Wednesday, August 19, 2020

ကမၻာ့ေျမာက္ဖ်ားအငူ North Cape သုုိ႔ ခရီးသြားျခင္း (၁)

 ကမၻာ့ေျမာက္ဖ်ားအငူ North Cape သုုိ႔ ခရီးသြားျခင္း (၁)


Kjeragbolten ေက်ာက္ညွပ္ေတာင္ေျခကေန ေအာင္ျမင္စြာ ဆုုတ္ခြာလာရလုုိ႔ စိတ္ပ်က္ေနစဥ္မွာ (ေရွ႔ပုုိင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ပန္းျခံသုုိ႔အသြား ေဆာင္းပါးမွာ ပါခဲ့သူ) ကုုိမင္းမင္းဆီက ဖုုန္း၀င္လာပါတယ္။ ‘'ေနမ၀င္အရပ္ Nordkapp ကုုိသြားမယ္၊ လုုိက္မလား၊ က်ေနာ္တိုု႔က ကားတစီးနဲ႔ လူနွစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနလုုိ႔ လုုိက္ခ်င္လုုိက္လုုိ႔ရတယ္’’ တဲ့။ အင္း... ဘယ္ျငင္းလုုိ႔ ေကာင္းပါ့မလဲ...။ တကယ္ဆုုိ ကိုုယ္က ေျမာက္ပုုိင္းက ထရုုိစြန္းျမိဳ့ကုုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ နွစ္ခန္႔က တခါေရာက္ဖူးျပီးသား။ ဒီေတာ့ ေနြရာသီ ေနမ၀င္ညနဲ႔စာရင္ ေဆာင္းရာသီ ေျမာက္ပုုိင္းေရာင္ျခည္ Northing light (ဦး၀င္းတင္ကေတာ့ ဥတၱရအလင္းလုုိ႔ ဘာသာျပန္ပါတယ္) ကိုု ပုုိျမင္ခ်င္ေနတာ။


ဒါေပမယ့္ Nordkapp ဆုုိတာ ယူနက္စကုုိကသတ္မွတ္ထားတဲ့ သမုုိင္း၀င္ေနရာပဲ၊ ကုုိယ္တေယာက္တည္းသြားဖုုိ႔ဆုုိတာ (ေလယာဥ္နဲ႔ မဟုုတ္ပဲ ကားေမာင္းျပီး လမ္းတေလ်ာက္ေလ့လာေရးသြားဖုုိ႔ဆုုိတာ) သိပ္မလြယ္ဘူးဆုုိေတာ့ အေဖၚရွိတုုန္း လုုိက္ရမွာေပါ့။ သူတုုိ႔ကလည္း ခ်က္ခ်င္းၾကီး၊ မနက္ဖန္ ေန႔လည္ ခရီးစမယ္။ ခင္ဗ်ားလုုိက္ခ်င္ရင္ ေန႔လည္ တနာရီအေရာက္ လီလီဟားမား Lillehammer ကုုိ လာခဲ့ပါတဲ့။ ခရီးစဥ္က ခ်က္ခ်င္းၾကီးဆုုိသလုုိ ေတာင္ဖက္စြန္းကေန ေျမာက္ဖက္စြန္းကိုု ဦးတည္သြားျပီ။

လီလီဟားမားသြားဖုုိ႔ အင္တာနက္မွာ ရထားလက္မွတ္ရွာေတာ့ မရဘူး။ ထုုံးစံအတုုိင္း ေရာင္းလုုိ႔ကုုန္ေနျပီတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ဘတ္စ္ကား လက္မွတ္ရပါတယ္။ မနက္အေစာၾကီး အိပ္ယာထ၊ မထလုုိ႔မျဖစ္ဘူး။ ေအာ္စလုုိသြားတဲ့ အနီးဆုုံး ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကုုိ အုုံးမလီကေန တနာရီေလာက္ကားေမာင္းရတယ္။ မနက္ ၈ နာရီကားနဲ႔လာတာ ေအာ္စလုုိေရာက္ေတာ့ ၁၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလး။ ကံကဆုုိးခ်င္ေတာ့ ၁၁ နာရီ ၁၅ မွာ လီလီဟားမားသြားတဲ့ ရထားကုုိ ကပ္လြတ္သြားပါတယ္။ မတတ္နုုိင္ဘူး၊ တနာရီခဲြရထားကုုိေစာင့္ေပါ့။

ဒီလုုိနဲ႔ တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေရာက္မယ္ေျပာထားတဲ့ခရီးက ၄ နာရီေလာက္မွ ေရာက္ပါတယ္။ ကုုိမင္းမင္းနဲ႔ ကုုိေက်ာ္သူကင္းတုုိ႔က သူတိုု႔ကားေပၚ လုုိအပ္တာေတြအကုုန္တင္ထားျပီး ဘူတာမွာလာေစာင့္ေနပါတယ္။ ရထားဆုုိက္တာနဲ႔ ေျမာက္ပုုိင္းခရီးစဥ္ စျပီေပါ့။ ေနြရာသီဆုုိေတာ့ ည ၁၁ နာရီေလာက္အထိ အလင္းေရာင္ရွိေနေသးတယ္မဟုုတ္လား။ ၂ နာရီေလာက္ေမာင္းျပီးတာနဲ႔ ဗုုိက္ဆာျပီ- ကားခနရပ္ျပီး ထမင္းစားရေအာင္တဲ့။ 

ထမင္းဆုုိင္လည္းမေတြ႔ပါဘူးဆုုိေတာ့ ကားထဲမွာ အကုုန္ပါတယ္တဲ့...။ အင္း... ထမင္းအုုိးထဲမွာ ခ်က္ျပီးသား ထမင္းက ရက္ဒီ၊ ျပီးေတာ့ ငါးေျခာက္- ၀က္သား ဘေလာင္ေခ်ာ္ေၾကာ္ေတြ၊ ၀က္သား အေျခာက္ေၾကာ္၊ ငါးပိ-တုုိ႔စရာ၊ အုုိးခြက္-ပန္းကန္၊ ဇြန္း-ခရင္း အစုုံ ကားေနာက္ခန္းထဲကေန ကုုိမင္းမင္းကဆဲြခ်လာပါတယ္။ ေရွ႔ခရီးစဥ္မွာ တင္ျပခဲ့ဖူးတဲ့အတုုိင္း အေ၀းေျပးလမ္းမေဘးမွာ ၁၀ ကီလုုိေလာက္အကြာအေ၀းေရာက္တုုိင္း ေခတၱအနားယူနုုိင္ဖုုိ႔ ကား ၁၀ စီးေလာက္ရပ္နုုိင္တဲ့ေနရာ၊ အိမ္သာနဲ႔ စားပဲြခုုံေတြ ထားေပးထားပါတယ္။ (ရန္ကုုန္- မန္းေလး အျမန္လမ္းမွာလည္း ဒီလုုိထားေပးရင္ေကာင္းမယ္)။



အသင့္ပါလာတာေတြကိုု စားပဲြေပၚတင္ျပီး ခပ္ျမန္ျမန္စားေပါ့။ မျမန္လုုိ႔မျဖစ္ဘူး၊ ကုုိယ္တုုိ႔ရဲ့ ျမန္မာဟင္းေတြက အနံ႔ျပင္းတယ္ မဟုုတ္လား။ ေဘးနားမွာေတာ့ ခုုနကေရွ႔မွာတင္ျပခဲ့တဲ့အတုုိင္း ဟုုိတယ္ကား- Camping Car ၃-၄ စီးက သစ္ပင္ေအာက္မွာ ေနရာယူျပီး ေအးေဆးစြာျငိမ့္ေနေလရဲ့။ သူတုုိ႔က ဟုုိတယ္ကားဆုုိေတာ့ ကုုိယ္တုုိ႔လုုိ အေျပးအလႊားလုုပ္စရာမလုုိ။ ကားေပၚမွာခ်က္၊ ကားေပၚမွာစား၊ ကားေပၚမွာအိပ္လုုိ႔ရတယ္ဆုုိေတာ့ ဒီေန႔ ဘယ္ကုုိေရာက္မွျဖစ္မယ္ဆုုိျပီး အသဲအသန္ေမာင္းစရာမလုုိဘူး။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ေအးေဆးအိပ္ေပါ့။ ကားေပၚမွာ အကုုန္ပါတာပဲ။

ကုုိယ္ေတြကေတာ့ ဒီည ထရုုိဟိန္း (Trondhein) ျမိဳ့ကုုိေရာက္မွျဖစ္မယ္တဲ့။ အခုုပဲ ည ၇ နာရီေလာက္ရွိေနျပီ၊ ေရာက္ပါ့မလားဆုုိေတာ့ ၁၀ နာရီမထိုုးခင္ေရာက္ပါတယ္တဲ့- ပင္တုုိင္ကားေမာင္းသူ ကုုိမင္းမင္းကေျပာပါတယ္။ ဒီလုုိနဲ႔ ထရုုိးဟိန္း ေအာ္လီစြန္း (Alesund) လမ္းခြဲျမိဳ့ ဒုုိေဘာ့စ္ (Dombås) ေရာက္ေတာ့ ၈ နာရီခဲြေနျပီ။ (ထရုုိးဟိန္းနဲ႔ ေျမာက္ပုုိင္းက E6 လမ္းမၾကီးအတုုိင္း ဆက္ေမာင္းျပီး ေအာ္လီစြန္းနဲ႔ အဲဒီ၀န္းက်င္ကျမိဳ့ေတြဆီေတာ့ E136 အတုုိင္းေမာင္းရပါတယ္)။ ဒီျမိဳ့က ဒီလမ္းတေလ်ာက္မွာ အစည္ကားဆုုံးျမိဳ့ျဖစ္မယ္။ ဓာတ္ဆီမွာ ခနရပ္၊ ကားဆီျဖည့္၊ လူလည္း ေကာ္ဖီျဖည့္ေပါ့။ ခုုနက ဟုုိတယ္ကားေတြအပါ၀င္ ခရီးသြားကားေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ဒီျမိဳ့မွာ ခနနားျပီး ကားဆီျဖည့္၊ လူအစာျဖည့္လုုပ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီျမိဳ့ကေန ထြက္တာနဲ႔ ေတာင္တက္ခရီးစတာပါပဲ။ ေတာင္ေပၚနည္းနည္းေရာက္ျပီဆုုိတာနဲ႔ ေရွ႔မွာေျပာခဲ့တဲ့အတုုိင္း ထင္းရွုုးပင္ အၾကီးၾကီးေတြမရွိေတာ့ပဲ အပင္ပုုပုုေလးေတြနဲ႔ ျမက္ခင္းေတြ၊ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ခုုနက ေခ်ာင္းရုုိးတေလ်ာက္ ေမာင္းေနရာကေန အခုုေတာ့ ေတာင္ေပၚေရာက္သြားျပီ။ ေတာင္ေပၚအလွက တမ်ဳိးေလး။ ျမင့္မားေတာင္တန္းေတြ၊ ေရကန္ေတြ၊ ဟုုိနားတကြက္-ဒီနားတကြက္ ကြင္းျပင္ေတြရွိျပီး ေရွ႔မွာေျပာခဲ့တဲ့ ဟုုိတယ္ကားေတြကလည္း ဟုုိနား ၃-၄ စီး၊ ဒီနား ၃-၄ စီး ရပ္ျပီး စခန္းခ်ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။


(ေျမာက္ပုုိင္းခရီးမွာ ေနရာတုုိင္းေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ Camping Car မ်ား)

ည ၉ နာရီ၀န္းက်င္ဆုုိေပမယ့္ လူေတြက ေအးေဆး၊ ေရကန္မွာငါးမွ်ားသူ၊ ဟုုိတယ္ကားမွာ ထမင္းခ်က္သူ၊ ေတာင္ကုုန္းေတြေပၚ လမ္းေလ်ာက္သူ၊ ေတာစီးစက္ဘီးနဲ႔ေတာတုုိးသူ စသျဖင့္ လမ္းတေလ်ာက္မွာ ေတြ႔တဲ့လူေတြက သူတုုိ႔ရဲ့ ေဟာလီးေဒးရာသီကုုိ နာရီမလပ္ အသုုံးခ်ေနပုုံရပါတယ္။ ကားလမ္းနဲ႔အျပိဳင္ ဟုုိဖက္နားမွာေတာ့ ရထားလမ္းတခုုလည္း ရွိေနပါတယ္။ ေတာင္ေပၚ တက္လာျပီးကတည္းက လမ္းနည္းနည္းက်ဥ္းတယ္လုုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ ထရိုုးဟိန္းမ၀င္ခင္ ျမိဳ့ငယ္တခုုကေနစျပီး လမ္းက ၄ လမ္းသြားလမ္းမၾကီးျဖစ္သြားပါတယ္။ ထရုုိးဟိန္းက (ေအာ္စလုုိ-ဘာဂင္ ျပီးရင္) တတိယျမိဳ့ေတာ္ မဟုုတ္ပါလား။

ည ၉ နာရီခြဲအတိမွာ ျမိဳ့ထဲစ၀င္ပါတယ္။ ဒီညစခန္းခ်မယ့္ ကုုိနုုိင္ေဇာ္၀င္းရဲ့ စူရွီဆုုိင္ေရာက္ေတာ့ ၁၀ နာရီထုုိးခါနီး။ သူက ဆုုိင္ပိတ္ခ်ိန္ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္ က်ေနာ္တိုု႔ မေရာက္ေသးလုုိ႔ မပိတ္ပဲေစာင့္ေနတာတဲ့။ အားနာစရာၾကီးလုုိ႔ေျပာျပီး စူရွီေတြကုုိ ညစာအျဖစ္ အပီဆဲြခဲ့ေပါ့။ အရင္ ပါဆယ္ေရာင္းတဲ့ဆုုိင္ေနရာငယ္ကေန အခုုဆုုိင္ၾကီးအျဖစ္ေနရာေျပာင္းထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ထရုုိးဟိန္းေရာက္ရင္ သူ႔ဆုုိင္မွာ အားေပးပါ၊ ျမန္မာနုုိင္ငံကလာသူတုုိင္းကုုိ ဖိတ္ေခၚပါတယ္လုုိ႔ နုုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း ကုုိနုုိင္ေဇာ္၀င္းေျပာပါတယ္။

ကုုိယ္ေတြကေတာ့ မဖိတ္ခင္ကတည္းက ဒီည ခင္ဗ်ားဆီမွာ အိပ္မယ္ဆုုိျပိး အတင္းအက်ပ္ေျပာထားျပီးသား။ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ဆုုိင္ကေနခြာ၊ သူစခန္းခ်တဲ့ အိမ္က ဧည့္ခန္းမွာ ကိုုယ္တုုိ႔ ၃ ဦး တုုိးျပီးေကြးေပါ့။ ေကြးဆုုိမွ ကုုိယ့္မွာျခံဳစရာ ေစာင္ပါးေလး ပါလာေပမယ့္ သူတုုိ႔လုုိ အိပ္ယာလိပ္ Sovepose မပါဘူး။ ျပီးေတာ့ အ၀တ္အိတ္ၾကီးပါလာေပမဲ့ ျပီးခဲ့တဲ့ ၄ ရက္က ဆက္တုုိက္၀တ္ထားတာဆုုိေတာ့ နည္းနည္းအနံထြက္ေနျပီ။ ၀တ္စရာအသစ္က မက်န္ေတာ့ဘူး။ မနက္ဖန္ မနက္ ခရီးထြက္ေတာ့မွ ကုုန္တုုိက္၀င္ျပီး ၀ယ္ၾကတာေပါ့...။
———————

ေျမာက္ပုုိင္းခရီးအစ ထရိုုဟိန္းက...
------

မနက္ ၉ နာရီေလာက္မွာ ထရုုိးဟိန္းကေန စထြက္ပါတယ္။ ညက ၁၀ နာရီေလာက္မွ ေရာက္တယ္ဆုုိေတာ့ ျမိဳ့ကုုိ လွည့္ပတ္ၾကည့္ဖုုိ႔အခ်ိန္မရလုုိက္ဘူး။ မနက္လည္း ခရီးကဆက္ရဦးမွာဆုုိေတာ့ ဒီျမိဳ့ကုုိျဖတ္သြားရင္း ၾကည့္တာထက္ပုုိျပီး ေလ့လာခြင့္ရမွာ မဟုုတ္။ တကယ္ဆုုိ ထရုုိဟိန္းကုုိ စာေရးသူ ပထမ ေရာက္ဖူးတာ ၂၀၀၁ ခုုနွစ္၊ မတ္လ ၈ ရက္ဆုုိေတာ့ ၁၉ နွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ျပီ။ ညဖက္ၾကီး ရထားနဲ႔လာတယ္လုုိ႔ မွတ္မိေနပါတယ္။ လာရတဲ့အေၾကာင္းက ေနာ္ေ၀ေက်ာင္းသားသမဂၢကခ်ီးျမွင့္တဲ့ ေက်ာင္းသားျငိမ္းခ်မ္းေရးဆုုကုုိ ဗကသ ဥကၠဌ မင္းကိုုနုုိင္ (အဲဒီကာလက အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ) ကရရွိတဲ့ပဲြကုုိ သတင္းယူဖုုိ႔။


(ဓာတ္ပုုံ- https://en.wikipedia.org/wiki/Trondheim)

မင္းကုုိနုုိင္ကုုိယ္စား ဆုုလက္ခံသူက AAPP က ကုုိဘုုိၾကည္၊ ျပီးေတာ့ ဗကသ ကုုိယ္စားလွယ္ ကုုိသားညြန္႔ဦးနဲ႔ ABSDF က ကုုိျမင့္သူတုုိ႔ပါ၀င္တာ သတိရေနပါတယ္။ ဆုုိလုုိတာက အဲဒီအခ်ိန္ကလည္း ညေနခင္းေရာက္ျပီး (ပဲြက ညေနပုုိင္းက်င္းပ) မနက္ျပန္တာဆုုိေတာ့ ထရုုိးဟိန္းကိုုေလ့လာခြင့္မရလုုိက္ပါဘူး။ ကြာတာကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က မတ္လဆုုိေတာ့ လမ္းမေတြေပၚ ေရခဲေတြရွိေနတုုန္း၊ အခုုက ဇူလုုိင္ဆုုိေတာ့ ျမက္ခင္းေတြစိမ္းစုုိလုုိေပါ့။

ဆုုိလုုိတာက ဒီျမိဳ့ဟာ ျမန္မာ့နုုိင္ငံေရးနဲ႔ မစိမ္းဘူး။ မင္းကုုိနုုိင္တုုိ႔ ေထာင္ကလြတ္တဲ့အခ်ိန္ ၂၀၁၂ မွာ ေနာ္ေ၀ကုုိ ပထမဆုုံးအေခါက္ေရာက္လာေတာ့လည္း ဒီျမိဳ့ကေန ခရီးစဥ္ကုုိ စတင္ခဲ့တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကုုိယ္ကေတာ့ အရင္တေခါက္ကလည္း ဒီျမိဳ့ကုုိ ညဖက္ေရာက္ျပီး မနက္ျပန္သြားလုုိ႔ ဘာမွေလ့လာခြင့္မရလုုိက္၊ အခုုလည္း ျဖတ္သြားရံုုထက္ မပုုိလွ။ ကြာတာဆုုိလုုိ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉ နွစ္နဲ႔စာရင္ ဒီျမိဳ့မွာ ျမန္မာနုုိင္ငံကေရာက္လာသူေတြ ဒါဇင္နဲ႔ခ်ီရွိေနျခင္းပါပဲ။

ထရုုိးဟိန္းကအထြက္မွာ အတိတ္ကရုုပ္ပံုုလႊာေတြကိုု စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ကားက ရွရုုိဒဲ stjørdal ျမိုု့ဆီေရာက္လာပါတယ္။ ျမန္မာေတြရ့ဲ ထုုံးစံအတုုိင္း ခရီးသြားရင္း အသိမိတ္ေဆြေတြကိုု၀င္လည္း ၀င္နႈတ္ဆက္ခ်င္ေသးေတာ့ အဲဒီျမိဳ့မွာ ေနထုုိင္တဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေရွ႔ေနၾကီး ဦးမင္းလြင္ဦးကုုိ ၀င္ေရာက္နႈတ္ဆက္ေပါ့။ သတင္းသမားတဦးရဲ့ ေဟာလီးေဒးဆုုိတဲ့အတုုိင္း ေန႔စဥ္ သတင္းေတြ၊ ICJ ေနာက္ဆက္တြဲေတြ၊ ေျမသိမ္းခံရမွုုေတြ၊ ဗစ္တုုိးရီးယားအမွုု အဖ်ားရႈးသြားတာေတြ စသျဖင့္ တရားေရးေလာကအေၾကာင္း တနာရီနီးပါး ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

သိပ္ေလရွည္ေနလုုိ႔မျဖစ္ေသး၊ ေျမာက္ပုုိင္းခရီးက အခုုမွ စတာ၊ ေျမာက္ဖက္အငူအထိ ကီလုုိ ၁၆၀၀ ေက်ာ္ေမာင္းရမွာ (ေအာ္စလုုိကေနဆုုိ ၂၀၀၀ နီးပါး) ဆုုိေတာ့ တရက္ကိုု ကီလုုိ ၅၀၀ အနည္းဆုုံးေမာင္းနုုိင္မွ ေနာက္ ၄ ရက္အတြင္း အဲဒီကုုိေရာက္မယ္။ ကုုိယ္ေတြက ေနမ၀င္အရပ္အျပင္ ေနာ္ေ၀-ရုုရွား-ဖင္လန္ နယ္စပ္ကုုိလည္း သြား ခ်င္ေနေသး။ ရာသီဥတုုကလည္း သိပ္ေကာင္းတာ မဟုုတ္။ ေတာင္ပုုိင္းကျပန္လည္ျပီးကတည္းက မုုိးကကပ္ပါလာတာ ထရုုိးဟိန္းလြန္တဲ့အထိ မုုိးက ရြာေနတုုန္း။ မုုိးရြာေတာ့ ခရီးက သိပ္မတြင္၊ အဲဒီထက္ အေရးၾကီးတာက ေျမာက္ဖက္အငူေရာက္ခ်ိန္မွာ မုုိးရြာေနရင္ ေသျပီဆရာပဲ။ မုုိင္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ေမာင္း ျပီး ေနမ၀င္ညေတြ၊ ေျမာက္ပုုိင္းအလွေတြ ဘာမွမျမင္ရပဲ ဒီတုုိင္းျပန္လာရမွာ။

ေက်ာက္ညွပ္ေတာင္ခရီးစဥ္ကေန ေအာင္ျမင္စြာဆုုတ္ခြာဖူးထားျပီးျပီဆုုိေတာ့ ေနာက္တၾကိမ္ ဒီလုုိအျဖစ္ခံလုုိ႔ ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ မိုုးက တပတ္လုုံးရြာမယ္၊ ေသာၾကာေန႔က်မွ ေျမာက္စြန္းအရပ္မွာ ေနသာမယ္ဆုုိျပီး yr.no ေနာ္ေ၀ မုုိး-ဇလ က အေသခ်ာေျပာထားပါတယ္။ က်ေနာ္တုုိ႔ေျမာက္ပုုိင္းခရီးစဥ္ စတဲ့ေန႔က ဇူလုုိင္ ၁၉ တနဂၤေႏြ အာဇာနည္ေန႔ၾကီး။ အခုု ပထမ ေန႔က တနလာၤဆုုိေတာ့ ၾကာသပေတးည သုုိ႔မဟုုတ္ ေသာၾကာညမွာ ေျမာက္ဖက္အငူကိုုေရာက္ရင္ အိုုေက ေပါ့။ ေျမပုုံၾကည့္၊ ရာသီဥတုု ဇယားကုုိၾကည့္ျပီး ဒီလုုိ မွန္းထားခဲ့ပါတယ္။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိပ္ယာလိပ္ Sovepose ၀ယ္ရမယ္။ ဒီေန႔ကစျပီး လမ္းမွာ တည္းဖုုိ႔၊ စားဖုုိ႔ ျမန္မာအသိအိမ္ေတြ မရွိေတာ့ပါ။ ဟုုိတယ္ေတြ၊ ဟီတာေတြကိုုလည္း ၾကုုိတင္ ဘုုိကင္လုုပ္ထားတာ (ဒီရာသီမွာက အားလုုံး ဘုုိကင္ျပည့္ေနျပီ) မဟုုတ္ဘူးဆုုိေတာ့ လမ္းေဘး တဲ ထုုိးအိပ္ရေတာ့မယ့္သေဘာရွိပါတယ္။ ဒီလုုိနဲ႔ ေနာက္ထပ္ျမိဳ့ၾကီးတျမိဳ့ျဖစ္တဲ့ Steinkjer (စတိန္ရွား) မွာ ခဏရပ္ျပီး ကုုန္တုုိက္ထဲ၀င္၊ လုုိတဲ့ပစည္းေတြ၀ယ္ေပါ့။ ဒီေဒသမွာေတာ့ ဒီျမိဳ့က အစည္ကားဆုုံးနဲ႔တူပါတယ္။ ဒီေလာက္ ကုုိဗစ္ ျဖစ္ေနတဲ့ကာလမွာေတာင္ ကုုန္တုုိက္ထဲ တုုိးမေပါက္ဘူး။ ယာမကာဆုုိင္မွာ တန္းစီရတာ အၾကာၾကီး။

ယာမကာဆုုိလုုိ႔ ဒီမွာက ယာမကာကုုိ ရန္ကုုန္မွာလုုိ အလြယ္တကူ ၀ယ္လုုိ႔မရ။ Vinmonopolet လုုိ႔ ေရးထားတဲ့ ဆုုိင္းဘုုတ္ကုုိ ေတြ႔ေအာင္ရွာရပါတယ္။ ဘယ္လုုိရွာမလဲ...၊ ဂုုိဂယ္နဲ႔ GPS မွာရွာျပီး ေျမပုုံျပတဲ့အတုုိင္း ကားေမာင္းသြားေပါ့။ တနဂၤေနြဆုုိ ပိတ္တယ္။ က်န္တဲ့ရက္ေတြမွာလည္း ရံုုးခ်ိန္ကုုိ နည္းနည္းေက်ာ္ျပီး ၆ နာရီအထိပဲေရာင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေနာ္ေ၀မွာရွိတဲ့ စားသုုံးသူေတြက ဇြဲရွိမွ၊ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားနုုိင္မွ။ ျပီးေတာ့ ျမိဳ့ငယ္ရင္ ဒီလုုိဆုုိင္က မရွိျပန္ဘူး။ ေတာင္ပုုိင္းခရီးစဥ္တုုန္းကသြားခဲ့တဲ့ အုုံးမလီမွာ ဒီဆုုိင္မရွိလုုိ႔ အဲဒီျမိဳ့ကလူေတြ တျခားျမိဳ့ၾကီးဆီသြားျပီး ၀ယ္ေနရတယ္တဲ့။

အာ့-ဆုုိ ရြာကလူေတြ ယာမကာ မမီွ၀ဲရေတာ့ဘူးလား။ ရတယ္ေလ- ဘားေတြ၊ စားေသာက္ဆုုိင္ေတြကိုုသြားေပါ့။ အစိုုးရဆုုိင္မွာ ပုုလင္းလုုိက္၀ယ္တာေတာင္ ဒီေလာက္ေစ်းၾကီးေနမွေတာ့ ဘားမွာသြားေသာက္ရင္ ေသျပီေပါ့။ တခြက္-နွစ္ခြက္ထက္ ဘယ္ ပုုိေသာက္နုုိင္မလဲ။ ဘီယာကုုိေတာ့ ေစ်း၀ယ္စင္တာေတြမွာ အလြယ္တကူ၀ယ္နုုိင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ ဒါလည္း ည ၈ နာရီေက်ာ္သြားရင္ မရေတာ့ျပန္ဘူး။ အင္း- ယာမကာ အေၾကာင္းေျပာရင္းနဲ႔ အဓိကပစၥည္း အိပ္ယာလိပ္ ၀ယ္ဖုုိ႔အေရးေတာင္ ေမ့ေတာ့မလုုိ႔...။

(ရုုရွားနယ္စပ္ေရာက္ ျမန္မာဒုုကၡသည္ ၃ ဦး အိပ္ယာလိပ္ Sovepose ကုုိ အပီအျပင္အသုုံးခ်ေနပုုံ)

ဂ်က္ဒယ္နီ တလုုံး ၄၀၀ ေက်ာ္ကုုိ သိပ္ေစ်းမ်ားတယ္လိုု႔ မထင္မိေပမယ့္ မျဖစ္မေနလုုိအပ္ေနတဲ့ အိပ္ယာလိပ္တခုု ၂၀၀ ေက်ာ္ကုုိေတာ့ ေစ်းမ်ားလြန္းတယ္ဆုုိျပီး ထင္မိျပန္။ ျပီးေတာ့ ၀တ္စရာအ၀တ္က ေလ်ာ္ျပီးသား မရွိေတာ့ဘူးဆုုိေတာ့ တထည္ ၉၉  က်ပ္တန္ တီရွပ္ ၃-၄ ထည္၀ယ္၊ တခါ ထမင္းခ်က္ဖုိ႔လည္း ဟုုိဟာ- ဒီဟာ ၀ယ္ရေသးတယ္ေလ။ ဒီညေနကစျပီး ၾကံဳတဲ့ေနရာမွာ တဲထုုိးအိ္ပ္မယ္၊ ၾကံဳသလုုိစားမယ္ဆုုိေတာ့ ရိကၡာအစုုံျဖည့္ထားမွေပါ့။

အဲဒီျမိဳ့ကေန ျပန္ထြက္လာေတာ့ တနာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ဗုုိက္လည္း ဆာလာျပီ၊ ခရီးက တ၀က္မက်ဳိးေသး။ ဓာတ္ဆီဆုုိင္မွာ ကားရပ္ျပီး ဆီျဖည့္ရင္းနဲ႔ ထမင္းခ်က္မလား...။ အာ- မလုုပ္နဲ႔အူးေလး... ရဲလာဖမ္းသြားအူးမယ္။ ေဟာ့ဒြတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ပီဇာျဖစ္ျဖစ္ အဆာေျပတခုုခုု ၀ယ္စားၾကတာေပါ့။ ကားေမာင္းရင္း စားသြားလုုိ႔ရတယ္ မဟုုတ္ပါလား။ ထမင္းက ညေနမွ ခ်က္ၾကတာေပါ့။ ဒါလည္း ျမန္မာေတြရဲ့ ဒုုကၡတမ်ဳိး။ ေနာ္ေ၀မွာေနတာၾကာျပီျဖစ္ေပမယ့္ အခုုထိ ထမင္းစားရမွ။ ေပါင္မုုန္႔ပဲစားခြင့္ရရင္ အားမရွိသလုုိခံစားရေနရဆဲ။

မုုိးကလည္းရြာ၊ အခ်ိန္ကလည္း ညေန ၅ နာရီဆုုိေတာ့ ဒီေန႔အတြက္ နားမွျဖစ္မယ္၊ စခန္းခ်ဖုုိ႔ေနရာရွာမယ္ဆုုိျပီး ဂုုိဂယ္ ေခါက္လုုိက္ေတာ့ Bjerka (ဗ်ာရ္ကာ) ျမိဳ့အထြက္ တံတားၾကီးအနီးက စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ Camping စခန္းတခုုေတြ႔ေပါ့။ အဲဒီမွာ ဟီတာ Hytter ရရင္ မဆုုိးဘူး။ ကားရပ္ျပီး ၀င္ေမးၾကည့္ရေအာင္...။

(Hytter ကုုိ ျမန္မာလုုိ တဲ လုုိ႔အလြယ္ ဘာသာျပန္ေပမယ့္ တကယ္က ျမန္မာျပည္က တဲလုုိမ်ဳိးေတာ့ မဟုုတ္ပါ။ ဟုုိတယ္၊ မုုိတယ္ေတြလုုိ ၀န္ေဆာင္မွုုမပါ၊ စားေသာက္စရာမပါတဲ့ သာမန္တည္းခုုိေဆာင္လုုိ႔ ေျပာသင့္ပါတယ္။ ဘန္ဂလုုိပုုံစံ ေျမစုုိက္ေဆာက္ထားတဲ့ တဲတလုုံးစီမွာ ကုုတင္၊ မီးဖုုိေခ်ာင္၊ အိမ္သာ၊ ေရခ်ဳိးခန္းပါ ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ အေဆာင္ေတြက အိပ္စရာ ကုုတင္ပဲပါျပီး ေရခ်ဳိးခန္း- အိမ္သာကုုိ အမ်ားသုုံးေနရာမွာ သြားသုုံးရပါတယ္။ ဒီ ဟီတာေတြက ဟုုိတယ္၊ မုုိတယ္ေတြလုုိ အျမဲတန္းဖြင့္ထားတာမဟုုတ္ပဲ အခုုလုုိ ေဟာလီးေဒးရာသီမွာ ခုုနက Camping Car နဲ႔လာသူေတြ၊ ကုုိယ္ပုုိင္ကားနဲ႔လာျပီး လမ္းၾကံဳလုုိ႔ ၀င္တည္းသူေတြအတြက္ အဓိကထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။)

အခန္းလြတ္မရွိေတာ့ပါတဲ့...။ အခန္းေတြ လူျပည့္ေနတဲ့အျပင္ ေရွ႔မွာေျပာခဲ့တဲ့ ဟုုိတယ္ကား- Camping Car ေတြကလည္း ၀င္းတခုုလုုံံးနီးပါးအျပည့္၊ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ေရကန္ေလးေဘးနားရွိ စားပဲြခုုံေဘးနားမွာ ျမက္ခင္းျပင္ေလးတခုု လြတ္ေနေလရဲ့။ အဲမွာ တဲ ထိုုးအိပ္မယ္ေပါ့။ 

ဒီတုုိင္း အခမဲ့ တဲထုုိးအိ္ပ္လုုိ႔ေတာ့မရဘူး။ ၁၉၉ ခရုုိနာေပးရမယ္တဲ့။ ေနြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ Summer Job အလုုပ္၀င္ေနပုုံရတဲ့ ဟီတာ ေကာင္တာရွိ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ေကာင္မေလးကေျပာပါတယ္။ ၀န္ေဆာင္မွုု ဘာေတြရမလဲဆုုိေတာ့ က်ေနာ္တုုိ႔တဲဆီ မီးၾကိဳးတေခ်ာင္းထုုိးေပးမယ္၊ (ခုုနက ကင္ပိန္းကားေတြကုုိလည္း မီးၾကိဳးတေခ်ာင္းစီ ထုုိးေပးထားပါတယ္)၊ အမ်ားသုုံး အိပ္သာ၊ ေရခ်ဳိးခန္း သုုံးခြင့္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရခ်ဳိးမယ္ဆုုိရင္ တဆယ္တန္ အေၾကြေစ့ထည့္မွ ေရ ကထြက္လာမယ္။ အမ်ားသုုံး မီးဖုုိေခ်ာင္လည္းရွိတယ္၊ အမ်ားသုုံး အ၀တ္ေလ်ာ္စက္လည္းရွိတယ္တဲ့ (အေၾကြေစ့ေတာ့ ထည့္ရမယ္ေပါ့)။

အင္း- မီးၾကိဳးရတာနဲ႔ ထမင္းအုုိး ခ်က္ဖုုိ႔ အရင္ဆုုံးလုုပ္ရေပါ့။ အမ်ားသုုံးေနရာမွာ ဘယ္သြားခ်က္လုုိ႔ျဖစ္မလဲ၊ သူမ်ားေတြ ေပါင္မုုန္႔ကင္ေနခ်ိန္ ကုုိယ္ေတြက ငါးပိသြားဖုုတ္ေနလုုိ႔ျဖစ္မလား။ ျပီးေတာ့ တယ္လီဖုုန္းေတြ အားသြင္းရမယ္။ အဲ- အင္တာနက္လည္း ဖရီးေပးထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မသုုံးအားေသးဘူး။ ဒီည အိပ္ဖုုိ႔ တဲ-ကုုိ အရင္ဆုုံး ထုုိးရပါ့မယ္။ ကုုိမင္းမင္းနဲ႔ ကုုိေက်ာ္သူကင္းတုုိ႔က အေတြ႔အၾကံဳရွိျပီးသားဆုုိေပမယ့္ ကိုုယ္က အခုုမွ အလုုပ္သင္။

၄ ေယာက္အိပ္နုုိင္တဲ့ တဲ တဲ့။ ထုုတ္လာတဲ့ ပလစတစ္အထုုတ္ေလးက က်ေနာ္တိုု႔ တီဗီြသြားရုုိက္ရင္ ကင္မရာေဒါက္ေတြ ထည့္သြားတဲ့ အိတ္ေလာက္ေတာင္ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အထုုတ္ကုုိေျဖျပီး တစစီဆြဲထုုတ္လုုိက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြကအမ်ားၾကီး။ တဲ အလုုံးလုုိက္ ပလစတစ္ အခင္းတခုု၊ အမိုုးတခုု၊ တေခ်ာင္းခ်င္းစီကုုိ ဆက္လုုိက္ရင္ တုုိင္ျဖစ္လာတဲ့ သံေခ်ာင္းက ၃ ေခ်ာင္း၊ ျပီးေတာ့ ၾကိဳးေတြနဲ႔ အဲၾကိဳးေတြကိုု ထိမ္းမယ့္ သံငုုတ္တုုိင္က တဒါ ဇင္ေက်ာ္။ 









ဘယ္ရမလဲ။ ၁၅ မီနစ္ေလာက္အတြင္း တဲထုုိး ျပီးသြားျပီ။ ဒါကုုိ FB ကေန လုုိက္ဖ္ေတာင္ လႊင့္လုုိက္ေသး။ ေခတ္ကိုုက FB ေခတ္မဟုုတ္ပါလား။ ေနာ္ေ၀းေျမာက္ပုုိင္းမွာ လူတစုုတဲထုုိးေနတာကုုိ ရန္ကုုန္နဲ႔ ထား၀ယ္ကလူေတြ ထုုိင္ၾကည့္ေနတယ္ဆုိတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ နွစ္ကဆုုိရင္ မျဖစ္နုုိင္ဘူးလုုိ႔ ထင္မိမွာေပါ့။ အခုုေတာ့ ေနရာတကာ လုုိက္ဖ္ပဲ။ (အခုုလုုိ တလေလာက္ၾကာျပီးမွ ေဆာင္းပါး ျပန္ေရးတာ စာေရးသူ တဦးပဲရွိလား မသိဘူး)

အဲ- တဲထုုိးျပီးခ်ိန္မွာ ထမင္းလည္းက်က္ျပီ။ အသင့္၀ယ္လာတဲ့ ၀က္အူေခ်ာင္းနဲ႔ ေဂၚဖီကိုု ဂတ္စ္မီးဖုုိ (မီးဖုုိလည္း ပါလာေသးတယ္) ေပၚတင္ျပီး ခဏေလး လွုုပ္ရွားလုုိက္၊ ရက္ဒီရွိေနတဲ့ ၾကက္ေျခာက္ေၾကာ္၊ ဘာလေခ်ာင္ေတြကိုု စားပဲြေပၚတင္၊ ပုုလင္းဖြင့္ေတာ့ ညစာအတြက္ ရက္ဒီေပါ့။ အဲလုုိ ရက္ဒီဆုုိပါမွ မုုိးကနည္းနည္းသည္းလာေတာ့ မုုိးကာျခံဳျပီး အားေပးခဲ့ရေပါ့။ ျပီးမွ တဆယ္ေစ့လဲျပီး ေရခ်ဳိးခန္းသြားရအူးမယ္။
………………...

(အာတိတ္စက္၀ိုုင္း၊ ရုုရွား-ဖင္လန္နယ္စပ္နဲ႔ ေျမာက္ဖ်ားအငူေတြအေၾကာင္းကုုိေတာ့ ေရွ႔တပတ္ ဆက္ေစာင့္ပါရန္)

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More