တိုင္းရင္းသားအေရး ဘယ္ေလာက္အထိ ေတြးထားၾကသလဲ
၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔ (၆၈) ႀကိမ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔မွာ တစ္ႏိုင္ငံလုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရးထုိးႏိုင္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ဆုိၿပီး သမၼတဦးသိန္းစိန္က ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက္ေန႔ (၆၇) ႀကိမ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ ေနျပည္ေတာ္မွာ က်င္းပတဲ့ ဗိုလ္႐ႈခံပဲြအၿပီး တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆုံစဥ္မွာ အဲဒီလုိေျပာခဲ့တာပါ။
ဒါေပမဲ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔ မေရာက္မီ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၉ ရက္ေန႔ကတည္းက ရွမ္း-ေျမာက္ေဒသရွိ ကုိးကန္႔အထူးေဒသဆီ ဖုန္ၾကားရွင္တပ္ေတြ (MNDAA) က ဝင္တုိက္လုိက္တဲ့အတြက္ တစ္ႏိုင္ငံလုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ဆုိတာဟာ ၂၀၁၅ ျပည္ေထာင္စုေန႔မွာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါဆုိ ၂၀၁၅ ေႏွာင္းပုိင္းနဲ႔ ၂၀၁၆ အေစာပုိင္းမွာေကာ ျဖစ္လာႏိုင္ေျခ ရွိေသးလား။ ကုိးကန္႔မွအပ က်န္အဖြဲ႔ေတြ အားလုံးနဲ႔ တပ္မေတာ္အၾကား အပစ္အခတ္ရပ္ထားႏုိင္ခဲ့ၿပီလား။
တုိင္းရင္းသားအေရးလား၊ ျပည္ပ ပေယာဂလား
လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ၆၇ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတြနဲ႔ တပ္မေတာ္အၾကား နယ္စပ္ေဒသမွာ ဒီလုိတုိက္ပဲြျဖစ္တာ အသစ္အဆန္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔စဥ္မဟုတ္ရင္ေတာင္ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား ျဖစ္ေနတာပါပဲ။
ဒါျဖင့္ အခုတစ္ႀကိမ္ တုိက္ပဲြက်မွ ဘာေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ဘက္က အႀကီးအက်ယ္ ခံျပင္းေနၿပီး သမၼတေရာ၊ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ပါ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရ စစ္သည္ေတြကို သြားေရာက္အားေပးတဲ့ ဓာတ္ပုံေတြကို ႏုိင္ငံပုိင္သတင္းစာေတြက အသားေပးေဖာ္ျပေနၾကတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီစစ္ပဲြကုိ ျပည္တြင္းစစ္လုိ႔ မေျပာဘဲ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကုိ ထိပါးတဲ့ က်ဴးေက်ာ္မႈလုိ႔ ေျပာလုိက္တာလဲ။ ဒီစစ္ပဲြနဲ႔ အရင္ပြဲေတြ ဘာကြာလုိ႔လဲ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ အရင္ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ စစ္ပဲြေတြဟာ အရင္တပ္မေတာ္ အစုိးရက အာဏာသိမ္းထားစဥ္မွာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး အခုစစ္ပဲြက ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ တက္လာတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ လက္ရွိအစိုးရ၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကို တစ္ႏုိင္လုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ လုပ္ဖုိ႔အထိ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အစိုးရလက္ထက္မွာ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ပထမဆုံးနဲ႔ အျပင္းထန္ဆုံးတုိက္ပဲြ ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။
အစိုးရရဲ႕ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္နဲ႔ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ေလသံေတြကို အေသအခ်ာ နားေထာင္မယ္ဆုိရင္ ဖုန္ၾကားရွင္အဖြဲ႔ ေနာက္မွာ တ႐ုတ္အစိုးရက ပါဝင္ပတ္သက္ေနတယ္၊ အားေပးေထာက္ခံေနတယ္ဆုိတဲ့ သံသယေတြ ပါေနတာကုိ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ တ႐ုတ္နယ္စပ္မွာ ျဖစ္တုိင္း တ႐ုတ္အစုိးရက ပါဝင္ပတ္သက္ေနတယ္လို႔ ေျပာသင့္သလား။ ထုိင္းနယ္စပ္ တုိက္ပြဲေတြတုန္းကလည္း ထုိင္းအစိုးရက သူပုန္ေတြကုိ အားေပးေနပါတယ္ဆုိၿပီး ျမန္မာအစိုးရနဲ႔ ျမန္မာစစ္တပ္ဘက္က အလားတူ စြပ္စြဲခဲ့ဖူးတာပဲ မဟုတ္ပါလား။
နယ္စပ္မွာ တုိက္ပဲြျဖစ္လုိ႔ သူပုန္တပ္ေတြ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံထဲ နယ္ကြၽံသြားတာ၊ ဒုကၡသည္ေတြ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံထဲ ထြက္ေျပးသြားတာ။ အဲဒီဘက္မွာ အင္အားျပန္စုၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံထဲ ျပန္လာတုိက္တယ္ ဆုိတာဟာ လြန္ခဲ့ႏွစ္ ၆၀ ေလာက္အတြင္း အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီးသားပါ။ ဘာေၾကာင့္ အခုမွ အမ်ဳိးသားေရးကုိ ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ျပည္ပက်ဳးေက်ာ္မႈလုိလုိ ပုံေဖာ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားလာတာလဲ။
လူမ်ဳိး ၁၃၅ မ်ဳိးနဲ႔ ရွစ္ျပည္နယ္မူကုိ လက္ခံသလား
အရင္စစ္အစိုးရေခတ္က ခ်မွတ္ထားတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လူမ်ဳိးစု ၁၃၅ မ်ဳိး ရွိတယ္ ဆုိတာကုိ လက္ရွိအစုိးရက လက္ခံတယ္ဆုိရင္ ၁၃၅ ထဲက တစ္မ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ကုိးကန္႔ကုိလည္း လူမ်ဳိးစုတစ္ခုအျဖစ္ လက္ခံရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိလက္ခံၿပီဆုိရင္ ဒီကိစၥကုိ တုိင္းရင္းသားကိစၥအျဖစ္ သေဘာထားၿပီး ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ လုံၿခံဳေရး လုိအပ္ခ်က္အရ ကုိးကန္႔ေဒသကုိ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ခ်လုိက္တာ၊ တုိက္ပဲြေတြ ျဖစ္ေနတာကတစ္ပုိင္း ျဖစ္ပါတယ္။
၁၃၅ မူကုိ လက္ခံလုိ႔ ေဆြးေႏြးၿပီဆုိရင္ ဘယ္အထိ ေဆြးေႏြးမွာလဲ။ အရင္ ၁၉၈၉ ေဆြးေႏြးပဲြလုိ အပစ္အခတ္ရပ္ၿပီး စီးပြားေရး လုပ္ခြင့္ေပး႐ံုနဲ႔မရ။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္လုိ ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံဆီ တက္ခြင့္ေပးၿပီး ကိုယ္စားလွယ္ ခြဲတန္းေပးလုိက္႐ံုနဲ႔မရ။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္လုိ BGF နယ္ျခားေစာင့္တပ္ကုိ လက္မခံလုိ႔ဆုိၿပီး အျပတ္တုိက္ထုတ္လုိက္လုိ႔လည္း မရပါ။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ေတြအေပၚ ဘယ္လုိသေဘာထားသလဲ၊ ဒီျပႆနာကို ဘယ္လုိေျဖရွင္းမလဲ ဆုိတဲ့ ႏိုင္ငံေရးမူဝါဒတစ္ရပ္ အစိုးရဆီမွာ တိက်ျပတ္သားစြာရွိဖုိ႔ လိုေနပါတယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ဦးေဆာင္တဲ့ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးေခတ္ ၁၉၈၉ ကေန ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ကာလအတြင္း အဓိကမူဝါဒဟာ တုိ႔တာဝန္ အေရးသုံးပါးကို လက္ခံရင္ ႏွစ္ဖက္အပစ္ရပ္ထားမယ္။ က်န္တဲ့ကိစၥ ေရြးေကာက္ခံ အရပ္သားအစိုးရအသစ္ တက္လာမွ ဆက္ေဆြးေႏြးမယ္ဆုိတဲ့ မူေလာက္သာ ရွိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီမူဝါဒဟာ အခု ၂၀၁၁ ေနာက္ပုိင္း အရပ္သားတစ္ပုိင္း အစိုးရသစ္ တက္လာတဲ့ အထိလည္း အေျပာင္းအလဲ မရွိေသးပါ။ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ MPC ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္တာက အဖြဲ႔ေတြဟာလည္း တုိ႔တာဝန္ အေရးသံုးပါးနဲ႔ သြားေနဆဲပါ။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ထုိးဖုိ႔ကိုပဲ ေဇာင္းေပးေနၿပီး လက္နက္ကုိင္တပ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္နဲ႔ အဲဒီအဖြဲ႔ေတြက ေတာင္းဆိုေနတဲ့ လူမ်ဳိးစုကုိ အေျခခံတဲ့ ရွစ္ျပည္နယ္မူကုိ လက္ခံမခံ တစ္ခါမွ ထုတ္ေျပာတာ မေတြ႔မိေသးပါ။
လူတစ္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးမွ လူထုၿငိမ္းခ်မ္းေရးသုိ႔
တကယ္တမ္းေျပာမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ၁၃၅ မ်ဳိးတုိ႔၊ ရွစ္ျပည္နယ္တုိ႔ ဆုိတာေတြဟာ ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ MPC က အာမခံလုိက္႐ံုနဲ ႔မရပါ။ တုိင္းရင္းသားတပ္ေပါင္းစု UNFC က လက္ခံထားတယ္ ဆုိ႐ံုနဲ႔လည္း အတည္မျဖစ္ပါ။ ဒါဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတုိင္းနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ကိစၥ၊ ႏိုင္ငံသားတုိင္းရဲ႕ ဆႏၵကုိ ခံယူၿပီးမွ ေျပာရဆုိရမယ့္ ကိစၥေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုခ်ိန္ထိ ျမင္ရသေလာက္ ေဆြးေႏြးပဲြေတြထဲမွာ သာမန္ႏိုင္ငံသားေတြ ပါခြင့္မရေသး။ ႏွစ္ဖက္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ေတြသာ ထပ္ကာထပ္ကာ ေဆြးေႏြးေနတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္လဲ။ သာမန္ႏိုင္ငံသားေတြ ပါႏိုင္တဲ့ အဆင့္ဆီ မေရာက္ေသးလုိ႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ဖက္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက သေဘာတူလုိက္ရင္ သာမန္ႏိုင္ငံသား အားလုံးက လက္ခံရမယ္ဆုိတဲ့ လမ္းေဟာင္းႀကီးအတုိင္း သြားေနဆဲလား။ ၁၉၈၉ ကေန ၂၀၁၀ မတုိင္ခင္အထိ အေျခအေနကိုေတာ့ ထားလုိက္ပါေတာ့။ အခုက ေရြးေကာက္ခံ အစိုးရေခတ္၊ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ (အသံလႊင့္ မီဒီယာမွအပ) ေပးထားတဲ့ေခတ္၊ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေနတဲ့ ေခတ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ တုိင္းရင္းသားအေရးကို အမ်ားျပည္သူ မ်ားမ်ားသိေအာင္၊ မ်ားမ်ားစိတ္ဝင္စားေအာင္၊ မ်ားမ်ားပါလာေအာင္ လုပ္မေပးသင့္ဘူးလား။
ေကာင္းတာတစ္ခုကေတာ့ အခု ကြၽန္ေတာ္ေရးေနတဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ဳိးကုိ လြန္ခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္၊ စစ္အစိုးရေခတ္ကဆုိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘယ္ဖတ္ခြင့္ရပါ့မလဲ။ အခုဆုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ထက္ေတာင္ ပုိမုိပြင့္လင္း၊ ပုိမုိရဲတင္းတဲ့ ေရးသားခ်က္ေတြကုိ ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာ (ပုဂၢလိကသတင္းစာ)၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေတြ႔လာေနရပါၿပီ။ ကုိးကန္႔ျပႆနာကုိ ဘယ္လုိကုိင္တြယ္သင့္သလဲ ဆုိတဲ့ မတူတဲ့႐ႈေထာင့္က တင္ျပထားတဲ့ ရဲရင့္တဲ့ အျမင္ေပါင္းစုံကုိ စာဖတ္သူေတြ ဖတ္႐ႈေဝဖန္ႏိုင္ေနၿပီ။
ဒါေပမဲ့ ဒီစာေစာင္ေတြကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံ လူဦးေရ သန္း ၅၀ မွာ ဘယ္ႏွရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ ဖတ္သလဲ။ အထူးသျဖင့္ အခုေလာက္ကုိင္မွာ တုိက္ပဲြျဖစ္လုိ႔ ထြက္ေျပးလာရတဲ့ အရပ္သားေတြ ဒီလုိမတူတဲ့သ ေဘာထားအျမင္ေတြကို ဖတ္ခြင့္ရပါရဲ႕လား။ တုိက္ပဲြေတြ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ထြက္ေျပးလာရသလဲ။ အရင္က ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ။ သူတုိ႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အဲဒီနယ္ဆီ ျပန္လာခြင့္ရမလဲ ဆုိတာကို စဥ္းစားႏိုင္ဖုိ႔ အမ်ားျပည္သူဆီမွာ သတင္းအခ်က္အလက္ အျပည့္အဝ လက္ခံရရွိပါရဲ႕လား။
မ်ဳိးဆက္အလုိက္ အသိပညာေပးဖုိ႔လုိ
ကုိးကန္႔အပါအဝင္ တုိင္းရင္းသား ၁၃၅ မ်ဳိးဟာ လက္ရွိသမၼတနဲ႔ လက္ရွိ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ မတက္ခင္ ႏွစ္ေပါင္းပေဝသဏီကတည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိေနတဲ့အတြက္ ဒါကိုမႀကိဳက္လုိ႔ ဆုိၿပီး တုိက္ထုတ္ပစ္လုိ႔ မရပါ။ ဒီလုိပါပဲ ေျမာက္ဘက္အိမ္နီးခ်င္း တ႐ုတ္၊ အေရွ႕ဘက္အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္း၊ အေနာက္ဘက္ အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယနဲ႔ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကုိလည္း မႀကိဳက္လုိ႔ဆုိၿပီး မဆက္ဆံဘဲ ေနလုိ႔မရပါ။ သူပုန္အားေပးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြလုိ႔ စြပ္စြဲၿပီး ရန္မူေနလုိ႔ မျဖစ္ပါ။ မည္သို႔ပင္ ျပႆနာေတြ ရွိခဲ့ေစ၊ ရွိေနေစကာမူ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးၿပီး အတူတကြ ရွင္တြဲေနထုိင္ၾကရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ အားလုံးဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံထက္ ပုိမိုၿငိမ္းခ်မ္း၊ ပုိမုိတုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ဆုိတာကိုလည္း သတိမူဖုိ႔ ေမ့မေနသင့္ပါ။
ဒီအတြက္ လက္ရွိျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အေျခအေနေတြကို ႏွစ္ဖက္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြတင္မက အမ်ားျပည္သူကိုပါ အသိေပးဖုိ႔ လုိလာပါတယ္။ အခုတုိက္ေနတဲ့ ဖုန္ၾကားရွင္ဆုိရင္ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ေနၿပီ။ သမၼတနဲ႔ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က ၇၀ တန္း၊ ၆၀ တန္းေတြ။ ျပႆနာစခဲ့တာက လြတ္လပ္ေရးနဲ႔အၿပိဳင္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ကတည္းက။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ဒီျပႆနာေတြဟာ တစ္ထုိင္တည္းေျဖရွင္းလုိ႔ မၿပီးႏိုင္၊ မ်ဳိးဆက္အလုိက္ ေျဖရွင္းရမယ့္ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီျပႆနာေတြ၊ ေျဖရွင္းသင့္တဲ့ နည္းလမ္းေတြကို မ်ဳိးဆက္အလုိက္ ေလ့လာသိရွိဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အသက္ ၈၀ တန္း၊ ၆၀ တန္း လူေတြခ်ည္း စဥ္းစားေနလုိ႔မရ။ အသက္ ၄၀ တန္း၊ ၂၀ တန္း မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြပါ ဝိုင္းစဥ္းစားဖုိ႔ လုိေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ဒီျဖစ္စဥ္ေတြ၊ သမုိင္းေတြကို ေက်ာင္းသားသင္႐ုိးညြန္းတမ္းေတြထဲမွာ ထည့္ၿပီး မ်ဳိးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားေတြကို အသိေပးဖုိ႔လုိမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။
ဖုန္ၾကားရွင္အဖြဲ႔နဲ႔ တုိက္ပဲြျဖစ္တာ အပါအဝင္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ ၂၀ နီးပါးနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္ေနတာ။ MPC ကဦးစီးၿပီး ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကးအေထာက္အပ့ံနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေဆြးေႏြးပဲြ လုပ္ေနတာေတြကို သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ လြတ္လပ္စြာ ေရးခြင့္ေပးသလုိမ်ဳိး ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြအတြင္း (IR ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး ဘာသာရပ္မွာ အနည္းအက်ဥ္း ထည့္ေပးထားတာအျပင္) တရားဝင္ ျပ႒ာန္းေပးဖုိ႔ လုိပါလိမ့္မယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၅ ႏွစ္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားဘဝကေတာ့ လက္ရွိ ျဖစ္ေနတဲ့ တုိက္ပဲြေတြ၊ အနည္းဆုံးအားျဖင့္ အခု ဖုန္ၾကားရွင္ တစ္ခ်ိန္က တာဝန္ထမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ အစိုးရတပ္မေတာ္အၾကား ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တုိက္ပဲြသမုိင္းေတြ၊ နယ္ေျမအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ဗကပနဲ႔ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတြက ထိန္းထားတယ္ဆုိတဲ့ လက္ေတြ႔ပထဝီေတြကို သင္ခြင့္မရခဲ့ၾကပါ။ အခုေခတ္ ေက်ာင္းသားေတြေကာ သမုိင္းမွန္၊ ပထဝီ မွန္ေတြကို သင္ခြင့္ရေနၿပီလား။
ဒါမွမဟုတ္ အစိုးရဘက္က စိတ္ႀကိဳက္ေရးထားတဲ့ တစ္ဖက္သတ္ သမုိင္းနဲ႔ ပထဝီေတြကိုပဲ အရင္ေခတ္လုိ သင္ခုိင္းေနဆဲလား။ သမုိင္းမွန္ကို သိမွသာ အနာဂတ္အမွန္ကုိ ျပ႒ာန္းႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဖက္သတ္ သမုိင္းကုိသာ သိရင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ စိတ္ဟာလည္း တစ္ဖက္သတ္ စိတ္ဆက္ျဖစ္ေနၿပီး တစ္ဖက္သတ္အႏိုင္ရေရး ဗ်ဴဟာနဲ႔ပဲ မ်ဳိးဆက္အလုိက္ ဆက္မွားေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ ပကတိရွိေနတဲ့ သမုိင္းမွန္ အရွိတရားအတုိင္း လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြ၊ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြကို အသိေပးတင္ျပဖို႔ လုိပါတယ္။ ဒီလို သမုိင္းအခ်က္လက္ေတြကို အရွိအရွိအတုိင္း၊ အမွန္အမွန္အတုိင္း အမ်ားျပည္သူဆီ၊ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြဆီ တင္ျပသြားမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္လုိက္၊ ျပန္တုိက္လုိက္ေခတ္ကုိေက်ာ္ၿပီး လူမ်ဳိးစု ၁၃၅ မ်ဳိးစလုံး အတူတကြ ရွင္တဲြေနထုိင္ႏိုင္တဲ့၊ အျပန္အလွန္ နားလည္ယုံၾကည္မႈ ရွိလာမယ့္ အမ်ားျပည္သူပါ ပါဝင္ပတ္သက္ေဆြးေႏြးခြင့္ရမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေခတ္ဆီ အေႏွးနဲ႔အျမန္ မလႊဲမေသြ ေရာက္လာမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။
ထက္ေအာင္ေက်ာ္
