Sunday, August 30, 2020

ကမၻာ့ေျမာက္ဖ်ားအငူ North Cape သုုိ႔ ခရီးသြားျခင္း (၃)

ေနာ္ေ၀-ဖင္လန္-ရုုရွား ၃ နုုိင္ငံနယ္စပ္ ၾတိဂံေဒသသုုိ႔...


ဒီေန႔ ဇူလုုိင္ ၂၃- ၾကာသပေတးဆုုိေတာ့ ခရီးထြက္လာတာ ၅ ရက္ထဲ၀င္လာျပီ။ အဓိက ဦးတည္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ Nordkapp ကုုိ ဒီေန႔ တက္မလား၊ ဒါမွမဟုုတ္ ေနာ္ေ၀-ဖင္လန္-ရုုရွား ၃ နုုိင္ငံနယ္စပ္ ၾတိဂံေဒသကုုိ အရင္သြားျပီးမွ တက္မလားေပါ့။ လမ္းတေလ်ာက္လုုံး က်ေနာ္တုုိ႔ ၃ ဦးၾကား အျငင္းပြားမွုုမရွိေပမယ့္ ဒီကိစၥမွာေတာ့ နည္းနည္းသေဘာထားကြဲပါတယ္။ အဓိက ဦးတည္လာတာကိုုပဲ ဦးစားေပးပါ။ ရုုရွား နယ္စပ္မွာ ဘာေတြထူးတာရွိလုုိ႔လဲ၊ အဲမွာ မေတာ္တဆ တခုုခုုျဖစ္ရင္ (ကားပ်က္-တာယာေပါက္ စသျဖင့္) ခရီးစဥ္တခုုလုုံး လဲြကုုန္မယ္ဆုုိျပီး တဦးက ကန္႔ကြက္ပါတယ္။


ဒါေပမယ့္ အားလုုံး မျငင္းနုုိင္တာက ရာသီဥတုုအေျခအေန။ မေန႔ညေနပုုိင္းက စျပီး ေနနည္းနည္းသာေနတယ္ဆုုိေပမယ့္ တိမ္ေတြက အမ်ားၾကီး။ Nordkapp မွာ ေသာၾကာေန႔မွ ေနက အလုုံးလုုိက္သာမယ္ဆုုိျပီး Yr.no က အေသခ်ာဆုုိထားပါတယ္။ တခါ မေန႔ညက ေဆာင္နာမွာေတြ႔တဲ့ ဆြင္ဇလန္က ပုုဂၢိဳလ္ကလည္း ေတာင္ေပၚမွာေနမသာေသးလုုိ႔ ဒီ ဟီတာမွာ အနားယူျပီးေစာင့္ေနတာ ၂ ရက္ရွိျပီတဲ့။ ေသာၾကာေန႔မွာ တက္ၾကပါဆုုိျပီး တုုိက္တြန္းထားပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတုုိ႔လုုိပဲ တရက္စာကုုိ ဘယ္မွာမသြားပဲ ဟီတာမွာ ထုုိင္ေနမလား...။ ရုုရွားနယ္စပ္ဖက္ ရသမွ် စမ္းသြားၾကည့္မလားေပါ့...။

ရာသီဥတုုကုုိ အျပစ္ပုုံခ်ရင္း ရုုရွားနယ္စပ္သြားေရး အဆုုိက အနုုိင္ရသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးက အေ၀းၾကီး- ကီလုုိ ၄၆၀ ေက်ာ္ကုုိ အသြား-အျပန္ေမာင္းရမွာ။ ဒါေတာင္ Kirkenes ျမိဳ့အထိပဲရွိေသးတယ္။ အဲဒီျမိဳ့ကေန နယ္စပ္ကုုိ ကီလုုိ ၆၀ ေက်ာ္၊ ခရီးၾကမ္တး နာရီခြဲေလာက္ ထပ္ေမာင္းရအူးမယ္ဆုုိပါတယ္။ လမ္းကလည္း ဒီဖက္လုုိမေကာင္းေတာ့ဘူး။ က်ဥ္းလည္းက်ဥ္- အေကြ႔အေကာက္နဲ႔ေတာင္ေတြကမ်ား တယ္လုုိ႔ဆုုိပါတယ္။ ဒီေတာ့ တနာရီ ၇၀ ထက္ပုုိေမာင္းလုုိ႔မရဘူး။ ကီလုုိမီတာ ၆၀၀ နီးပါးဆုုိေတာ့ အသြား-အျပန္ အနည္းဆုုံး ၁၅ နာရီ ၾကာမယ္။ ဒါေတာင္ လမ္းမွာနားတာ၊ ကားဆီျဖည့္တာ၊ လူအစာစားတဲ့အခ်ိန္ေတြ မပါေသးဘူး။

အဲေတာ့- မနက္ဖန္ ေသာၾကာညေနအမီ Nordkapp ကုုိ ျပန္ေရာက္ပါ့မလား။ တခါ စေနေန႔ကုုိ ေတာင္ေပၚက ျပန္ဆင္းျပီး တနလာၤေန႔ည လီးလီးဟားမားကိုု အေရာက္ျပန္ေမာင္းရမယ္တဲ့...(အလာတုုန္းက ၆ ရက္ခရီးကိုု ၃ ရက္နဲ႔ အေရာက္ျပန္ရမယ္) ခရီးစဥ္က အဲဒီလုုိ လုုံး၀- နားခ်ိန္မရွိ၊ ကားပ်က္ခ်ိန္မရွိ၊ တခုုခုု ျဖစ္ရင္ တကယ့္ကုုိ တခုုခုုျဖစ္မွာ...။

-စိတ္မပူပါနဲ႔ အူးေလးေဒ- က်ေနာ္ေမာင္းျပပါ့မယ္-တဲ့။ ကုုိမင္းမင္းက အာမခံေတာ့ ဆက္ ဒုုိးေပါ့။ ထင္ထားတဲ့အတုုိင္းပါပဲ။ လမ္းကက်ဥ္း ျပီး အေကြ႔အေကာက္က အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ၂ နာရီေလာက္ေမာင္းျပီးခ်ိန္မွာ Nordkapp နဲ႔ Kirkenes လမ္းခဲြေနရာ၊ တနည္းအားျဖင့္ E69 နဲ႔ E6 လမ္းခဲြေနရာ Olderfjord ကုုိ ေရာက္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အေတာ္နီးလာျပီဆုုိေတာ့ အားလုုံး ကားေပၚကဆင္းျပီး အမွတ္တရ ဓာတ္ပုုံရုုိက္ေပါ့။ တျခားကားေတြကေတာ့ ကြက္ၾကည့္-ကြက္ၾကည့္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုုိ အေနာက္တုုိင္းသားေတြက သိပ္မရုုိက္ဘူး၊ အာရွကလူေတြပဲ ဓာတ္ပုုံအရုုိက္မ်ားတယ္ မဟုုတ္ပါလား။


လမ္းဆုုံနားက ဓာတ္ဆီဆုုိင္မွာ ကားဆီျဖည့္၊ လူ ဗုုိက္ျဖည့္ ျပီးေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းနားတေလ်ာက္ တနာရီေလာက္ေမာင္း။ ျပီးေတာ့ ျမစ္ေၾကာင္း (ေတာင္ေပၚေခ်ာင္းထင္ပါတယ္) တေလ်ာက္ တနာရီေက်ာ္ေလာက္ေမာင္းျပီးခ်ိန္မွာ ဆာမိ ျပတုုိက္ဆုုိတဲ့ ဆုုိင္းဘုုတ္ကုုိ ေတြ႔ပါတယ္။ ဆုုိင္းဘုုတ္ျပထားတဲ့အတုုိင္း ကားကိုုေကြ႔၀င္သြားေတာ့ NRK ဆာမိ တီြဗီြ စေတရွင္ဆုုိတာကုုိ မထင္ပဲနဲ႔ ေတြ႔လုုိက္ရ ပါတယ္။ NRK ေနာ္ေ၀ အစုုိးပုုိင္ အသံလႊင့္ဌာနမွာ ဆာမီလုုိ ရုုပ္သံနဲ႔ ေရဒီယုုိ အစီစဥ္ရွိပါတယ္။ (ေျမပုုံမွာေတာ့ RiddoDuottar Muse- Karasjok ျမိဳ့လုုိ႕ေဖၚျပထားပါတယ္)။



ဆာမိဆုုိလုုိ႔... ေနာ္ေ၀ေျမာက္ပုုိင္းကုုိ ၀င္လာျပီးကတည္းက လမ္းေဘးေနရာအခ်ဳိ႔မွာ ဆာမိး အမွတ္တရပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ဆုုိင္ေတြကုုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေျမာက္ပုုိင္းက သမင္းၾကီးေတြ၊ ၀က္၀ံေတြကိုုဖမ္းျပီး သေရေတြကုုိျပန္ေရာင္းတာ၊ ေဆာင္းတြင္းဆုုိ အဲအေမြးပြ သေရေတြနဲ႔မွ အေအးဒဏ္ကုုိ ခံနုုိင္တာမဟုုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းက အေတာ္ၾကီးပါတယ္။ တခုုကုုိ တေထာင္ေက်ာ္ဆုုိေတာ့ ေဒၚလာ ၂၀၀ ေလာက္ရွိေနျပီ။

အခုုကေတာ့ ျပတိုုက္၊ အထဲ၀င္ရင္ ၇၀ ေပးရမယ္၊ အျပင္မွာေလ်ာက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အခမဲ့ေပါ့။ အဲေတာ့ အခမဲ့ရတုုန္း အိမ္သာခန္းကုုိ အရင္ေျပး၊ ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီတခြက္၀ယ္၊ ဓာတ္ပုုံေတြကိုု ေလ်ာက္ေငးေပါ့။ ဆာမိလူမ်ိဳးေတြက ဒီတုုိင္းၾကည့္လုုိက္ရင္ ေနာ္ေ၀နဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ နည္းနည္းေတာ့ ခႏၱာကုုိယ္ေသးတယ္လုုိ႔ထင္ရျပီး ဘာသာစကားက မတူဘူး။ ဆာမီးစကား သီးျခားရွိပါတယ္။ အခုု ေျမာက္ပုုိင္းနယ္စပ္နဲ႔နီးလာတဲ့အခါ လမ္းညြန္ဆုုိင္းဘုုတ္ေတြကုုိေတာင္ ဘာသာစကား ၄ မ်ဳိးနဲ႔ေရးထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာ္ေ၀-ဆာမိ-ရုုရွား-ဖင္လန္ ၄ မ်ုုိးနဲ႔ (အဂၤလိပ္ဘာသာ မပါဘူး)။

၀တ္စား ဆင္ရင္မွုုလည္း သီးျခားရွိေပမယ့္ အဲဒီအ၀တ္ေတြက ပဲြလမ္းသဘင္ရွိမွ ၀တ္တယ္နဲ႔တူပါတယ္။ အခုုျပတုုိက္မွာရွိတဲ့လူေတြက သာမန္ ေနာ္ေ၀ ေတြလုုိပါပဲ၊ ဘာမွထူးမေနပါဘူး။ -ခင္ဗ်ားတုုိ႔က ဆာမီးေတြလား-လုုိ႔ မရဲတရဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဟုုတ္ပါတယ္တဲ့။ မရဲတရဲဆုုိတာက ခြဲျခားဆက္ဆံတယ္ အထင္ခံရမွာစိုုးလုုိ႔။ ဒါေပမယ့္ သူတိုု႔ကေတာ့ သူတုုိ႔ဆာမိးျဖစ္တယ္ဆုုိတာကုုိ ဂုုဏ္ယူစြာနဲ႔ေျပာေနၾကတာပါ။

ေနာ္ေ၀ေျမာက္ပုုိင္း၊ အခုုသြားမယ့္ ဖင္လန္၊ ရုုရွားေျမာက္ပုုိင္းမွာ ဆာမီးကိုု္ယ္ပုုိင္အုုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသ၊ ဆာမီလႊတ္ေတာ္ရွိတယ္လိုု႔ သိရေပမယ့္ အေသးစိပ္ မေလ့လာျဖစ္ေသးပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ္တုုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက စာအုုပ္ေတြထဲဖတ္ဖူးတဲ့ အက္စကီမုုိးဆုုိတာနဲ႔ အခုုေတြ႔ေနတဲ့ ဆာမီးလူမ်ဳိး မတူပါဘူး။ (အရင္က အတူတူလုုိ႔ထင္ခဲ့မိပါတယ္။ အေသးစိပ္ မေလ့လာရေသးပါ)။

ထားေတာ့၊ အခုုက ေျပးရင္းလႊားရင္းနဲ႔လမ္းၾကံဳ၀င္ေလ့လာတာဆုုိေတာ့ သာမန္ ျမင္ရသေလာက္ကုုိပဲ ျပန္ေျပာျပနုုိင္မွာပါ။ အဲဒီက ျပန္ထြက္ျပီး ေနာက္ထပ္ တနာရီေလာက္ထပ္ေမာင္းေတာ့ လမ္းျပင္ေနလိုု႔ ေတာထဲကျဖတ္ေမာင္းရတဲ့ေနရာနဲ႔ ေလယဥ္ကြင္းၾကီးတခုုကုုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာ္ေ၀ေျမာက္ပုုိင္းက ျမိဳ့အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေလယာဥ္ကြင္းရွိတာကိုု သတိထားမိပါတယ္။ မရွိလုုိ႔မျဖစ္ဘူးေလ။ ရထား လမ္းကလည္းမရွိ၊ (ရထားလမ္းက Mo i Rana အထိပဲရွိျပီး ဘုုိဒုုိနဲ႔ ထရိုုးဟိန္းၾကား ရထားလမ္းက အေတာ္လွတယ္ဆုုိပါတယ္) ကားနဲ႔ေမာင္းမယ္ဆုုိရင္လည္း အခုု က်ေနာ္တုုိ႔သြားေနသလိုု ၅ ရက္ေလာက္ေမာင္းမွ ေရာက္မယ္ဆုုိေတာ့ ေလယဥ္ ရွိမွျဖစ္မွာေပါ့။

အဲဒီေလယဥ္ကြင္းအေက်ာ္ ကုုန္းဆင္းတခုုမွာေတာ့ လွပတဲ့ တံတားျဖဴတစင္းနဲ႔ ၾကည္လင္ေနတဲ့ ျမစ္တခုုကုုိ ၀ိုုး ကနည္း ျမင္လုုိက္ရပါတယ္။ အားလုုံးဆင္းျပီး ဓာတ္ပုုံရုုိက္ေပါ့။ အခ်ိန္က ၃ နာရီေလာက္ရွိေနျပီဆုုိေတာ့ ဗုုိက္ကလည္း အေတာ္ဆာေနျပီ။ လမ္းတေလ်ာက္မွာ အာရွဆုုိင္ကလည္း တဆုုိင္မွမေတြ႔ဘူး။ ေရွ႔မွာျမင္ေနရတဲ့ အဲဒီတံတားေရွ႔ကဆုုိင္မွာ တခုုခုုစားမွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆုုိျပီး ၀င္လုုိက္ေတာ့ ဟုုိတယ္နဲ႔တြဲထားတဲ့ ဆုုိင္ၾကီးျဖစ္ေနပါတယ္။ အာရွစာ (ထမင္း-ေခါက္ဆြဲ) မရတဲ့အျပင္ ေစ်းကလည္း ေျမာက္သလားမေမးနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ တျခားဆုုိင္လည္း မေတြ႔ဘူး။ ဗုုိက္ကလည္းအေတာ္ဆာေနျပီဆုုိေတာ့ ဘုုိစာ စားမွျဖစ္ေတာ့မယ္ေပါ့။



ေျမပုုံမွာေထာက္ၾကည့္ေတာ့ Tana ျမစ္ေဘးမွာ။ ခုုနက တံတားက တာနာျမစ္ေပၚရွိ တံတားေဟာင္းေဘးမွာ တံတားအသစ္ ေဆာက္ေနတာ။ အျဖဴေရာင္တုုိင္အျမင့္ၾကီးတလုုံးနဲ႔ ၾကိဳးဆုုိင္းျပီးေဆာက္ထားတာဆုုိေတာ့ ျမင္ကြင္းက အေတာ္လွပ ထူးျခားေနပါတယ္။ တံတားနဲ႔ အနီးဆုုံးျမိဳ့က Tana Bru တဲ့။ ဒီေန႔ရာသီဥတုုကေကာင္းျပီး ေနသာေနေတာ့ အဲဒီဆုုိင္မွာ လူေတြက မနည္းဘူး။ ဥေရာပသားေတြဆုုိေတာ့ ဆိုုင္ထဲမွာမထုုိင္ပဲ အျပင္က ေနေရာင္ေအာက္က စားပဲြမွာ ေနရာရဖုုိ႔အေရး အလုုအရက္။

ဟန္ဘာဂါစာရင္း ေဘးကလူေတြနဲ႔စကားစပ္ျပီး ရုုရွား-ဖင္လန္ နယ္စပ္ကုုိ သြားလယ္မလုုိ႔... လမ္းဆုုိးသလား- ဘယ္လုုိရွိလဲ.. စသျဖင့္ တီးေခါက္ၾကည့္မိပါတယ္။ ဒီကလူေတြက ရုုရွားကုုိ သိပ္အေကာင္းမျမင္ၾကဘူးထင္ပါတယ္။ ဘာသြားလုုပ္မွာလဲ ဒီေလာက္အေ၀းၾကီး- လမ္းကလည္း ဆုုိးေသး၊ မေတာ္ရင္ မင္းတုုိ႔ကုုိ ရုုရွားေတြက ေခၚျပီး ကြာရင္တင္း ၁၄ ရက္ ၀င္ခုုိင္းထားမွာတဲ့...၊ အင္း- ဒုုကၡ။

ကုုိယ္ေတြကေတာ့ မရဘူး။ အဲဒီအထိ သြားမယ္လုုိ႔လာျပီးမွ လွည့္ျပန္လုုိ႔ဘယ္ျဖစ္မလဲ...။ ဆက္ေမာင္းဆရာေပါ့။ ျမစ္ကိုုျဖတ္-ေတာင္ကုုိေက်ာ္- ေနာက္ထပ္ မီနစ္ ၉၀ ေလာက္ထပ္ေမာင္းေတာ့ ဒီေဒသရဲ့ျမိဳ့ေတာ္ ရွိကနက္စ္- Kirkenes ဆီ ေရာက္လာပါတယ္။ ျမိဳ့က အေတာ္လွေပမယ့္ ကုုိယ္ေတြက ျမိဳ့လယ္ ဘယ္နားမွန္းမသိ။ ဟိုု-ဒီ ပတ္ေမာင္းရင္းနဲ႔ ကမ္းနားက စကင္းဒစ္ဟုုိတယ္ေရွ႔ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဟုုိတယ္ေရွ႔မွာေတြ႔တယ္လူေတြကိုု စကားစပ္ျပီး ရုုရွားနယ္စပ္ ဘယ္လုုိသြားရသလဲ ေမးေတာ့ သူတုုိ႔က ေနာ္ေ၀စကားမရဘူး။ ရုုရွားေတြျဖစ္ေနတယ္။



ဒီေတာ့ GPS အားကိုုးနဲ႔ပဲ ဆက္ေမာင္းရမွာေပါ့။ တကယ္ဆုုိ ရုုရွားနယ္စပ္သြားမယ္ဆုုိ ဒီျမိဳ့ထဲအထိ ၀င္လာစရာမလုုိဘူး။ ျမိုု့ျပင္ လမ္းခဲြကေန E105 (E6-ကေန 105 သုုိ႔) ဖက္ ဆက္ေမာင္းသြားရမွာ။ လမ္းကက်ဥ္းျပီး သိပ္မေကာင္းတဲ့အျပင္ အသြားအလား ကားေတြလည္း သိပ္မေတြ႔ရဘူး။ အခ်ိန္ကလည္း ညေန ၇ နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ေနသာေနဆဲျဖစ္တယ္ဆုုိေပမယ့္ နယ္စပ္မွာ တဲထုုိးအိပ္ခြင့္မရွိဘူးဆုုိထားေတာ့ ဟုုိေရာက္ရင္ ဟုုိတယ္အခန္းရပါ့မလား။ ညမအိပ္ပဲ ျပန္ဆင္းလုုိ႔မီပါ့မလား...။ နယ္စပ္ကရြာေရာက္ရင္ ၃ နုုိင္ငံ နယ္စပ္က ေက်ာက္တုုံးဆီေရာက္ဖိုု႔ မီနစ္ ၃၀ ခန္႔ ေတာလမ္းကိုုေလ်ာက္ရေသးတယ္လိုု႔ ေျမပုုံညြန္းကဆိုုထားေတာ့ …အင္း ျဖစ္ပါ့မလားေပါ့။

အဲလုုိ ေတြးလုုိ႔ေကာင္းတုုန္း ကားလမ္းက ခ်က္ခ်င္းၾကီး ကတၱရာလမ္းကေန ေျမနီလမ္းၾကမ္းျဖစ္သြားပါတယ္။ -ဟ မျဖစ္ဘူးထင္တယ္ေနာ္၊ လမ္းေပၚမွာ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြရွိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ထိမိျပီး ကားတာယာေပါက္သြားရင္ က်ေနာ္တိုု႔ခရီးစဥ္ေတြ အကုုန္ လြဲကုုန္နုုိင္တယ္- ဆိုုျပီး ကားေမာင္းေနတဲ့ ကုုိမင္းမင္းက ေျပာပါတယ္။ အဲဒါမွ ဒုုကၡ... ဒီအထိ လာျပီးမွ လွည့္ျပန္စရာလား...။

-မျပန္လုုိ႔မျဖစ္ဘူးေလ၊ ကားက တေလ်ာက္လုုံး ကတၱရာလမ္းေပၚ မနားတမ္းေမာင္းထားတာဆုုိေတာ့ ေက်ာက္တုုံးေလးေတြနဲ႔ညွိျပီး တာယာေပါက္နုုိင္တာေပါ့။ အဲလုုိ တခုုခုုျဖစ္ရင္ ခရီးစဥ္က အကုုန္လြဲမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒီေတာ့ - စိတ္ေလ်ာ့- အူးေလးေဒ၊ ရုုရွားနယ္စပ္ ေရာက္ဖိုု႔ထက္ ေျမာက္ပုုိင္းအငူေရာက္ဖိုု႔က ပုုိအေရးၾကီးတယ္- ဆုုိျပီး နယ္စပ္မေရာက္ခင္ တနာရီခန္႔အလုုိကေန ေအာင္ျမင္စြာ ဆုုတ္ခြာခဲ့ ျပန္ေပါ့။ အင္း... ကိုုယ့္အတြက္ေတာ့ ၂ ခါရွိျပီ။ ေတာင္ပုုိင္း ေက်ာက္ညွပ္ေတာင္တုုန္းက တခါ၊ အခုုတခါဆုုိေတာ့ ၃ ခါေတာ့ အျဖစ္မခံနုုိင္ဘူး။ ေျမာက္ပုုိင္းအငူကိုုေတာ့ တြက္တိေရာက္မွ ျဖစ္မယ္...။
……………………

ေျမာက္ပုုိင္း အငူ Nordkapp ကုုိ တကယ္သြားပါျပီ
......................

ရုုရွားနယ္စပ္ကေန ေအာင္ျမင္စြာဆုုတ္ခြာလာသူ ၃ ဦးဟာ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္အားေပးရင္းနဲ႔ လာလမ္းအတုုိင္း ျပန္လွည့္လာခဲ့ေပါ့။ အဆင္မေျပမွုုနဲ႔ေတြ႔မွ ဗုုိက္ကလည္း ပုုိဆာလာသလုုိလုုိ။ ရွိကနဲျမိဳ့အ၀င္က ပီဇာ ဆုုိင္မွာ ညစာ စားမလားဆုုိေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ထမင္းပဲစားခ်င္တာတဲ့- ဆရာသမား ၂ ေယာက္ကဆုုိပါတယ္။ အဲေတာ့ ဓာတ္ဆီဆုုိင္မွာ ကားဆီျဖည့္ရင္းနဲ႔ မီးပလပ္ေပါက္ရွာျပီး ထမင္းအုုိးတည္ရေအာင္တဲ့... အန္- သူမ်ားေတြက အထူးအဆန္းအျဖစ္ အၾကည့္ခံရေတာ့မွာပဲ။

ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမလား... ပလပ္ေပါက္က အျပင္မွာမရွိဘူး။ ဆုုိင္ထဲက စားပဲြေအာက္မွာပဲရွိတာ။ အဲဒါက အစာစားရင္း ကြန္ျပဴတာ သုုံးဖုုိ႔ျဖစ္မွာေပါ့...။ ဒီေနရာမွာ ထမင္းခ်က္ဖုုိ႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ စဥ္းစားထားပုုံမရဘူး...။ အာ့ဆိုုရင္ ၅ ဂါလံ၀င္တဲ့ ေရပုုံးကုုိ ေရအျပည့္ျဖည့္ (ဒီမွာက ကားေရးေဆးတဲ့ ပိုုက္ေရက သုံးလုုိ႔ ေသာက္လုုိ႔ရတယ္)။ တခါသုုံး မီးဖုုိကုုိ၀ယ္၊ မီးကင္ဖုုိ႔ ၀က္အူေခ်ာင္း၊ အသားျပားေတြ၀ယ္ျပီး ကားေပၚျပန္တက္။ အလာတုုန္းက ေတြ႔ထားတဲ့ လမ္းေဘးစခန္းတခုဆီ အေရာက္ျပန္ေမာင္းမယ္၊ အဲဒီမွာ ဒီည စခန္းခ်မယ္ေပါ့...။

ည ၁၀ နာရီေလာက္မွ အဲ ေနရာကုုိေရာက္တယ္။ အသြားတုုန္းက အတုုိင္း ဟုုိတယ္ကား ၃ ဦးစီးေလာက္ရပ္ထားတာကလဲြရင္ တျခား ေျပာင္းလဲမွုု ဘာမွမရွိ။ ေတာင္ေပၚေတာလမ္းေဘးမွာဆုုိေတာ့ ဒီေနရာမွာ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိဘူး။ ေရေလာင္းအိမ္သာ မရွိဘူး။ ေရခ်ဳိမရွိဘူး။ ကုုန္းေပၚကဆင္းရင္ေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခရွိတယ္။ ငါးမွ်ားလုုိ႔ရတယ္ေပါ့။ ဆရာသမားေတြက ငါးမွ်ားခ်င္ေနတာ...။ ခက္တာက ထမင္း ဘယ္လုုိခ်က္မလဲ...။ လြယ္ပါတယ္ဆုုိျပီး ဂစ္မီးဖုုိေပၚ ထမင္းအုုိးၾကီးကုုိ ဒီတုုိင္းတင္ျပီးခ်က္လုုိက္တာ... အုုိးပါ ပ်က္ေရာ...။


အုုိးပ်က္တာ ျပသာနာမရွိ- ထမင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္မုုိ႔လား...။ တခါသုုံးမီးေသြးဖုုိေပၚမွာ ၀က္အူေခ်ာင္းနဲ႔ အသားျပားေတြကိုု ဘာဘီက်ဳး ကင္ျပီး ညစာေလြးေပါ့။ … ငါးကင္လား...၊ အင္း အခုုထိ တေကာင္မွ မမိေသးဘူးေလ...။ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္ေနျပီဆုုိေတာ့ ေဘးက ဟုုိတယ္ကားေတြေပၚကလူေတြ အိပ္ကုုန္ၾကျပီထင္တယ္။ ဘာအသံမွမၾကားရဘူး။ ကုုိယ္တုုိ႔ ၃ ဦးပဲ အလုုပ္ရွဳတ္ေနတာ။

လွ်ပ္စစ္မီးမရွိဘူးဆုုိမွ တယ္လီဖုုန္းက အားကုုန္၊ လက္နွိပ္ဓာတ္မီးကလည္း ပါမလာဘူး။ ရန္ကုုန္မွာတုုန္းက အျမဲေဆာင္ထားတဲ့ ပါ၀ါဘဏ္နဲ႔ လက္နွိပ္ဓာတ္မီးက ေအာ္စလုုိေရာက္မွ ခ်န္ထားခဲ့တာ။ ေနာ္ေ၀မွာခရီးသြားတယ္ဆုုိေတာ့ ဒါေတြ မလုုိေလာက္ဘူးေပါ့။ အင္း...လူေတြကလည္း လွ်ပ္စစ္မရွိ၊ အင္တာနက္မရွိရင္ မေနတတ္ေတာ့ေအာင္ ျဖစ္ေနပါေရာ့လား...။ အရင္ ၁၉၉၀ ျပည္လြန္နွစ္ေတြက ထုုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ေတာထဲမွာ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ေနခဲ့တာ ဘာလွ်ပ္စစ္မွမရွိ၊ တယ္လီဖုုန္းမရွိ၊ အင္တာနက္မရွိ။ လိုုင္းတုုိေရဒီယုုိေလးတလုုံးနဲ႔ အုုိေက ေနတာပဲ။ အခုုေတာ့ မရေတာ့ဘူး၊ ေတာထဲက ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြေတာင္ FB ေပၚပုုံေတြတင္ေနမွေတာ့ ဥေရာပမွာ ေရာက္ေနသူက မီးမရွိ၊ အင္တာနက္မရွိရင္ ဘယ္ေနတတ္ေတာ့မလဲ...။

ေျမာက္ပုုိင္းအေတာ္ေရာက္သြားလိုု႔ျဖစ္မယ္၊ ၁၁ နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ ေနက မ၀င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တိမ္နည္းနည္းရွိေနတဲ့အတြက္ ျမင္ကြင္းက သိပ္မရွင္းလွ။ ၁၂ အထိေစာင့္ၾကည့္ျပီးရင္ေတာ့ အိပ္မွျဖစ္မယ္။ မနက္ဖန္ ေတာင္ေပၚေရာက္မွ တညလုုံး မအိပ္ပဲ ၾကည့္ၾကေပါ့- ဆုုိ ျပီး တဲ ထုုိးဖုုိ႔ျပင္ပါတယ္။ တဲထုုိးရင္ ၾကာတယ္၊ ေလလည္းတုုိက္ေနတယ္ဆိုုေတာ့ ဟုုိမွာရွိျပီးသား (ဘတ္စ္ကားမွတ္တုုိင္လုုိ ဟာမ်ဳီး) အေဆာင္ထဲ ၀င္အိပ္လုုိက္ရေအာင္တဲ့...။


အင္း- ကုုိမင္းမင္းရဲ့ အၾကံျပဳခ်က္အရ တဲမထုုိးေတာ့ပဲ တဲကုုိအခင္းလုုပ္ျပီး လမ္းေဘးက ဘတ္စ္ကားဂိတ္လုုိေနရာမွာ ပထမ ဆုုံးအၾကိမ္ အိပ္ခဲ့ဖူးျပီေပါ့။ လူ႔စိတ္ဆုုိတာကလည္း ခက္သား။ တဲထုုိးအိပ္လည္း ဒီေျမၾကီးေပၚမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တဲထဲမွာ အိပ္တယ္ဆုုိရင္ ဒါမဆုုိးဘူး။ အခုုေတာ့ အမ်ားသုုံး ဘတ္စ္ကားဂိတ္လုုိေနရာမွာ ဒီတုုိင္းအိပ္ရတယ္ဆုုိျပီး စိတ္ထဲမွာ သိပ္မသန္႔လွ။ မၾကာပါဘူး- Sovepose တန္ဂိုုးနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ မနက္ ၇ နာရီအထိ တေရးပဲရပါတယ္။

အိပ္ယာနုုိးေတာ့ ထုုံးစံအတုုိင္း အိမ္သာေျပးရ။ ဒီမွာရွိတဲ့ အိမ္သာက ေရေလာင္းအိမ္သာ မဟုုတ္ပဲ ေနြရာသီ လမ္းေဘး အိမ္သာ။ အနံက နည္းနည္းဆုုိးတယ္။ စြယ္တာကိုု နွာေခါင္းေပၚအထိတင္ျပီး သြားရင္ အဆင္ေျပတယ္လုုိ႔ ကုုိေက်ာ္သူကင္းကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုုိယ္က မရဘူး။ အရင္ ရြာမွာေနတုုန္း၊ ေတာထဲမွာေနတုုန္းက ဒီလုုိအိမ္သာပဲ တသက္လုုံးသုုံးလာတာ အခုုေတာ့ ဖင္ေခါင္းက်ယ္ျပီ။ အဲအိမ္သာေပၚထုုိင္လုုိက္တာနဲ႔ အနံဆုုိးကိုုခံရတာအျပင္ ေအာက္ကေန အပူေငြ႔တခုုက ကုုိယ့္ကုုိ လာဟပ္သလုုိမ်ဳိးခံစားရ။

အင္း...မျဖစ္ေခ်ဘူး။ ရဲဖမ္းလည္းဖမ္းေတာ့ဆုုိျပီး လမ္းတဖက္ကမ္းက ေတာအုုပ္ထဲ၀င္ေျပးျပီး ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္နဲ႔ ေျဖရွင္းခဲ့ရေပါ့။ ေတာ္ေသးတယ္။ ဘယ္သူကမွ ကုုိယ့္ကုုိ လုုိက္ျပီးၾကည့္မေနလုုိ႔...။ ေတာထဲမွာဆုုိေတာ့ CCTV လည္း မရွိေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။ ေတာ္ၾကာ အိမ္ေရာက္မွ ရဲကေန မွတ္တမ္းဓာတ္ပုုံပုုိ႔ျပီး ဒဏ္ေၾကးေဆာင္ခုုိင္းရင္ေတာ့... အင္း. ရွက္စရာၾကီး...။

ဒီလုုိမ်ီိးလည္းရွိခဲ့ပါတယ္ေပါ့။ ခုုနကေျပာတဲ့ ဟုုိတယ္ကားနဲ႔ဆုုိရင္ေတာ့ အဲကားေပၚမွာ အိမ္သာပါ ပါတဲ့အတြက္ ဘာပူစရာလုုိမလဲ...။ အင္း... ပင္လယ္မွာလည္း ေရငံေတြပဲရွိတယ္ဆုုိသလုုိ... မေန႔ကတည္းက ေရမခ်ဳိးရေသးေပမယ့္ ပင္လယ္ေရလည္း ဆင္းခ်ဳိးလုုိ႔မျဖစ္ေသး။ ေရခ်ဳိ မရွိဘူးဆုုိရင္ ကပ္ေစးေစးျဖစ္ေနမွာေပါ့။ အရင္ေန႔ေတြက မုုိးရြာေနလုုိ႔ ေရခ်ဳိးခ်င္စိတ္မရွိေပမယ့္ ဒီေန႔က ေနသာျပီး အပူခ်ိန္က ၂၀ ေက်ာ္ေနေတာ့ ေရခ်ဳိးခ်င္စိတ္က တဖြားဖြားေပၚေန။


လမ္းမွာ ေရခ်ုုိကန္ေတြ႔ရင္ ကားရပ္ျပီး ဆင္းကူးရေအာင္ဆုုိျပီး မနက္ ၈ နာရီေလာက္မွာ ခရီးစတင္။ ဒီညေနေတာ့ ေျမာက္ပိုုင္းအငူ Nordkapp ဆီ အေရာက္ခ်ီမည္ေပါ့။ ေရခ်ုုိကလည္း ရွာမွရွားလုုိက္တာ၊ ဘာကန္မွမေတြ႔ပဲနဲ႔ မေန႔ညေနက ေန႔လည္စာစားခဲ့တဲ့ Tara ျမစ္ေဘးက ဆုုိင္ကုုိေတာင္ ျပန္ေရာက္လာခဲ့။ တျခားေနရာကလည္း မရွိေတာ့ ေစ်းၾကီးပါတယ္ဆိုုတဲ့ အဲဆုုိင္မွာပဲ မနက္စာ စားျဖစ္ျပန္ေပါ့။

ေတာင္ေပၚကျပန္အဆင္း ပင္လမ္းကမ္းစပ္ဖက္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေရွ႔မွာတင္ျပဖူးတဲ့ သမင္ေတြကိုု လမ္းေဘးမွာ အေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔လာရပါတယ္။ ေရကန္လား- ပင္လယ္အစပ္ကမ္းေျခလား သိပ္မကြဲျပားတဲ့တေနရာမွာေတာ့ ကားေတြ အမ်ားၾကီးရပ္ထားတာ ေတြ႔တာနဲ႔ ကုုိယ္ေတြကားကုုိလည္း အဲမွာ ထုုိးရပ္လုုိက္ပါတယ္။ ၂ နာရီေလာက္ေမာင္းျပီးတုုိင္း တခါေလာက္ေတာ့ နားဦးမွေပါ့...။ အဲ…တကယ္က အဲ-ကားေတြက ဒီတုုိင္းနားေနတာမဟုုတ္။ ေခ်ာင္းထဲ ေရဆင္းေသာက္ေနတဲ့ သမင္ေတြကိုု ဓာတ္ပုုံရုုိက္ေနၾကတာ။




W0W- ဒီေလာက္ၾကီးတဲ့ သမင္းအရွင္လတ္လတ္ေတြကိုု အခုုမွ အနီးကပ္ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အနီးကပ္ဆုုိေပမယ့္ သိပ္ကပ္သြားလုုိ႔မရဘူး။ သမင္အရုုိင္းေတြဆုုိေတာ့ ခ်ဳိနဲ႔ခတ္ထည့္လိုုက္မွ ဒုုကၡေရာက္ေနဦးမယ္။ ဒါေပမယ့္ သမင္ေတြကိုုယ္တုုိင္ကလည္း အကပ္မခံဘူး။ ကုုိရိုုနာ ဗုုိင္းရပ္အေၾကာင္း သူတုုိ႔သိပုုံမရေပမယ့္ ၆ ေပအထိေတာင္ အကပ္မခံၾကပါဘူး။ တကယ္က ဒီေရက်ခ်ိန္မွာ ကမ္းစပ္ကုုိဆင္းျပီး ဆားဓာတ္ယူၾကတာတဲ့။ ၾကားဖူးသလုုိလုုိ ရွိေပမယ့္ အခုုမွ တကယ္ျမင္ဖူးတာ...။ ဒါဇင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ သမင္ေတြဟာ ကမ္းစပ္က ေသာင္ျပင္ေပၚ ဟုုိေျပး ဒီေျပး..။ နွစ္ေကာင္ေလာက္က ကားလမ္းမကိုုျဖတ္ျပီး ေတာင္ေပၚျပန္တက္ေတာ့ ကားေတြအားလုုံးက ရပ္ေပးထားၾကရ...။

အင္း... ျမန္မာျပည္မွာဆုုိ ဘယ္လုုိေနမလဲ...။ ငယ္ငယ္တုုန္းက ရြာက ေဘာလုုံးကြင္းေဘးေရာက္လာတဲ့ သမင္းငယ္ (ေဂ်) တေကာင္ကုုိ ၀ုုိင္းဖမ္းျပီး အားေပးလုုိက္တာကုုိ ျပန္ျမင္ေရာင္မိ။ အခုုေတာ့ အဲလုုိ လုုပ္လုုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ျပစ္မွုုၾကီးတယ္တဲ့- ဒီမွာက..။ ျပီးေတာ့ သဘာ၀ ပတ္၀န္က်င္ထိမ္းသိမ္းေရးအေၾကာင္း မၾကာခဏေျပာေနျပီး အဲလုုိ သြားလုုပ္လုုိ႔ျဖစ္မလား...။

သမင္လုုိက္ပဲြကေန ငါးဖမ္းပဲြဖက္လွည့္ရေအာင္။ အဲဒီေနရာကေန ေနာက္ထပ္ တနာရီနီးပါးထပ္ေမာင္းေတာ့ ေတာင္ကုုန္းေလးတခုုရဲ့ ေဘးနားမွာ ဆာမီးျပတုုိက္ဆုုိတဲ့ ဆုုိင္းဘုုတ္နဲ႔အတူ ဟုုိး…ပင္လယ္ထဲမွာ ေဆာ္လမြန္ငါးေမြးျမဴေရးကန္ေတြကိုု လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ ဒီေျမာက္ပုုိင္းခရီးစဥ္တခုုလုုံးမွာ ခုုနက သမင္ေတြကိုု မၾကာခဏလမ္းေဘးမွာ ေတြ႔ရသလုုိ ေဆာ္လမြန္ငါးေမြးကန္ေတြကိုုလည္း ပင္လယ္ကမ္းစပ္ လမ္းတေလ်ာက္ကေန မၾကာခဏ လွမ္းျမင္ရေလ့ရွိပါတယ္။

ပင္လယ္ထဲမွာဆုုိေတာ့ သြားၾကည့္ဖုုိ႔မလြယ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကမ္းစပ္ေက်ာက္ေတာင္နဲ႔ အနီးဆုုံးေနရာအထိ သြားၾကည့္ၾကမယ္ေပါ့။ အေ၀းကေန ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းကေတာ့ အက်ယ္ ေပ ၂၀ ေလာက္ရွိတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ေမြးျမဴေရကန္ ၁၀ ခုု သိုု႔မဟုုတ္ တဒါဇင္ေလာက္ ရွိမယ္။ အဲဒီေဘးမွာ သေဘာၤငယ္တစီးရွိမယ္။ -အဲသေဘာၤေပၚက လူကေတာ့ ဘယ္မွာမသြားပဲ ဒီတုုိင္းေနရတာ မေခ်ာင္ဘူး- ဆိုုျပီး ေတြးမိပါတယ္။

ကုုိယ္ကေတာ့ ေဆာ္လမြန္ငါးဆုုိတာကုုိ ေနာ္ေ၀မေရာက္ခင္အထိ တခါမွ မေတြ႔ဖူး၊ မစားဖူးဘူး။ ငါး-အမည္ကုုိေတာင္ -ခင္၀မ္း- သီခ်င္းထဲမွာပဲ ၾကားဖူးတာ။ -ေဆာ္လမြန္-ငါးတုုိ႔အျပန္-တဲ့။ သူက ပင္လယ္မွာ သေႏၱတည္ျပီး သားေမြးခါနီးရင္ ျမစ္ေရကုုိဆန္ကာ ေခ်ာင္းဖ်ားမွာတက္ေမြးတယ္ဆုုိပါတယ္။ ဒါက သဘာ၀ျဖစ္စဥ္ေပါ့။ အခုုကေတာ့ ပင္လယ္ထဲမွာ ေမြးထားတယ္ဆုုိေတာ့ သဘာ၀အလြန္၊ ေဆာ္လမြန္ငါးကိုု Mass production လုုပ္တဲ့သေဘာလုုိ႔ယူဆရပါတယ္။

ဒါက ဘာမွအေသခ်ာမသိေသးသူတဦးက ငါးေမြးကန္ဆီလည္း ေရာက္ခြင့္မရေသးပဲနဲ႔ ခန္႔မွန္းယူဆခ်က္သာျဖစ္ပါတယ္။ Laks လုုိ႔ ေနာ္ေ၀လုုိ ေခၚၾကတဲ့ ဒီငါးဖမ္းလုုပ္ငန္းဟာ ေနာ္ေ၀ရဲ့ အဓိက စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းတခုုျဖစ္တဲ့အတြက္ အေသခ်ာေလ့လာသင့္ပါတယ္။ ကုုိ္ယ္ကေတာ့ သာမန္ ငါးကန္ေရွ႔ျဖတ္သြားတဲ့ ခရီးသြားတဦးရဲ့အျမင္ကုုိ မွ်ေ၀ျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ 

ကုုိယ့္စိတ္ကူးထဲ ျမင္ေနတဲ့ ေဆာ္လမြန္ငါးဆုုိတာက -ေဆာ္လမြန္ငါးကုုိ ပါးပါးေလးလွီးျပီး (စူရွီနဲ႔တိုု႔စားတဲ့) ၀ါဆာဘီ-နဲ႔ အစိမ္းလုုိက္ တိုု႔စား- ယာမကာေလးနဲ႔ ျမည္းလုုိက္ရရင္ေတာ့- ဆုုိတဲ့အဆင့္ထက္ သိပ္ပုုိတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ မျဖစ္ပါဘူး။ ငါးေတြ႔လည္း အျမည္း၊ သမင္းေတြ႔လည္းအျမည္းခ်ည္းစဥ္းစားေနလုုိ႔မျဖစ္ဘူး။ အာဂ်င္ဒါ ျမန္ျမန္ေျပာင္းမွျဖစ္မယ္။



အဲေနရာကေန ေနာက္ထပ္ တနာရီေက်ာ္ထပ္ေမာင္းျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ မေန႔ကေတြ႔ထားတဲ့ E6 နဲ႔ E69 လမ္းခြဲ Oldfjord ကုုိျပန္ေရာက္ပါတယ္။ အခ်ိန္က ေန႔လည္ ၂ နာရီဆုုိေတာ့ ဒီအခ်ိန္ေတာင္ေပၚသြားလုုိ႔မေကာင္းေသး။ ေနကလည္းအေတာ္ပူေနေတာ့ လူေတြက ေရခ်ဳိးခ်င္စိတ္ အေတာ္ျပင္းျပေနျပီ။ အနီးနား၀န္းက်င္မွာ ဟီတာတခုုေလာက္ရွာျပီး ေရခ်ဳိး-ထမင္းခ်က္ လုုပ္မယ္ဆုုိျပီး ဂုုိဂယ္ေခါက္လုုိက္တာ လမ္းဆုုံနဲ႔နီးနီးေလးမွာပဲ ဟီတာတခုုေတြ႔ပါတယ္။ 

ကားရပ္ျပီး ေစ်း၀င္ေမးေတာ့ မီးဖုုိေခ်ာင္သုုံးမယ္၊ ေရခ်ဳိးမယ္ဆုုိရင္ ၄၀ ခရုုိနာေပးရမယ္တဲ့။ တေယာက္ကုုိ ၄၀ လားဆုုိေတာ့ မဟုုတ္ဘူး။ အားလုုံးမွ ၄၀ တဲ့။ WoW ဒီေလာက္ေစ်းသက္သာတဲ့ ဟီတာ တခါမွမေတြ႔ေသး။ ဟီတာေတြက လမ္းတဖက္ျခမ္း ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ။ ေတာင္ေပၚမတက္ေသးပဲ ဒီဟီတာေတြမွာ ရပ္ထားတဲ့ ဟုုိတယ္ကားေတြက အမ်ားၾကီး။ ဒီကလူေတြကလည္း ဟုုိတယ္ကားရွိရဲ့သားနဲ႔ ဘာလုုိ႔ ဟီတာေတြမွာ လာတည္းေနမွန္းကိုု မသိဘူး။

ကုုိယ္ေတြကေတာ့ မီးဖုုိေခ်ာင္ေရွ႔မွာ ကားရပ္။ ထမင္းအုုိးေတြ၊ ခ်က္စရာပစၥည္းေတြ အကုုန္သယ္ျပီး အားလုုံးအတြက္ မီးဖုုိေခ်ာင္ကုုိ ကုုိယ္ပုုိင္လုုိသေဘာထားျပီး ခ်က္ျပဳတ္ေရးစတင္။ အခန္းက က်ယ္တဲ့အျပင္ စားပဲြေတြလည္းရွိတယ္၊ အင္တာနက္လည္း ဖရီးေပးထားတယ္ဆုုိေတာ့ မီးဖုုိေခ်ာင္ကုုိ ရံုုးခန္းလုုိသေဘာထားျပီး ကြန္ျပဴတာေတြဖြင့္- အီးေမးလ္ခ်က္၊ FB ခ်က္၊ ဖုုန္းေျပာနဲ႔ ကိုုယ့္အိမ္ကုုိယ့္ယာ ေရာက္ေနသလားမွတ္ရတယ္။ ဒီမွာတည္းေနတဲ့လူေတြ ဟင္းခ်က္ဖုုိ႔ ခဏ၀င္လာတာေတာင္ ကုုိယ္ေတြကုုိၾကည့္ျပီး ျပန္ထြက္သြားေလရဲ့။

ျပီးေတာ့ ေဘးနားက ေရခ်ဳိးခန္းကလည္း ေကာင္းသလားမေမးနဲ႔။ ေကာင္းဆုုိ သူက ေဆာက္လက္စ အသစ္စက္စက္၊ အေခ်ာေတာင္ မသတ္ရေသးဘူး။ တျခားေနရာေတြမွာ အေၾကြတဆယ္ေစ့ထည့္မွ ေရထြက္လာေပမယ့္ ဒီမွာက ဒီတုုိင္းထြက္ေနတာ။ ေရပူလုုိမွ အေၾကြ ထည့္ဖိုု႔လုုိပါတယ္။ အဲ…ဒီေဒသမွာ ေရေအးနဲ႔ခ်ဳီးလုုိ႔ေတာ့ ဘယ္ျဖစ္မလဲ... သိတယ္မုုိ႔လား...။ ေအးပါတယ္ဆုုိမွ...။

အဲဒီမွာ ေရခ်ဳိး-ထမင္းစား-အနားယူျပီး ညေန ၅ နာရီေလာက္မွ ေတာင္ေပၚခရီးစပါတယ္။ ဒီကေန ေတာင္ထိပ္ကုုိ ကီလုုိ ၁၂၀ ေက်ာ္ရွိျပီး ၂ နာရီေက်ာ္ ေမာင္းရမယ္လုုိ႔ GPS မွာ ျပေနပါတယ္။ လမ္းတေလ်ာက္ ဟုုိနား ဒီနားနဲ႔ဆုုိ ည ၉ နာရီေလာက္ေရာက္ရင္ အေတာ္ပဲေပါ့။ E69 က E6 ထက္ပုုိက်ည္းျပီး ပုုိအေကြ႔အေကာက္မ်ားပါတယ္။ ကမ္းနားတေလ်ာက္ေမာင္းရင္းနဲ႔ ေတာင္ေပၚတက္ရတဲ့လမ္း။ တနာရီေလာက္ေမာင္းျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ Nordkapp Kommune (ေျမာက္ပုုိင္းအငူ ျမဴနီစပယ္ေဒသ) ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္တခုုကုုိ ကားလမ္းေဘး ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။


အားလုုံးဆင္းျပီး ဓာတ္ပုုံရုုိက္ျပန္ေပါ့။ အဲဒီေနရာကေန တနာရီေလာက္ ထပ္ေမာင္းျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ေတာင္ကုုန္းတခုုထိပ္မွာ ေက်ာက္တုုံးၾကီးတခုုကုုိေတြ႔ရပါတယ္။ ျမင္ကြင္းက လွပထူးျခားေနလုုိ႔ ကားကုိ လမ္းေဘးေျမနီလမ္းေလးထဲထုုိးရပ္၊ အဲဒီေက်ာက္တုုံးဆီ လမ္း ေလ်ာက္သြားၾကည့္ၾက။ ဒီေန႔ ေနကလည္းသာေနတယ္ဆုုိေတာ့ လူေတြက နည္းနည္းတက္ၾကြေနပုုံရပါတယ္။ ခရီးထြက္လာတာ ၆ ရက္ရွိေနျပီဆုုိေပမယ့္ တခ်ိန္လုုံး ကားေပၚထုုိင္ေနတာပဲမ်ားျပီး ဒီလုုိ ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚတက္တာ အခုုမွ ပထမ ဆုုံးအၾကိမ္။



ေနရာကလွပေနေပမယ့္ လူသြားလမ္းရွိတာမဟုုတ္။ ေက်ာက္နံရံကုုိ ဒီလုုိပဲ ကုုပ္ကပ္တက္ရတာ။ အဓိက အလုုပ္က ဓာတ္ပုုံရုုိက္ဖုုိ႔။ ၾကိဳလည္းၾကည့္ထားတာ မဟုုတ္ေတာ့ ဘယ္ေနရာမွန္းလဲ မေျပာတတ္။ အဲဒီကျပန္ဆင္းျပီး ေတာင္ကတုုံးေတြေပၚ နည္းနည္း ထပ္ေမာင္း လုုိက္ေတာ့ ဒီေဒသရဲ့ျမိဳ့ေတာ္ Honningsvag ကုုိေရာက္ပါတယ္။ ဒါ ေျမာက္ပုုိင္းအက်ဆုုံးျမိဳ့ေပါ့။ အခ်ိန္မေပးနုုိင္လုုိ႔ ကားမစီးပဲ ေလယာဥ္နဲ႔လာမယ္ဆုုိရင္ ဒီျမိဳ့မွာ ေလယာဥ္ကြင္းရွိပါတယ္။ ဟုုိတယ္ရွိပါတယ္။ ဒီျမိဳ့မွာတည္းျပီး ေတာင္ထိပ္ကုုိ သြားလယ္နုုိင္ပါတယ္။

ကုုိယ္ေတြကေတာ့ ခဏ၀င္ၾကည့္ရံုုမွ်သာ၊ ဓာတ္ဆီဆုုိင္မွာ ကားခနရပ္ျပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့။ နာရီ၀က္ေလာက္ ေမာင္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ဟုုိတယ္တခုုနဲ႔ Nordkapp Camping ယဥ္ရပ္နားစခန္းဆုုိတာကုုိေတြ႔ရပါတယ္။ ဆိုုလုုိတာက ဒီေနရာဟာ ေနာက္ဆုုံးဟုုိတယ္နဲ႔ ယာဥ္ရပ္နားနုုိင္တဲ့ ေနရာပါပဲ။ ေရွ႔မွာ ဟုုိတယ္မရွိေတာ့ဘူး။ အားလုုုုံးသဘာ၀အတုုိင္း ေက်ာက္ေတာင္ေတြပဲရွိေတာ့မယ္ဆုုိတဲ့ သေဘာပါ။

ဆုုိင္းဘုုတ္ေတြၾကည့္ျပီး ဆက္ေမာင္းေတာ့ ေတာင္ထိပ္မေရာက္ခင္ ၁၀ ကီလုုိအလုုိေလာက္မွာလုုိ႔ထင္ပါတယ္။ လမ္းခြဲတခုုကုုိေတြ႔ရျပီး အဲဒီကေန ေတာင္ေပၚတက္တဲ့လမ္းကေတာ့ တကယ္ကုုိ ေတာင္နံရံမွာ ကပ္ေဖာက္ထားတဲ့ ရင္ခုုန္စရာ လမ္းကေလးပါပဲ။ တဖက္မွာ ေတာင္၊ တဖက္မွာ ပင္လယ္ၾကီး။ လမ္းေကာင္းလုုိ႔သာေပါ့။ မေကာင္းရင္ ဟုုိဖက္ထဲ က်သြားနုုိင္တယ္။ ကုုိယ္ကသာ အဲလုုိေတြးေနတာ။ ဒီေလာက္ျမင့္တဲ့ေတာင္ကုုိ စက္ဘီးစီးျပီး တက္လာေနသူေတြကလည္း အမ်ားၾကီး။ ေအာ္စလုုိကေန နင္းလာတာေတာ့ မျဖစ္ေလာက္ဘူး။ ဟုုိေအာက္ေတာင္ေျခ ဟုုိတယ္ကေန တက္လာသူေတြျဖစ္မွာေပါ့။

……

ေျမာက္ဖ်ားအငူက သန္းေခါင္ယံေနကုုိ ဖမ္းခ်ဳပ္ျခင္း

....................

ေဟာဟုုိမွာ ေရာက္ပါျပီ။ ေျမာက္ပုုိင္းအငူ Nordkapp (Nord Cape)။ ဂိတ္၀င္ေၾကး ၂၀၀ လားမသိဘူး ေပးလုုိက္ရတယ္။ ဒါေတာင္ ျပတုုိက္၀င္ခြင့္မပါဘူး။ ျပတုုိက္ပါ၀င္မယ္ဆုုိ ၇၀၀ ထင္ပါတယ္။ ေနရာတုုိင္း ျမန္မာလုုိေတြးေတြးေနမိေတာ့ ခက္တယ္။ အဲဒီဂိတ္က က်ေနာ္တုုိ႔၀င္လာတဲ့ ည ၁၀ နာရီေလာက္မွာပဲ ၀င္ေၾကးေကာက္ျပီး ည ၁ နာရီေနာက္ပုုိင္း ဂိတ္မွာ လူမရွိေတာ့ဘူး။ ဒီတုုိင္း ၀င္လာလုုိ႔ရတယ္။ အင္း...လူေတြကလည္း ည ၁၂ နာရီ သန္းေခါင္ခ်ိန္ ေနမ၀င္ညကုုိ ၾကည့္ခ်င္ၾကတယ္ မဟုုတ္ပါလား... တနာရီမွလာျပီး ဘာသြားလုုပ္မွာလဲ...။



ကုုိယ္ကသာ ေစ်းၾကီးတယ္ထင္ေနတာ။ ေတာင္ေပၚမွာ ကားရပ္စရာ ေနရာေတာင္ မက်န္သေလာက္ပဲ။ ဟုုိတယ္ကားေတြက အမ်ားဆုုံးေပါ့။ ကားရပ္ျပီးတာနဲ႔ တဲ မထုုိးအားေသးဘူး။ ေနေရာင္ရွိတုုန္း ေတာင္ထိပ္သြားျပီး (ဓာတ္ပုုံေတြထဲ မၾကာခနျမင္ဖူးေနတဲ့) ကမၻာလုုံးေရွ႔မွာ ဓာတ္ပုုံသြားရုုိက္ရဦးမယ္။ အခ်ိန္က ည ၁၀ နာရီခြဲေလာက္ဆုုိေတာ့ လူေတြက တေျဖးေျဖးနည္းမ်ားလာေနပါတယ္။ ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမယ္၊ ေနက ဒီေန႔မွာ သာတာတဲ့။ အရင္ေန႔ေတြက ဒီကုုိေရာက္ခဲ့တဲ့ လူေတြဟာ ေနမသာ မုုိးရြာထဲမွာ ဘာမွမျမင္ရပဲ ဒီတုုိင္း ျပန္သြားၾကရတယ္တဲ့။

ေနသာတယ္ဆုုိေပမယ့္ ေလက တုုိက္သလားမေမးနဲ႔။ ေက်ာက္ေတာင္ထိ္ပ္ဆုုိေတာ့ သစ္ပင္ကလည္း တပင္မွမရွိဘူး။ ေတာင္ေအာက္မွာတုုန္းက ေနပူလုုိ႔ ေခြ်းျပန္ေနေပမယ့္ အခုုေတာ့ အေနြးထည္ျပန္၀တ္ရတဲ့အျပင္ ေခါင္းစြပ္ပါ စြပ္ထားလုုိက္ရပါတယ္။ ကားပါကင္မွာ ကားရပ္ေတာ့ ကုုိယ့္ေရွ႔မွာ ဟုုိတယ္ကားေတြကအမ်ားၾကီး။ တခ်ဳိ႔က အမုုိးေတြခ်- ထုုိင္ခုုံေတြခ်ျပီး ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေအးေဆး ဇိမ္ယူေနေလရဲ့။ အစီး တရာနီးပါးရွိတဲ့ ကားပါကင္ကုုိေက်ာ္ျပီးတဲ့ေနာက္ ဓာတ္ပုုံေတြထဲ မၾကာခဏေတြ႔ဖူးတဲ့ ကမၻာလုုံးပုုံကုုိ ဟုုိဖက္နားမွာ လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ 

ကားပါကင္ရဲ့ ဒီဖက္မွာေတာ့ အေဆာက္ဦ အၾကီးၾကီးတခုု။ အဲဒီထဲမွာ ျပတိုုက္၊ စားေသာက္ဆုုိင္နဲ႔ အမွတ္တရပစၥည္းအေရာင္းဆုုိင္ေတြ ရွိပါတယ္။ ေျမေအာက္ထပ္လည္း ရွိေသးတယ္လုုိ႔ သိရေပမယ့္ အထဲမ၀င္ျဖစ္လုုိက္ပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရသမွ်ေနရာကေန ဓာတ္ပုုံေတြလွမ္းရုုိက္၊ ဆယ္ဖီဆဲြေပါ့။ ဒီေနရာကုုိ ေရာက္ေအာင္လာဖုုိ႔ဆုုိတာ တသက္မွာတခါ- သိပ္မလြယ္ဘူးမဟုုတ္လား။

သဘာ၀ကုုိ သဘာ၀အတုုိင္းထားပါတယ္ဆုုိတဲ့ ေနာ္ေ၀မွာလည္း ဒီအငူမွာက်ေတာ့ ေခ်ာက္က ျမင့္လြန္းလုုိ႔ျဖစ္မယ္... သဘာ၀အတုုိင္း မထားဘူး။ အငူရဲ့ ကမ္းနားတေလ်ာက္လုုံးကုုိ သံဇကာေတြနဲ႔ အေသခ်ာကာေပးထားပါတယ္။ မကာလုုိ႔မျဖစ္ဘူး။ ေက်ာက္ေဆာင္က ျမင့္တဲ့အျပင္ ဘာသစ္ပင္မွာလဲမရွိ၊ ျပဳတ္က်သြားရင္ ဟုုိး…ပင္လယ္ထဲ တခါတည္းေရာက္သြားမွာ။ အနက္က ေပ ၃၀၀ ေလာက္ရွိမလားပဲ။ ဒီေတာ့ ေျမာက္စြန္းအငူရဲ့ ကမ္းနားတေလ်ာက္လုုံးကုုိ သံဇကာနဲ႔ ကာထားရမွာေပါ့။

ည ၁၂ နာရီနီးေလ၊ လူေတြက ပုုိမ်ားလာေလပါပဲ။ ေတာင္ေစာင္းတေလ်ာက္ ရုုိက္သူ၊ ကမၻာလုုံးေနာက္ခံနဲ႔ရုုိက္သူ၊ သန္းေခါင္းယံေန ေနာက္ခံနဲ႔ရုုိက္သူ စသျဖင့္ တုုိးမေပါက္ဘူး။ ဒီၾကားထဲ ကေလးတေယာက္ဆုုိရင္ ကမၻာလုုံးေပၚတက္ျပီး ရုုိက္ေနလုုိ႔ အားလုုံးက တအံ့တၾသ ၀ိုုင္းၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ သန္းေခါင္ယံေနေရာင္က ဘယ္လုုိရွိတယ္ေျပာရမလဲ...။ မနက္ေစာေစာေနရာင္နဲ႔လည္းမတူ၊ ညေန ဆည္းဆာေနေရာင္ နဲ႔လည္းမတူ..။ သန္းေခါင္ယံေနပါဆိုုမွ အျခားအခ်ိန္ေနေရာင္ေတြနဲ႔ ဘယ္တူပါ့မလဲ...။ လ ၁၀ လုုံးစာအလင္းရွိေနတယ္လုုိ႔ ေျပာသင့္သလား...။ အေတာ္ ရုုိမက္တစ္ ဆန္တယ္လိုု႔႔ပဲေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။



က်ေနာ္က ၂၀၀၉ ခုုနွစ္ ဇြန္လတုုန္းက ထရိုုစြန္း tromsø ျမိဳ့ကုုိ သြားျပီး ေနမ၀င္ညကုုိ မွတ္တမ္းရုုိက္ဖူးထားတယ္ဆုုိေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ယွဥ္ေျပာရင္ ပိုုေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။ သန္းေခါင္းယံေနကိုု တခါျမင္ဖူးထားျပီးသားဆုုိေတာ့ ဒီတခါမွာ အဲေလာက္ ရင္မခုုန္ေတာ့ပါဘူး။ ကြာ တာက ထရုုိစြန္းမွာတုုန္းက ဘုုရားေက်ာင္းနားကေန ေရလက္ကားကုုိေက်ာ္ျပီး ေတာတန္းေနာက္ခံနဲ႔ ရုုိက္တာဆုုိေတာ့ ေတာင္စြယ္မွာ ေနကြယ္ မကြယ္ကိုုေျပာလုုိ႔ေကာင္းတယ္။ ဒီမွာက ဟုုိဖက္မွာ ဘာေတာင္မွမရွိဘူး။ ပင္လယ္သက္သက္။ ကမၻာဆုံးအထိေရာက္ေနတာ။ ဒီေတာ့ ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခမွာ ေန၀င္သလုုိမ်ဳိးျဖစ္ေနေလမလား...။ဒါလည္းမဟုုတ္ေသးဘူး။ ဟုုိဖက္မွာ ဘာကြ်န္းမွမရွိေတာ့ဘူး။ ကမၻာေျမၾကီးေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူးဆုုိမွ...။

ဒါေပမယ့္ ည ၁၂ နာရီနီးတဲ့အထိ ေနလုုံးနဲ႔ ပင္လယ္ေရျပင္က အေ၀းၾကီးက်န္ေနေသးတယ္။ ၀ိုုင္း၀ုုိင္းနဲ႔ မ်ိုုးၾကီးတုုိ႔သီဆုုိထားတဲ့ လမင္းနဲ႔ ပင္လယ္သီခ်င္းကိုုေတာင္ ျပန္ၾကားေရာင္မိ။ ဒီညအတြက္ေတာ့ လမင္းဟာ ပင္လယ္ဆီ ေရာက္လာမယ့္ ပုုံမရွိေတာ့ပါ။ ဒီညအဖိုု႔ ေနမ၀င္ေတာ့တာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ေနလုုံးက ေအာက္ဖက္ နည္းနည္ခ်င္းဆီ နိမ့္ဆင္းရာကေန ခနရပ္ျပီး အလ်ားလိုုက္ နည္းနည္းေရြ႔သြားသလား ... သိပ္မေသခ်ာဘူး။ ျပီးေတာ့ နည္းနည္ခ်င္းစီ ျပန္ေထာင္ တက္လာတယ္ေပါ့...။ ေတာင္စြယ္မရွိတာကလဲြရင္ အရင္တခါ ထရုုိစြန္းမွာတုုန္းက ျမင္ဖူးထားတာနဲ႔အတူတူပါပဲ။

လူေတြကလည္း အဲဒီတုုန္းက အတုုိင္းပဲ။ ေမးမိတဲ့လူအေတာ္မ်ားမ်ား ဟန္းနီမြန္းလာသူေတြ၊ တခါမွ မေရာက္ဖူးလုုိ႔ တသက္တခါ ေရာက္ဖူး ေအာင္ဆုုိျပီး လာၾကည့္သူေတြအေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေနာ္ေ၀အျပင္ ဖင္လန္၊ ဆြင္ဇလန္၊ နယ္သာလန္၊ ဂ်ာမဏီ၊ ျပင္သစ္၊ အီတလီ. အေတာ္စုုံပါတယ္။ ဥေရာပတုုိက္ထဲကလူေတြမ်ားပါတယ္။ အေမရိကားနဲ႔ အာရွဖက္ကလူေတြကိုု သိပ္မေတြ႔မိပါဘူး။ ေလယဥ္ေတြ မေျပးေသးလုုိ႔လည္းျဖစ္နုုိင္ပါတယ္။



အရင္တခါတုုန္းကေတာ့ ရံုုးက ကင္မရာအၾကီးစားနဲ႔ရုုိက္တာ၊ အခုုက ကင္မရာအေသးနဲ႔၊ ထရုုိင္ပြတ္လည္း မပါဘူးဆုုိေတာ့ ရုုိက္ရတာ သိပ္အားမရ။ တခ်ိန္လုုံး ဓာတ္ပုုံပဲရုုိက္ေနျပီး အခုုမွ ဗီြဒီယုုိ ရုုိက္တာဆုုိေတာ့ လက္က သိပ္မသြက္။ ပံုုသက္သက္နဲ႔မျဖစ္ေသး။ အင္တာဗ်ဳးကလည္း လုုိက္ေမးရေသးတယ္။ တာ၀န္အရမဟုုတ္ေပမယ့္ ၀ါသနာက မေနနုုိင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ္ကသာ အဲလုုိမွတ္တမ္းရုုိက္ျပီး ျပန္လႊင့္ဖုုိ႔စိတ္ကူးေနတာ၊ ဟုုိ ဆရာနွစ္ေယာက္က FB ကေန လုုိက္ဖ္ လႊင့္ေနလုုိ႔ စကားေတာင္ေျပာမအားဘူး။

အဲဒီလုုိ သန္းေခါင္းယံေရာက္တဲ့အခ်ိန္က်မွ ပင္လယ္ထဲမွာ အေပ်ာ္စီးေလွ ၃-၄ စီး ဘယ္ကေန ေရာက္လာမွန္းမသိ။ ဟုုိး…ေအာက္ကေန လက္ျပ နွုုတ္ဆက္ေနေလရဲ့...။ ေနမ၀င္ညရဲ့ သဘာ၀တရားကေတာ့ အေတာ္ကုုိလွပါတယ္။ မေျပာျပတတ္ေအာင္လွပျပီး မေရးျပတတ္ေအာင္ ရုုိမက္တစ္ ဆန္ေနပါတယ္။

ငယ္ငယ္တုုန္းက ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ျပဇတ္ထဲက စကားလုုံးေတြလည္း ဒီေနရာမွာ သုုံးစားမရေတာ့ဘူးနဲ႔တူပါတယ္။ -ေတာင္စြယ္မွာ ေနကြယ္ရင္ ဒီလူကုုိ သတ္ေစ...၊ ေတာင္ထိပ္ၾကာေပါက္ျပီး အေနာက္က ေနထြက္မွ ငါ့ကုုိ မင္းတုုိ႔ဖမ္းနုုိင္မယ္...ဆုုိတာေတြ ဒီေနရာမွာ ဘယ္သုုံးစားလုုိ႔ ရေတာ့မလဲ။

ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းစာအုုပ္ေတြထဲမွာပါတယ္မုုိ႔လား... ေနထြက္ရာအရပ္သည္ အေရွ႔၊ ေန၀င္ရာအရပ္သည္ အေနာက္။ အခုုေတာ့... ေနက မ၀င္ပဲနဲ႔ ျပန္ေထာင္တက္လာတယ္ဆုုိေတာ့ အဲဒီေနရာကိုု အေနာက္လုုိ႔ေခၚမလား၊ အေရွ႔လုုိ႔ ေခၚသင့္သလား...။ ေနဟာ အေရွ႔ကထြက္ျပီး အေနာက္မွာ၀င္တယ္ဆုုိတာကိုု ထာ၀ရ အမွန္တရားလုုိ႔ထင္ထားေပမယ့္ အခုု ေတာ့ ဘာေတြမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ကုုိယ္ေနတဲ့ေနရာ၊ နုုိင္ငံ၊ တုုိက္ေလာက္ကုုိပဲ ၾကည့္ျပီး အမွားအမွန္ဆုုိတာကုုိ သတ္မွတ္ လုုိ႔မျဖစ္ဘူး။ ကိုုယ္ေနရာမွာ အျမဲမွန္ေနတယ္ထင္ရတဲ့ အရာတခုုဟာ အေျခားေနရာမွာ မွန္ခ်င္မွ မွန္မယ္ဆုုိတာကုုိ စဥ္းစားမိလာေစပါတယ္။




အင္း... သန္းေခါင္းယံမွာ အေတြးေခ်ာ္ရင္းနဲ႔
အရုုဏ္ တက္ေတာ့မယ္။ အရုုဏ္တက္ဆုုိမွ... အရုုဏ္တက္ခ်ိန္မွာ ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ကုုိရင္ေလးေတြ၊ အရုုဏ္တက္ခ်ိန္မွာ ဆြမ္းဘုုန္းေပးတဲ့ ဘုုန္းေတာ္ၾကီးေတြလည္း ဒီေနရာမွာဆုုိ ဘယ္လုုိလုုပ္ၾကမလဲ...။ ေနမြန္းမတည့္ခင္ ဆြမ္းကပ္ရမယ္၊ ေနလြဲညစာ မစားရဆုုိတာေတြေကာ ေနမ၀င္တဲ့ေနရာ၊ ေနမထြက္တဲ့ေနရာေတြမွာ ဘယ္သုုံးလုုိ႔ျဖစ္ေတာ့မလဲ...။

ေန ထန္းတဖ်ားေလာက္ေရာက္မွ အိပ္ယာထၾကတာေပါ့ ဆုုိျပီး သြားလုုပ္ေနလုုိ႔လည္း မျဖစ္ေသး။ သစ္ပင္ေတာင္ မရွိဘူးဆိုုမွ ထန္းပင္က ဘယ္လုုိရွိမလဲ။ (အေအးပုုိင္းေဒသမွာ ထန္းပင္၊ အုုန္းပင္ေတြ မရွိပါ)။ ေနမ၀င္ဘူးဆုုိေတာ့ မအိပ္ၾကေတာ့ဘူးလား။ ဒီလုုိလည္း ဘယ္ျဖစ္ မလဲ။ ၁၂ နာရီခြဲေလာက္ၾကေတာ့ ဒီေနရာမွာ လူသိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး။ ေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္းသူ၊ ဟုုိတယ္ကားေတြဆီျပန္ျပီး ၀င္အိပ္သူ စသျဖင့္ေပါ့။

ကုုိယ္ေတြက ဘာလုုပ္မွာလဲ... ည ၁ နာရီေလာက္မွ တဲ ထုုိးရအူးမယ္။ ေလကလည္း တုုိက္သမလားမေမးနဲ႔။ တဲ ပစၥည္းေတြ ေလနဲ႔အတူ လႊင့္ပါမသြားေအာင္ မနည္းထိမ္းေနရတယ္။ ေတာင္ထိပ္က ကြင္းျပင္မွာ သစ္ပင္မရွိသလုုိ ျမက္ခင္းလည္းမရွိဘူး။ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြပဲ ရွိေနပါတယ္။ တဲထုုိးျပီး ၾကိဳးဆုုိင္းတဲ့အခါ သံငုုတ္ေတြကိုု အဲဒီေက်ာက္တုုံးေတြၾကား ၀င္ေအာင္ စိုုက္ရတာ သိပ္မလြယ္ဘူး။ ဒီေလာက္ သာယာေနတာကုုိ တညလုုံး ထုုိင္ေငးေနသင့္တာေပါ့။ ဒီတည မအိပ္လုုိ႔ ဘာျဖစ္မွာလဲ...၊ ေမြးကတည္းက ညစဥ္ အိပ္လာတာ ဘယ္နွစ္ညရွိေနျပီလဲ..။

-မလုုပ္နဲ႔ အူးေလး...မနက္ဖန္ မနက္ေစာေစာထျပီး ကားေမာင္းရအူးမယ္-။ …အင္း... ဒီလုုိနဲ႔ ၆ ရက္တာ ခရီးစဥ္ဟာ (ကီလုုိမီတာ ၂၀၀၀ ေက်ာ္၊ အျပန္ပါေပါင္းရင္ ကီလုုိ ၄၅၀၀-ခန္႔) ေျမာက္ပုုိင္းအငူမွာ ေအာင္ျမင္စြာ ပန္း၀င္။ ရာသီဥတုုကလည္း လုုံး၀ ကြက္တိ။ ေနေရာင္အျပည္႔နဲ႔ သန္းေခါင္ယံေနကုုိ ျမင္လုုိက္ရျပီ မဟုုတ္ပါလား။ အရင္ နွစ္ၾကိမ္ ေအာင္ျမင္စြာဆုုတ္ခြာခဲ့ရဖူးလုုိ႔ ဒီတၾကိမ္မေအာင္ျမင္ရင္ဒုုကၡ ...ဆုုိတဲ့ စိတ္ပူမွုုလည္း အခုုမွ တကယ္ေပ်ာက္သြားပါေတာ့တယ္။ 

လူ အဟာရရွွိဖုုိ႔အျပင္ စိတ္အဟာရရွိဖိုု႔အတြက္လည္း ဒီလုုိ စိတ္ကူးတည့္ရာေတြ ေလ်ာက္လုုပ္ၾကည့္အူးမွေပါ့...။ စိတ္ လြတ္ကုုိယ္လြတ္ ခရီးသြားျခင္းဆုုိတာ ဒါမ်ဳိးကုုိေခၚတာျဖစ္မယ္။ ၆ ရက္လုုံးလုုံး အအိပ္ပ်က္- အစားပ်က္ ပင္ပမ္းခဲ့ေပမယ့္ အခုုေတာ့ အဲဒါေတြ အားလုုံး ေပ်ာက္သြားျပီ။

တသက္မွာတခါ ေရာက္ဖုုိ႔မလြယ္တဲ့ေနရာကိုု အခုု တကယ္ေရာက္ခဲ့ျပီေပါ့။ ေအာင္ျမင္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ လက္က်န္ ယာမကာ အကုုန္လုုံးကုုိ အေျပာင္ရွင္းျပီး ေအာင္ပြဲခံ-ေအာ္ဟစ္။ သဘာ၀တရားၾကီး လွခ်က္ကေတာ့ တကယ္ရက္စက္တယ္။ စာနဲ႔ေရးျပ၊ ပုုံနဲ႔ ရုုိက္ျပဖုုိ႔ မလြယ္ေလာက္ေအာင္ကုုိ လွလြန္းေနတဲ့ ျမင္ကြင္းတခုုပါလုုိ႔စဥ္းစားရင္း ေနမ၀င္ ညရဲ့ ရုုိမင့္တင့္ ေနေရာင္ေအာက္က တဲငယ္ ထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။. ။
..............................................


......................



..........................................





.........................



...............

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More