Wednesday, April 9, 2014

ေတာ္လွန္ေရး သတင္းသမားတဦးရဲ့ ဒုိင္ယာရီ (အပုိင္း ၅)

ရတနာ ဓာတ္ေငြ႔ပုိက္လုိင္းစီမံကိန္းနဲ႔ လုပ္အားေပးျပႆနာ

ေရွ႕မွာေျပာခဲ့တဲ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္သတင္း၊ ေရွ႕တန္းစစ္ေၾကာင္းသြားရင္း ေတြ႔ရတဲ့သတင္းေတြဟာ ထူးမျခားနားသတင္းေတြသာျဖစ္ျပီး မေပါက္ဘူးလုိ႔ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါျဖင့္ ဘယ္လုိသတင္း မ်ဳိးက DVB မွာ ေပါက္သလဲလုိ႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ ဒီေမးခြန္းကို က်ေနာ္အတိအက် မေျဖတတ္ေပမယ့္ ကီလိုမီတာ ၇၀၀ ေက်ာ္အရွည္ရွိတဲ့ ျမန္မာ-ထုိင္း နယ္စပ္ျဖတ္ ရတနာပုိက္လုိင္း စီမံကိန္းမွာ လုပ္အား ေပးခုိင္းေစမႈ ရွိေနတယ္ဆုိၿပီး က်ေနာ္ပို႔လုိက္တဲ့သတင္း ခ်က္ခ်င္းေပါက္ သြားတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

(ရတနာပုိ္က္လုိင္းေဘးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပေနတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား) ဓာတ္ပုံ- ထက္ေအာင္ေက်ာ္

၁၉၉၆ နွစ္ဦးပုိင္းကာလဟာ ABSDF ကြဲၿပဲေနဆဲဆုိေပမယ့္ သတင္းျပန္ၾကားေရးနဲ႔ နုိင္ငံတကာဆက္ဆံေရး ဘက္မွာ အေတာ္အားေကာင္းေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ကုိနုိင္ေအာင္တုိ႔ဘက္မွ သုေတသနမႈး ကိုခင္သန္းက (ABSDF မွ DVB အတြက္ ေပးပုိ႔တဲ့သတင္းေတြအတြက္) သတင္းအယ္ဒီတာအျဖစ္ တာ၀န္ယူထားၿပီး ကုိမုိးသီးဇြန္တို႔ဘက္မွ ကုိေအာင္ႏုိင္ဦး (အခု MPC) က နုိင္ငံျခားေရးဌာနကုိ တာ၀န္ယူထားခ်ိန္ ျဖစ္ပါ တယ္။ က်ေနာ္ေရးပုိ႔လုိက္တဲ့သတင္းကုိ သတင္းအယ္ဒီတာက အျမန္စီၿပီး ႏုိင္ငံျခားေရးဌာနက အဂၤ လိပ္ဘာသာျပန္ကာ သတင္းဌာနေတြဆီ ပို႔လုိက္တဲ့အတြက္ ေနာက္တေန႔ထုတ္ Bangkok Post, The Nation နဲ႔ ေအဂ်င္စီ သတင္းေတြမွာ ပါလာပါတယ္။

အဲဒီကာလက ေသမင္းတမန္ ရထားလမ္းသစ္ဆုိၿပီး နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ ေရး-ထား၀ယ္ ရထားလမ္းမွာ လုပ္အားေပးခုိင္းေစတဲ့သတင္း၊ လူအေသေပ်ာက္ရွိတဲ့ သတင္းေတြက ရုိးေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ပုိက္လုိင္း စီမံကိန္းမွာ ခုိင္းတဲ့သတင္းကေတာ့ ဒါ ပထမ ဆုံးၾကားရတဲ့သတင္းပါ။ ၁၉၉၁ မွာ နတ္အိမ္ေတာင္ စခန္းကို စစ္အစိုးရက သိမ္းပုိက္ၿပီးေနာက္ စတင္ေပၚေပါက္လာတဲ့ စီမံကိန္းကို ျပင္သစ္ႏိုင္ငံက Total ကုမၸဏီ၊ အ ေမရိကန္က Unocal ကုမၸဏီ (ဆႏၵျပမႈေတြေၾကာင့္ ေနာက္ပုိင္း ျပန္ႏုတ္ထြက္သြား) နဲ႔ ထုိင္းႏိုင္ငံက PTTEP ကုမၸဏီတုိ႔က န၀တ စစ္အစုိးရရဲ႕ MOGE (ျမန္မာ့ေရနံနဲ႔ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔လုပ္ငန္း) နဲ႔ ေပါင္း ၿပီး စတင္ ေဖာက္လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ခက္တာက ခုိင္းေစတဲ့ေနရာဟာ ရထားလမ္းအနီးရွိ ကံေဘာက္နဲ႔ နတ္အိမ္ေတာင္အၾကား ပုိက္လုိင္း လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္မွာမဟုတ္ပဲ ကံေဘာက္ေခ်ာင္းရဲ့ အျပင္ဘက္ ေရေအာက္ပုိက္လုိင္းအနီးရွိ ပင္လယ္ျပင္ထဲက ဟိန္းဇဲကြ်န္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကြ်န္းမွာ အေျခစုိက္တဲ့ ပုိက္လုိင္းလုံျခံဳေရးစစ္တပ္ စခန္းသစ္ေနရာနဲ႔ တုိတယ္ကုမၸဏီနဲ႔ စစ္တပ္သုံး ရဟတ္ယာဥ္ကြင္းအတြက္ သူတုိ႔ကုိ လုပ္အားေပးခုိင္း ခဲ့တာဆုိၿပီး ထုံပါဖုံၿမိဳ့မွာ က်ေနာ္ေမးျမန္းခြင့္ရခဲ့တဲ့ ကံေပါက္ေဒသခံတဦးက ေျပာပါတယ္။

ထုံပါဖုံ (ေဒသအေခၚ ထပ္ခႏႈံ) ဆုိတာကေတာ့ နတ္အိမ္ေတာင္ကေန ထုိင္းႏုိင္ငံထဲ၀င္လာရင္ ပထမ ဆုံးေတြ႔ရတဲ့ ထုိင္းဘက္က ၿမိဳ့နယ္ရံုးစိုက္တဲ့ ေနရာျဖစ္ၿပီး ကံေပါက္ေဒသခံေတြ၊ ထား၀ယ္သားေတြ အ မ်ားအျပားေနထုိင္တဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ရတနာပုိက္လုိင္း စီမံကိန္းနဲ႔အတူ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ထုံပါဖုံ ၿမိ့ဳနယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴ းရံုးရဲ့ ေဘးနားရွိ ေတာအုပ္ထဲက ျမန္မာရပ္ကြက္သစ္ (ေဒသအေခၚ စူ-ဖာ့မား) ထဲက တဲအိမ္ငယ္တလုံးမွာ သူ႔ကုိ က်ေနာ္ေမးျမန္းခြင့္ရခဲ့တာပါ။

အဲဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ တဲအိမ္ငယ္ ၂၀၀ နဲ႔ ၃၀၀ ၾကားေလာက္ ရွိမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းရၿပီး အမ်ားစုဟာ ကံ ေပါက္ေဒသကေရာက္လာသူေတြနဲ႔ အရင္ နတ္အိမ္ေတာင္ရြာသားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္အားေပးခုိင္းခံရမွာစိုးလုိ႔ ကံေပါက္ ဘက္ကေန ထြက္ေျပးလာသူေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ ထုိင္းထဲမွာ အလုပ္သစ္ရွာဖုိ႔ ထြက္လာသူေတြအားလုံး ဟာ ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ အရင္စခန္းခ်ၿပီးမွ ကန္ခ်နပူရီ၊ ဘန္ေကာက္အပါ၀င္ အျခားၿမိဳ့ႀကီးေတြဆီ အလုပ္ရွာ ဆက္ထြက္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဒီျမန္မာရပ္ကြက္ဟာ က်ေနာ္ရဲ့ ရတနာဓာတ္ေငြ႔ပုိက္လုိင္း သတင္း အစအနရွာရာ ေနရာျဖစ္လာသလုိ FTUB (ျမန္မာႏုိင္ငံအလုပ္သမားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္) နဲ႔ ERI (ႏုိင္ငံ တကာ ေျမကမၻာအခြင့္ေရး) အဖြဲ႔ေတြက သတင္းစုေဆာင္းေရးအဖြဲ႔၀င္ေတြကိုလည္း ဒီရပ္ကြက္မွာ မၾကာခဏေတြ႔ရေလ့ရွိပါတယ္။


သုခနယ္မွ ဒုကၡသည္မ်ား

သုခနဲ႔ ဒုကၡဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္ အဓိပၸာယ္ထြက္တယ္လို႔ အဘိဓာန္ထဲမွာဆုိထားေပမယ့္ ဒီအရပ္မွာ ေတာ့ အဲဒီနွစ္ခု တေနရာတည္းမွာ လာရွိေနပါတယ္။ ABSDF ေတာင္ပုိင္းစစ္ေဒသကေန က်ေနာ့္ကုိ ေပးလုိက္တဲ့တာ၀န္ထဲမွာ သတင္းစုေဆာင္းတာအျပင္ ေဒသစည္းရံုးေရးကိစၥလည္း ပါ၀င္တဲ့အတြက္ ထုံပါဖုံကေန သုခနယ္စပ္ဂိတ္ရွိရာဆီ ကားၾကံဳတ၀က္၊ ကုန္းေၾကာင္းတ၀က္နဲ႔ ခ်ီတက္လာပါတယ္။ ထုံပါဖုံကေန ပင္စီလုိ႔ေခၚတဲ့ (ထုံပါဖုံရွိ ေရကာတာေၾကာင့္ နယ္စပ္ဘက္ဆီ ေျပာင္းေရႊ႔ထားတဲ့ရြာသစ္ မ်ား) ရြာဆီ ကားႀကံဳနဲ႔လုိက္လာၿပီး အဲဒီရြာအလြန္ရွိ ထုိင္းစစ္တပ္ဂိတ္က မျမင္ေအာင္ ေတာလမ္းက ေနျဖတ္ကာ ၄ နာရီေလာက္ ကုန္းေၾကာင္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။

(သစ္ပင္ႀကီးေတြကုိ မခုတ္လဲွပဲခ်န္ထားေပးဖုိ႔ သံဃာေတာ္ေတြ ဆုေတာင္းေနစဥ္) ဓာတ္ပုံ- ထက္ေအာင္ေက်ာ္


၁၉၉၁ ဒီဇင္ဘာမွာ ရတနာစီမံကိန္းအတြက္ နတ္အိမ္ေတာင္စခန္းကုိ န၀တ က သိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေအာက္ဘက္ကုိ ေရ႔ႊ႔ဆင္းလာတဲ့ KNU တပ္ေတြဟာ နတ္အိမ္ေတာင္ေအာက္ဘက္ ၁၀ မုိင္၀န္းက်င္အကြာရွိ သုခရြာမွာ အခုိင္အမာအေျခစုိက္ၿပီး အေကာက္စခန္းဖြင့္ထားပါတယ္။ က် ေနာ္နဲ႔ အတူပါလာသူက အရင္ နတ္အိမ္ေတာင္အေျခစိုက္ ABSDF ၂၀၁ တပ္ရင္း၊ တပ္ခဲြ ၂-မွဴး ကုိ သိန္းျမင့္ေက်ာ္ (၁၉၉၇ ပင္လယ္ျပင္တုိက္ပဲြတြင္က်ဆုံး) ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ကံေပါက္ေဒသခံျဖစ္ၿပီး နတ္အိမ္ေတာင္မွာ အၾကာႀကီးတာ၀န္ထမ္းဖူးတဲ့အတြက္ ဒီေဒသက လူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးသူျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သုခဂိတ္အနီး၀န္းက်င္ရွိ KNU ကြမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ့နယ္မွဴး၊ သုခဂိတ္မွဴးတို႔နဲ႔ေဆြးေႏြးၿပီး ဒီဂိတ္က ျဖတ္လာသူေတြကုိ သတင္းေမးျမန္းစုေဆာင္းခြင့္ျပဳဖို႔။ တခါ ဂိတ္၀န္းက်င္ရွိ ဒီမုိကေရစီရြာနဲ႔ အျခားဒုကၡ သည္ရြာ ၂ ခုဆီလည္း ၀င္ေရာက္သတင္းေမးျမန္းခြင့္ျပဳဖို႔ သေဘာတူညီခ်က္ရခဲ့ပါတယ္။

အျခားရြာငယ္နွစ္ခုရဲ့အမည္နဲ႔ ဥကၠ႒အမည္ေတြကို က်ေနာ္မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ဒီမုိကေရစီရြာ ဥကၠ႒ ဦးရွိန္ (အခု အေမရိကန္) ရဲ့ အိမ္မွာ တလကုိးသတင္းေနၿပီး သတင္းစုေဆာင္းေရးလုပ္ခဲ့ဖူးတာကို မွတ္ မိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ အေစာပုိင္းကာလ သတင္းေထာက္ဘ၀ဟာ သတင္းေထာက္အလုပ္နဲ႔ ေထာက္ လွမ္းေရးအလုပ္ သိပ္မကြဲျပားသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဆုိလုိတာက လုပ္အားေပး ခုိင္းေစခံရဖူးသူေတြ၊ အစိုးရက အႏုိင္က်င့္ခံရဖူးသူေတြ၊ ယုတ္စြအဆုံး ရဲဘက္စခန္းကေန ထြက္ေျပးလာသူေတြကအစ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ စကားေျပာဖုိ႔ တုန္႔ဆုတ္ၾကပါတယ္။ သတင္းေထာက္လုိ႔ေျပာလုိက္တာနဲ႔ စကားမေျပာရဲ ေတာ့ပါ။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားအဖဲြ႔ကပါ။ သတင္းေလးဘာေလး သိခ်င္လုိ႔ပါလုိ႔ ဟုိေျပာ ဒီေျပာလုပ္ၿပီး အသံကို ခုိးဖမ္းရပါတယ္။

အဲဒီကာလက ေထာက္လွမ္းေရးသုံး ရီေကာ္ဒါလုိ႔ေခၚတဲ့ ခပ္ေသးေသး အသံဖမ္းစက္ေလးေတြ က်ေနာ္ တုိ႔ ABSDF သတင္းသမားေတြမွာရွိပါတယ္။ အဲဒီလုိမလုပ္လုိ႔မရ။ အခုေခတ္လို ဗီြဒီယုိ၊ ဓာတ္ပုံရုိက္ဖုိ႔ ေနေနသာသာ သူတုိ႔ကုိေမးရင္းနဲ႔ စာရြက္ေပၚ ခ်ေရးေနရင္ေတာင္ သူတုိ႔က ဆက္မေျပာေတာ့ပါ။ ဒီ ေတာ့ အသံခုိးဖမ္းတဲ့နည္းကိုသုံးၿပီး ကုိယ္တည္းတဲ့ေနရာေရာက္မွ အဲဒီအသံကိုျပန္နားေထာင္၊ သတင္း ျပန္ေရးေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ အသံနဲ႔ပုိ႔တဲ့အဆင့္ မဟုတ္ေသးပဲ စာနဲ႔ေရး Fax နဲ႔ပုိ႔တဲ့ အဆင့္မွာပဲ ရွိ ေနပါေသးတယ္။ ၁၉၉၇ ထုိးစစ္ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ သုခနယ္က ဒုကၡသည္အားလုံး အခု စန္ခရပူရီ ၿမိဳ့အနီးရွိ ဘန္တုံယန္းစခန္းဆီ ေရာက္သြားၾကပါတယ္။


ရတနာပုိက္လုိင္းကုိ ထုိင္းဘက္က ဆႏၵျပၿပီ

ထုံပါဖုံနဲ႔ သုခဘက္ဆီ သြားလုိက္လာလုိက္နဲ႔ သတင္းစုလုိ႔ေကာင္းတုန္းမွာ ထုံပါဖုံနဲ႔သိပ္္မေ၀းတဲ့ ေဟြးခ ရုိင္ဆုိတဲ့ ေတာတြင္းတေနရာမွာ ထုိင္းေတြရဲ့ ဆႏၵျပပဲြေပၚလာပါတယ္။ ရတနာပုိက္လုိင္းေၾကာင့္ လုပ္ အားေပးခုိင္းေစခံရတာ၊ လယ္ေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ၿခံေတြအသိမ္းခံရတာ၊ ပုိက္လုိင္းလုံၿခံဳေရးတပ္ေတြေၾကာင့္ ရြာေပါင္း ၁၀ ေက်ာ္ ေျပာင္းေရႊခံရတာ၊ သစ္ေတာနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးတာေတြဟာ ျမန္မာ ႏုိင္ငံဘက္မွာ အဓိကျဖစ္ပြားေနေပမယ့္ အဲဒီကာလက ျမန္မာဘက္မွာ အခုေခတ္လုိ ဆႏၵျပခြင့္မရွိ ေသးပါ။ အခုေခတ္လုိ ဆႏၵျပဖုိ႔ေနေနသာသာ သူတုိ႔လုပ္အားေပးခုိင္းခံ ရတဲ့အေၾကာင္း၊ ေျမသိမ္းခံရတဲ့ အေၾကာင္းကိုေတာင္ ရြာသားေတြက မေျပာရဲေသးတဲ့အေျခေနပါ။

(ခြပ္ေဒါင္းအလံကိုင္ၿပီး ရတနာပုိက္လုိင္းကုိ ဆႏၵျပေနတဲ့ ျမန္မာ ေက်ာင္းသား နွစ္ဦး) ဓာတ္ပုံ- ထက္ေအာင္ေက်ာ္

ဒါေပမယ့္ ထုိင္းႏုိင္ငံဘက္မွာေတာ့ ဒီလိုလုပ္လို႔မရ။ သူတုိ႔ဘက္မွာ လုပ္အားေပးခုိင္းတာေတြ၊ ရြာ ေျပာင္းတာေတြမရွိေပမယ့္ ဒီပုိက္လုိင္းေၾကာင့္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိခုိက္မႈရွိႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး လူမႈေ၀ ဖန္ေရးဆရာ အာဂ်န္ဆူလတ္ (Sulak Sivaraksa) ဦးေဆာင္တဲ့အဖြဲက ဆႏၵျပပါေလေရာ။ ထုံပါဖုံကေန တနာရီ၀န္းက်င္ ကားေမာင္းသြားရတဲ့ ေဟြးခရုိင္ သစ္ေတာ၀င္းထဲက စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ စခန္းခ် ၿပီး သူက အခုလုိဆႏၵျပေနတာပါ။ သူ႔ကိုေထာက္ခံတဲ့ ဘန္ေကာက္နဲ႔ ကန္ခ်နပူရီဘက္က သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ခ်စ္ျမတ္နုိးသူေတြ၊ လူ႔အခြင့္ေရးတက္ၾကြသူေတြ၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတြပါ ေရာက္လာၿပီး ဒိီေနရာမွာ ရြက္ဖ်င္တဲထုိး စခန္းခ်ကာ လူေတြရာနဲ႔ခ်ီ ဆႏၵျပၾကတဲ့အတြက္ သ တင္းက ဟုိးေလးတေက်ာ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

သူတုိ႔ရဲ့ေတာင္းဆိုခ်က္က က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြလုိ ပုိက္လုိင္း စီမံကိန္း ရပ္တန္႔ဖုိ႔ မဟုတ္။ ပုိက္လုိင္းလမ္းေၾကာင္း ေနရာေရႊ႔ေပးဖုိ႔မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ “ဒီပုိက္လုိင္းသာ အခုလမ္းေၾကာင္း အတုိင္း ေဖာက္မယ္ဆုိရင္ ဒီမွာခင္ဗ်ားတုိ႔ ျမင္ေနရတဲ့ ေအးျမတဲ့စမ္းေခ်ာင္းေလး၊ လွပတဲ့သစ္ပင္ႀကီး ေတြအျပင္ ေဟာဒီလုိ ရွားပါးလွတဲ့ ေရာင္စုံဂဏန္းမ်ဳိးေစ့ေတြပါ မ်ဳိးသုဥ္းသြားႏုိင္ပါတယ္။ ေတာဆင္ရုိင္း ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ဒုကၡျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္” လုိ႔ အာက်န္ ဆူလတ္က က်ေနာ္နဲ႔ ထုိင္း သတင္း ေထာက္ေတြကို ရွင္းျပပါတယ္။

အမွန္တုိင္း၀န္ခံရရင္ အဲဒီအခ်ိန္ထိ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာသတင္းကို ဘယ္လိုတင္ျပရမွန္း က် ေနာ္မသိေသးပါ။ သူေျပာေနတဲ့ ေရာင္စုံဂဏန္းေတြ၊ သစ္ပင္ေတြဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ေတာထဲမွာေနစဥ္ က ေန႔စဥ္ဖမ္းစားေန၊ ခုတ္လွဲေနတဲ့အရာေတြပဲ။ ဘာမ်ားထူးလုိ႔လဲေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေဒၚလာသန္းခ်ီရမယ့္ ႏုိင္ငံတကာစီမံကိန္းႀကီးအတြက္ ဒီေလာက္ေလးဆုံးရံႈးသြားတာ ဘာေျပာပေလာက္လုိ႔လဲဆုိၿပီးေတာင္ လူၿပိန္းေတြး ေတြးမိပါေသးတယ္။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ PTT နဲ႔ ထုိင္းအစုိးရက အာက်န္ဆူလတ္ကို ဖမ္းဆီးၿပီး စီမံကိန္းကို ဆက္လုပ္တဲ့ အတြက္ ၁၉၉၆၊ ၉၇ မွာ စီမံကိန္း ၿပီးစီးသြားပါတယ္။ ဒီလို ၿပီးစီးသြားေပမယ့္ ဓာတ္ေငြ႔ပုိက္လုိင္းရဲ႕ အႏၱရာယ္နဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးႏုိင္မႈ၊ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြအေၾကာင္းကို စီမံကိန္း ကာလ ၃ ႏွစ္ေလာက္အတြင္း အာက်န္ဆူလတ္နဲ႔ အဖြဲ႔က ထုိင္းမီဒီယာနဲ႔ ထုိင္း လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို ေကာင္းေကာင္း သတင္းျဖန္႔ျဖဴး ပညာေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလုိ ပညာေပးမႈကို ရလုိက္သူေတြထဲမွာ ေတာလုိက္မုဆုိးကေန သတင္းေထာက္ျဖစ္လာတဲ့ က်ေနာ္ လည္းပါ၀င္ၿပီး သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေတာရုိင္းတိရစာၦန္ ထိမ္းသိမ္းကာကြယ္ေရး သတင္းအေတာ္ မ်ားမ်ားကို DVB အတြက္ ပုိ႔ေပးခဲ့ဖူးတာ၊ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေတာရုိင္း တိရ စာၦန္ကာကြယ္ေရးသမား ျဖစ္သြားတာကုိ အမွတ္ရေနပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ နုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး နဲ႔ အေထြေထြသတင္းေတြအျပင္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာသတင္းေတြကို အထူးျပဳေလ့လာတဲ့ သ တင္းသမားေတြ ျမန္မာ့သတင္းေလာကမွာ ေပၚေပါက္လာေအာင္ ေလ့က်င့္ေမြးထုတ္ေပးဖုိ႔လုိေနဆဲ ဆုိ တာကုိပါ က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိပါတယ္။    ။

0 comments:

Post a Comment

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More