက္ေတြ ျပန္ေသာက္လာေတာ့တယ္။
အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာမဲ့တေန့ကုိ ေမ်ွာ္လင့္ႀကီးစြာေစာင့္စားရင္း (၂၀၀၀) ခုနွစ္မွာ နွလုံးေရာဂါနဲ့ ကြယ္လြန္ သြားခဲ့ရၿပီီးေနာက္မွာ အေဖဟာ အထီးက်န္သလုိၿဖစ္သြားၿပီး ေန့စဥ္ဆုိသလို အရက္ေသာက္လာတယ္။ သားသမီး (၅) ေယာက္ရွိေပမဲ့လည္း အဲဒီအခ်ိန္တုံးက အေဖ့နားမွာ တေယာက္မွ အနီးကပ္ မရွိနိင္ခဲ့ၾကဘူး။ အိမ္ေထာင္သည္ ့္သမီးႀကီးက အေဖ့အိမ္နဲ့ အေတာ္ေ၀းတဲ့ တျခားရပ္ကြက္တခုမွာ သူ့မိသားစုနဲ့သူေနတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ သားအလတ္ နွစ္ေယာက္ (စစ္ဗုိလ္နဲ့ ရဲအရာရွိ) က တာ၀န္က်တဲ့ တျခားၿမို့ေတြမွာ သူတုိ့မိသားစုနဲ့ အတူေနၾကတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ သားအငယ္ဆုံး ကလည္း အေဖ့အိမ္မွာ အေဖနဲ့အတူေနတယ္ဆုိေပမဲ့ သူ့အလုပ္ကိစၥနဲ့ တခ်ိန္လုံး ခရီးသြားေနရလုိ့ အိမ္မွာ မရွိတာမ်ားပါတယ္။ အေဖဟာ အရက္ေသာက္တာေတြ မ်ားလာတာေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ က်န္းမာေရးပါထိခိုက္လာၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာ ကုိယ္တျခမ္းေလျဖတ္သြားခဲ့တယ္။
အဲဒီတံုးက အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သတိရေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆက္သြယ္လာမွာကို ေမ်ွာ္လင့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာခိုသြားခဲ့ခ်ိန္ကစၿပီး အေဖတို့နဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကား တယ္လီဖုန္းအဆက္အသြယ္နဲ့ တျခား အဆက္အသြယ္ ရွိမရွိကိုပါ စစ္အစိုးရရဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက အနီးကပ္ေစာင့္ၾကည့္ေနတာမုိ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူမွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ရဲၾကလို့ အေမကြယ္လြန္ခဲ့တာကို ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ့ရသလို အေဖ ေလျဖတ္သြား တာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ့ရဘူး။ အေဖဟာ သားသမီးေတြရဲ့ ဖိဖိစီးစီး ျပုစုကုသမွုေၾကာင့္ ျပန္သက္သာလာခဲ့ ေပမဲ့ ကိုယ္တျခမ္းအားနည္းသြားလို့ လမ္းေကာင္းေကာင္း မေလ်ွာက္နိင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပုိင္း မ်က္စိေတြပါ မွုန္လာတာကုိ ေဆးကုသမွုခံယူေနရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ လံုး၀မ်က္စိကြယ္ၿပီး မ်က္မျမင္ဘ၀ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။
အေဖဟာ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူ့ေရဒီယိုကက္ဆက္ေလးကိုဘဲ အဓိကအေဖါ္ျပုရင္း သတင္းနားေထာင္လိုက္၊ တရားေခြ ဖြင့္ၿပီးနားေထာင္လိုက္၊ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္နဲ့ တေန့တာ ကုန္လြန္ခဲ့ရတယ္။ အေဖဟာ RFA, VOA, BBC, DVB ျမန္မာပိုင္းေရဒီယိုေတြကေန မၾကာခဏ ထုတ္လွြင့္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ လက္တေလာျမန္မာ့နိုင္ငံေရး အေျခအေန ေတြအေပါ္ တုန့္ျပန္ခ်က္ေတြ၊ သံုးသပ္ခ်က္ေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္ ပါ၀င္တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ နိုင္ငံတကာ က်န္းမာေရး ညီလာခံေတြနဲ့ နိုင္ငံေရးဆိုင္ရာညီလာခံေတြရဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံအေပါ္ အက်ိုးသက္ေရာက္နိုင္မွုေတြအေပါ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အျမင္သေဘာထားမွတ္ခ်က္ေတြ၊ (၁၉၉၀) ခုနွစ္ ေရြးေကာက္ခံ လွြတ္ေတာ္အမတ္ေတြနဲ့အတူ ကၽြန္ေတာ္ နိုင္ငံတကာလွည့္ၿပီး ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရးကို ေထာက္ခံအားေပးကူညီ လာေအာင္ စည္းရံုးလွုပ္ရွားခဲ့ပုံေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္ ပါ၀င္လွုပ္ရွားခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ဆန့္က်င္ေရးဆႏၵျပပြဲအေၾကာင္းေတြ၊ ျပည္တြင္းျပည္ပက တျခားပုဂၢိလ္ေတြနဲ့ အတူတဲြၿပီးေဆြးေနြးရတဲ့ ေရဒီယိုေဆြးေနြးခန္းေတြကို နားေထာင္လိုက္ရတဲ့ ရက္ေတြမွာဆို ကၽြန္ေတာ့္အသံကို ၾကားရလို့ ၀မ္းသာေနတတ္သလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ေဆြးေနြးခ်က္ေတြကုိလည္း ဂုဏ္ယူစြာနဲ့ သူမ်ားေတြကိုျပန္ေျပာျပတယ္။ RFA, VOA, BBC, DVB ျမန္မာပိုင္းေရဒီယိုေတြကေန ထုတ္လွြင့္ခ်က္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ့ ေဆြးေနြးခန္းေတြမပါတာ နည္းနည္းၾကာသြားရင္ ကၽြန္ေတာ္မ်ား ေနမေကာင္းလို့ မေျပာျဖစ္တာလားဆိုၿပီး အေဖ စိတ္ပူေနတတ္ျပန္တယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ အေဖဟာ ထိုင္းနိုင္ငံ ခ်င္းမိုင္၊ ဘန္ေကာက္၊ မဟာခ်ိုင္နဲ့ ထုိင္းျမန္မာ နယ္စပ္ဘက္မွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး ဘားအံၿမို့ကို ျပန္လာၾကတဲ့ အေဖ့အသိထဲက ကုန္သည္ေတြနဲ့ အလုပ္သမားေတြကုိ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း ဘာၾကားမိၾကလဲလို့ ေမးေတာ့တာပါဘဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း (၁၉၈၈) ခုနွစ္ေနွာင္းကတည္းက ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္ကေန စစ္အစိုးရကုိ ဆန့္က်င္ ေတာ္လွန္ ေနတဲ့အတြက္ စစ္အစိုးရရဲ့ လူဆိုးစာရင္း (Black list) ထဲမွာ စာရင္းသြင္းခံထားရလုိ့ ျမန္မာနုိင္ငံကိုျပန္လို့မရတဲ့ အျပင္၊ အေဖနဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အၾကား တယ္လီဖုန္းအဆက္အသြယ္နဲ့ တျခားအဆက္အသြယ္ေတြ ရွိမရွိကိုပါ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက အနီးကပ္ေစာင့္ၾကည့္ေနတာမုိ့ အေဖနဲ့ညီေလးတို့ ဒုကၡေရာက္မွာစိုးလုိ့ (၂၄) နွစ္လုံးလုံး အေဖ့ကုိ ေနေကာင္းသလားလို့ေတာင္ တခါမွ တိုက္ရိုက္တယ္လီဖုံးဆက္ၿပီး မေမးနိုင္ခဲ့ဘူး။ ေလျဖတ္ၿပီး မ်က္စိကြယ္ သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း အေဖ့ကုိ တိုက္ရိုက္ဖုံးဆက္ၿပီး အားေပးစကား မေျပာနိုင္ခဲ့ဘူး။
ဒီလုိနဲ့ (၂၀၁၂) ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ (၃၀) ရက္ေန့မွာ သမတဦးသိန္းစိန္ဦးေဆာင္တဲ့အစိုးရက ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ လူေပါင္း (၂၀၈၂) ဦးကုိ လူဆိုးစာရင္း (Black list) ကေန ပယ္ဖ်က္ေပးလုိက္ေတာ့မွ အေဖ့ဆီကုိ မရဲတရဲနဲ့ စၿပီး တိုက္ရိုက္ဖုန္းဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ “အေဖ သက္သာလာၿပီးလား၊ အေဖ့ကို သား အၿမဲဘဲ သတိရေနပါတယ္” လို့ စေျပာလိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အသံကို ၾကားလိုက္တဲ့ခဏမွာ အေဖဟာ ခ်က္ခ်င္း ဘာမွျပန္မေျပာနိုင္ေလာက္ ေအာင္ ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္း ခံစားခဲ့ရတယ္။ တေအာင့္ၾကာမွ “သားေရာ ေနေကာင္းလား၊ သားကို လူဆိုးစာရင္းထဲက ပယ္ဖ်က္ ေပးလိုက္ၿပီးလို့ အေဖ့ကို သူမ်ားေတြလာေျပာတယ္။ ဒါဆို သား ျပန္လာလို့ ရၿပီးေပါ့ေနာ္၊ သား ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ၊ သားကို အားလံုး ေအာက္ေမ့ေနၾကတယ္” လို့ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။ အေဖဟာ (၂) ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ေလျဖတ္တဲ့ ဒဏ္ကို ခံထားခဲ့ရတာမို့ နားေလးသြားၿပီး စကားေျပာရာမွာလည္း အသံေလးသြားတဲ့အျပင္ ပီပီသသလည္း မေျပာနိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေလာေလာဆယ္ ျပန္လာဘို့ အခက္အခဲေတြ ရွိေနေသးတဲ့အေၾကာင္း၊ ျပည္တြင္းျပန္၀င္သြားခဲ့တဲ့ သူေတြရဲ့အေျခအေနေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ဘို့ လိုေသးတဲ့ အေၾကာင္း၊ ျပႆနာမျဖစ္ဘဲ တရား၀င္ျပန္နိုင္မဲ့နည္းလမ္း ေတြကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ စံုစမ္းရဦးမဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖ့ဆီကိုေတာ့ အျမန္ဆံုး ျပန္လာနိုင္ဘို့ ႀကိုးစားမဲ့အေၾကာင္း၊ အေဖလည္း စိတ္မေလ်ွာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေစာင့္ရင္း က်န္းမာေရးကို အထူးဂရုစိုက္ေပးဘို့ အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာရင္ အေဖ့နားမွာေနၿပီး အေဖနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာၾကမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ အေဖ့က်န္းမာေရး အတြက္ Australia က အားေဆးေကာင္းေကာင္း ၀ယ္လာေပးမဲ့အေၾကာင္းေတြကို အေဖအားရွိသြားေအာင္ ေျပာခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အေဖက ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာမဲ့ေန့ကို သူေစာင့္ေမ်ွာ္ေနမဲ့ အေၾကာင္းေျပာၿပီး အသံ တိမ္၀င္သြားေတာ့တယ္။ အေဖနဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ (၂၄) နွစ္ေက်ာ္ၾကာ ခြဲခြာခဲ့ရၿပီီးမွ ခုလို တယ္လီဖံုးေပါ္မွာ စကားစေျပာခဲ့ရတဲ့အတြက္ အဲဒီေန့မွာ နွစ္ဦးစလံုး စိတ္ေတြလွုပ္ရွားၿပီး ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာ ခံစားခ်က္ နွစ္မ်ိုစလံုးကို ခံစားခဲ့ၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါဘဲ။
ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္အေဖ့ကို ဖံုးဆက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာဘို့အေျခအေန ေကာင္းလာၿပီးလားလို့ ေမ်ွာင္လင့္တႀကီးေမးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း Australia နိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ေလွ်ာက္ထားတာ ရၿပီးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒါေပမဲ့ Australia အပါအ၀င္ ျပည္ပနိုင္ငံေတြမွာဖြင့္ထားတဲ့ ျမန္မာသံရံုးေတြဟာ Black list ကေန တရား၀င္ ပယ္ဖ်က္ေပး လုိက္ၿပီးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့လို စစ္အစိုးရကိုေတာ္လွန္ရင္း ျပည္ပနိုင္ငံေတြဆီမွာ နိုင္ငံေရး ခိုလွံုခဲ့ၾကရတဲ့ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရးလွုပ္ရွားေနၾကသူေတြကို ျမန္မာနိုင္ငံျပည္၀င္ခြင့္ဗီဇာထဲက Social Visa အမ်ိုးအစားကို ထုတ္ေပးရေပမဲ့ ေနျပည္ေတာ္ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာနက ထုတ္ထားတဲ့ (နိုင္ငံေရးဂုဏ္သိကၡာကို တမင္ခ်ိုးနွိမ္ထားတဲ့) ခံ၀န္ခ်က္ကို လက္မွတ္ထိုးမွ ဗီဇာထုတ္ေပးရမယ္လို့္ ကန့္သတ္ထားတဲ့အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ့ ဒီခံ၀န္ခ်က္ကို လက္မွတ္ထိုးစရာမလိုဘဲ လာလို့ရမွ ျပန္လာမဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ Australia က ျမန္မာသံရံုးမွာ Social Visa ရဘို့ ခက္ခဲေနေသးတဲ့အေၾကာင္း၊ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ တနည္းနည္းနဲ့ ျပန္လာနိုင္ေအာင္ေတာ့ ႀကိုးစားေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ စတာေတြေျပာၿပီး အေဖ့ကို နွစ္သိမ့္ခဲ့ရတယ္။
ဒီလိုနဲ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနတဲ့ အေဖ့ဆီကို ျပန္နိုင္ဘို့ ဗီဇာနဲ့ပတ္သက္တဲ့ အေျခအေနေတြ ေျပာင္းလဲ ေျဖေလ်ွာ့ေပးလာမွာကို ေစာင့္ရင္း ေနာက္ထပ္ (၂) နွစ္ေလာက္ ထပ္ၾကာခဲ့ရတယ္။ (၂၀၁၄) ခုနွစ္ ဧၿပီလဆန္းမွာ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္မွာအေျခစိုက္ၾကတဲ့ က်န္းမာေရးအဖြဲ့အစည္းေတြ စုေပါင္းက်င္းပျပုလုပ္တဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံ အမ်ိုးသား က်န္းမာေရး မူ၀ါဒဆိုင္ရာက်န္းမာေရးညီလာခံမွာ စာတမ္းတင္ေဆြးေနြးေပးဘို့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖိတ္ၾကား လာလို့ ထိုင္းနိုင္ငံကို သြားေရာက္ခဲ့ရတယ္။ ညီလာခံအၿပီးမွာေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ့ ထိုင္းနိုင္ငံသံရံုးက ဗီဇာရခဲ့လို့ ျမန္မာနိုင္ငံကို၀င္နိုင္ခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို (၂၆) နွစ္ၾကာ ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနခဲ့တဲ့ အေဖနဲ့ ေတြ့ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို တည့္တည့္ စိုက္ၾကည့္ေနေပမဲ့ (မ်က္စိကြယ္ခဲ့ၿပီးမို့) ကၽြန္ေတာ့္ကို မျမင္နိုင္ေတာ့သလို အေဖ့ကုတင္ရဲ့ ေခါင္းရင္းဘက္မွာ အၿမဲခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သံုးေယာက္အတူတူ တကၠသုိလ္ ဘြဲ့နွင္းသဘင္ခန္းမေရွ့မွာ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံကိုလည္း မျမင္နုိင္ေတာ့ပါဘူး။ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္နွာကို စိတ္မ်က္စိနဲ့ၾကည့္ရင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ေျပာစကားေတြကို နားေထာင္ရင္း အေမသာရွိခဲ့ရင္ မိသားစုေလး ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္မလဲလို့ ေတြးေကာင္းေတြးေနပါလိမ့္မယ္။
###
