Wednesday, March 26, 2014

ေတာ္လွန္ေရး သတင္းသမားတဦးရဲ့ ဒုိင္ယာရီ (အပုိင္း ၃)

Documentary မွတ္တမ္း-ရုပ္သံ ဆုိတာ

အဲဒီလုိ ေလွစီးလုိက္၊ ေလွက လူကုိျပန္စီးလုိက္နဲ႔ ေမာထာ၊ ေအာင္သာ၀ရရြာေတြကို ျဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ KNU တပ္ခြဲတခုအေျခစုိက္တဲ့ ကစီထာရြာဆီ က်ေနာ္တုိ႔ေရာက္လာပါတယ္။ ကစီထာေခ်ာင္းေဘးက ကုန္သည္စခန္းေထာက္မွာ တညအိပ္ျပီးတဲ့ေနာက္ ငါးတက္-ျပည္ျခားရြာေတြဆီ ကုန္းေၾကာင္းေလွ်ာက္ တာက တညအိပ္ ၂ ရက္ ၾကာပါတယ္။ ေခ်ာင္းငယ္အတန္တန္ ကုိျဖတ္ရတာ၊ မုိးထဲေရထဲ ကြ်တ္တြယ္ တာ၊ ေဘာင္းဘီပြန္းလုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရခက္တာ၊ မုိးရြာထဲ မီးေမြးၿပီး ထမင္းခ်က္ရတာေတြကုိေတာ့ စာ မဖြဲ႔ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။  

(ကင္မရာလြယ္ျပိး ေရွ့တန္းသြားေနတဲ့ စစ္ေၾကာင္းမွဴ း သတင္းေထာက္)

က်ေနာ္က စာမဖြဲ႔ခ်င္ဘူးဆုိေပမယ့္ ကုိေရႊသတင္းေထာက္ကေတာ့ ေတြ႔သမွ်အားလုံးကို ဗီြီဒီယုိ ကင္ မရာနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ေနပါတယ္။ မင္းသမီးစခန္းက မထြက္ခင္ စစ္ေၾကာင္းအတြက္ လက္နက္ခဲယမ္း စုကတည္းက က်ည္မေလာက္လုိ႔ က်ည္ေဟာင္းေတြကို သံပတ္နဲ႔ပြတ္တုိက္ေနရတဲ့ပုံေတြ၊ ငွက္ဖ်ားမိ လုိ႔ ေဆးရံုတင္ထားရတဲ့ကေလးငယ္ေတြ၊ ကေလးတြဲေလာင္းနဲ႔ တပ္တြင္းအစည္းအေ၀းဆီ တက္လာ ၾကတဲ့ မိသားစုေတြ။ ၿပီးေတာ့ တနသၤာရီျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ေလွျမဳပ္ေတာ့ မလုိလုိအျဖစ္ ပ်က္ေတြ၊ ဆန္ႀကိဳးထဲက ဆန္ကုိျဖည္ၿပီး ေတာတြင္းမွာျဖစ္သလုိ ခ်က္စားတဲ့အေျခေန၊ ေခ်ာင္းထဲမွာ ငါးဖမ္းတဲ့အေျခေနေတြဟာ သူရဲ့အဓိက ရုိက္ကြက္ေတြေပါ့။

က်ေနာ္က DVB ေတာတြင္းသတင္းေထာက္နဲ႔ ABSDF ေတာင္ပုိင္း ျပန္ၾကားေရးတာ၀န္ခံဆုိေပမယ့္ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းေထာက္တဦးရဲ့အျမင္ကို သိပ္နားမလည္ေသးပါ။ တည့္တည့္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ေတာ့ ဗဟုိသတင္းစဥ္တုိ႔၊ ျမန္မာ့အလင္းတုိ႔နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာသူဆုိေတာ့ ကုိယ့္အဖြဲ႔အေၾကာင္း သူမ်ားကို ျပမယ္ဆုိရင္ ဒီလုိအားနည္းခ်က္ေတြကိုမရုိက္သင့္၊ မျပသင့္ဘူးလုိ႔ထင္ေနဆဲပါ။ ဦးဟန္လင္းအပါ၀င္ ဗဟုိျပန္ၾကားေရးအဖြဲ႔က ထုတ္သမွ်ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာလည္း ဒီလုိအားနည္းခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္း ရုိက္ျပတာ တခါမွမေတြ႔ဖူးေတာ့ ဒီ ၾသစီသတင္းေထာက္က ဘာေၾကာင္တာလဲဆုိၿပီးေတာင္ ေတြးေန မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ဘန္ေကာက္ေရာက္ၿပီး သတင္းေထာက္သင္တန္းတက္၊ ႏုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္ ေတြ နဲ႔ေတြ႔ခြင့္ရၿပီးမွ Documentary မွတ္တမ္း ရုပ္သံဆုိတာဟာ အျဖစ္မွန္ေတြကုိ အရွိအတုိင္း ရုိက္ျပရေကာင္းမွန္း သိလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ၾသစီသတင္းေထာက္ရဲ့ေတြ႔သမွ် ရုိက္ေနတာကို သေဘာေပါက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တခါ ဒီအျဖစ္ပ်က္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔အဖုိ႔ ေနစဥ္ႀကံဳေနၾကမုိ႔ ဘာ မွမထူးေပမယ့္ သူ႔လုိႏုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္တဦးအတြက္က အခုမွ ပထမဆုံး ထူးထူးျခားျခားျမင္ဖူး တဲ့ ေတာတြင္း အေတြ႔အႀကံဳေတြ မဟုတ္ပါလား။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ စစ္ေၾကာင္းဟာ ပုေလာၿမိဳ႕နယ္ ငါးတက္ရြာေဘာလုံးကြင္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ ေတာ တြင္းတေနရာရွိ တပ္ခြဲမွဴး ဗုိလ္လွဦးအိမ္လည္းျဖစ္၊ တပ္ခဲြရံုးစုိက္ရာေနရာလည္းျဖစ္တဲ့ တဲအိမ္ ၃ လုံး ရွိရာ စမ္းေခ်ာင္းေလးနံေဘးဆီ ေရာက္လာပါတယ္။ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းထဲဆင္းျပီး ေရကူး၊ ေရခ်ဳိးလုပ္ေနတာကုိလည္း ဒီသတင္းေထာက္က အလြတ္မေပး။ ဒီေရကုိခ်ဳိး၊ ဒီေရထဲမွာပဲ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ ဒီေရကုိပဲ ေသာက္လာခဲ့တာ နွစ္ေပါင္း ဘယ္နည္းေတာ့မလဲ။ ဒါ ေပမယ့္ ႏုိင္ငံျခားသားတဦးရဲ့အျမင္မွာေတာ့ ေသာက္ေရနဲ႔သုံးေရ တေနရာတည္းျဖစ္ေနတာဟာ အထူး အဆန္းေပါ့။

သူပုန္မွာလည္း နလုံးသားနဲ႔ပါ

သူ႔အတြက္ ပုိထူးဆန္းေနတာက က်ေနာ္တို႔ထဲက ေဆးမွဴးတဦးျဖစ္တဲ့ ကုိခ်ဳိတူး (ပုသိမ္ေကာလိပ္မွ) နဲ႔ ေဒသခံ ကရင္ရြာသူတဦးတုိ႔ရဲ့ မဂၤလာပဲြပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြ ေဒသခံအမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ ဒီလုိပဲ မဂၤ လာေဆာင္လာတာ ဘယ္နည္းေတာ့မလဲ၊ ဘာထူးလုိ႔လဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံျခားသားတဦးအျမင္မွာ ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ေတာထဲကလက္နက္ကုိင္သူပုန္ေတြ။ တုိက္မယ္ခုိက္မယ္ဆုိၿပီး စိတ္ၾကမ္း၀င္ေန သူေတြဆုိေတာ့ ဒီလုိ နွလုံးသားကိစၥေတြ၊ အခ်စ္ကိစၥေတြကို အေရးေပးလိမ့္မယ္လု႔ိ သူ ထင္ထားပုံ မရပါ။ ဒီမဂၤလာပြဲကုိ သူက အေသခ်ာမွတ္တမ္းတင္ခ်င္ေပမယ့္ လုံျခံဳေရးအေျခေနအရ သူ႔ကုိ ရုိက္ခြင့္ မျပဳႏုိင္ခဲ့ပါ။

လုံျခံဳေရးအေျခေနဆုိတာက ဒီပဲြကုိမွတ္တမ္းရုိက္ခြင့္ မျပဳႏုိင္တာမဟုတ္။ ႏုိင္ငံျခားသားတဦး က်ေနာ္ တုိ႔နဲ႔အတူရွိေနတယ္ဆုိတာကုိ ေဒသခံေတြျမင္သြားမွာစိုးလုိ႔၊ က်ေနာ္တုိ႔စစ္ေၾကာင္း ေရွ႕တန္းခရီး မထြက္ခင္မွာ သတင္းမေပါက္ၾကားေစခ်င္လုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ မဂၤလာပဲြရွိတဲ့ရက္မွာ သူ႔ကုိ ေတာ တြင္းတေနရာမွာ၀ွက္ထားရၿပီး က်ေနာ္က သူ႔ကိုယ္စား ကင္မရာရုိက္ေပးရပါတယ္။ စစ္ေၾကာင္းမွဴး တာ၀န္ယူထားသူဆုိေတာ့ မဂၤလာပဲြမွာလည္း ေရွ႕စားပဲြမွာထုိင္ၿပီး ၾသ၀ါဒေပးရပါေသးတယ္။ အဲဒီလုိ ၾသ၀ါဒေပးရင္းနဲ႔ ကင္မရာကုိင္ရုိက္ေနတာဆုိေတာ့ သိပ္ေတာ့ သဘာ၀မက်လွပါ။

ထုံးစံအတုိင္း ဘာသင္တန္းမွ မရွိေသးဘူးဆုိေတာ့ အရပ္ ၄ မ်က္နွာလွည့္ပတ္ၿပီး ေကာင္းမယ္ထင္တာ ေတြ ရုိက္ခဲ့ေပါ့။ အမွန္တုိင္း၀န္ခံရရင္ ဗီြဒီယုိဆိုတာ ပုံေတြလႈပ္ေနရမယ္လို႔ပဲ အဲဒီအခ်ိန္ထိ က်ေနာ္က ထင္ထားတာဆုိေတာ့ ကင္မရာကုိ တခ်က္မွၿငိမ္ၿငိမ္မထားပါ။ ဒီၾကားထဲ Zoom ကုိလည္း ကစားလုိက္ ပါေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္းက်မွ ျပန္သိရတာက ဗီြဒီယုိဆုိတာ ဒီလုိေလွ်ာက္ရုိက္လုိ႔သင့္တဲ့ အမ်ဳိး မ ဟုတ္။ ပစ္မွတ္တခုကို အနည္းဆုံး ၁၀ စကၠန္႔၀န္းက်င္ၾကာေအာင္ ၿငိမ္ရုိက္ဖု႔ိလုိပါတယ္။ အဲဒီလုိရုိက္ ထားမွ အက္ဒစ္လုပ္တာ၊ ျဖတ္ေတာက္တာ လြယ္တယ္လို႔ ဆရာေတြက ဆုိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ Zoom ကစားတာကို လုံး၀ေရွာင္ဖုိ႔၊ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ သုံးေခ်ာင္းေထာက္တုိင္ (Tripod) ကုိ မပ်က္မကြက္သုံးဖုိ႔၊ Tripod မသုံးဘဲ Zoom ကစားတာေတြ႔ရင္ လက္ညိႇဳးျဖတ္ပစ္မယ္လုိ႔ေတာင္ သင္တန္းဆရာတေယာက္ က ေျပာဖူးတာ က်ေနာ္အမွတ္ရေနပါတယ္။

ေနာက္တခါ စတုိရီတခုအတြက္ အေျခခံရုိက္ကြက္ ၅ ခုပါဖုိ႔လုိေၾကာင္း၊ အဲဒါေတြကေတာ့ အနီးကပ္ ရုိက္ခ်က္ (Close up)၊ အလယ္အလတ္ ရုိက္ခ်က္ (Medium shot)၊ ျမင္ကြင္းက်ယ္ရုိက္ခ်က္ (Wide shot)၊ သရုပ္ေဖာ္ရုိက္ခ်က္ (Establishing shot) နဲ႔ ပခုံးေက်ာ္ ရုိက္ခ်က္ (Over the shoulder shot) တုိ႔ ျဖစ္တယ္လို႔ အဲဒီဆရာက ရွင္းျပပါတယ္။

အဲဒါက ေနာက္ပုိင္း ကင္မရာသင္တန္းတက္မွ သိလာတာေတြပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘာမွမသိရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆုိတဲ့အတုိင္း မသိသူအခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ကင္မရာကုိင္ၿပီး ဟန္ေရးျပခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ မဂၤလာပဲြေနာက္တရက္မွာေတာ့ ေရွ႕တန္းထြက္မိန္႔ခြန္းေျပာရင္းနဲ႔ လက္ရွိနုိင္ငံေရးအေျခေန ေဆြးေႏြး ပြဲတခုကုိ အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သတိဆြဲၿပီး အေလးျပဳခ်ိန္၊ သစၥာ ၄ ခ်က္ဆုိခ်ိန္တို႔မွာ စနစ္က်ခဲ့သေလာက္ ေဆြးေႏြးပဲြလည္းက်ေရာ ရဲေဘာ္ေတြက ေဖာက္ပါေလေရာ။ တကယ္ေတာ့ ေဖာက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ လူငယ္ေတြရဲ့သဘာ၀ သုိ႔မဟုတ္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့သဘာ၀ အတုိင္း ေက်ာင္းကအက်င့္ေတြက ေတာထဲကစစ္သားဘ၀ေရာက္တဲ့အထိ မေပ်ာက္ေသးတဲ့ သေဘာ ပါ။

စည္းရံုးေရးမွဴးကုိေက်ာ္ေက်ာ္က န၀တရဲ့ အမ်ဳိးသားညီလာခံကုိ အဆင့္တုိင္း အဆင့္တုိင္းမွာ ဘယ္လို ဘယ္ပုံတုိက္ဖ်က္ရမယ္ဆုိၿပီး အားပါးတရ ေဟာေျပာေနစဥ္မွာ ေနာက္ဘက္နားက ရဲေဘာ္ေတြက တေယာက္ေနာက္ေက်ာမွာ တေယာက္စာကပ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ေဆာ့ေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ဆုိ ဒီရုိက္ ကြက္မ်ဳိးကုိ ဘယ္ထည့္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ နုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္တဦးအတြက္ကေတာ့ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားစစ္သည္ေတာ္ေတြရဲ့ သရုပ္မွန္ကုိ ေဖာ္ႏုိင္တဲ့ ျပကြက္တခုေပါ့။

ေနာက္တကြက္က ပစ္မထြက္တဲ့ လက္နက္ႀကီးအေၾကာင္း။ အဲဒီ ေဆြးေႏြးပဲြအၿပီးမွာေတာ့ KNU ဆီက ငွားလာတဲ့ ၆၀ မမ လက္နက္ႀကီးတလက္ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ စမ္းသပ္ပစ္ၾကည့္ပါတယ္။ အုိေဟာင္းေနတဲ့ ၆၀ မမ ဗုံးသီးက စိန္ေျပာင္းထဲကေန ျပန္ထြက္မလာပါဘူး။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။ အျပင္ကိုမထြက္ဘဲ အထဲမွာ ကြဲသြားရင္ ေဘးမွာ၀ုိင္းအုံေနသူေတြ ထိလိမ့္မယ္။ ေဘးကုိဖယ္ၾကလုိ႔ေအာ္ၿပီး တေယာက္က ၆၀ မမ ကုိကုိင္ကာ အသီးကုိ ျပန္ဆဲြထုတ္ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တလုံးထည့္ေတာ့လည္း ဒီလုိပဲ မကြဲျပန္ ဘူး။ တပ္ရင္းကေန က်ေနာ္တုိ႔သယ္လာတဲ့ ဗုံးသီးအသစ္တလုံးကုိထည့္လိုက္မွပဲ 'ဖ်ဴး'... ဆုိထြက္ သြားၿပီး ေတာင္တန္းေပၚမွာ သြားကြဲတဲ့အသံ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။

ဒီျဖစ္စဥ္ကိုလည္း ေမာင္ၾသစီက အေသးစိတ္မွတ္တမ္းတင္ထားပါေလရဲ့။ ေရွ႕တန္းထြက္မယ့္ ေက်ာင္း သားေတြရဲ့ လက္နက္ကလည္း စိတ္မခ်ရပါလား။ ဒီလူေတြနဲ႔အတူလုိက္လုိ႔ စိတ္ခ်ရပါ့မလားလို႔ သူ စိတ္ထဲ ေတြးေနေလမလားေတာ့ မသိပါ။ ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္တရက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အမ်ဳိးသားညီ လာခံဆန္႔က်င္ေရး၊ လူထုစည္းရံုးေရး စစ္ေၾကာင္းခရီးစဥ္ကုိ စတင္ပါေတာ့တယ္။


မင္းသမီးစခန္းမွ အက္ဒမန္ပင္လယ္သုိ႔

က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူ နုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္ပါလာတယ္ဆုိတာကုိ သတင္းေပါက္မွာစုိးတဲ့အတြက္ ည ေနေစာင္းမွ ခရီးစထြက္ပါတယ္။ ညေန ၄ နာရီမွာ တပ္ခဲြရံုးကေန စခြာၿပီး ငါးတက္ရြာေဘာလုံးကြင္း ကုိ ျဖတ္၊ ေရပူရြာေရာက္တဲ့အထိ မုိးကမခ်ဳပ္ေသး။ ၾသစီသတင္းေထာက္ပုံကုိ လူျဖဴမွန္းမသိေအာင္ မ်က္ ႏွာကုိ အုိးမဲသုတ္၊ ေခါင္းကုိဦးထုပ္ အနက္ေဆာင္းထားေပမယ့္ သူ႔အရပ္က က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးထက္ ၁ ေပေလာက္ျမင့္ေနေတာ့ ဘယ္လုိမွ ဖုံးကြယ္ထားလုိ႔မရ။ ''အေ၀းကျမင္ႏုိင္သည္'' ဆုိသလို ျဖစ္ေနပါ တယ္။
( ေရွ႕တန္းေရာက္ ABSDF ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ DVB ေရဒီယုိ နားေထာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနစဥ္)

ဒီတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ မုိးခ်ဳပ္တဲ့အထိ ဒီမွာ ခဏေစာင့္မယ္လုိ႔ဆုံးျဖတ္ၿပီး စစ္ေၾကာင္းတခုလုံး ''အုိေခါ့'' (ခဏရပ္တာကို ကရင္စကားနဲ႔ ေခၚတာျဖစ္ျပီး ေရွ႕တန္းမွာ ဒီစကားက အေတာ္ေခတ္စားပါ တယ္) လုပ္လုိက္ရပါတယ္။ ညေန ၆ နာရီေက်ာ္မွ ျပည္ျခားရြာထဲ၀င္ၿပီး ရြာစပ္က ေခ်ာင္းနံေဘးရွိ ကြမ္း သီးပင္ေတာထဲမွာ ေနရာယူလုိက္ပါတယ္။ ေမွာင္ေနလို႔ နုိင္ငံျခားသားပါလာတာကို မျမင္ႏုိင္ဘူးဆုိေပ မယ့္ ေခြးေဟာင္လြန္းလို႔ စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ အရင္က က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းသြားတဲ့ အခ်ိန္ မွာ ေခြးက ဒီေလာက္မေဟာင္ဘဲ အခုမွပုိေဟာင္ေနတာ ထူးျခားတယ္လို႔ ရဲေဘာ္ေတြက ေျပာပါတယ္။

သိပ္ေမွာင္ေနလုိ႔လား မသိ၊ ကြမ္းသီးပင္ႏွစ္ပင္ၾကား စစ္ပုခက္ဆဲြၿပီး အိပ္တဲ့ပုံေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြ ကင္း ေစာင့္ေနတဲ့ပုံေတြကိုေတာ့ ဒီသတင္းေထာက္က သြားမရုိက္ပါဘူး။ ေနာက္တေန႔ မနက္ ၄ နာရီခဲြ ေလာက္မွာ ျပည္ျခားကေန ထား၀ယ္-ပုေလာ ကားလမ္းမကိုျဖတ္ၿပီး ပင္လယ္ဘက္က ရြာတခုဆီ က်ေနာ္တုိ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲမွာ ဘာမွသိပ္မသဲကြဲ။ ေရွ႕က ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ရဲ ေဘာ္ရဲ့ ဦးထုပ္က ေရာင္ျပန္ကိုမွန္းၿပီး ေနာက္ကလူကလုိက္။ တဦးနဲ႔တဦး တလံထက္ ပုိမျပတ္ေစနဲ႔။ ပုိျပတ္လုိ႔ က်န္ခဲ့ၿပီး လမ္းမွားသြားရင္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ၿပီလုိ႔သာ မွတ္ေပေတာ့။

ဒါေတြကုိ ဒီသတင္းေထာက္က ႀကိဳသိထားၿပီး ျဖစ္ပုံရပါတယ္။ ေနေရာင္မလာမခ်င္း လုံး၀ ဓာတ္ပုံ မရုိက္ပါ။ ကားလမ္းမကုိေက်ာ္ၿပီး ေတာတန္းတခုကိုျဖတ္အဆင္း အရုဏ္တက္စအခ်ိန္မွာ သူက အေသခ်ာ ေစာင့္ရုိက္ပါေတာ့တယ္။ ေနလုံးကုိ ေနာက္ခံထားၿပီး အဲဒီေနေရာင္ေရွ႕ကေန စစ္ေၾကာင္း တခုလုံးျဖတ္သြားတဲ့ပုံက အေတာ္အသက္၀င္ပါတယ္။ အဲဒီရုိက္ကြက္အၿပီးမွာေတြ႔ရတဲ့ရြာက ကမာအုိင္ ရြာျဖစ္ပါတယ္။ ရြာလယ္စာသင္ေက်ာင္းေဘးက အဘြားအုိတဦးရဲ့ အိမ္ေဘးမွာ စခန္းခ်ၿပီး မနက္စာ အတြက္ က်ေနာ္တို႔ျပင္ပါတယ္။

ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ ဆန္ႀကိဳး (ေရွ႕တန္းသြားတဲ့အခါ ဆန္ကုိအထုပ္အပုိးနဲ႔ သယ္ရခက္လို႔ အခ်င္း ၃ လက္ မ။ အရွည္ ၃ ေပေလာက္ရွိတဲ့ ပိတ္စနဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့ သုိင္းႀကိဳးထဲ ဆန္ထည့္ၿပီး ရဲေဘာ္တဦးစီက တႀကိဳး စီ သယ္သြားရပါတယ္) ထဲက ဆန္ေတြကို အုိးထဲေလာင္းခ်ေနတဲ့ပုံ၊ ေတြ႔သမွ် သစ္ကိုင္းသစ္ခက္ေတြ ေကာက္ယူမီးေမႊးေနတဲ့ပုံ၊ ငရုပ္္သီးေထာင္း၊ ၾကက္သြန္ႏႊာလုပ္ေနတဲ့ပုံု၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ တာ ၀န္ရွိသူေတြက ေျမပုံၾကည့္၊ ေရဒိီယုိ နားေထာင္ေနပုံ၊ ဘီဘီစီ ျမန္မာပုိင္းကေန ကုလသမဂၢ အတြင္း ေရးမႉးခ်ဳပ္ ဘုထ႐ို႕ ဘုထ႐ို႕ ဂါလီက ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ ဘာေျပာတဲ့ဆုိတဲ့ အသံေတြကို ေမာင္သတင္းေထာက္က မွတ္တမ္းတင္ ထားပါတယ္။   

မနက္စာစားၿပီး ခရီးဆက္ထြက္လာေတာ့ လယ္ထဲကုန္းဆုိတဲ့ ရြာငယ္ေလးတခုကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ ရြာအျပင္က လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးတခုကိုျဖတ္ရၿပီး စပါးကို သဘာ၀ေလနဲ႔ သန္႔စင္ေအာင္လုပ္ေနၾကတဲ့ လယ္သူမတစုကုိေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီစပါးပုံေရွ႕ကေန ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြျဖတ္သြားတဲ့ပုံနဲ႔ စပါး လြင့္ေနပုံ၊ လယ္ေတာေနာက္ခံပုံေတြ ပါေအာင္ရုိက္ႏုိင္တဲ့ သတင္းေထာက္အျမင္ကို က်ေနာ္ခ်ီးက်ဴးမိ ပါတယ္။ အဲဒီလယ္ကြင္းအေက်ာ္မွာေတာ့့ ပင္လယ္ေရတက္ခ်ိန္မို႔ ဗြက္အုိင္ႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ လမုေတာလုိ ေနရာတခုကိုျဖတ္၊ ေနာက္ထပ္ရုိးျပတ္လယ္ကြင္းတခုကို ေက်ာ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ခရီးစဥ္ရဲ့ ဒီေန႔အတြက္ ဦးတည္ခ်က္ အက္ဒမန္ပင္လယ္ေဘးက လိပ္ဥေသာင္ေက်းရြာကို ေရာက္လာပါတယ္။    ။
...................................................................................



က်ေနာ္တုိ႔နဲ့အတူ ခရီးထြက္ခဲ့သူ ၾသစေတလ်  ဗီြဒီယုိ-ဂ်ာနယ္လစ္ ရုိက္ထားတဲ့ ရုပ္-သံ မွတ္တန္းကို ေဟာဒီမွာ ၾကည့္နုိင္ပါတယ္...


0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More